Harvoni

1 tabl. powl. zawiera 90 mg ledipaswiru i 400 mg sofosbuwiru; tabletki zawierają laktozę oraz lak aluminiowy żółcieni pomarańczowej (E110).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Harvoni 28 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwwirusowy, zawierający dwie substancje czynne aktywne wobec wirusa zapalenia wątroby typu C. Ledipaswir jest inhibitorem HCV działającym na białko HCV NS5A, które ma podstawowe znaczenie dla replikacji RNA i formowania wirionów HCV. Badania in vitro selekcji szczepów opornych i oporności krzyżowej wskazują, że ledipaswir działa na NS5A w ramach swojego mechanizmu działania. Sofosbuwir jest pan-genotypowym inhibitorem HCV NS5B RNA-zależnej polimerazy RNA, która ma podstawowe znaczenie dla replikacji wirusa. Sofosbuwir jest prolekiem nukleotydowym, który ulega metabolizmowi wewnątrzkomórkowemu do utworzenia farmakologicznie czynnego trifosforanu analogu urydyny (GS-461203), który może być przyłączony przez polimerazę NS5B do RNA HCV i działa jako terminator łańcucha. GS-461203 (czynny metabolit sofosbuwiru) nie jest inhibitorem ludzkich polimeraz DNA i RNA, ani nie jest inhibitorem mitochondrialnej polimerazy RNA. Po podaniu doustnym ledipaswir osiąga Cmax w czasie 4 h; sofosbuwir - w czasie 1 h. Ledipaswir wiąże się z białkami osocza w >99,8%; sofosbuwir - w ok. 61-65%. Ledipaswir nie jest metabolizowany przez CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4; obserwowano dowody na wolny metabolizm tlenowy na drodze nieznanego mechanizmu. Sofosbuwir jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie do farmakologicznie czynnej postaci trifosforanu analogu nukleozydu GS-461203. Aktywacyjny szlak metaboliczny obejmuje sekwencyjną hydrolizę reszty karboksyloestrowej katalizowaną przez ludzką katepsynę A lub karboksyloesterazę 1 i rozpad fosforamidazowy przez białko triady histydynowej wiążące nukleotydy 1, a następnie fosforylację przez szlak biosyntezy nukleotydów pirymidynowych. Defosforylacja prowadzi do utworzenia metabolitu nukleozydowego GS-331007, którego nie można skutecznie poddać ponownej fosforylacji i który nie wykazuje aktywności przeciw HCV in vitro. W przypadku ledipaswiru/sofosbuwiru GS-331007 odpowiada za około 85% całkowitego narażenia ogólnoustrojowego na lek. Ledipaswir jest wydalany głównie z kałem w postaci niezmienionej. Końcowy T0,5 ledipaswiru wynosi ok. 47 h. Sofosbuwir jest wydalany z moczem - 80% (głównie jako GS-331007 - 78%, 3,5% jako substancja macierzysta), z kałem - 14% oraz z wydychanym powietrzem - 2,5%. T0,5 sofosbuwiru i GS-331007 wynosi odpowiednio 0,5 h i 27 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 1 tabl. raz na dobę. Schemat i czas trwania leczenia. Pacjenci z pWZW C genotypu 1, 4, 5 lub 6. Pacjenci bez marskości wątroby: czas leczenia preparatem - 12 tyg.; można rozważyć stosowanie preparatu przez 8 tyg. w przypadku uprzednio nieleczonych pacjentów zakażonych HCV genotypu 1; należy rozważyć stosowanie preparatu z rybawiryną przez 12 tyg. lub bez rybawiryny przez 24 tyg. w przypadku uprzednio leczonych pacjentów, dla których dalsze opcje leczenia są niepewne. Pacjenci ze skompensowaną marskością wątroby: czas leczenia preparatem z rybawiryną - 12 tyg. lub bez rybawiryny - 24 tyg.; można rozważyć stosowanie preparatu bez rybawiryny przez 12 tyg. w przypadku pacjentów, dla których uznano, że istnieje niewielkie ryzyko klinicznej progresji choroby i dla których istnieją dalsze opcje leczenia. Pacjenci po przeszczepieniu wątroby bez marskości wątroby lub ze skompensowaną marskością wątroby: czas leczenia preparatem z rybawiryną - 12 tyg.; można rozważyć stosowanie preparatu bez rybawiryny przez 12 tyg. (u pacjentów bez marskości wątroby) lub przez 24 tyg. (u pacjentów z marskością wątroby) w przypadku pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przyjmowania rybawiryny lub jej nie tolerują. Pacjenci ze zdekompensowaną marskością wątroby, niezależnie od statusu przeszczepienia: czas leczenia preparatem z rybawiryną - 12 tyg.; można rozważyć stosowanie preparatu bez rybawiryny przez 24 tyg. w przypadku pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przyjmowania rybawiryny lub jej nie tolerują. Pacjenci pWZW C genotypu 3. Pacjenci ze skompensowaną marskością wątroby i (lub) u których nie powiodło się uprzednie leczenie: czas leczenia preparatem z rybawiryną - 24 tyg. Dawkowanie rybawiryny. W przypadku stosowania w skojarzeniu z rybawiryną należy zapoznać się z treścią ChPL rybawiryny. Dla pacjentów bez zdekompensowanej marskości wątroby, którzy wymagają dołączenia rybawiryny do ich schematu leczenia, dawka dobowa rybawiryny jest ustalana w zależności od masy ciała (mc. Modyfikacja dawki rybawiryny u pacjentów przyjmujących 1000-1200 mg/dobę. Jeśli lek jest stosowany w skojarzeniu z rybawiryną i u pacjenta wystąpi ciężkie działanie niepożądane potencjalnie związane z rybawiryną, należy zmodyfikować dawkę rybawiryny lub przerwać podawanie, jeśli właściwe, aż do ustąpienia lub zmniejszenia nasilenia działania niepożądanego. Stężenie hemoglobiny u pacjentów bez choroby serca: Uwagi. W przypadku wystąpienia wymiotów w ciągu 5 h po podaniu dawki, należy przyjąć dodatkową tabletkę. Jeśli wymioty wystąpią później niż 5 h od podania dawki, nie jest konieczna kolejna dawka. Jeśli pominięto dawkę i nie minęło jeszcze 18 h od normalnego czasu przyjmowania, należy przyjąć tabletkę jak najszybciej i wówczas następną dawkę przyjąć o zwykłej porze. Jeśli minęło więcej niż 18 h, należy odczekać i przyjąć następną dawkę o zwykłej porze. Nie należy przyjmować dawki podwójnej. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowywania dawki. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek; nie oceniano bezpieczeństwa stosowania ledipaswiru/sofosbuwiru u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR 2) lub w krańcowym stadium choroby nerek (ESRD) wymagającym hemodializy. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (A, B, C wg Child-Pugh). Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości; można je przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłku.

Wskazania

Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (pWZW C) u dorosłych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Stosowanie z rozuwastatyną. Stosowanie z silnymi induktorami P-gp, takimi jak: ryfampicyna, ryfabutyna, ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum), karbamazepina, fenobarbital i fenytoina.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać u wszystkich pacjentów badanie przesiewowe na obecność HBV. Pacjenci ze współistniejącym zakażeniem HBV/HCV są zagrożeni reaktywacją HBV i dlatego należy ich monitorować oraz postępować zgodnie z aktualnymi wytycznymi klinicznymi. Dane kliniczne wspierające stosowanie leku u pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 3 lub genotypu 2 i 6 są ograniczone. Obecnie nie ma żadnych danych wspierających skuteczność ponownego leczenia pacjentów, u których nie powiodło się leczenie ledipaswirem/sofosbuwirem z późniejszym zastosowaniem schematu zawierającego inhibitor NS5A. Nie ma również dostępnych żadnych danych wspierających skuteczność inhibitorów proteazy NS3/4A u pacjentów, u których nie powiodło się uprzednie leczenie zawierające inhibitor proteazy NS3/4A. Tego typu pacjenci powinni być leczeni preparatami z innej klasy. Należy rozważyć wydłużenie leczenia pacjentów, dla których dalsze opcje leczenia są niepewne. Nie oceniano bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR 2) lub w krańcowym stadium choroby nerek (ESRD) wymagającym hemodializy. Nie badano skuteczności leku u pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 5 i genotypu 6 ze zdekompensowaną marskością wątroby i (lub) oczekujących na przeszczepienie lub po przeszczepieniu wątroby - leczenie należy prowadzić z uwzględnieniem oceny stosunku korzyści i ryzyka. Nie zaleca się stosowania leku z amiodaronem (ryzyko ciężkiej bradykardii i bloku serca); umiarkowanymi induktorami P-gp (ryzyko osłabienia skuteczności terapeutycznej); określonymi przeciwwirusowymi schematami leczenia HIV zawierającymi tenofowir (ryzyko zwiększenia narażenia na tenofowir); inhibitorami reduktazy HMG CoA - statyny (ryzyko miopatii). Ze względu na zawartość laktozy, leku nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ze względu na zawartość żółcieni pomarańczowej (E110), lek może powodować reakcje alergiczne.

Niepożądane działanie

Bardzo często: ból głowy, zmęczenie. Często: wysypka. W skojarzeniu z rybawiryną obserwowano zmniejszenie stężenia hemoglobiny. W przypadku stosowania z amiodaronem i (lub) innymi lekami zmniejszającymi częstość uderzeń serca obserwowano przypadki ciężkiej bradykardii i bloku serca.

Ciąża i laktacja

Unikać stosowania leku w ciąży. Nie wiadomo, czy ledipaswir lub sofosbuwir i jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego (są obecne w mleku zwierząt) - nie należy stosować leku podczas karmienia piersią. W przypadku równoczesnego podawania rybawiryny z preparatem zastosowanie mają przeciwwskazania dotyczące stosowania rybawiryny w ciąży i podczas karmienia piersią (patrz ChPL rybawiryny).

Uwagi

Lek (podawany w monoterapii lub w skojarzeniu z rybawiryną) nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; może jednak wystąpić zmęczenie.

Interakcje

Ledipaswir i sofosbuwir są substratami transportera leków P-gp i BCRP, natomiast GS-331007 nim nie jest. Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu z silnymi induktorami P-gp w jelitach, takimi jak: ryfampicyna, ryfabutyna, ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum ), karbamazepina, fenobarbital i fenytoina (znaczne zmniejszenie stężenie ledipaswiru i sofosbuwiru we krwi, osłabianie skuteczności terapeutycznej). Nie zaleca się stosowania preparatu z umiarkowanymi induktorami P-gp, takimi jak: okskarbazepina, ryfapetyna (ryzyko osłabiania skuteczności terapeutycznej). Nie zaleca się również stosowania z typrawirem/ rytonawirem (typranawir jest silnym induktorem P-gp, rytonawir jest inhibitorem P-gp), ze względu na zmniejszenie stężenie ledipaswiru i sofosbuwiru we krwi oraz osłabienie działania terapeutycznego). Stosowanie z lekami hamującymi P-gp i (lub) BCRP może zwiększać stężenia ledipaswiru i sofosbuwiru we krwi bez zwiększenia stężenia GS-331007 - lek można podawać jednocześnie z inhibitorami P-gp i (lub) BCRP. Nie oczekuje się istotnych klinicznie interakcji ledipaswiru/sofosbuwiru z udziałem enzymów CYP450 lub UGT1A1. Rozpuszczalność ledipaswiru zmniejsza się wraz ze wzrostem pH. Leki zwiększające pH w żołądku będą zmniejszać stężenie ledipaswiru. Zaleca się, aby między podaniem ledipaswiru i leku zobojętniającego sok żołądkowy (np. wodorotlenek glinu lub magnezu; węglan wapnia) upłynęły 4 h. Antagonistów receptora H2 (famotydyna, cymetydyna, nizatydyna, ranitydyna) można podawać równocześnie lub naprzemiennie z ledipaswirem, w dawce nieprzekraczającej dawek porównywalnych z dawką 40 mg famotydyny 2 razy na dobę. Inhibitorów pompy protonowej (omeprazol, lanzoprazol, rabeprazol, pantoprazol, esomeprazol) można podawać równocześnie z ledipaswirem w dawce nieprzekraczającej dawek porównywalnych z dawką 20 mg omeprazolu; inhibitorów pompy protonowej nie należy przyjmować przed zażyciem ledipaswiru/sofosbuwiru. Ledipaswir jest inhibitorem transportera leku P-gp i białka oporności raka piersi (BCRP), może zwiększać wchłanianie jelitowe i stężenie we krwi równocześnie podawanych substratów tych transporterów; takich jak: digoksyna (należy zachować ostrożność i monitorować stężenie terapeutyczne digoksyny), eteksylan dabigatranu (zaleca się monitorowanie kliniczne, zwracając uwagę na oznaki krwawienia i niedokrwistości; przeprowadzanie badań koagulacji krwi pomaga zidentyfikować pacjentów z zwiększonym ryzykiem krwawienia w wyniku zwiększonego narażenia na eteksylan dabigatranu). Zaleca się ścisłe kontrolowanie wartości INR dla wszystkich antagonistów witaminy K (powodem zalecenia są zmiany czynności wątroby w trakcie leczenia preparatem). Obserwowano zwiększenie stężenia inhibitorów reduktazy HMG CoA (statyny) podczas jednoczesnego stosowania ledipaswiru/sofosbuwiru (w następstwie inhibicji transporterów leku OATP i BCRP). Stosowanie z rozuwastatyną jest przeciwwskazane. Stosowanie z prawastatyną wymaga zachowania szczególnej ostrożności (zaleca się kontrolę kliniczną i biochemiczną, jak również może być konieczne dostosowanie dawki). Nie można wykluczyć interakcji z innymi inhibitorami reduktazy HMG CoA - należy rozważyć zmniejszenie dawki statyn oraz uważnie monitorować pacjenta pod kątem działań niepożądanych, w tym miopatii. Obserwowano przypadki ciężkiej bradykardii i bloku serca, gdy ledipaswir/sofosbuwir stosowano jednocześnie z amiodaronem i z innymi lekami zmniejszającymi częstość uderzeń serca lub bez nich (mechanizmu działania nie ustalono) - amiodaron można podawać pacjentom przyjmującym ledipaswir/sofosbuwir wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane; jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, po rozpoczęciu stosowania ledipaswiru/sofosbuwiru zaleca się dokładne kontrolowanie pacjentów, natomiast pacjentów, u których zidentyfikowano duże ryzyko bradyarytmii, należy stale kontrolować przez 48 h w odpowiednich warunkach klinicznych; ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również odpowiednio kontrolować pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie ledipaswiru/sofosbuwiru. Wykazano, że ledipaswiru/sofosbuwiru zwiększa narażenie na tenofowir, w szczególności gdy jest stosowany w skojarzeniu ze schematem leczenia HIV zawierającym fumaran tenofowiru dizoproksylu i substancję nasilającą właściwości farmakokinetyczne (rytonawir lub kobicystat). Nie określono bezpieczeństwa stosowania fumaranu tenofowiru dizoproksylu w połączeniu z ledipaswirem/sofosbuwirem i lekiem nasilającym właściwości farmakokinetyczne. Należy rozważyć potencjalne ryzyko i korzyści związane z równoczesnym podawaniem ledipaswiru/sofosbuwiru z lekiem złożonym o ustalonej dawce zawierającym elwitegrawir/kobicystat/emtrycytabinę/fumaran tenofowiru dizoproksylu lub z fumaranem tenofowiru dizoproksylu w skojarzeniu ze wzmocnionym inhibitorem proteazy HIV (jak: atazanawir/rytonawir, darunawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir), szczególnie w przypadku pacjentów ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń czynności nerek. Pacjentów otrzymujących ledipaswir/sofosbuwir równocześnie z elwitegrawirem/kobicystatem/emtrycytabiną/fumaranem tenofowiru dizoproksylu lub z fumaranem tenofowiru dizoproksylu oraz ze wzmocnionym inhibitorem proteazy HIV należy monitorować czy występują u nich działania niepożądane związane z tenofowirem. W celu uzyskania informacji na temat monitorowania czynności nerek, należy zapoznać się z ChPL odpowiednich leków stosowanych w skojarzeniu. W przypadku podawania z fumaranem tenofowiru dizoproksylu w skojarzeniu z atazanawirem/rytonawirem stężenia atazanawiru są również zwiększone co prowadzi do ryzyka zwiększonego stężenia bilirubiny i (lub) żółtaczki; ryzyko to jest jeszcze większe w przypadku stosowania rybawiryny w ramach schematu leczenia HCV. Stężenia ledipaswiru, sofosbuwiru i symeprewiru są zwiększone w przypadku równoczesnego podawania symeprewiru - równoczesne podawanie nie jest zalecane. Ledipaswir może być słabym induktorem enzymów metabolizujących, takich jak CYP3A4, CYP2C i UGT1A1. Stężenie leków, które są substratami tych enzymów, może się zmniejszać podczas jednoczesnego podawania z ledipaswirem/sofosbuwirem. Ledipaswir in vitro hamuje enzymy jelitowe CYP3A4 i UGT1A1. Należy zachować ostrożność i ściśle monitorować stosowanie produktów leczniczych o wąskim indeksie terapeutycznym i metabolizowane przez te izoenzymy. Nie jest wymagane dostosowanie dawkowania w przypadku stosowania z następującymi lekami: efawirenz/ emtrycytabina/ fumaran tenofowiru dizoproksylu; emtrycytabina/ rylpiwiryna/ fumaran tenofowiru dizoproksylu; abakawir/ lamiwudyna; atazanawir wzmocniony rytonawirem (tenofowir/emtrycytabina w skojarzeniu z atazanawirem/rytonawirem - patrz wyżej); darunawir wzmocniony rytonawirem (tenofowir/emtrycytabina w skojarzeniu z darunawirem/rytonawirem - patrz powyżej); raltegrawir; dolutegrawir; metadon; cyklosporyna; takrolimus; doustne środki antykoncepcyjne (norgestymat/ etynyloestradiol).

Preparat zawiera substancje Sofosbuvir, Ledipasvir.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 90 mg ledipaswiru i 400 mg sofosbuwiru; tabletki zawierają laktozę oraz lak aluminiowy żółcieni pomarańczowej (E110).

1 tabl. powl. zawiera 400 mg sofosbuwiru

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.