Holoxan

1 fiolka zawiera 1,0 g lub 2,0 g ifosfamidu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Holoxan 10 fiolek, proszek do sporz. roztw. do wstrz. 336,48zł 2017-10-31

Działanie

Cytostatyk alkilujący, syntetyczny analog cyklofosfamidu. Ifosfamid jest nieaktywny i podlega aktywacji głównie pod wpływem enzymów mikrosomalnych wątroby. Cytostatyczny efekt działania ifosfamidu polega na interakcji jego alkilkujących metabolitów z DNA (głównym miejscem działania są mostki fosfodwuestrowe DNA). Alkilacja powoduje rozpad mostków oraz powstawanie wiązań krzyżowych. W cyklu komórkowym, opóźnieniu ulega faza G2. Efekt cytotoksyczny nie jest specyficzny dla tej fazy cyklu komórkowego, ale zależy specyficznie od cyklu komórkowego. Nie można wykluczyć występowania oporności krzyżowej, szczególnie na strukturalnie podobne cytostatyki np. cyklofosfamid, ale również inne leki alkilujące. Po podaniu dożylnym, ifosfamid wykrywany jest w narządach i tkankach w ciągu kilku min. Istnieje liniowa zależność pomiędzy osiąganym stężeniem w surowicy a dawką leku. Lek wiąże się z białkami w minimalnym stopniu. T0,5 wynosi 4-7 h (u dzieci - krótszy, u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów otyłych - dłuższy). Ifosfamid ulega hydroksylacji do aktywnego metabolitu 4-hydroksy-ifosfamidu, następnie jest przekształcany w aldoifosfamid, który rozpada się do akroleiny i metabolitu alkilującego - iperytu izofosfamidu. Ponadto, ok. 25-60% ifosfamidu podlega inaktywacji poprzez dealkilację bocznych łańcuchów chloroetylowych. Wydalanie ifosfamidu i jego metabolitu zachodzi głównie przez nerki. W niewydolności nerek toksyczność ifosfamidu może być nasilona, a w niewydolności wątroby metabolizm ifosfamidu jest zablokowany.

Dawkowanie

Dawkowanie należy ustalić indywidualnie u każdego pacjenta, z uwzględnieniem jego stanu zdrowia i obrazu morfologii krwi. Monoterapia, dorośli. Najczęściej stosowany schemat leczenia oparty jest na dawkach frakcjonowanych: lek podawany jest dożylnie w dawkach podzielonych wynoszących 1,2-2,4 mg/m2 pc. (30-60 mg/kg mc.) na dobę przez 5 kolejnych dni; całkowita dawka podana w całym cyklu wynosi 6-12 g/m2 pc. (150-300 mg/kg mc.); czas wlewu waha się ok. 30-120 min, w zależności od objętości podawanego roztworu. Lek może być również podawany w dużej dawce we wlewie ciągłym: przeciętna dawka wynosi 5 g/m2 pc. (125 mg/kg mc.) i podawana jest w postaci przedłużonego wlewu 24-godzinnego; dawka maksymalna w jednym cyklu leczenia nie może przekroczyć 8 g/m2 pc. (200 mg/kg mc.). W porównaniu z dawkami frakcjonowanymi, pojedyncza duża dawka może powodować wystąpienie bardziej nasilonych objawów hemato-, uro-, nefro- i neurotoksyczności ośrodkowej. W przypadku terapii skojarzonej z innymi cytostatykami należy postępować zgodnie z odpowiednim schematem leczenia (może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie przerw pomiędzy cyklami leczenia). Cykle leczenia można powtarzać, co 3-4 tyg. Czas trwania leczenia i przerw pomiędzy kolejnymi cyklami zależą od wskazania terapeutycznego, schematu terapii skojarzonej, ogólnego stanu zdrowia pacjenta, wyników badań laboratoryjnych i parametrów morfologicznych krwi. U dzieci i młodzieży należy ustalać dawkowanie w oparciu o wytyczne dla dorosłych. U osób w podeszłym wieku należy dobierać dawki ze szczególną ostrożność, ze względu na większą częstość występowania zaburzeń czynności wątroby, nerek i serca. Brak wytycznych odnośnie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Zmniejszenie dawki w przypadku hamowania czynności szpiku kostnego: u pacjentów z liczbą leukocytów >4000/µl i liczbą płytek krwi >100 000/µl - 100% dawki leku; z liczbą leukocytów 4000-2500/µl i liczbą płytek krwi 100 000-50 000/µl - 50% dawki leku; z liczbą leukocytów <2500/µl i liczbą płytek krwi <50 000/µl - należy odłożyć leczenie do czasu normalizacji lub indywidualna decyzja.

Wskazania

Rak jądra: w leczeniu skojarzonym u pacjentów z zaawansowanymi zmianami nowotworowymi w stadium II do IV wg klasyfikacji TNM (nasieniaki i nienasieniaki), które nie reagują w stopniu zadowalającym na wstępną chemioterapię. Rak jajnika: w chemioterapii skojarzonej u pacjentek z zaawansowanymi zmianami nowotworowymi (stadium III i IV wg klasyfikacji FIGO), jeśli wstępna chemioterapia cisplatyną jest nieskuteczna. Rak szyjki macicy: w monoterapii u pacjentek z zaawansowanymi zmianami nowotworowymi (stadium III i IV wg klasyfikacji FIGO) oraz w leczeniu nawrotów. Rak piersi: w leczeniu objawowym zaawansowanego, opornego na leczenie lub nawrotów raka piersi. Niedrobnokomórkowy rak płuc: w monoterapii lub chemioterapii skojarzonej u pacjentów z guzami nieoperacyjnymi lub z przerzutami. Drobnokomórkowy rak płuc w chemioterapii skojarzonej. Mięsaki tkanek miękkich, w tym mięsak kościopochodny (osteosarcoma) i mięsak prążkowanokomórkowy (rhabdomyosarcoma): w monoterapii lub chemioterapii skojarzonej ww. guzów, jeśli brak skuteczności standardowego leczenia; w monoterapii lub chemioterapii skojarzonej innych mięsaków tkanek miękkich w przypadku braku powodzenia leczenia chirurgicznego i radioterapii. Mięsak Ewinga: w chemioterapii skojarzonej w przypadku nieskuteczności pierwotnego leczenia cytostatycznego. Chłoniak złośliwy nieziarniczy: w chemioterapii skojarzonej u pacjentów z chłoniakami złośliwymi nieziarniczymi o wysokiej złośliwości, które nie odpowiadają na wstępne leczenie; w leczeniu skojarzonym u pacjentów z nawrotowymi guzami. Ziarnica złośliwa: w chemioterapii skojarzonej, jeśli brak skuteczności pierwotnego leczenia cytostatycznego u pacjentów, z chłoniakami nowotworowymi lub opornymi na leczenie.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ifosfamid lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Znaczne zahamowanie czynności szpiku kostnego (szczególnie u pacjentów uprzednio leczonych cytostatykami i (lub) radioterapią). Zapalenie pęcherza moczowego. Niewydolność nerek i (lub) utrudnienie odpływu moczu. Czynne zakażenia. Ciąża i laktacja.

Środki ostrożności

Leku nie należy podawać, gdy liczba białych krwinek wynosi poniżej 2500/µl, o ile nie jest to konieczne. Należy ściśle obserwować pacjentów z zaburzeniem czynności układu immunologicznego, np. w przebiegu cukrzycy, niewydolnością wątroby lub nerek, z przerzutami do mózgu i (lub) objawami mózgowymi. Ryzyko toksycznego działania ifosfamidu na OUN stwarza konieczność ścisłego monitorowania pacjenta. W przypadku encefalopatii, leczenie ifosfamidem należy przerwać i ponownie nie stosować. Do czynników ryzyka sprzyjających rozwojowi encefalopatii należą niewydolność nerek (stężenie kreatyniny >1,5 mg/dl), wcześniejsze leczenie lekami nefrotoksycznymi (np. cisplatyną) i pozanerkowe przeszkody w odpływie moczu (np. guzy w obrębie miednicy małej), ogólny zły stan zdrowia, zaawansowany wiek, nadużywanie alkoholu w wywiadzie, zmniejszone stężenie albumin i wodorowęglanów w surowicy, kwasica oraz niewydolność wątroby. Leki działające na o.u.n. należy stosować szczególnie ostrożnie w przypadku encefalopatii indukowanej ifosfamidem lub, jeżeli to możliwe, przerwać ich stosowanie. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami serca w wywiadzie. Udowodniono, że kardiotoksyczne działanie ifosfamidu może być nasilone u pacjentów poddawanych wcześniej radioterapii w okolicy serca i (lub) przy równoczesnym leczeniu antracyklinami. Zaleca się wczesne podawanie leków przeciwwymiotnych, w celu zmniejszenia częstości występowania i złagodzenia wymiotów. W przypadku niewydolności wątroby lub nerek stwierdzonej przed rozpoczęciem leczenia, stosowanie leku należy rozważyć indywidualnie u każdego pacjenta. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest stwierdzenie, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody w odpływie z dolnych dróg moczowych, zapalenie pęcherza, zakażenie oraz zaburzenie elektrolitowe. W przypadku wystąpienia zapalenia pęcherza z mikro- lub makrohematurią, leczenie należy przerwać aż do czasu ustąpienia objawów. Podczas leczenia należy zwracać szczególną uwagę na właściwe nawodnienie, regularne opróżnianie pęcherza moczowego i równoczesne zastosowanie mesny. Zwłaszcza przy przewlekłym leczeniu ifosfamidem, konieczne jest zapewnienie odpowiedniej diurezy oraz regularna kontrola parametrów czynności nerek, dotyczy to szczególnie dzieci. W przypadku wystąpienia nefropatii, należy pamiętać o ryzyku nieodwracalnego uszkodzenia nerek, jeżeli kontynuuje się podawanie leku - należy ocenić ryzyko i korzyści wynikające z leczenia. Do czynników predysponujących do nefrotoksyczności należy stosowanie dużych kumulujących się dawek leku (zwłaszcza u dzieci poniżej 3. rż.) - należy kontrolować parametry czynnościowe kłębuszków i kanalików nerkowych przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie i po jego zakończeniu. Należy zachować ostrożność u pacjentów po jednostronnej nefrektomii, z zaburzeniami czynności nerek i leczonymi wcześniej lekami uszkadzającymi nerki (tj. cisplatyna). Jeśli podczas podawania leku dojdzie do wynaczynienia, zaleca się natychmiastowe przerwanie wlewu, odciągnięcie płynu, przemycie roztworem soli fizjologicznej i unieruchomienie kończyny.

Niepożądane działanie

Bardzo często: mielosupresja, leukopenia, neutropenia; trombocytopenia, niedokrwistość, łysienie; hematuria, mikrohematuria, zaburzenia czynności nerek, strukturalne uszkodzenie nerek; encefalopatia, ospałość; gorączka. Często: infekcje; zmniejszony apetyt, kwasica metaboliczna; hepatotoksyczność; krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, makrohematuria, nefropatie, zaburzenia kanalikowe; zaburzenia spermatogenezy; zapalenie żyły, gorączka neutropeniczna, zmęczenie, złe samopoczucie. Niezbyt często: zapalenie płuc, sepsa; nowotwory wtórne (dróg moczowych, zespół mielodysplastyczny, ostra białaczka); anoreksja; omamy, psychozy depresyjne, dezorientacja, niepokój ruchowy, splątanie; senność, zaburzenia pamięci, zawroty głowy; arytmia komorowa, migotanie komór, częstoskurcz komorowy, dodatkowe skurcze komorowe, arytmia nadkomorowa, niewydolność serca; krwawienia; biegunka, zaparcie; zaburzenia czynności wątroby; niekontrolowanie czynności fizjologicznych, bezmocz, zaburzenia rytmu oddawania moczu, podrażnienie pęcherza; brak miesiączki, obniżenie poziomu kobiecych hormonów płciowych. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH); hiponatremia, odwodnienie, zatrzymanie wody, zaburzenia równowagi elektrolitowej; nietrzymanie kału, zespół móżdżkowy, niewyraźne widzenie; niedociśnienie tętnicze; niedotlenienie, kaszel, zaburzenia płuc; zapalenie jamy ustnej; zapalenie skóry, wysypka grudkowa, wysypka; skurcze; fosfaturia, aminoacyduria, zaburzenia kłębuszkowe, kwasica kanalikowa, proteinuria, ostra niewydolność nerek, przewlekła niewydolność nerek, nietrzymanie moczu; azoospermia, przetrwała oligospermia; reakcje w miejscu wstrzyknięcia/wlewu, zapalenie błony śluzowej. Bardzo rzadko: rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zespół hemolityczno-mocznicowy; reakcja anafilaktyczna; hipokaliemia; śpiączka, drgawki, polineuropatia; zaburzenia widzenia; zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego; zakrzepica żył głębokich; niewydolność oddechowa; śródmiąższowe zapalenie płuc, śródmiąższowe zwłóknienie płuc, toksyczno-alergiczny obrzęk płuc; ostre zapalenie trzustki; toksyczne odczyny skórne; rabdomioliza, osteomalacja, krzywica; zespół Fanconiego; nasilona reakcja na radioterapię. Częstość nieznana: ostra białaczka limfatyczna, chłoniak, mięsaki, rak nerki, rak tarczycy, progresja istniejących nowotworów; hematotoksyczność, agranulocytoza, aplazja szpiku kostnego z gorączką, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość noworodków, methemoglobinemia; obrzęk naczynioruchowy, immunospresja, pokrzywka; zespół rozpadu guza, hipokalcemia, hipofosfatemia, hiperglikemia, polidypsja, zespół lęku napadowego, katatonia, mania, paranoja, urojenia, majaczenia, spowolnienie umysłowe, mutyzm, zmiany stanu psychicznego, echolalia, słowotok, perseweracja, amnezja; neuropatia obwodowa, dyzartria, napady (drgawki), stan padaczkowy (z napadami drgawkowymi, niedrgawkowy), zespół odwracalnej leukoencefalopatii tylnej, leukoencefalopatia, zaburzenia pozapiramidowe, grubofalisty trzepoczący tremor rąk, zaburzenia poruszania się, polineuropatia, zaburzenia czucia, niedoczulica, parestezja, neuralgia, zaburzenia chodu; zapalenie spojówek, podrażnienie oka; głuchota, niedosłuch, zawroty głowy, szumy uszne; migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, dodatkowe skurcze nadkomorowe, przedwczesne skurcze przedsionkowe, bradykardia, wstrząs kardiogenny, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, wysięk osierdziowy, krwawienie mięśnia sercowego, dusznica bolesna, niewydolność lewokomorowa, kardiomiopatia, kardiomiopatia zastoinowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zwolnienie pracy mięśnia sercowego, kołatanie serca, zmniejszenie frakcji wyrzutowej, nieprawidłowy odcinek ST w elektrokardiogramie, odwrócenie załamka T na elektrokardiogramie, nieprawidłowy zespół QRS na elektrokardiogramie; zatorowość płucna, zespół przesiąkania włośniczek, zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie twarzy, obniżone ciśnienie krwi; zespół ostrej niewydolności oddechowej, nadciśnienie płucne, śródmiąższowe choroby płuc (co przejawia się zwłóknieniem płuc), alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie płuc, obrzęk płuc, płyn w jamie opłucnej, skurcz oskrzeli, duszność; zapalenie kątnicy, zapalenie okrężnicy, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zapalenie trzustki, niedrożność jelita, krwawienie z przewodu pokarmowego, owrzodzenie błony śluzowej, ból brzucha, nadmierne wydzielanie śliny; niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, choroba zarostowa żył wątrobowych, zakrzepica żyły wrotnej, cytolityczne zapalenie wątroby, cholestaza; toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, popromienne zapalenie skóry, martwica skóry, obrzęk twarzy, wybroczyny, wysypka plamkowa, świąd, rumień, przebarwienia skóry, nadmierne pocenie się, choroby paznokci; opóźnienie wzrostu, ból mięśni, ból stawów, ból kończyn, drganie mięśni; kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kłębuszkowa moczówka prosta, poliuria, mimowolne oddawanie moczu, uczucie zalegania moczu, ostra niewydolność nerek, przewlekła niewydolność nerek; bezpłodność, niewydolność jajników, przedwczesna menopauza, zaburzenia owulacji, oligospermia, zmniejszone stężenie estrogenu we krwi, zwiększone stężenie gonadotropin we krwi; opóźnienie wzrostu płodu; niewydolność wielonarządowa, ogólne pogorszenie stanu fizycznego, ból w klatce piersiowej, obrzęk, ból, dreszcze.

Ciąża i laktacja

Kobiety nie powinny zachodzić w ciążę podczas leczenia. Wyniki badań na zwierzętach doświadczalnych wskazują, że leczenie ifosfamidem w trakcie ciąży może wywoływać efekty genotoksyczne i prowadzić do uszkodzenia płodu. Przy zastosowaniu leku ze wskazań życiowych w I trymestrze ciąży, konieczna jest konsultacja lekarska dotycząca przerwania ciąży. Po pierwszym trymestrze ciąży, jeżeli leczenia nie można odłożyć, a pacjentka chce utrzymać ciążę, chemioterapię można wdrożyć po poinformowaniu pacjentki o ryzyku działań teratogennych i uszkodzeń płodu, które jest niewielkie, ale nie można go wykluczyć. U kobiet i mężczyzn w wieku rozrodczym w trakcie terapii i przez 6 miesięcy po jej zakończeniu należy zalecić stosowanie skutecznej metody antykoncepcji. Mężczyzn należy poinformować o możliwości zdeponowania spermy przed rozpoczęciem leczenia. Nie ma danych dotyczących przenikania ifosfamidu do mleka matki. Tym niemniej z uwagi na ryzyko poważnych działań niepożądanych i wykazane w badaniach na zwierzętach działanie tumorogenne ifosfamidu, należy rozważyć przerwanie karmienia lub leczenia, uwzględniając znaczenie terapii dla matki.

Uwagi

Należy regularnie wykonywać morfologię krwi (aż do momentu normalizacji), kontrolować stężenia elektrolitów, parametry czynności nerek, właściwości moczu i osadu moczu. Zaleca się wykonywanie analizy moczu przed podaniem każdej dawki leku. U pacjentów leczonych uprzednio chemioterapią i (lub) radioterapią, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się szczególnie dokładne kontrolowanie parametrów hematologicznych (ryzyko zahamowania czynności szpiku) - liczbę białych krwinek, płytek krwi i stężenie hemoglobiny należy sprawdzać przed każdorazowym podaniem i z odpowiednią częstotliwością, w razie konieczności codziennie. Należy zwracać szczególną uwagę na higienę jamy ustnej, aby ograniczyć powstawanie zapalenia jamy ustnej. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu. U pacjentów z cukrzycą należy regularnie kontrolować stężenie glukozy w surowicy. Lek może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń.

Interakcje

Działanie mielotoksyczne może ulec nasileniu w wyniku interakcji z innymi cytostatykami lub napromienianiem. Nasilone działanie toksyczne na krew i układ krwiotwórczy i (lub) immunosupresja mogą być wynikiem łącznego efektu działania ifosfamidu i na przykład: inhibitorów konwertazy angiotensyny ACE (mogą wywoływać leukopenię), karboplatyny, cisplatyny, natalizumabu. Nasilenie działania kardiotoksycznego może być wynikiem łącznego efektu działania ifosfamidu i np. antybiotyków antracyklinowych lub naświetlania okolicy serca. Nasilenie działania toksycznego na płuca może być wynikiem łącznego efektu działania ifosfamidu i np. amiodaronu, G-CSF, GM-CSF (czynnika wzrostu kolonii granulocytów, czynnika wzrostu kolonii granulocytów i makrofagów). Nasilenie działania nefrotoksycznego może być wynikiem łącznego efektu działania ifosfamidu i np.: acyklowiru, aminoglikozydów, amfoterycyny B, karboplatyny i cisplatyny. Zwiększone ryzyko rozwoju krwotocznego zapalenia pęcherza moczowego może być wynikiem łącznego efektu działania ifosfamidu i busulfanu lub naświetlania pęcherza moczowego. Addytywny wpływ na OUN może być wynikiem łącznego efektu działania ifosfamidu i np.: leków o działaniu przeciwwymiotnym, o działaniu antyhistaminowym, środków odurzających lub uspokajających. Możliwość zwiększonej produkcji metabolitów odpowiedzialnych za cytotoksyczność i inne działania toksyczne (w zależności od indukowanych enzymów) musi być wzięta pod uwagę w przypadku wcześniejszego lub jednoczesnego stosowania takich środków jak: karbamazepina, kortykosteroidy, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, dziurawiec zwyczajny. Zmniejszona aktywacja i metabolizm ifosfamidu może wpływać na skuteczność terapii ifosfamidem. Hamowanie aktywności izoenzymu CYP 3A4 może też prowadzić do zwiększonej produkcji metabolitu ifosfamidu łączonego z toksycznym wpływem na OUN i nerki. Do inhibitorów izoenzymu CYP 3A4 zalicza się: ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, sorafenib. Doniesienia wskazują na zwiększoną neurotoksyczność ifosfamidu u pacjentów otrzymujących profilaktycznie przeciwwymiotny aprepitant, który jest zarówno induktorem, jak i umiarkowanym inhibitorem izoenzymu CYP 3A4. Opisywano przypadki zwiększonego działania toksycznego na przewód pokarmowy, gdy ifosfamid był podawany przed wlewem docetakselu. U pacjentów otrzymujących ifosfamid i warfarynę odnotowano przypadki zwiększenia wartości wskaźnika INR. Jednoczesne stosowanie tamoksifenu i chemioterapii może zwiększać ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Wywołana przez cisplatynę utrata słuchu może ulec pogłębieniu przez jednoczesne stosowanie ifosfamidu. Można się spodziewać, że immunosupresyjne działanie ifosfamidu będzie zmniejszać odpowiedź na szczepienie. Stosowanie szczepionek zawierających żywe wirusy może prowadzić do zakażenia indukowanego szczepionką. Powstawanie aktywnego metabolitu irynotekanu można zmniejszyć, podając irynotekan z ifosfamidem. U niektórych pacjentów alkohol może nasilać nudności i wymioty wywołane przez ifosfamid.

Preparat zawiera substancję Ifosfamide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 1,0 g lub 2,0 g ifosfamidu.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę limfocytową Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę ...

Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) jest najczęściej rozpoznawanym rodzajem białaczki u dorosłych. Odsetek 5-letnich przeżyć wśród polskich pacjentów chorujących na przewlekłą białaczką limfocytową ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.