Herceptin®

1 fiolka (5 ml) zawiera 600 mg trastuzumabu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Herceptin® 1 fiolka 5 ml, roztw. do wstrz. podsk. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy. Trastuzumab jest rekombinowanym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1, produkowanym w zawiesinie kultur komórkowych ssaków (jajnika chomika chińskiego), oczyszczanym metodą chromatografii powinowactwa i chromatografii jonowymiennej, włączając specyficzną inaktywację wirusów i procedury usuwania. Trastuzumab łączy się z receptorem ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (receptora HER2). Wiąże się z dużym powinowactwem i specyficznością z subdomeną IV zewnątrzkomórkowej domeny receptora HER2 w regionie wiązania go z błoną komórkową. Związanie trastuzumabu z receptorem HER2 hamuje niezależne od ligandu, przekazywanie sygnału przez HER2 i zapobiega proteolitycznemu rozszczepieniu zewnątrzkomórkowej domeny, jako mechanizmowi aktywacji HER2. W rezultacie trastuzumab hamuje proliferację komórek guza, które wykazują nadekspresję receptora HER2. Dodatkowo, trastuzumab jest silnym mediatorem cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). Cytotoksyczność typu ADCC stymulowana trastuzumabem jest preferencyjnie wywierana na komórki guza wykazujące nadekspresję HER2 w porównaniu z komórkami guza bez nadekspresji HER2. Lek należy podawać wyłącznie pacjentom z nadekspresją receptora HER2 w komórkach guza lub amplifikacją genu HER2, oznaczoną za pomocą odpowiednio walidowanych testów. Mediana Tmax trastuzumabu po podaniu podskórnym wynosi ok. 3 dni z dużą zmiennością międzyosobniczą (zakres 1–14 dni). Co najmniej 95% pacjentów osiąga stężenia poniżej min,ss a 97% eliminuje lek) w ciągu 7 mies. Lek do podawania podskórnego zawiera rekombinowaną hialuronidazę ludzką (rHuPH20), enzym wykorzystywany do zwiększenia dyspersji i wchłaniania podawanych jednocześnie leków w przypadku wstrzyknięć podskórnych.

Dawkowanie

Podskórnie: 600 mg (niezależnie od masy ciała pacjenta) co 3 tygodnie. Nie ma konieczności podawania dawki nasycającej. Lek był stosowany w chemioterapii neoadiuwantowej/adiuwantowej u pacjentów z rakiem piersi we wczesnym stadium. Schemat chemioterapii przedoperacyjnej obejmował stosowanie docetakselu (75 mg/m2), po którym podawano FEC (5FU, epirubicynę i cyklofosfamid) w standardowej dawce. Czas trwania leczenia. Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami powinni otrzymywać trastuzumab do progresji choroby. Pacjenci z wczesnym rakiem piersi powinni otrzymywać trastuzumab przez 1 rok lub do momentu nawrotu choroby, w zależności, co wystąpi pierwsze. Nie zaleca się leczenia chorych na niezaawansowanego raka piersi dłużej niż 1 rok. Zmniejszenie dawki. W przeprowadzonych badaniach klinicznych nie zmniejszano dawki trastuzumabu. Pacjenci mogą kontynuować leczenie w czasie trwania odwracalnej mielosupresji wywołanej chemioterapią, w tym czasie powinni być jednakże uważnie obserwowani pod kątem występowania powikłań neutropenii. W celu uzyskania informacji dotyczącej redukcji dawek lub opóźniania podawania paklitakselu, docetakselu lub inhibitora aromatazy - patrz odpowiednie Charakterystyki Produktu Leczniczego. W przypadku zmniejszenia wartości frakcji wyrzutowej lewej komory serca (LVEF) w stosunku do wartości wyjściowej o >10 punktów procentowych oraz poniżej poziomu 50% leczenie należy wstrzymać, a następnie powtórzyć ocenę parametru LVEF w ciągu około 3 tygodni. Jeśli wartość LVEF nie uległa poprawie lub doszło do jej dalszego zmniejszenia, lub jeśli rozwinęła się objawowa zastoinowa niewydolność serca, zdecydowanie zaleca się przerwanie podawania trastuzumabu, chyba że korzyści dla danego pacjenta przeważają nad ryzykiem (wszyscy tacy pacjenci powinni być konsultowani przez kardiologa, a następnie poddani obserwacji). Dawki pominięte. W przypadku pominięcia dawki zaleca się jak najszybsze podanie dawki 600 mg (tj. dawki pominiętej). Przerwa między kolejnymi podaniami leku nie powinna być krótsza niż 3 tygodnie. Szczególne grupy pacjentów. Nie przeprowadzano badań dotyczących farmakokinetyki leku u pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością nerek czy wątroby; w populacyjnych analizach farmakokinetyki nie stwierdzono, że wiek lub niewydolność nerek wpływają na dawkowanie trastuzumabu. Stosowanie leku u dzieci i młodzieży nie jest wskazane. Uwagi. Przed rozpoczęciem leczenia obowiązkowe jest oznaczenie receptorów HER2. Stosowanie leku powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii cytotoksycznej. Ważne jest, aby każdorazowo sprawdzać etykiety leku, w celu upewnienia się, że pacjentowi podawana jest właściwa postać leku (postać o stałej dawce do podawania podskórnego). Ważne jest sprawdzenie etykiet na fiolkach aby upewnić się, że lekiem przygotowywanym i podawanym jest trastuzumab a nie trastuzumab emtanzyna. Sposób podania. Lek podawać wyłącznie w postaci wstrzyknięcia podskórnego trwającego 2–5 min. Zastrzyk należy podawać zamiennie w lewe i prawe udo. Kolejne zastrzyki należy podawać w miejscu oddalonym od miejsca podawania poprzedniego o przynajmniej 2,5 cm. Nie należy podawać zastrzyku w miejscu, w którym skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, bolesna lub stwardniała. Jeżeli podczas leczenia stosowane są inne leki podawane podskórnie, należy wstrzykiwać je w innym miejscu. Pacjentów należy obserwować, przez co najmniej 6 h po pierwszym wstrzyknięciu leku oraz przez 2 h po kolejnych wstrzyknięciach, pod kątem objawów reakcji związanych z podaniem leku.

Wskazania

Rak piersi z przerzutami. Leczenie dorosłych pacjentów z HER2 dodatnim rakiem piersi z przerzutami. W monoterapii u pacjentów, którzy otrzymali dotychczas co najmniej 2 schematy chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami; uprzednio stosowane schematy chemioterapii muszą zawierać przynajmniej antracyklinę i taksan, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia; u pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których nie powiodła się hormonoterapia, o ile nie było przeciwwskazań do tego typu leczenia. W skojarzeniu z paklitakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami i dla których antracyklina jest niewskazana. W skojarzeniu z docetakselem u pacjentów, którzy nie otrzymywali dotychczas chemioterapii z powodu choroby nowotworowej z przerzutami. W skojarzeniu z inhibitorem aromatazy u pacjentek po menopauzie, z dodatnim wynikiem badania na obecność receptorów hormonalnych, u których doszło do rozwoju choroby nowotworowej z przerzutami, nieleczonych wcześniej trastuzumabem. Wczesne stadium raka piersi. Leczenie dorosłych pacjentów z HER2 dodatnim rakiem piersi we wczesnym stadium: po operacji, chemioterapii (neoadiuwantowej lub adiuwantowej) oraz radioterapii (jeżeli jest stosowana; po chemioterapii adiuwantowej z doksorubicyną i cyklofosfamidem, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem; w skojarzeniu z chemioterapią adiuwantową z użyciem docetakselu i karboplatyny; w skojarzeniu z chemioterapią neoadiuwantową i następnie w terapii adiuwantowej opartej o trastuzumab w miejscowo zaawansowanym (w tym zapalnym) raku piersi lub w przypadku guza o średnicy >2 cm. Trastuzumab powinien być stosowany wyłącznie u pacjentów z przerzutowym lub wczesnym rakiem piersi, u których za pomocą odpowiednio zwalidowanych testów w komórkach guza stwierdzono albo nadekspresję receptora HER2 albo amplifikację genu HER2.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na trastuzumab, białka mysie lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka duszność spoczynkowa z powodu powikłań związanych z zaawansowaną chorobą nowotworową lub wymagająca tlenoterapii.

Środki ostrożności

W celu poprawy identyfikowalności biologicznych preparatów, nazwa handlowa podawanego leku powinna być czytelnie wpisana (lub zakreślona) w dokumentacji pacjenta. W celu zapewnienia zadowalającej wiarygodności wyników, oznaczenie HER2 musi zostać wykonane w specjalistycznym laboratorium. Obecnie nie są dostępne dane z badań klinicznych, które dotyczą pacjentów poddawanych powtórnej terapii, po wcześniejszej terapii adiuwantowej preparatem. Pacjenci poddani terapii preparatem mają zwiększone ryzyko wystąpienia niewydolności serca (klasa II–IV wg klasyfikacji NYHA) lub bezobjawowej dysfunkcji serca. Zaburzenia te stwierdzono u pacjentów, u których stosowano preparat w monoterapii, w skojarzeniu z paklitakselem lub docetakselem, zwłaszcza po chemioterapii zawierającej antracykliny (doksorubicynę lub epirubicynę). Nasilenie tych zaburzeń było umiarkowane lub duże i mogły one prowadzić do zgonu pacjenta. Dodatkowo należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowych, np. z nadciśnieniem tętniczym, udokumentowaną chorobą wieńcową, niewydolnością serca, LVEF 50 lat), mała LVEF (25 kg/m2). U pacjentów z wczesnym rakiem piersi kwalifikujących się do leczenia neoadiuwantowego-adiuwantowego, preparat powinien być stosowany jednocześnie z antracyklinami jedynie u pacjentów nieleczonych dotąd chemioterapią i tylko z użyciem małej dawki antracyklin (np. maksymalna dawka kumulacyjna: doksorubicyny 180 mg/m2 lub epirubicyny 360 mg/m2). Jeżeli pacjenci byli leczeni jednocześnie trastuzumabem i małą dawką antracykliny w terapii neoadiuwantowej, nie należy stosować dodatkowej chemioterapii po leczeniu operacyjnym. W pozostałych sytuacjach klinicznych decyzja o potrzebie użycia dodatkowej chemioterapii zależy od indywidulanych czynników. Doświadczenie z jednoczesnego podawania trastuzumabu i małej dawki antracykliny jest obecnie ograniczone do 2 badań klinicznych. Preparat podawano równocześnie z chemioterapią neoadiuwantową, składającą się z 3 lub 4 cykli chemioterapii zawierającej antracyklinę (skumulowana dawka doksorubicyny wyniosła 180 mg/m2, a epirubicyny 300 mg/m2). Częstość występowania objawowej dysfunkcji serca była mała w ramionach badań, w których stosowano trastuzumab (do 1,7% pacjentów). Doświadczenia kliniczne u chorych >65 lat są ograniczone. W celu zmniejszenie ryzyka wystąpienia reakcji związanych z podskórnym podaniem leku można zastosować odpowiednią premedykację. Mimo iż podczas badań klinicznych leku podawanego podskórnie nie zgłaszano przypadków duszności, hipotonii, rzężenia, skurczu oskrzeli, tachykardii, obniżonej saturacji krwi i niewydolności oddechowej, należy zachować ostrożność, ponieważ reakcje te obserwowano u osób leczonych lekiem podawanym dożylnie. Należy prowadzić obserwację pacjentów w kierunku reakcji związanych z podaniem leku przez co najmniej 6 h po pierwszym wstrzyknięciu oraz przez 2 h po kolejnych wstrzyknięciach. W leczeniu tych objawów można stosować leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe, takie jak petydyna lub paracetamol, albo leki antyhistaminowe, takie jak difenhydramina. Podczas stosowania preparatu istnieje ryzyko ciężkich reakcji oddechowych (czasem zakończonych zgonem pacjenta). Zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc. Do czynników ryzyka śródmiąższowej choroby płuc należą wcześniejsze lub aktualnie prowadzone inne terapie przeciwnowotworowe, o których wiadomo, że są z nią związane: stosowanie taksanów, gemcytabiny, winorelbiny i radioterapii. Należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia zapalenia płuc, szczególnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie taksany. U pacjentów z dusznością spoczynkową, związaną z powikłaniami zaawansowanej choroby nowotworowej i chorobami towarzyszącymi, ryzyko powikłań (w tym ze strony układu oddechowego) kończących się zgonem związanych z podaniem trastuzumabu może być zwiększone (u tych pacjentów leczenie preparatem jest przeciwwskazane).

Niepożądane działanie

Najcięże i (lub) najczęstsze działania niepożądane zgłaszane po zastosowaniu leku (postaci podawanych dożylnie i podskórnie) to: zaburzenia czynności serca, reakcje związane z podaniem leku, toksyczność hematologiczna (w szczególności neutropenia), zakażenia i zdarzenia niepożądane związane z układem oddechowym. Profil bezpieczeństwa leku do podawania podskórnego jest zasadniczo zbliżony do znanego profilu bezpieczeństwa postaci podawanej dożylnie. Poniższe działania niepożądane dotyczą postaci podawanej dożylnie. Bardzo często: zakażenie, zapalenie nosogardzieli, gorączka neutropeniczna, niedokrwistość, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, zmniejszenie masy ciała, jadłowstręt, bezsenność, drżenia, zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zaburzenia smaku, zapalenie spojówek, zwiększone łzawienie, obniżenie ciśnienia, zwiększenie ciśnienia, nieregularne bicie serca, kołatanie serca, trzepotanie serca, uderzenia gorąca, sapanie, duszność, kaszel, krwawienie z nosa, wodnisty katar, biegunka, wymioty, nudności, opuchnięcie wargi, ból brzucha, niestrawność, zaparcia, zapalenie jamy ustnej, rumień, wysypka, opuchnięcie twarzy, łysienie, choroby paznokci, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, bóle stawowe, napięcie mięśniowe, bóle mięśniowe, osłabienie, ból w klatce piersiowej, dreszcze, zmęczenie, objawy grypopodobne, reakcje związane z wlewem, ból, gorączka, łysienie, zapalenie błon śluzowych, obrzęki obwodowe. Często: posocznica neutropeniczna, zapalenie pęcherza, półpasiec, grypa, zapalenie zatok, infekcje skóry, zapalenie błony śluzowej nosa, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje układu moczowego, róża, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie gardła, nadwrażliwość, lęk, depresja, zaburzenia myślenia, neuropatia obwodowa, wzmożone napięcie, nadmierna senność, ataksja, zespół suchego oka, zastoinowa niewydolność serca, tachyarytmia nadkomorowa, kardiomiopatia, hipotensja, rozszerzenie naczyń, astma, zaburzenia płuc, wysięk opłucnowy, zapalenie trzustki, żylaki odbytu, suchość błon śluzowych jamy ustnej, uszkodzenie komórek wątroby, zapalenie wątroby, tkliwość wątroby, trądzik, suchość skóry, wybroczyny krwawe, nadmierne pocenie się, wysypka grudkowo-plamista, świąd, łamliwość paznokci, zapalenie skóry, zapalenie stawów, bóle pleców, bóle kostne, skurcze mięśni, ból karku, ból kończyn, zaburzenia nerek, zapalenie piersi/zapalenie sutka, złe samopoczucie, obrzęki, stłuczenia. Niezbyt często: posocznica, głuchota, wysięk osierdziowy, pokrzywka. Rzadko: niedowład, zapalenie płuc, żółtaczka. Częstość nieznana: rozwój nowotworu złośliwego, progresja choroby nowotworowej, hipoprotrombinemia, trombocytopenia immunologiczna, reakcja anafilaktyczna, wstrząs anafilaktyczny, hiperkaliemia, obrzęk mózgu, tarcza zastoinowa, krwawienie siatkówkowe, wstrząs sercowy, zapalenie osierdzia, rzadkoskurcz, obecność rytmu cwałowego, zwłóknienie płuc, zaburzenia czynności oddechowej, niewydolność oddechowa, nacieki płucne, ostry obrzęk płucny, ostry zespół oddechowy, skurcz oskrzeli, niedotlenienie, zmniejszona saturacja tlenem, obrzęk krtani, prawidłowe oddychanie tylko w pozycji stojącej, obrzęk płuc, choroba śródmiąższowa płuc, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek, glomerulonefropatia, niewydolność nerek, małowodzie, hipoplazja nerek, hipoplazja płuc. Częstość występowania zaburzeń czynności serca była większa u pacjentów, którym podano trastuzumabu w skojarzeniu z chemioterapią (w tym z taksanem, z paklitakselem, z antracykliną/cyklofosfamidem, z docetakselem) w porównaniu do pacjentów, którym podawano samą chemioterapię. Niektóre z reakcji niepożądanych występowały z większą częstością w przypadku postaci do podawania podskórnego: ciężkie zdarzenia niepożądane identyfikowane na podstawie hospitalizacji lub przedłużenia trwającej już hospitalizacji (14,1% w przypadku postaci podawanej dożylnie w porównaniu do 21,5% w przypadku postaci do podawania podskórnego; różnica w częstości występowania ciężkich zdarzeń niepożądanych pomiędzy postaciami leku w głównej mierze wynika z liczby zakażeń przebiegających z neutropenią lub bez niej - 4,4 % w porównaniu do 8,1%, a także liczby incydentów sercowych - 0,7% w porównaniu do 1,7 %); pooperacyjne zakażenia rany (ciężkie lub poważne; 1,7% w przypadku postaci podawanej dożylnie w porównaniu do 3,0% przypadku postaci do podawania podskórnego); reakcje związane z podaniem leku (37,2% w przypadku postaci podawanej dożylnie w porównaniu do 47,8% w przypadku postaci do podawania podskórnego; nadciśnienie (4,7% w przypadku postaci podawanej dożylnie w porównaniu do 9,8% w przypadku postaci do podawania podskórnego). U większego odstetka pacjentów leczonych postacią podskórną wytworzyły się neutralizujące przeciwciała przeciw trastuzumabowi (8,1% w przypadku postaci podawanej dożylnie w porównaniu do 14,9% w przypadku postaci do podawania podskórnego); znaczenie kliniczne tych przeciwciał nie jest znane; jednak nie stwierdzono ich wpływu na właściwości farmakokinetyczne, skuteczność i bezpieczeństwo leku podawanego dożylnie i podskórnie.

Ciąża i laktacja

Unikać stosowania w ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Obserwowano przypadki uszkodzenia płodu, gdy kobieta przyjmowała lek w ciąży, w tym upośledzenie rozwoju i (lub) czynności nerek związanych z małowodziem, z których niektóre związane były ze śmiertelnym niedorozwojem płuc płodu. Jeśli kobieta w ciąży jest leczona trastuzumabem lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas otrzymywania leku lub w ciągu 7 mies. po otrzymaniu ostatniej dawki, powinna być poddana kontroli przez wielodyscyplinarny zespół lekarski. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w czasie leczenia i co najmniej przez 7 mies. po jego zakończeniu. Nie wiadomo czy trastuzumab jest wydzielany z mlekiem ludzkim (jest wydzielany z mlekiem mapł). Z uwagi na to, że ludzka IgG jest wydzielana z mlekiem, a potencjalna szkodliwość trastuzumabu dla noworodka nie jest znana, nie należy karmić piersią podczas leczenia trastuzumabem oraz przez 7 mies. od podania ostatniej dawki.

Uwagi

Preparat nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak pacjentom, u których stwierdzono reakcje związane z podaniem leku należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn do momentu ustąpienia objawów. Informacja przygotowana na podstawie ChPL z dn. 15.09.2016 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Interakcje

Nie przeprowadzano formalnych badań nad interakcjami leków. Nie obserwowano w badaniach klinicznych klinicznie istotnych interakcji pomiędzy trastuzumabem a innymi równocześnie stosowanymi lekami. Ekspozycja na paklitaksel i doksorubicynę i ich główne metabolity nie zmienia się w obecności trastuzumabu. Trastuzumab może podnosić całkowitą ekspozycję na jeden metabolit doksorubicyny D7D (jego bioaktywność i kliniczne znaczenie wpływu wzrostu stężenia tego metabolitu jest niejasne). Jednoczesne stosowanie trastuzumabu i docetakselu nie ma wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki docetakselu. W przypadku stosowania kapecytabiny i cisplatyny z trastuzumabem lub bez niego odnotowano, że ekspozycja na bioaktywne metabolity (np. 5-FU) kapecytabiny nie była zmieniona przez jednoczesne stosowanie cisplatyny lub równoległe stosowanie cisplatyny z trastuzumabem. Sama kapecytabina wykazywała większe stężenie i wydłużenie T0,5 w połączeniu z trastuzumabem. Nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę cisplatyny w przypadku jednoczesnego stosowania samej kapecytabiny lub w połączeniu z trastuzumabem. U pacjentów z przerzutowym lub miejscowo zaawansowanym, nieoperacyjnym rakiem HER2-dodatnim trastuzumab nie miał wpływu na farmakokinetykę karboplatyny. Nie odnotowano wpływu docetakselu, paklitakselu, doksorubicyny, karboplatyny oraz anastrozolu na farmakokinetykę trastuzumabu.

Preparat zawiera substancję Trastuzumab.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka (5 ml) zawiera 600 mg trastuzumabu.

1 fiolka zawiera 150 mg trastuzumabu. Przygotowany roztwór zawiera 21 mg trastuzumabu w 1 ml.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.