Glibenese® GITS

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 5 mg lub 10 mg glipizydu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Glibenese® GITS 30 szt., tabl. o przedł. uwalnianiu 54,12zł 2017-10-31

Działanie

Doustny lek hipoglikemizujący z grupy pochodnych sulfonylomocznika. Działa stymulująco na wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki, szczególnie w odpowiedzi na posiłek. Stężenie maksymalne leku w osoczu osiągane jest 6-12 h po podaniu. Stężenie skuteczne utrzymuje się przez 24 h. Stan równowagi leku w osoczu występuje co najmniej po 5 dniach stosowania preparatu (u pacjentów w podeszłym wieku wydłuża się o 1-2 dni). Średnia względna biodostępność w stanie równowagi wynosi 81 ±22%. Glipizyd metabolizowany jest głównie w wątrobie. Mniej niż 10% dawki wydalane jest z moczem i z kałem w postaci nie zmienionej; ok. 90% podanej dawki wydala się w postaci produktów biotransformacji z moczem (80%) i z kałem (10%). Lek w 98-99% wiąże się z białkami osocza.

Dawkowanie

Doustnie. Dawkę ustala się indywidualnie. Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę. Dawkę można zwiększać o 5 mg co kilka dni, na podstawie wyniku oznaczenia stężenia glukozy. Pomiędzy kolejnymi zmianami w dawkowaniu powinno upłynąć co najmniej kilka dni. Stężenie glipizydu w osoczu odpowiadające stanowi stacjonarnemu ustala się po 5 dobach stosowania preparatu. U pacjentów w podeszłym wieku czas ten może się wydłużać o 1-2 dni. Lek stosowany raz na dobę skutecznie zmniejsza stężenie glukozy we krwi. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg. Glipizyd podawany w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach od 5 do 20 mg na dobę, można bezpiecznie zmienić na produkt Glibenese GITS stosując go raz na dobę, w takiej samej dawce lub mniejszej od poprzednio stosowanej. U pacjentów ze stabilną cukrzycą typu 2., przyjmujących insulinę można zamiast insuliny podawać glipizyd. U pacjentów, u których zapotrzebowanie na insulinę wynosi 20 jednostek na dobę lub mniej, można odstawić insulinę i rozpocząć podawanie preparatu w zalecanej dawce 5 mg. Dawkę można zwiększyć po upływie kilku dni. U pacjentów, u których dobowe zapotrzebowanie na insulinę jest większe niż 20 jednostek, należy zmniejszyć dawkę insuliny o 50% i rozpocząć podawanie preparatu w zalecanej dawce 5 mg. Późniejsze zmniejszenie dawki insuliny powinno być uzależnione od reakcji pacjenta na leczenie. Dawkę preparatu można zwiększyć po kilku dniach. W okresie zmniejszania dawek insuliny pacjent powinien przynajmniej 3 razy na dobę samodzielnie badać stężenie glukozy. W niektórych przypadkach, zwłaszcza u pacjentów, którzy otrzymują insulinę w dawce ponad 40 jednostek insuliny na dobę, należy rozważyć hospitalizację pacjenta podczas zamiany sposobu leczenia. W czasie zamiany innej pochodnej sulfonylomocznika (zwłaszcza o wydłużonym okresie półtrwania, np. chlorpropamid) na preparat należy uważnie obserwować pacjentów ze względu na ryzyko hipoglikemii co najmniej przez 2 tyg. i zachować ostrożność podczas zmiany dawkowania. U pacjentów, u których nie uzyskano zadowalającej kontroli glikemii podczas stosowania tylko preparatu, lub u których jest on wtórnie nieskuteczny, powinno się dołączyć do leczenia inny doustny lek hipoglikemizujący. W takim przypadku zaleca się utrzymanie dotychczasowych dawek preparatu, a stosowanie innego doustnego leku hipoglikemizującego należy rozpoczynać w najmniejszej zalecanej dawce początkowej. Jeżeli terapię preparatem dodajemy do innego leku hipoglikemizujacego, powinno się zastosować dawkę 5 mg, zwiększaną w razie potrzeby w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Tabletki należy połykać w całości popijając odpowiednią ilością płynu; tabletek nie rozgryzać, dzielić ani kruszyć.

Wskazania

Leczenie cukrzycy typu 2 (insulinoniezależnej), gdy właściwego stężenia glukozy we krwi nie można uzyskać za pomocą diety.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na glipizyd lub którykolwiek ze składników preparatu. Cukrzyca typu 1. Ostre powikłania cukrzycy (kwasica ketonowa, śpiączka cukrzycowa). Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, nerek, tarczycy. Znaczne zwężenia w obrębie przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie mikonazolu. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Produkt należy do grupy pochodnych sulfonylomocznika, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii preparat stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów wyniszczonych lub niedożywionych oraz u pacjentów z niewydolnością nadnerczy i przysadki mózgowej. Czynniki takie jak: gorączka, uraz, zakażenie lub zabieg chirurgiczny mogą spowodować zaburzenie wcześniej wyrównanej glikemii - w takich przypadkach może być konieczne odstawienie preparatu i okresowe podanie insuliny. W przypadku wystąpienia żółtaczki lek należy odstawić. U niektórych pacjentów może wystąpić wtórna nieskuteczność leku - zmniejszenie skuteczności leku z upływem czasu, które może być związane z progresją cukrzycy lub zmniejszoną podatnością na działanie leku. Przed stwierdzeniem wtórnej nieskuteczności należy zweryfikować dawkowanie i sprawdzić czy pacjent stosuje prawidłową dietę. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności preparatu u dzieci.

Niepożądane działanie

Często: hipoglikemia, ból głowy, drżenia, zaburzenia widzenia, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, świąd, zwiększenie aktywności AspAT, fosfatazy alkalicznej, stężenia kreatyniny we krwi. Niezbyt często: splątanie, pokrzywka. Częstość nieznana: leukopenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, hiponatremia, nieostre widzenie, niedowidzenie, uczucie dyskomfortu w nadbrzuszu, żółtaczka cholestatyczna, toksyczne zapalenie wątroby, skórne odczyny alergiczne, wysypka grudkowo-plamista, wysypka śluzówkowo-skórna, porfiria nieostra, złe samopoczucie, zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększone stężenie mocznika we krwi.

Ciąża i laktacja

Lek jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. W czasie ciąży należy stosować insulinę.

Uwagi

W trakcie leczenia należy kontrolować stężenie glukozy we krwi i oznaczać stężenie hemoglobiny glikowanej. Ze względu na ryzyko hipoglikemii należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Interakcje

Następujące substancje zwiększają działanie hipoglikemizujące: mikonazol (nie stosować glipizydu jednocześnie z mikonazolem), flukonazol, worykonazol (zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi podczas jednoczesnego podawania worykonazolu i glipizydu), NLPZ (np. fenylobutazon), salicylany (kwas acetylosalicylowy), alkohol, leki β-adrenolityczne (maskują niektóre z objawów hipoglikemii, np. kołatanie serca i tachykardię), inhibitory ACE (może być konieczne zmniejszenie dawki glipizydu), antagoniści receptora H2 (np. cymetydyna). Hipoglikemizujące działanie pochodnych sulfonylomocznika mogą nasilać inhibitory MAO i leki silnie wiążące się z białkami osocza, takie jak sulfonamidy, chloramfenikol, probenecyd i pochodne kumaryny. W razie stosowania wymienionych leków lub po ich odstawieniu, należy starannie obserwować pacjenta otrzymującego glipizyd, ze względu na ryzyko wystąpienia hipoglikemii (lub utraty kontroli glikemii). Należy zachować ostrożność stosując lek z salicylanami lub dikumarolem. Jednoczesne stosowanie glipizydu i następujących substancji może prowadzić do wystąpienia hiperglikemii: pochodne fenotiazyny (np. chlorpromazyna) w dużych dawkach (>100 mg chlorpromazyny na dobę, kortykosteroidy, leki sympatykomimetyczne (np. rytodryna, salbutamol, terbutalina). Do leków, które mogą wywoływać hiperglikemię i prowadzić do utraty kontroli glikemii należą: niektóre leki moczopędne, w tym tiazydowe, leki stosowane w leczeniu chorób tarczycy, estrogeny, progestageny, doustne środki antykoncepcyjne, fenytoina, kwas nikotynowy, antagoniści kanału wapniowego i izoniazyd. Po odstawieniu powyższych leków (lub po rozpoczęciu ich stosowania) należy starannie obserwować pacjenta otrzymującego glipizyd, ze względu na ryzyko wystąpienia hipoglikemii lub utraty kontroli glikemii. W przypadku jednoczesnego stosowania z kolesewelamem maksymalne stężenie w osoczu i całkowita ekspozycja na glipizyd jest zmniejszona - lek powinien być stosowany co najmniej 4 h przed podaniem kolesewelamu.

Preparat zawiera substancję Glipizide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 5 mg lub 10 mg glipizydu.

1 tabl. zawiera 5 mg glipizydu.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.