Giotrif

1 tabl. powl. zawiera 20 mg , 30 mg lub 40 mg afatynibu (w postaci dimaleinianu). Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Giotrif 28 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy. Afatynib jest silnym i selektywnym, nieodwracalnym inhibitorem receptorów z rodziny ErbB. Wiąże się kowalencyjnie i nieodwracalnie blokuje przesyłanie sygnałów ze wszystkich homo- i heterodimerów utworzonych przez receptory EGFR (ErbB1), HER2 (ErbB2), ErbB3 i ErbB4 z rodziny ErbB. Po doustnym podaniu Cmax występuje po upływie ok. 2-5 h. Ekspozycja ogólnoustrojowa na afatynib przyjmowany z posiłkiem bogatym w tłuszcz maleje o 50% (Cmax) i 39% (AUC) w porównaniu z przyjęciem leku na czczo. W warunkach in vitro wskaźnik wiązania afatynibu z białkami osocza ludzkiego wynosi ok. 95%. Afatynib wiąże się z białkami zarówno niekowalencyjnie (w sposób tradycyjny), jak i kowalencyjnie. Reakcje metaboliczne katalizowane przez enzymy nie odgrywają istotnej roli dla afatynibu in vivo. Większość krążących metabolitów afatynibu stanowią addukty kowalentnie połączone z białkami. U ludzi afatynib jest wydalany głównie z kałem (85,4% dawki); 4,3% dawki wydalane jest w moczu. Związek macierzysty stanowi 88% wykrytej dawki. T0,5 afatynibu wynosi ok. 37 h. Stężenie w stanie stacjonarnym afatynibu w osoczu występuje w ciągu 8 dni od wielokrotnego podania afatynibu, co spowodowało 2,77-krotną kumulację w zakresie AUC oraz 2,11-krotną kumulację w zakresie Cmax.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinno być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarza posiadającego doświadczenie w zakresie prowadzenia leczenia przeciwnowotworowego. Status mutacji EGFR powinien być potwierdzony przed rozpoczęciem terapii preparatem. Dorośli: zalecana dawka wynosi 40 mg raz na dobę. Lek powinien być przyjmowany na czczo. Nie należy spożywać posiłków co najmniej 3 h przed i 1 h po przyjęciu preparatu. Leczenie powinno być kontynuowane do czasu wystąpienia progresji choroby lub braku tolerancji przez pacjenta. Zwiększenie dawki. Można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnie 50 mg/dobę u pacjentów, którzy tolerują dawkę 40 mg/dobę (tzn. brak biegunki, wysypki skórnej, zapalenia jamy ustnej i innych działań niepożądanych stopnia >1. wg CTCAE) w ciągu 3 pierwszych tyg. Nie należy zwiększać dawki u pacjentów, u których wcześniej ją zmniejszono. Maksymalna dobowa dawka wynosi 50 mg. Dostosowanie dawki do działań niepożądanych. Skutecznym sposobem postępowania w przypadku wystąpienia objawowych działań niepożądanych (np. ciężkiej/uporczywej biegunki lub skórnych działań niepożądanych) może być zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia preparatem. Działania niepożądane stopnia 1. lub 2. wg CTCAE - brak przerwy w leczeniu; brak modyfikacji dawki; w razie wystąpienia biegunki należy natychmiast przyjąć lek przeciwbiegunkowy (np. loperamid), a w przypadku uporczywej biegunki kontynuować jego przyjmowanie aż do czasu jej ustąpienia. Działania niepożądane stopnia 2. przedłużające się (biegunka trwająca >48 h i (lub) wysypka >7 dni) lub nietolerowane lub stopnia ≥3. - należy przerwać leczenie do czasu uzyskania stopnia 0/1; w razie wystąpienia biegunki należy natychmiast przyjąć lek przeciwbiegunkowy (np. loperamid), a w przypadku uporczywej biegunki kontynuować jego przyjmowanie aż do czasu jej ustąpienia; wznowienie terapii w dawce zmniejszonej o 10 mg (jeśli pacjent nie toleruje dawki 20 mg/dobę, należy rozważyć zakończenie leczenia preparatem). W przypadku ostrych lub pogarszających się objawów ze strony układu oddechowego należy przerwać leczenie do czasu dokonania oceny lekarskiej. Jeżeli rozpoznana zostanie śródmiąższowa choroba płuc, należy zakończyć podawanie preparatu i w razie konieczności rozpocząć odpowiednie leczenie. Jeśli pacjent pominie dawkę preparatu, powinien przyjąć ją jak najszybciej tego samego dnia. Jeżeli jednak następną dawkę należy przyjąć w ciągu 8 h, nie należy przyjmować pominiętej dawki. Jeśli konieczne jest przyjmowanie inhibitorów P-gp, to powinno się je podać naprzemiennie, tzn. dawkę inhibitora P-gp powinno się przyjąć z zachowaniem możliwie jak największego odstępu czasowego od podania dawki preparatu. Najlepiej z zachowaniem odstępu 6 h (w przypadku inhibitorów P-gp podawanych 2 razy na dobę) lub 12 h (w przypadku inhibitorów P-gp podawanych raz na dobę) od podania preparatu. Nie ma konieczności modyfikacji dawki początkowej u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny Sposób podawania. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Jeśli połknięcie całej tabletki nie jest możliwe, można ją rozpuścić w 100 ml niegazowanej wody. Nie należy stosować żadnych innych płynów. Tabletkę należy umieścić w szklance z wodą bez jej uprzedniego rozkruszania, od czasu do czasu mieszając przez maksymalnie 15 min, do momentu aż rozpadnie się na bardzo małe cząstki. Zawiesinę należy wypić natychmiast. Szklankę należy przepłukać około 100 ml wody, którą także należy wypić. Zawiesinę można także podać przez zgłębnik żołądkowy.

Wskazania

Monoterapia dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej lekami z grupy inhibitorów kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu (TKI EGFR) z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami, z aktywującą mutacją (mutacjami) EGFR.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na afatynib lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Oceniając status mutacji EGFR u pacjenta ważne jest, aby wybrać poprawnie zwalidowaną i wiarygodną metodologię, co pozwoli uniknąć fałszywie ujemnych lub fałszywie dodatnich wyników. W trakcie leczenia zgłaszano przypadki biegunki, w tym ciężkiej biegunki. Biegunka występowała zazwyczaj w pierwszych 2 tyg. leczenia. Biegunka 3. stopnia występowała zazwyczaj w pierwszych 6 tyg. leczenia. Aktywne leczenie biegunki, w tym odpowiednie nawodnienie połączone z przyjmowaniem leków przeciwbiegunkowych, szczególnie w pierwszych 6 tyg. leczenia odgrywa istotną rolę i powinno być rozpoczęte po wystąpieniu pierwszych objawów biegunki. Należy zastosować leki przeciwbiegunkowe (np. loperamid), a w razie konieczności w największej dopuszczalnej dawce. Leki przeciwbiegunkowe powinny być łatwo dostępne dla pacjentów, aby można je było zastosować po wystąpieniu pierwszych objawów biegunki i kontynuować leczenie przez okres co najmniej 12 h od uzyskania prawidłowej perystaltyki i ustąpienia biegunki. Pacjenci, u których wystąpiła ciężka biegunka mogą wymagać przerwy w leczeniu i zmniejszenia dawki lub całkowitego przerwania leczenia preparatem. Pacjenci odwodnieni mogą wymagać dożylnego podania elektrolitów i płynów. Odnotowano przypadki wysypki/trądziku u pacjentów leczonych preparatem. Wysypka ma zazwyczaj postać łagodnej lub umiarkowanej wysypki rumieniowatej i trądzikopodobnej, która może występować lub nasilać się w miejscach narażonych na działanie słońca. Pacjentom, którzy narażeni są na działanie słońca zaleca się stosowanie odzieży ochronnej i preparatów ochronnych z filtrem przeciwsłonecznym. Wczesne leczenie reakcji skórnych (preparatami nawilżającymi, antybiotykami) może ułatwić długotrwałe stosowanie preparatu. U pacjentów z ciężkimi reakcjami skórnymi może także być konieczne tymczasowe przerwanie terapii, zmniejszenie dawki, dodatkowe leczenie oraz skierowanie do lekarza specjalisty w zakresie leczenia objawów dermatologicznych. Należy przerwać lub całkowicie zaprzestać leczenia preparatem, jeśli u pacjenta wystąpią ciężkie skórne zmiany pęcherzowe lub złuszczające. Większą ekspozycję na afatynib zaobserwowano u kobiet, pacjentów z mniejszą masą ciała oraz z zaburzeniami czynności nerek. Może to powodować większe ryzyko działań niepożądanych, a w szczególności biegunki, wysypki/trądziku i zapalenia jamy ustnej. U pacjentów z w/w czynnikami ryzyka zaleca się ściślejszą obserwację. Istnieją doniesienia o przypadkach choroby śródmiąższowej płuc lub działań niepożądanych o zbliżonym obrazie chorobowym (np. nacieki w płucach, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych), w tym przypadkach śmiertelnych, u pacjentów otrzymujących preparat w leczeniu NDRP. Aby wykluczyć chorobę śródmiąższową płuc, należy przeprowadzić skrupulatną ocenę wszystkich pacjentów z objawami płucnymi (duszność, kaszel, gorączka) charakteryzującymi się ostrym początkiem i (lub) niewyjaśnionym nasileniem. Należy przerwać leczenie preparatem do czasu zakończenia oceny tych objawów. Jeżeli rozpoznana zostanie choroba śródmiąższowa płuc, należy całkowicie zaprzestać leczenia preparatem i w razie konieczności rozpocząć odpowiednie leczenie. Podczas leczenia preparatem odnotowano przypadki niewydolności wątroby, niekiedy zakończone zgonem. Do czynników ryzyka u tych pacjentów należały istniejąca uprzednio choroba wątroby i (lub) choroby współistniejące związane z progresją podstawowej choroby nowotworowej. Zaleca się przeprowadzanie okresowych badań czynności wątroby u pacjentów z występującą wcześniej chorobą wątroby. Przerwanie leczenia może być konieczne u osób z pogarszającą się czynnością wątroby. Należy całkowicie zaprzestać leczenia u pacjentów, u których wystąpią ciężkie zaburzenia czynności wątroby. W przypadku wystąpienia takich objawów jak: ostre lub pogarszające się zapalenia oka, łzawienie, nadwrażliwość na światło, nieostre widzenie, ból oka i (lub) zaczerwienienie oka należy niezwłocznie zgłosić się do okulisty. W przypadku potwierdzenia rozpoznania wrzodziejącego zapalenia rogówki, należy tymczasowo przerwać lub zakończyć leczenie preparatem. W przypadku zdiagnozowania zapalenia rogówki, należy rozważyć wszystkie korzyści i zagrożenia wynikające z kontynuacji leczenia. Należy zachować ostrożność podczas stosowania preparatu u pacjentów z zapaleniem rogówki, wrzodziejącym zapaleniem rogówki lub ciężką postacią zespołu suchego oka w wywiadzie. Stosowanie soczewek kontaktowych jest także czynnikiem ryzyka wystąpienia zapalenia rogówki i owrzodzenia. Stwierdzono związek między zaburzeniami czynności lewej komory serca a hamowaniem HER2. Dostępne dane pochodzące z badań klinicznych nie wskazują na niekorzystne działanie afatynibu na kurczliwość mięśnia sercowego. Jednakże nie prowadzono badań z afatynibem u pacjentów z nieprawidłową frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) ani z poważnymi chorobami serca w wywiadzie. U pacjentów, u których występują sercowe czynniki ryzyka oraz tych, u których występują choroby, które mogą wpłynąć na LVEF, należy rozważyć obserwację czynności serca, w tym ocenę poziomu LVEF przed i po wdrożeniu leczenia afatynibem. U pacjentów, u których podczas leczenia wystąpią objawy sercowe, należy rozważyć obserwację czynności serca, w tym ocenę LVEF. U pacjentów z frakcją wyrzutową poniżej dolnej granicy normy, należy rozważyć konsultację kardiologiczną oraz tymczasowe przerwanie lub zakończenie leczenia preparatem. Jednoczesne stosowanie z silnymi induktorami P-gp może zmniejszać ekspozycję na afatynib. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci i młodzieży. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zanokcica (obejmuje zanokcicę, zakażenie paznokci, zakażenie łożyska paznokcia), zmniejszenie apetytu, krwawienie z nosa, biegunka, zapalenie jamy ustnej (obejmuje zapalenie jamy ustnej, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej, owrzodzenie jamy ustnej, nadżerki błony śluzowej jamy ustnej, nadżerki błony śluzowej, owrzodzenia błony śluzowej), wysypka, wysypka trądzikopodobna (obejmuje trądzik, trądzik krostkowy, wysypkę trądzikopodobną), świąd, sucha skóra. Często: zapalenie pęcherza moczowego, odwodnienie, hipokaliemia, zaburzenia odczuwania smaku, zapalenie spojówek, suchość oka, katar, niestrawność, zapalenie warg, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, skurcze mięśni, zaburzenia czynności nerek/niewydolność nerek, gorączka, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: zapalenie rogówki, choroba śródmiąższowa płuc.

Ciąża i laktacja

Ze względów bezpieczeństwa kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić, by unikały zajścia w ciążę podczas stosowania preparatu. Podczas leczenia i przez co najmniej 1 mies. po przyjęciu ostatniej dawki należy stosować odpowiednie metody antykoncepcji. Biorąc pod uwagę mechanizm działania, wszystkie leki, których działanie ukierunkowane jest na EGFR, są potencjalnie szkodliwe dla płodu. Brak danych dotyczących stosowania preparatu u kobiet w ciąży lub są one ograniczone. Ryzyko dla ludzi jest nieznane. Jeśli preparat jest stosowany podczas ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas lub po terapii, należy ją poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu. Prawdopodobne jest, że afatynib przenika do mleka ludzkiego. Należy odradzać karmienie piersią matkom otrzymującym preparat. Dostępne niekliniczne dane toksykologiczne wykazały wpływ większych dawek leku na układ rozrodczy, dlatego nie można wykluczyć negatywnego wpływu preparatu na płodność u człowieka.

Uwagi

Lek ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas terapii u niektórych pacjentów zgłaszano działania niepożądane dotyczące oczu (zapalenie spojówek, suchość oka, zapalenie rogówki), co mogło wpłynąć na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Afatynib jest substratem P-gp i BCRP. Po podaniu silnego inhibitora Pgp i BCRP rytonawiru (200 mg 2 razy na dobę przez 3 dni) na 1 h przed pojedynczą dawką 20 mg afatynibu, ekspozycja na afatynib wzrosła o 48%, a Cmax o 39%. Z drugiej strony, kiedy rytonawir podano jednocześnie lub 6 h po podaniu 40 mg afatynibu, biodostępność względna afatynibu wynosiła odpowiednio 119% (AUC) i 104% (Cmax) oraz 111% (AUC) i 105% (Cmax). Z tego względu silne inhibitory P-gp (w tym m.in. rytonawir, cyklosporyna A, ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, werapamil, chinidyna, takrolimus, nelfinawir, sakwinawir, amiodaron) zaleca się podawać naprzemiennie, najlepiej z zachowaniem 6 h lub 12 h odstępu od podania preparatu. Wcześniejsze podawanie silnego induktora P-gp ryfampicyny (600 mg raz na dobę przez 7 dni) zmniejszyło stężenie afatynibu w osoczu o 34% (AUC) i 22% (Cmax) po podaniu pojedynczej dawki preparatu wynoszącej 40 mg. Silne induktory P-gp (w tym m.in. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital lub ziele dziurawca) mogą zmniejszać ekspozycję na afatynib. Afatynib jest umiarkowanym inhibitorem P-gp. Jednakże w oparciu o dane kliniczne uważa się, że jest mało prawdopodobne, że leczenie afatynibem powoduje zmiany w stężeniu innych substratów P-gp w osoczu. Afatynib jest substratem oraz inhibitorem transportera BCRP. Może zwiększać biodostępność substratów BCRP podawanych doustnie (w tym rozuwastatyny i sulfasalazyny). Jednoczesne spożycie preparatu z posiłkiem z dużą zawartością tłuszczu powodowało istotne zmniejszenie ekspozycji na afatynib o ok. 50% dla Cmax oraz 39% dla AUC. Preparat powinien być przyjmowany na czczo.

Preparat zawiera substancję Afatinib.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 20 mg , 30 mg lub 40 mg afatynibu (w postaci dimaleinianu). Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.