Hepsera

1 tabl. zawiera 10 mg dipiwoksylu adefowiru; lek zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Hepsera 30 szt., tabl. 1923,26zł 2017-10-31

Działanie

Dipiwoksyl adefowiru jest prekursorem leku adefowiru, acyklicznego nukleotydowo-fosfonianowego analogu monofosforanu adenozyny, który jest czynnie transportowany do komórek, gdzie jest przekształcany przez enzymy gospodarza do difosforanu adefowiru. Difosforan adefowiru hamuje polimerazy wirusa poprzez konkurowanie z naturalnym substratem (trifosforanem deoksyadenozyny) o bezpośrednie wiązanie, a po wbudowaniu się do DNA wirusa powoduje zakończenie łańcucha DNA. Wewnątrzkomórkowy okres półtrwania difosforanu adefowiru w aktywowanych i znajdujących się w stanie spoczynku limfocytach wynosi 12-36 h. Adefowir w warunkach in vitro działa na wirusy DNA hepatotropowe, w tym na wszystkie znane postaci HBV oporne na lamiwudynę, z mutacjami mającymi związek z famcyklowirem, a także z mutacjami powodującymi brak rozpoznawalności przez immunoglobulinę zapalenia wątroby typu B. Biodostępność adefowiru po podaniu doustnym wynosi 59%. Maksymalne stężenie we krwi jest osiągane po upływie średnio 1,75 h (0,58-4 h). Lek przenika do większości tkanek, największe stężenia uzyskując w nerce, wątrobie i tkankach jelit. W warunkach in vitro stopień wiązania się adefowiru z białkami osocza lub surowicy wynosił ≤ 4%. Adefowir jest wydalany przez nerki poprzez połączenie procesów przesączania kłębuszkowego i aktywnego transportu kanalikowego. Końcowy okres półtrwania wynosi średnio 7,22 h (4,72-10,7 h).

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: zalecana dawka wynosi 10 mg raz na dobę niezależnie od posiłku. Nie jest znany optymalny czas leczenia. Nieznany jest związek pomiędzy odpowiedzią na leczenie oraz jego długookresowymi następstwami, takimi jak rak wątroby czy niewyrównana marskość wątroby. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby adefowir należy zawsze stosować w skojarzeniu z lekiem, niewykazującym oporności krzyżowej na adefowir, w celu zmniejszenia ryzyka oporności i w celu osiągnięcia szybkiej supresji wirusa. Co 6 mies. należy kontrolować u pacjentów parametry biochemiczne, wirusologiczne i serologiczne wirusowego zapalenia wątroby typu B. U pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg bez marskości wątroby, leczenie należy prowadzić przez przynajmniej 6-12 mies. po potwierdzeniu serokonwersji HBe (zanik HBeAg oraz zanik DNA HBV przy wykrywalnych mianach przeciwciał anty-HBe) lub do serokonwersji HBs albo utraty skuteczności. Po zaprzestaniu leczenia należy regularnie kontrolować aktywność AlAT i miana DNA HBV w surowicy w celu wykrycia późnego nawrotu wirusologicznego. U pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg bez marskości wątroby, leczenie należy prowadzić przynajmniej do serokonwersji HBs lub do wystąpienia dowodów utraty skuteczności. W przypadku przedłużonego leczenia trwającego ponad 2 lata zalecane jest regularne ocenianie leczenia w celu potwierdzenia, że kontynuowanie wybranej terapii jest nadal odpowiednie dla danego pacjenta. Nie zaleca się przerwania leczenia u pacjentów z niewyrównaną czynnością lub marskością wątroby. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: klirens kreatyniny 30-49 ml/min - lek podawać co 48 h; 10-29 ml/min - lek podawać co 72 h; pacjenci poddawani hemodializie - lek podawać co 7 dni po 12 h ciągłej dializy (lub 3 sesjach dializy, każdej trwającej po 4 h). Brak zaleceń dotyczących przerw między dawkami dla innych pacjentów poddawanych dializie (np. pacjentów poddawanych ambulatoryjnie dializie otrzewnowej) lub pacjentów niepoddawanych hemodializie z klirensem kreatyniny 65 lat. Oporność kliniczna: pacjentów opornych na leczenie lamiwudyną i pacjentów z HBV z udokumentowaną opornością na lamiwudynę - mutacje w rtL180M, rtA181T i (lub) rtM204I/V, nie należy leczyć adefowirem w monoterapii, aby zredukować ryzyko oporności na adefowir. Adefowir można stosować w skojarzeniu z lamiwudyną u pacjentów opornych na leczenie lamiwudyną i u pacjentów z HBV z mutacjami w rtL180M i (lub) rtM204I/V. Należy jednak rozważyć alternatywne schematy leczenia dla pacjentów z HBV zawierającym mutację rtA181T, ze względu na ryzyko zmniejszonej wrażliwości na adefowir. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia oporności, u pacjentów otrzymujących adefowir w postaci monoterapii należy rozważyć modyfikację leczenia, jeśli po leczeniu trwającym 1 rok lub dłużej miano DNA HBV w surowicy będzie się utrzymywać na poziomie powyżej 1 000 kopii/ml.

Wskazania

Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B u osób dorosłych: z wyrównaną czynnością wątroby ze stwierdzoną czynną replikacją wirusa, trwale zwiększoną aktywnością AlAT we krwi oraz histologicznie potwierdzonym czynnym stanem zapalnym i zwłóknieniem wątroby (rozpoczęcie leczenia produktem Hepsera należy rozważać tylko w przypadkach, gdy stosowanie alternatywnego leku przeciwwirusowego o wyższej barierze genetycznej dla wytworzenia oporności nie jest dostępne lub właściwe); z niewyrównaną czynnością wątroby w skojarzeniu z drugim lekiem, niewykazującym oporności krzyżowej na adefowir.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów zaburzeniami czynności nerek lub ryzykiem wystąpienia takich zaburzeń. Przed rozpoczęciem leczenia adefowirem zaleca się u każdego pacjenta obliczenie klirensu kreatyniny. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, stężenie oraz klirens kreatyniny należy kontrolować co 3 mies. U pacjentów z ryzykiem pogorszenia czynności nerek należy rozważyć częstsze kontrolowanie czynności nerek. Lek nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny 65 rż. są bardzo ograniczone - należy zachować ostrożność oraz brać pod uwagę większą częstość występowania w tej grupie pacjentów słabszej czynności nerek lub serca, a także większą ilość współistniejących chorób lub równocześnie zażywanych innych leków. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania oraz skuteczności adefowiru u pacjentów poniżej 18 lat - lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować leku u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zwiększenie stężenia kreatyniny, astenia. Często: ból głowy, biegunka, wymioty, ból brzucha, dyspepsja, nudności, wzdęcia, niewydolność nerek, nieprawidłowa czynność nerek, hipofosfatemia, wysypka, świąd. Częstość nieznana: zapalenie trzustki, zespół Fanconiego, zaburzenia czynności kanalika bliższego, rozmiękanie kości (objawiające się bólem kości i niekiedy przyczyniające się do złamań) oraz miopatia - oba mające związek z zaburzeniami czynności kanalika bliższego nerki. Po przerwaniu podawania leku pojawiały się kliniczne i laboratoryjne dowody zaostrzenia zapalenia wątroby. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zwiększone stężenie kreatyniny i astenia. Nefrotoksyczność jest ważną cechą profilu bezpieczeństwa adefowiru dipiwoksylu u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów oczekujących na przeszczep lub będących po przeszczepieniu wątroby u 4% pacjentów zaprzestano leczenia z zastosowaniem adefowiru ze względu na działania niepożądane dotyczące nerek. Podczas stosowania analogów nukleozydów zaobserwowano przypadki, czasami zakończone zgonem, występowania kwasicy mleczanowej (bez niedotlenienia krwi) zazwyczaj w połączeniu z ciężką hepatomegalią i stłuszczeniem wątroby. Ponieważ adefowir ma budowę zbliżoną do analogów nukleozydów, takiego ryzyka nie można wykluczyć.

Ciąża i laktacja

Lek nie jest zalecany do stosowania w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji. Adefowir można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści ze stosowania przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu. Aby zapobiec zakażeniu noworodka wirusem HBV należy przestrzegać standardowo zalecanych procedur immunizacji niemowląt. Zaleca się, aby matka leczona adefowirem nie karmiła dziecka piersią.

Uwagi

Należy poinformować pacjenta, że nie zostało dowiedzione, aby leczenie adefowirem dipiwoksylu zmniejszało ryzyko przeniesienia wirusa zapalenia wątroby typu B na inne osoby, dlatego też należy nadal zachowywać odpowiednie środki ostrożności.

Interakcje

Adefowir nie wpływa na żaden znany izoenzym cytochromu P-450, więc możliwość interakcji z lekami na tej drodze jest mała. Nie wykazano interakcji farmakokinetycznych z takrolimusem (substrat CYP450), ani cyklosporyną (substrat CYP450). Jednak biorąc pod uwagę fakt, że zarówno takrolimus jak i cyklosporyna mogą wpływać niekorzystnie na czynność nerek, zaleca się ścisłą obserwację pacjentów podczas równoczesnego podawania któregokolwiek z tych leków z adefowirem. Równoczesne stosowanie z lamiwudyną nie zmieniło profilu farmakokinetycznego żadnego z leków. Adefowir jest wydalany przez nerki, w wyniku połączenia procesów przesączania kłębuszkowego i aktywnego wydzielania kanalikowego za pośrednictwem ludzkiego nośnika anionowego (hOAT1). Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów przyjmujących inne leki, które wydalane są przez nerki (np. podawane dożylnie aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, pentamidyna, wankomycyna) lub leki wydzielane z udziałem hOAT1 (np. cydofowir). Równoczesne podawanie adefowiru i tych leków może prowadzić do zwiększenia stężenia adefowiru lub równocześnie podawanego leku - należy ściśle obserwować czynność nerek z częstotliwością dostosowaną do stanu zdrowia poszczególnych pacjentów. Nie stosować jednocześnie z fumaranem dizoproksylu tenofowiru. Ze względu na dużą różnorodność farmakokinetyczną pegylowanego interferonu zalecane jest zachowanie ostrożności podczas równoczesnego podawania z adefowirem.

Preparat zawiera substancję Adefovir dipivoxil.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 10 mg dipiwoksylu adefowiru; lek zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.