Haloperidol Unia

1 ml (20 kropli) roztworu zawiera 2 mg haloperydolu (i 150 mg etanolu 96% v/v).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Haloperidol Unia but. 100 ml, krople doustne, roztwór 6,18zł 2017-10-31

Działanie

Lek neuroleptyczny, należący do grupy pochodnych butyrofenonu. Wykazuje silne działanie przeciwpsychotyczne oraz uspokajające. Zmniejsza niepokój, agresję, pobudzenie psychoruchowe, skłonność do omamów i urojeń. Haloperydol jest silnym antagonistą ośrodkowych i obwodowych receptorów dopaminergicznych. Wykazuje właściwości antycholinergiczne, wiąże się również z receptorami opioidowymi.  Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax we krwi po 3-6 h od podania. W około 92% wiąże się z białkami osocza. Jest wydalany w około 40% z moczem i 15% z kałem. T0,5 wynosi 12-37 h. Haloperydol przenika przez barierę krew-mózg.

Dawkowanie

Doustnie, indywidualnie zależnie od stanu klinicznego. Dorośli. Schizofrenia, inne psychozy, mania i hipomania, zaburzenia zachowania: dawka początkowa w przypadku umiarkowanych objawów wynosi 0,75-1,5 ml roztworu (15-30 kropli) 2-3 razy na dobę. W przypadku nasilonych objawów lub u pacjentów niereagujących na lek dawka początkowa wynosi 1,5-2,5 ml (30-50 kropli) 2 lub 3 razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać do 15 ml (300 kropli) na dobę. Po opanowaniu objawów dawkę można stopniowo zmniejszać do najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej. Zwykle dawka podtrzymująca wynosi 2,5-5 ml (50-100 kropli) na dobę. Należy unikać zbyt szybkiego zmniejszania dawki. Zespół Gillesa de la Tourette'a, tiki: dawka początkowa wynosi 0,75 ml (15 kropli) 3 razy na dobę. Dawka podtrzymująca wynosi 5 ml (100 kropli) na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku, osłabieni albo osoby, u których po lekach neuroleptycznych wcześniej występowały objawy niepożądane, mogą wymagać zastosowania mniejszych dawek haloperydolu. Początkową dawkę haloperydolu należy zmniejszyć o połowę, następnie stopniowo zwiększać do osiągnięcia efektu terapeutycznego. U osób w podeszłym wieku z organicznym uszkodzeniem mózgu dawki należy zmniejszyć o połowę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub niewydolnością nerek dawki leku należy zmniejszyć lub zwiększyć odstęp między dawkami. Dzieci powyżej 3 lat i młodzież. Zaburzenia zachowania, schizofrenia dziecięca: dawka dobowa wynosi 0,025-0,050 mg/kg mc. (połowę całkowitej dawki należy podać rano, a drugą połowę wieczorem). Dawka maksymalna wynosi 10 mg haloperydolu na dobę, tj. 5 ml (100 kropli) na dobę. Zespół Gillesa de la Tourette'a: u większości pacjentów dawka podtrzymująca wynosi do 5 ml (100 kropli) na dobę. Sposób podawania. Preparat należy podawać z jedzeniem i piciem. Można podawać go z mlekiem, wodą lub sokami (np. sokiem pomarańczowym, jabłkowym lub pomidorowym); nie należy podawać z herbatą i kawą, które powodują wytrącenie haloperydolu lub syropem zawierającym cytrynian litu.

Wskazania

Dorośli: schizofrenia (leczenie objawów i zapobieganie ich nawrotom), inne psychozy (szczególnie paranoidalne), mania i hipomania, zaburzenia zachowania (agresja, nadmierna ruchliwość i samouszkodzenie u osób upośledzonych umysłowo oraz u pacjentów z organicznym uszkodzeniem mózgu), zespół Gillesa de la Tourette'a i tiki istotnie zaburzające funkcjonowanie. Dzieci: zaburzenia zachowania - zwłaszcza zachowania agresywne i nadmierna ruchliwość, zespół Gillesa de la Tourette'a, schizofrenia dziecięca.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Stany śpiączkowe. Zahamowanie czynności OUN. Uszkodzenie zwojów podstawy mózgu. Choroba Parkinsona (leki stosowane w parkinsonizmie powinny być wdrożone po odstawieniu haloperydolu). Zaburzenia czynności serca o znaczeniu klinicznym, wydłużenie odstępu QTc, komorowe zaburzenia rytmu lub torsade de pointes w wywiadzie, bradykardia lub blok serca IIst. lub IIIst., niewyrównana hipokaliemia, stosowanie innych leków wydłużających odstęp QT.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, uszkodzeniem mózgu, padaczką oraz u pacjentów odstawiających alkohol (pacjenci powinni być poddawani regularnym kontrolom klinicznym). Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub niewydolnością nerek. Przed rozpoczęciem stosowania haloperydolu u osób z ryzykiem wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu serca należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, zwłaszcza u pacjentów z: chorobą serca, nagłymi zgonami w rodzinie i (lub) wydłużeniem odstępu QT, niewyrównanymi zaburzeniami elektrolitowymi (takimi jak hipokaliemia, hipokalcemia), po krwotoku podpajęczynówkowym, z uzależnieniem od alkoholu, niedożywionych (szczególnie na początku leczenia do czasu osiągnięcia stężenia stacjonarnego haloperydolu we krwi). Stosować ostrożnie u pacjentów, u których metabolizm z udziałem CYP2D6 przebiega wolniej oraz podczas stosowania inhibitorów cytochromu P450. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpsychotycznych. Przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów zaleca się przeprowadzenie badania EKG, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności serca w wywiadzie lub stwierdzonymi tego typu zmianami chorobowymi w rodzinie pacjenta. Konieczność wykonywania badań EKG w trakcie dalszego leczenia haloperydolem należy rozważać indywidualnie dla każdego pacjenta. Jeżeli odstęp QT ulegnie wydłużeniu, dawkę leku należy zmniejszać, nie stosować haloperydolu, jeśli odstęp QT przekracza 500 ms. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia elektrolitów, szczególnie u pacjentów stosujących leki moczopędne lub ze współistniejącymi chorobami. U pacjentów chorych na schizofrenię, odpowiedź na leczenie lekami przeciwpsychotycznymi może być opóźniona. Po odstawieniu leków, objawy choroby mogą pojawić się po kilku tygodniach lub miesiącach. Haloperydol nie powinien być stosowany jako jedyny lek w przypadkach, gdy depresja jest objawem dominującym. Haloperydol może być stosowany z lekami przeciwdepresyjnymi w stanach, gdy współistnieją depresja i psychozy. Preparat zawiera 18% v/v etanolu (150 mg etanolu/ml roztworu), tzn. do 2 g etanolu na maksymalną dawkę dla dorosłych - 30 mg haloperydolu (15 ml roztworu) i do 0,7 g etanolu na maksymalną dawkę dla dzieci - 10 mg haloperydolu (5 ml roztworu). Ilość etanolu zawarta w 15 ml roztworu odpowiada 55 ml piwa (5% v/v) lub 23 ml wina (12% v/v). Ze względu na zawartość etanolu preparatu należy stosować ostrożnie w przypadku kobiet ciężarnych lub karmiących piersią, dzieci i u osób z grup wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z chorobą wątroby lub z padaczką. Preparat jest szkodliwy dla osób z chorobą alkoholową.

Niepożądane działanie

Rzadko: bezsenność, niepokój, pobudzenie, senność, sedacja, depresja, ból i zawroty głowy, splątanie, napady padaczkowe, zaostrzenie objawów psychotycznych, podwyższenie ciśnienia tętniczego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu typu torsade de pointes, arytmia komorowa (w tym migotanie komór i komorowa tachykardia), obrzęk, wysypki skórne (w tym pokrzywka), rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, cholestatyczne zapalenie wątroby, przemijające zaburzenia czynności wątroby przebiegające bez żółtaczki, priapizm, zmiany masy ciała, gorączka (związana z rozwojem złośliwego zespołu neuroleptycznego), obniżona temperatura ciała. Bardzo rzadko: nadwrażliwość skóry na światło, agranulocytoza, trombocytopenia, przemijająca leukopenia, reakcje nadwrażliwości (w tym reakcja anafilaktyczna). Częstość nieznana: objawy pozapiramidowe (wzmożenie napięcia mięśni, nadmierne wydzielanie śliny, spowolnienie ruchów, drżenie, maskowatość twarzy, akatyzja, dystonia, napady przymusowego patrzenia z rotacją gałek ocznych, dystonia krtani), otępienie i spowolnienie, ból i zawroty głowy, reakcje paradoksalne (pobudzenie lub bezsenność), nudności, utrata apetytu, zaparcia, niestrawność, hyperprolaktynemia, mlekotok, skąpe miesiączkowanie, brak miesiączki, ginekomastia, zaburzenia erekcji i ejakulacji, hipoglikemia, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (zespół Schwartza-Barttera), obniżenie ciśnienia tętniczego (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku), tachykardia, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nadmierne wydzielanie śliny, zamazane widzenie, zatrzymanie wydalania moczu, nadmierne wydzielanie potu. U pacjentów przyjmujących haloperydol długotrwale mogą wystąpić dyskinezy późne, zwłaszcza po zaprzestaniu stosowania leku. Może wystąpić ostry zespół dyskinetyczny, obserwuje się: zaciskanie oczu, napady przymusowego patrzenia, mimowolne ruchy żuchwy, wysuwanie języka, zaburzenia mowy, dysfagia, trudności w oddychaniu. Jeśli wystąpią powyższe objawy, leczenie należy natychmiast przerwać. Wystąpienie tych działań niepożądanych jest ściśle związane z czasem trwania leczenia oraz zastosowaną dawką dobową, dlatego zaleca się stosowanie haloperydolu w minimalnej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy okres, chyba że zachodzi konieczność długotrwałego stosowania tego leku w leczeniu schizofrenii. Stwierdzono, że mimowolne ruchy języka mogą być wczesnym objawem dyskinez późnych. Odstawienie preparatu w momencie zaobserwowania tego działania niepożądanego pozwala uniknąć rozwinięcia się pełnych objawów dyskinez późnych. Może dojść do rozwoju złośliwego zespołu neuroleptycznego (zahamowanie ruchowe, zwiększenie napięcia mięśni szkieletowych wraz z drżeniami i ruchami mimowolnymi, akatyzje, gorączka pochodzenia ośrodkowego, bladość, wzmożone pocenie się, ślinotok, tachykardia, przyspieszenie oddechu, wahania ciśnienia tętniczego, zaburzeniami świadomości, śpiączka oraz zwiększenie aktywności CPK w surowicy) - w przypadku wystąpienia zespołu należy przerwać podawanie leku. Haloperydol, stosowany nawet w małych dawkach u pacjentów wrażliwych na lek (szczególnie bez psychoz), może wywołać subiektywne odczucia - otępienie i spowolnienie, ból i zawroty głowy lub reakcje paradoksalne (pobudzenie lub bezsenność). Wystąpiły także przypadki nagłych niewyjaśnionych zgonów. Działania te mogą być częstsze po zastosowaniu dużych dawek haloperydolu, po podaniu dożylnym i u predysponowanych pacjentów. W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących duże dawki leków przeciwpsychotycznych, nagłe ich odstawienie wywoływało ostre objawy odstawienia (nudności, wymioty, bezsenność, a nawet nawrót choroby). Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania haloperydolu u dzieci wskazują na ryzyko wystąpienia objawów pozapiramidowych, dyskinez późnych oraz sedacji.

Ciąża i laktacja

Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne zagrożenie dla płodu. Podana dawka leku powinna być jak najmniejsza, a czas leczenia jak najkrótszy. Haloperydol przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Odnotowano pojedyncze przypadki objawów pozapiramidowych u dzieci karmionych piersią, których matki przyjmowały haloperydol. Należy rozważyć stosowanie leku w okresie karmienia piersią, biorąc pod uwagę ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u dziecka.  

Uwagi

Zaleca się stopniowe odstawianie leku. Preparat może ograniczać sprawność psychofizyczną. W czasie jego stosowania pacjent powinien unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn ze względu na możliwość wystąpienia nadmiernego uspokojenia i zaburzenia czujności, szczególnie w początkowym okresie stosowania leku w dużych dawkach.

Interakcje

Haloperydol nasila działanie alkoholu i leków wpływających hamująco na o.u.n (leki nasenne, uspokajające, opioidowe leki przeciwbólowe, barbiturany). Nasila działanie na o.u.n. w przypadku jednoczesnego stosowania metylodopy. Haloperydol może działać przeciwstawnie do adrenaliny i innych środków sympatykomimetycznych oraz odwracać działanie leków adrenolitycznych, takich jak guanetydyna. Stosowanie jednocześnie z solami litu zwiększa ryzyko objawów neurotoksyczności. W rzadkich przypadkach po zastosowaniu preparatów zawierających lit i haloperydol odnotowano zespół objawów przypominających encefalopatię (stan splątania, dezorientacja, ból głowy, zaburzenia równowagi i senność). Nie ustalono, czy były to przypadki złośliwego zespołu neuroleptycznego, czy skutek działania litu. W przypadku konieczności jednoczesnego zastosowania haloperydolu i litu, należy podawać najmniejszą skuteczną dawkę haloperydolu, natomiast stężenie litu monitorować i utrzymywać poniżej 1 mmol/l. W przypadku wystąpienia objawów zespołu przypominającego encefalopatię, należy natychmiast zaprzestać stosowania tych leków. Haloperydol może osłabiać działanie lewodopy lub innych leków stosowanych w chorobie Parkinsona – leki te powinny być wdrożone po odstawieniu haloperydolu. Hamuje eliminację trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Ze względu na obniżanie progu drgawkowego przez haloperydol, należy wziąć pod uwagę konieczność zwiększenia dawek stosowanych jednocześnie leków przeciwpadaczkowych. Fluoksetyna, buspiron i chinidyna zwiększają stężenie haloperydolu w osoczu. W przypadku stosowania tych leków z haloperydolem zaleca się monitorowanie jego stężenia w osoczu i ewentualne zmniejszenie dawki. Inhibitory cytochromu P450, zwłaszcza CYP2D6, mogą zwiększać stężenie haloperydolu. Karbamazepina, fenobarbital i ryfampicyna zmniejszają stężenie haloperydolu w osoczu (dawka haloperydolu powinna być zwiększona; po zaprzestaniu stosowania leczenia skojarzonego z użyciem tych leków, może być konieczne ponowne dostosowanie dawek haloperydolu). Jednoczesne stosowanie haloperydolu i leków, które powodują wydłużenie odstępu QT może spowodować dalsze wydłużenie odstępu QT - nie zaleca się stosowania tego typu leczenia skojarzonego. Stosowanie haloperydolu i leków, które mogą wywołać zaburzenia elektrolitowe, może zwiększać ryzyko zaburzeń komorowych serca. Haloperydol działa antagonistyczne wobec fenindionu.

Preparat zawiera substancję Haloperidol.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml (20 kropli) roztworu zawiera 2 mg haloperydolu (i 150 mg etanolu 96% v/v).

1 tabl. zawiera 1 mg lub 5 mg haloperydolu; tabl. zawierają laktozę. 1 ml (20 kropli) roztworu zawiera 2 mg haloperydolu; krople zawierają parahydroksybenzoesan metylu (E218) i parahydroksybenzoesan propylu (E216).

1 ml roztworu zawiera 5 mg haloperydolu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.