Glucophage® XR

1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy. 1 tabl. o przedł. uwalnianiu (XR) zawiera 500 mg, 750 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Glucophage® XR 60 szt., tabl. o przedł. uwalnianiu 36,97zł 2017-10-31

Działanie

Doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy pochodnych biguanidów. Zmniejsza stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłku. Nie pobudza wydzielania insuliny i dlatego nie wywołuje hipoglikemii. Metformina działa na drodze trzech mechanizmów: zmniejsza wątrobowe wytwarzanie glukozy hamując glukoneogenezę i glikogenolizę; zwiększa wrażliwość na insulinę zwiększając obwodowy wychwyt glukozy i jej zużycie; opóźnia absorbcję glukozy w jelitach. Metformina pobudza wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu. Zwiększa zdolność do transportu przez błonę komórkową wszystkich typów nośników glukozy. Ponadto wywiera korzystny wpływ na metabolizm lipidów - zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego, frakcji LDL i trójglicerydów. Po podaniu doustnym tabl. o natychmiastowym uwalnianiu maksymalne stężenie leku w osoczu występuje po ok. 2,5 h; po podaniu tabl. o przedł. uwalnianiu (XR) - po ok. 5 h (zakres 4-12 h). Metformina w nieznacznym stopniu wiąże się z białkami osocza, przenika do erytrocytów. Wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej. T0,5 w końcowej fazie eliminacji wynosi ok. 6,5 h. W przypadku zaburzonej czynności nerek klirens nerkowy metforminy zmniejsza się, T0,5 wydłuża się, powodując zwiększenie stężenia leku we krwi.

Dawkowanie

Doustnie. Tabl. powl. Dorośli. Monoterapia lub leczenie skojarzone z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi: zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg 2-3 razy na dobę. Po 10-15 dniach należy dostosować dawkę na podstawie stężenia glukozy we krwi. Maksymalna dawka dobowa wynosi 3 g w 3 dawkach podzielonych. W przypadku zamiany innego doustnego leku przeciwcukrzycowego na metforminę, należy odstawić poprzednio stosowany lek i zastosować metforminę, po czym odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany powyżej. Leczenie skojarzone z insuliną: dawka początkowa wynosi zwykle 500 mg lub 850 mg 2-3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny ustala się na podstawie wyników badania stężenia glukozy we krwi. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę metforminy należy ustalić na podstawie parametrów czynności nerek; należy regularnie kontrolować czynność nerek. Metformina może być stosowana u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (3a) (klirens kreatyniny 45-59 ml/min lub współczynnik przesączania kłębuszkowego (eGFR) 45-59 ml/min/1,73 m2) tylko, jeżeli nie występują inne czynniki zwiększające ryzyko kwasicy mleczanowej oraz po następującym dostosowaniu dawki: dawka początkowa wynosi 500-850 mg raz na dobę; maksymalna dawka dobowa wynosi 1 g na dobę, przyjmowana w 2 dawkach podzielonych. Należy uważnie kontrolować czynność nerek co 3-6 miesięcy. Należy natychmiast przerwać leczenie metforminą, jeżeli klirens kreatyniny zmniejszy się 2. Młodzież i dzieci od 10 lat. W monoterapii i w skojarzeniu z insuliną: zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg raz na dobę. Po 10-15 dniach należy ustalić ostateczną dawkę na podstawie stężenia glukozy we krwi. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 2 g w 2 lub 3 dawkach podzielonych. Sposób podania. Całkowitą dawkę dobową przyjmować w 2-3 dawkach podzielonych, podczas lub po posiłku. Tabl. o przedł. uwalnianiu - XR: Dorośli. Monoterapia lub leczenie skojarzone z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi w leczeniu cukrzycy typu 2: zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 750 mg raz na dobę. Po 10-15 dniach należy ustalić dawkę na podstawie stężenia glukozy we krwi. Maksymalna zalecana dawka wynosi 1,5 g-2 g raz na dobę. Dawkę należy zwiększać o 500 mg raz na dobę, w odstępach co 10-15 dni do dawki maksymalnej 2 g raz na dobę. Jeśli podawanie metforminy w postaci o przedł. uwalnianiu (XR) w dawce 2 g raz na dobę nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii, można zamienić postać leku na standardową, tj. o natychmiastowym uwalnianiu - tabl. powl. w maksymalnej dawce 3 g na dobę. U pacjentów już leczonych metforminą dawka początkowa leku o przedł. uwalnianiu powinna być równoważna z dawką dobową metforminy w postaci tabl. o natychmiastowym uwalnianiu. U pacjentów leczonych metforminą w dawce >2 g na dobę w postaci tabl. o natychmiastowym uwalnianiu, nie zaleca się zamiany na tabl. o przedł. uwalnianiu XR. W przypadku zamiany innego doustnego leku przeciwcukrzycowego na metforminę, należy odstawić poprzednio stosowany lek i zastosować metforminę, po czym odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany powyżej. Leczenie skojarzone z insuliną: zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 750 mg raz na dobę w postaci tabl. o przedł. uwalnianiu (XR), natomiast dawkę insuliny ustala się na podstawie wyników badania stężenia glukozy we krwi. Po ustaleniu dawki można rozważyć zastosowanie dawki 1 g w postaci tabl. o przedł. uwalnianiu (XR) raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę metforminy należy ustalić na podstawie parametrów czynności nerek. Metformina może być stosowana u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (3a) (klirens kreatyniny 45-59 ml/min lub współczynnik przesączania kłębuszkowego (eGFR) 45-59 ml/min/1,73 m2) tylko, jeżeli nie występują inne czynniki zwiększające ryzyko kwasicy mleczanowej oraz po następującym dostosowaniu dawki: dawka początkowa wynosi 500 mg lub 750 mg raz na dobę; maksymalna dawka dobowa wynosi 1 g raz na dobę. Należy uważnie kontrolować czynność nerek co 3-6 miesięcy. Należy natychmiast przerwać leczenie metforminą, jeżeli klirens kreatyniny zmniejszy się 2. Monoterapia (stan przedcukrzycowy): zwykle 1-1,5 g raz na dobę. Decyzję o kontynuacji leczenia należy podjąć na podstawie regularnego badania poziomu glikemii oraz czynników ryzyka. Tabl. o przedł. uwalnianiu (XR) nie należy stosować u dzieci. Sposób podania. Całkowitą dawkę dobową przyjmować raz na dobę, wieczorem, podczas posiłku.

Wskazania

Tabl. powl. 500 mg, 850 mg i 1000 mg. Leczenie cukrzycy typu 2 zwłaszcza u pacjentów z nadwagą, gdy za pomocą ściśle przestrzeganej diety i ćwiczeń fizycznych nie można uzyskać prawidłowego stężenia glukozy we krwi. Lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub z insuliną u dorosłych. Lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z insuliną u dzieci i młodzieży od 10 lat. U dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą leczonych metforminą jako lekiem pierwszego rzutu w razie nieskuteczności diety wykazano zmniejszenie powikłań cukrzycy. Tabl. o przedł. uwalnianiu 500 mg, 750 mg i 1000 mg. Leczenie cukrzycy typu 2 u dorosłych, zwłaszcza u pacjentów z nadwagą. Lek można stosować w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub z insuliną. U dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą leczonych metforminą jako lekiem pierwszego rzutu w razie nieskuteczności diety wykazano zmniejszenie ilości powikłań cukrzycy. Zapobieganie cukrzycy typu 2 u pacjentów ze stanem przedcukrzycowym.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na chlorowodorek metforminy lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Cukrzycowa kwasica ketonowa i stan przedśpiączkowy w cukrzycy. Umiarkowana (3b) i ciężka niewydolność nerek lub zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 2). Ostre stany chorobowe, wiążące się z ryzykiem zaburzeń czynności nerek takie jak: odwodnienie, ciężkie zakażenie, wstrząs. Ostre lub przewlekłe choroby mogące być przyczyną niedotlenienia tkanek takie jak: niewydolność serca lub niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs. Niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Środki ostrożności

Kumulacja metforminy może prowadzić do wystąpienia kwasicy mleczanowej, najczęściej u pacjentów ze znaczną niewydolnością nerek. Do czynników ryzyka kwasicy mleczanowej należą: źle kontrolowana cukrzyca, ketoza, długotrwałe głodzenie, nadużywanie alkoholu, niewydolność wątroby i inne stany związane z niedotlenieniem. W przypadku podejrzenia kwasicy metabolicznej metforminę należy odstawić, a pacjenta natychmiast umieścić w szpitalu. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą oraz regularnie w trakcie leczenia należy oznaczać klirens kreatyniny lub eGFR: przynajmniej raz w roku u pacjentów z prawidłową czynnością nerek; przynajmniej 2-4 razy w roku u pacjentów z klirensem kreatyniny na dolnej granicy normy oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Szczególną ostrożność należy zachować w sytuacjach, gdy czynność nerek może być zaburzona, np. z powodu odwodnienia (ciężka biegunka lub wymioty), na początku stosowania leków hipotensyjnych, moczopędnych oraz NLPZ. Należy czasowo przerwać leczenie metforminą w przypadku zaostrzenia wymienionych stanów. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, u których zaburzenie czynności nerek występuje często i jest bezobjawowe. Pacjenci z niewydolnością serca są bardziej narażeni na wystąpienie niedotlenienia i niewydolności nerek - metformina może być stosowana u pacjentów z ustabilizowaną, przewlekłą niewydolnością serca, jeżeli regularnie kontroluje się czynność serca i nerek. Metforminę należy odstawić przed badaniem lub na czas badania radiologicznego z zastosowaniem środków kontrastujących zawierających jod podanych donaczyniowo, a jej podawanie można wznowić nie wcześniej niż po 48 h od badania i tylko po stwierdzeniu, że czynność nerek jest prawidłowa (patrz także interakcje). Metforminę należy odstawić na 48 h przed planowanym zabiegiem chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, dordzeniowym lub zewnątrzoponowym; podawanie leku można wznowić nie wcześniej niż po 48 h od zabiegu lub wznowieniu żywienia doustnego i tylko po stwierdzeniu, że czynność nerek jest prawidłowa. Sama metformina nie wywołuje hipoglikemii, ale zaleca się ostrożność, gdy jest stosowana w skojarzeniu z insuliną lub innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. pochodne sulfonylomocznika lub meglitynidy). Wszyscy pacjenci powinni przestrzegać zaleceń diety z regularnym przyjmowaniem węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadwagą powinni ponadto kontynuować dietę niskokaloryczną. Należy regularnie wykonywać badania laboratoryjne typowe dla cukrzycy. Dzieci i młodzież. Preparat w postaci tabl. o natychmiastowym uwalnianiu można stosować u dzieci i młodzieży od 10 lat. W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających rok nie stwierdzono wpływu na wzrost i dojrzewanie, ale nie ma długoterminowych badań - zaleca się staranną obserwację skutków leczenia metforminą dzieci, szczególnie przed okresem dojrzewania. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci w wieku 10-12 lat. Preparatu w postaci tabl. o przedł. uwalnianiu (XR) nie należy stosować u dzieci, ze względu na brak odpowiednich danych.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, utrata apetytu). Często: zaburzenia smaku. Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa, zmniejszenie wchłaniania witaminy B12 i zmniejszenie jej stężenia we krwi podczas długotrwałego leczenia metforminą (u pacjentów z niedokrwistością megaloblastyczną należy rozważyć taką etiologię), reakcje skórne (rumień, świąd skóry, pokrzywka), pojedyncze przypadki nieprawidłowych wyników badań czynności wątroby lub zapalenia wątroby po odstawieniu metforminy. Objawy niepożądane ze strony układu pokarmowego występują najczęściej na początku leczenia i w większości przypadków ustępują samoistnie. Powolne zwiększanie dawki, a także podawanie leku w 2-3 dawkach na dobę podczas lub po posiłku może poprawić tolerancję leku ze strony przewodu pokarmowego. Działania niepożądane w populacji dzieci i młodzieży (od 10 lat) mają podobny charakter i nasilenie jak w populacji dorosłych.

Ciąża i laktacja

W razie planowania ciąży oraz w czasie ciąży, zaleca się, aby stanu przedcukrzycowego i cukrzycy nie leczyć metforminą; należy stosować insulinę i dążyć do utrzymania stężenia glukozy we krwi w zakresie jak najbardziej zbliżonym do prawidłowego, tak aby zmniejszyć ryzyko wad rozwojowych u płodu. Metformina przenika do mleka kobiecego. U noworodków lub niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Ponieważ dostępne są jedynie ograniczone dane, nie zaleca się karmienia piersią w czasie leczenia metforminą. Decyzję o tym, czy przerwać karmienie piersią, należy podjąć po rozważeniu korzyści wynikających z karmienia piersią i potencjalnego ryzyka występowania objawów niepożądanych u dziecka.

Uwagi

Metformina stosowana w monoterapii nie powoduje hipoglikemii i tym samym nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; ryzyko hipoglikemii wzrasta w przypadku stosowania w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina, meglitynidy). Otoczka tabl. przedł. uwalnianiu (XR) może być widoczna w stolcu - należy poinformować o tym pacjenta.

Interakcje

Ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej w trakcie terapii metforminą należy unikać spożywania napojów alkoholowych i leków zawierających alkohol. Ostre zatrucie alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku: głodzenia lub niedożywienia, niewydolności wątroby. Donaczyniowe podanie środków kontrastujących zawierających jod może być przyczyną niewydolności nerek, co prowadzi do kumulacji metforminy zwiększając tym samym ryzyko kwasicy mleczanowej - u pacjentów z eGFR >60 ml/min/1,73 m2 pc. należy koniecznie przerwać stosowanie metforminy przed badaniem lub w czasie badania (leczenie można wznowić 48 h po zakończeniu badania i tylko po stwierdzeniu, że czynność nerek nie uległa ona pogorszeniu); u pacjentów z eGFR 45-59 ml/min/1,73 m2 pc. (umiarkowana niewydolność nerek) należy koniecznie przerwać stosowanie metforminy 48 h przed podaniem środków kontrastujących zawierających jod (leczenie można wznowić 48 h po zakończeniu badania i tylko po stwierdzeniu, że czynność nerek nie uległa ona pogorszeniu). Należy zachować ostrożność stosując metforminę z lekami o wewnętrznej aktywności hiperglikemicznej np: z glikokortykosteroidami (do podawania ogólnego oraz miejscowego), z sympatykomimetykami - konieczna może być częstsza kontrola stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia; w razie potrzeby w czasie leczenia odpowiednim lekiem i po jego odstawieniu dawkę metforminy należy zmodyfikować. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami moczopędnymi, zwłaszcza diuretykami pętlowymi (ryzyko zaburzenia czynności nerek).

Preparat zawiera substancję Metformin hydrochloride.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy. 1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 500 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. zawiera 50 mg sitagliptyny (w postaci jednowodnego fosforanu) i 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg dapagliflozyny (w postaci jednowodnego propanodiolu) i 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.

1 tabl. zawiera 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 draż. zawiera 100 mg benfotiaminy i 100 mg chlorowodorku pirydoksyny. Preparat zawiera sacharozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Przepuklina udowa: przyczyny i objawy. Jak wygląda leczenie przepukliny udowej? Przepuklina udowa: przyczyny i objawy. Jak wygląda leczenie przepukliny ...

Przepuklina udowa to schorzenie diagnozowane głównie u kobiet, zwłaszcza tych, które już rodziły. Jeśli więc odczuwasz przewlekły dyskomfort w okolicy pachwiny, górnej ...

więcej

Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.