Gentamicin B. Braun

1 ml roztworu do infuzji zawiera 1 mg gentamycyny w postaci siarczanu (butelka 80 ml zawiera 80 mg gentamycyny oraz 283 mg, tj. 12 mmol sodu); 1 ml roztworu do infuzji zawiera 3 mg gentamycyny w postaci siarczanu (butelka 80 ml zawiera 240 mg gentamycyny oraz 283 mg, tj. 12 mmol sodu, butelka 120 ml zawiera 360 mg gentamycyny oraz 425 mg, tj. 18 mmol sodu).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Gentamicin B. Braun 20 but. 120 ml, roztw. do inf. 85,00zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk aminoglikozydowy. Gatunki zwykle wrażliwe na gentamycynę - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Listeria monocytogenes, Staphylococcus aureus (MSSA); tlenowe bakterie Gram-ujemne: Campylobacter coli, Camphylobacter jejuni, Citrobacter koseri, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Francisella tularensis, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Proteus vulgaris, Salmonella enterica subsp. enterica, Serratia marcescens, Yersinia enterocolitica, Yersinia pseudotuberculosis. Bakterie, u których może wystąpić oporność nabyta: Staphylococcus aureus (MRSA), Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Acinetobacter spp., Citrobacter freundi, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Pseudomonas aeruginosa. Gatunki o oporności nabytej: Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Streptococcus spp., Burkholderia cepacia, Legionella pneumophila, Stenotrophomonas maltophilia, Bacteroides spp., Clostridium difficile, Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Ureaplasma urealyticum. W niektórych wskazaniach (posocznica, zapalenie wsierdzia) opisano działanie synergiczne aminoglikozydów i β-laktamów. Opisano synergizm z acyloaminopenicylinami (np. piperacylina) na Pseudomonas aeruginosa i z cefalosporynami na Klebsiella pneumoniae. Większe Cmax i mniejsze Cmin występuje po podaniu całkowitej dawki dobowej gentamycyny w jednej infuzji. Największe stężenie antybiotyku występuje w nerkach, mniejsze stwierdza się w wątrobie i pęcherzyku żółciowym, płucach i śledzionie. Gentamycyna przenika przez łożysko (osiąga u płodu 30% stężenia występującego we krwi matki) oraz do mleka matki (osiąga 33% stężenia obecnego we krwi matki). Po wielokrotnym wstrzykiwaniu leku około 50% wartości stężenia osiąganego w osoczu jest oznaczane w płynie maziowym, opłucnowym, osierdziowym i otrzewnowym. Przenikanie gentamycyny do płynu mózgowo-rdzeniowego jest niewielkie, jeśli nie występuje stan zapalny; w stanie zapalnym osiąga wartość 30% stężenia oznaczonego we krwi. Gentamycyna w 0,5 wynosi 2-3 h; jest dłuższy u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów w podeszłym wieku eliminacja leku zachodzi wolniej. U dzieci T0,5 jest krótszy; u noworodków w wieku do 3 tyg. życia T0,5 jest dłuższy o około 1/3, ze względu na niedojrzałą czynność nerek. Gentamycyna kumuluje się w komórkach cewek kory nerek. Końcowy T0,5 wynoszący 100-150 h wynika z uwolnienia gentamycyny z tego kompartmentu. Podczas hemodializy pozaustrojowej, w zależności od czasu trwania dializy, 50%-80% gentamycyny jest usuwane z surowicy. Dializa otrzewnowa jest również możliwa. W tym przypadku T0,5 w fazie eliminacji wynosi 12,5-28,5 h, a 25% dawki usuwane jest w czasie 48-72 h.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli i młodzież z prawidłową czynnością nerek: 3-6 mg/kg mc./dobę w jednej dawce (zalecane) lub w dwóch dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa 6 mg/kg mc. może być konieczna w leczeniu ciężkich zakażeń oraz jeśli wrażliwość drobnoustroju chorobotwórczego jest stosunkowo słaba. Gentamycyna wykazuje długotrwały efekt poantybiotykowy. Ostatnie badania in vitro oraz in vivo wykazały, że wychwyt aminoglikozydów przez korę nerek jest ograniczony i w związku z tym przy wyższym maksymalnym stężeniu gentamycyny w surowicy (po jednorazowej dawce dobowej) mniej aminoglikozydów jest magazynowanych w nerkach niż podczas tradycyjnego podawania dawki wielokrotnej. Podczas leczenia skojarzonego (np. z antybiotykiem β-laktamowym w zwykłej dawce) również można podać całkowitą dawkę dobową w pojedynczej dawce, raz na dobę. Ze względu na konieczność modyfikacji dawek nie zaleca się podawania gentamycyny raz na dobę pacjentom z osłabioną odpornością (np. neutropenią), ciężką niewydolnością nerek, wodobrzuszem, bakteryjnym zapaleniem wsierdzia, u pacjentów z rozległymi oparzeniami (>20% powierzchni skóry) oraz w czasie ciąży. Czas trwania leczenia należy ograniczyć do 7-10 dni. W trudnych i powikłanych zakażeniach może być konieczne dłuższe leczenie. Dzieci. Noworodki: wynosi 4-7 mg/kg mc./dobę; ze względu na dłuższy okres półtrwania noworodkom podaje się wymaganą dawkę dobową w jednej dawce. Niemowlęta >1 mż.: 4,5-7,5 mg/kg mc./dobę w jednej dawce (zalecane) lub dwóch pojedynczych dawkach. Starsze dzieci z prawidłową czynnością nerek: 3-6 mg/kg mc./dobę w jednej dawce (zalecane) lub w dwóch pojedynczych dawkach. Aby uniknąć przedawkowania, szczególnie u dzieci, roztworu do infuzji o mocy 1 mg/ml nie należy podawać dzieciom, którym trzeba podawać dawkę gentamycyny mniejszą niż 80 mg, a roztworu o mocy 3 mg/ml - dzieciom, którym trzeba podawać dawkę gentamycyny mniejszą niż 240 mg gentamycyny. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek należy zmniejszyć dawkę leku lub wydłużyć odstęp pomiędzy dawkami. Dawki wyznaczone w sposób opisany poniżej są tylko przybliżone, należy oznaczyć stężenie gentamycyny w surowicy, aby można było odpowiednio dostosować dawkę. Wydłużenie odstępów między dawkami i zwykła dawka - można zastosować równanie: zwykły odstęp między dawkami x prawidłowy klirens kreatyniny/klirens kreatyniny pacjenta = następny odstęp między dawkami. Zwykłe odstępy między dawkami i zmniejszona dawka - po podaniu zwykłej dawki początkowej, można przyjąć podzielenie zwykle zalecanej dawki przez stężenie kreatyniny w surowicy jako przybliżoną wytyczną do określenia zmniejszonej dawki, którą należy podawać co 8 h; alternatywnie kolejne dawki podawane co 8 h po zwykłej dawce początkowej można obliczyć na podstawie wzoru: zwykła dawka x klirens kreatyniny pacjenta/normalny klirens kreatyniny (100 ml/min) = następna dawka. Klirens kreatyniny należy traktować jako parametr zalecany, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów ze zmiennym stężeniem kreatyniny w surowicy, występującym w ciężkich zakażeniach (np. posocznicy). Należy podkreślić, że czynność nerek może się zmieniać podczas leczenia gentamycyną. U pacjentów dializowanych dawkowanie należy ustalić indywidualnie po każdej dializie, oznaczając stężenie gentamycyny w danym momencie; podczas hemodializy trwającej 4-5 h spodziewane jest 50-60% zmniejszenie stężenia, a podczas hemodializy trwającej 8-12 h - 70-80% zmniejszenie stężenia; zwykle zalecana dawka po dializie wynosi 1-1,7 mg/kg mc. U pacjentów w podeszłym wieku konieczne może być podanie mniejszych dawek podtrzymujących. U pacjentów otyłych dawkę początkową należy wyliczyć na podstawie idealnej masy ciała + 40% nadwyżki mc. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Wskazówka dotycząca monitorowania. Zaleca się monitorowanie stężenia gentamycyny w surowicy, szczególnie u osób w podeszłym wieku, noworodków i pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Próbki krwi są pobierane przed kolejną przerwą między dawkami (Cmin). Cmin nie powinno przekraczać 2 µg/ml, jeśli gentamycynę podaje się 2 razy na dobę i 1 µg/ml, jeśli podaje się raz na dobę. Sposób podawania. Roztwór podaje się w infuzji dożylnej w ciągu 30-60 min. Nie podawać domięśniowo, ani w postaci powolnego wstrzyknięcia dożylnego.

Wskazania

Ciężkie zakażenia wywołane przez bakterie wrażliwe na gentamycynę, gdy mniej toksyczne leki przeciwbakteryjne są nieskuteczne: powikłane i nawracające zakażenia dróg moczowych; szpitalne zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym ciężkie zapalenie płuc); zakażenia wewnątrzbrzuszne (w tym w zapalenie otrzewnej); zakażenia skóry i tkanek miękkich (w tym ciężkie oparzenia); posocznica (w tym bakteriemia); bakteryjne zapalenia wsierdzia; zakażenia związane z zabiegami chirurgicznymi. We wszystkich zakażeniach, z wyjątkiem powikłanych zakażeniach dróg moczowych, lek należy stosować w skojarzeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami (przeważnie z antybiotykami β-laktamowymi lub antybiotykami działającymi na bakterie beztlenowe). Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość gentamycynę, inne antybiotyki aminoglikozydowe lub pozostałe składniki preparatu. Miastenia.

Środki ostrożności

U pacjentów z zaawansowanym zaburzeniem czynności nerek lub występującą uprzednio głuchotą ucha wewnętrznego gentamycynę należy podawać tylko wtedy, gdy jej zastosowanie jest niezbędne. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek częstotliwość podawania lub dawkę należy zmniejszyć. Zaburzenia czynności nerek, takie jak zmniejszenie przesączania kłębuszkowego, obserwuje się u ok. 10% pacjentów leczonych gentamycyną, zwykle są one przemijające. Najważniejszymi czynnikami ryzyka są: duża dawka całkowita, długotrwałe leczenie, podwyższone stężenie w surowicy (duże Cmin); inne czynniki ryzyka to: wiek, hipowolemia i wstrząs. W odosobnionych przypadkach może wystąpić ostra niewydolność nerek. Ponieważ gentamycyna wykazuje właściwości blokowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z występującymi uprzednio chorobami nerwowo- mięśniowymi (np. choroba Parkinsona), niezbędne jest szczególnie staranne kontrolowanie pacjenta. Odnotowano blokadę nerwowo-mięśniową i porażenie mięśni oddechowych podczas stosowania aminoglikozydów u pacjentów, którzy podczas znieczulenia otrzymali leki zwiotczające mięśnie o działaniu podobnym do kurary. Pacjentów tych należy bardzo starannie kontrolować. Może nastąpić uszkodzenie nerwu przedsionkowo-ślimakowego (nerwu czaszkowego VIII), które może mieć wpływ na narząd równowagi i słuch. Uszkodzenie przedsionka jest najczęściej występującym objawem ototoksyczności. Osłabienie słuchu przejawia się początkowo zmniejszeniem ostrości słyszenia wysokich tonów i zazwyczaj jest przemijające. Ważnymi czynnikami ryzyka są występujące wcześniej: zaburzenia czynności nerek lub uszkodzenie nerwu czaszkowego VIII. Dodatkowo ryzyko wzrasta proporcjonalnie do dawki całkowitej i dobowej lub w wyniku jednoczesnego stosowania z substancjami mogącymi działać ototoksycznie. Gentamycyna może wpływać na mechanizm przedsionkowy, jeśli Cmin występujące przed podaniem kolejnej dawki wynosi >2 µg/ml. Wpływ ten zwykle ustępuje, jeśli jest szybko zauważony, a dawka odpowiednio skorygowana. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka w trakcie leczenia preparatem, jak i krótko po nim, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Gentamycynę należy odstawić, jeżeli podczas leczenia pojawi się ciężka i (lub) krwawa biegunka, i rozpocząć stosowne leczenie, nie należy podawać leków, które hamują perystaltykę. Doświadczenie dotyczące dawkowania gentamycyny raz na dobę u pacjentów w podeszłym wieku jest ograniczone. Z uwagi na to, że podawanie gentamycyny raz na dobę może być nieodpowiednie, konieczne jest dokładne kontrolowanie tych pacjentów. Przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie terapii i po jej zakończeniu należy kontrolować czynność nerek (stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny), czynności przedsionka i ślimaka, a także parametrów czynności wątroby i laboratoryjnych. Zawartość sodu w preparacie należy uwzględnić u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. Może występować oporność krzyżowa i nadwrażliwość krzyżowa na aminoglikozydy. W celu zmniejszenia ryzyka nefrotoksyczności i ototoksyczności, należy wziąć pod uwagę poniższe zalecenia. Szczególnie konieczna jest regularna ocena słuchu, czynności przedsionka i czynności nerek u pacjentów obarczonych dodatkowymi czynnikami ryzyka. Donoszono, że zaburzenia czynności wątroby lub słuchu, bakteriemia i gorączka zwiększają ryzyko ototoksyczności. Dodatkowymi czynnikami ryzyka nefrotoksyczności są hipowolemia i niedociśnienie, a także choroba wątroby. Kontrolowanie czynności nerek przed rozpoczęciem, w czasie i po zakończeniu leczenia. Dawkowanie ściśle według klirensu kreatyniny (lub stężenia kreatyniny w surowicy). U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek dawkowanie należy modyfikować zgodnie z czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek należy również wziąć pod uwagę dawkę gentamycyny wchłanianą po podaniu miejscowym (inhalacja, podawanie dotchawicze, zakraplanie), w celu modyfikacji dawki podawanej w leczeniu ogólnoustrojowym. Kontrolowanie stężenia gentamycyny w surowicy podczas leczenia, w celu uniknięcia sytuacji, w której podczas konwencjonalnego dawkowania kilka razy na dobę Cmax przekracza 10-12 µg/ml (granica toksyczności dla układu ślimakowo-przedsionkowego) a Cmin przekraczają 2 µg/ml. U pacjentów z uprzednio występującym uszkodzeniem ucha wewnętrznego (zaburzenia słuchu lub równowagi) lub jeśli leczenie jest długotrwałe, konieczne jest dodatkowe kontrolowanie narządu równowagi i słuchu. Należy unikać leczenia długotrwałego; w miarę możliwości okres leczenia należy ograniczyć do 7-10 dni. Unikać leczenia aminoglikozydami wkrótce po leczeniu antybiotykiem z grupy aminoglikozydów; w miarę możliwości należy zachować odstęp 7-14 dni między kuracjami. W miarę możliwości unikać równoczesnego stosowania innych substancji mogących działać ototoksycznie lub nefrotoksycznie; jeśli jest to nieuniknione, wskazane jest szczególnie dokładne kontrolowanie czynności nerek. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i wytwarzanie moczu.

Niepożądane działanie

Często: zaburzenie czynności nerek. Niezbyt często: dyskrazja, alergiczne wykwity skórne. Rzadko: hipokaliemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, rzekomy zespół Barttera u pacjentów leczonych dużymi dawkami przez długi czas (>4 tyg.), polineuropatie, parestezje obwodowe, wymioty, nudności, zwiększone wydzielanie śliny, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, przemijające zwiększenie aktywności AspAT, AIAT, fosfatazy zasadowej oraz stężenia bilirubiny i azotu mocznikowego w surowicy, zaczerwienienie skóry, ból mięśni, podwyższona temperatura ciała. Bardzo rzadko: nadkażenie bakteriami opornymi na gentamycynę, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, małopłytkowość, retykulocytopenia, leukopenia, eozynofilia, granulocytopenia, niedokrwistość, reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, gorączka polekowa, anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny), hipofosfatemia, stan splątania, omamy, depresja, encefalopatia, drgawki, blokada nerwowo-mięśniowa (zwykle w takich przypadkach mają wpływ również inne antybiotyki), zawroty głowy, zaburzenia równowagi, ból głowy, zaburzenia widzenia, uszkodzenia przedsionka, utrata słuchu, choroba Meniere'a, szumy uszny, niedociśnienie, nadciśnienie, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, łysienie, rumień wielopostaciowy, drżenia mięśni utrudniające utrzymanie pozycji stojącej lub koordynację ruchów, ostra niewydolność nerek, nadmiar fosforanów w moczu, aminoacyduria, zespół przypominający zespół Fanconie'go u pacjentów leczonych przez dłuższy czas dużymi dawkami, ból w miejscu podania. W określonych warunkach gentamycyna wykazuje działanie ototoksyczne i (lub) nefrotoksyczne. W większości przypadków nefrotoksyczność jest związana z nadmiernie dużą dawką lub przedłużonym leczeniem, wcześniej występującymi zaburzeniami czynności nerek lub jest związana z innymi nefrotoksycznymi substancjami.

Ciąża i laktacja

Gentamycyna przenika przez barierę łożyska. Z powodu ryzyka uszkodzania u płodu ucha wewnętrznego i nerek, gentamycyny nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że ze wskazań dotyczących ratowania życia i jeśli nie ma innych dostępnych rozwiązań terapeutycznych. W takim przypadku u noworodka należy kontrolować czynności ucha wewnętrznego i nerek. Gentamycyna przenika do mleka kobiecego i może powodować u karmionego piersią niemowlęcia biegunkę i grzybicze zakażenie błon śluzowych, w takich sytuacjach karmienie piersią należy przerwać. Może również wystąpić uczulenie. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać lub wstrzymać leczenie gentamycyną.

Uwagi

Preparat może powodować zaburzenia równowagi i zawroty głowy - należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Hamowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego aminoglikozydów jest nasilane przez eter i leki zwiotczające mięśnie. Jeśli gentamycynę stosuje się podczas trwania lub wkrótce po zakończeniu zabiegu chirurgicznego, blokada nerwowo-mięśniowa może się nasilić i przedłużyć, jeśli są stosowane niedepolaryzujące środki zwiotczające mięśnie. Może to spowodować blokadę nerwowo-mięśniową i porażenie mięśni oddechowych -  pacjentów należy kontrolować szczególnie uważnie. Podanie chlorku wapnia we wstrzyknięciu może odwrócić blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez aminoglikozydy. Gentamycyna może nasilać nefrotoksyczne działanie metoksyfluranu, zwiększając ryzyko skrajnie ciężkiej nefropatii. Z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, konieczne jest dokładne kontrolowanie pacjentów, którym równocześnie lub jeden po drugim podaje się leki, które mogą działać nefrotoksycznie lub ototoksycznie, takie jak amfoterycyna B, kolistyna, cyklosporyna, cisplatyna, wankomycyna, streptomycyna, wiomycyna, aminoglikozydy, niektóre cefalosporyny oraz takie diuretyki pętlowe, jak kwas etakrynowy i furosemid. Nefrotoksyczność gentamycyny może być zwiększona nawet przez 3-4 tyg. po podaniu leków zawierających cisplatynę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, otrzymujących jednocześnie gentamycynę i karbenicylinę, T0,5 gentamycyny jest skrócony. Niezgodności farmaceutyczne. Nie należy mieszać roztworu gentamycyny z innymi lekami. W żadnym razie nie mieszać aminoglikozydów w roztworze do infuzji z antybiotykami β-laktamowymi, erytromycyną, lipifizanem, diazepamem, furosemidem, octanem flekainidu lub heparyną sodową. Gentamycyna jest niezgodna z amfoterycyną B, cefalotyną sodową, nitrofurantoiną sodową i tetracyklinami. Dodanie gentamycyny do roztworów zawierających wodorowęglan może prowadzić do uwolnienia dwutlenku węgla.

Preparat zawiera substancję Gentamicin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu zawiera 40 mg gentamycyny w postaci siarczanu. Preparat zawiera p-hydroksybenzoesan metylu, p-hydraksybenzoesan propylu, pirosiarczyn sodu.

1 g maści lub kremu zawiera 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu betametazonu i 1 mg gentamycyny w postaci siarczanu gentamycyny. Preparat w postaci kremu zawiera alkohol cetostearylowy i chlorokrezol.

1 g maści lub kremu zawiera 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu betametazonu, 10 mg klotrymazolu i 1 mg gentamycyny w postaci siarczanu gentamycyny. Ponadto krem zawiera alkohol cetostearylowy i glikol propylenowy.

1 g maści zawiera 0,5 mg betametazonu (w postaci dipropionianu) i 1 mg gentamycyny (w postaci siarczanu); maść zawiera alkohol cetostearylowy, butylohydroksytoluen, butylohydroksyanizol.

1 ml roztworu zawiera 3 mg gentamycyny w postaci siarczanu. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

1 g maści lub kremu zawiera 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu i 1 mg gentamycyny w postaci siarczanu. Krem zawiera chlorokrezol, alkohol cetostearylowy.

Gąbka o wymiarach 5 x 5x 0,5 cm zawiera 32,5 mg gentamycyny (w postaci siarczanu gentamycyny 50 mg). Gąbka o wymiarach 5 x 20 x 0,5 cm lub 10 x 10 x 0,5 cm zawiera 130 mg gentamycyny (w postaci siarczanu gentamycyny 200 mg).

1 ml roztworu do infuzji zawiera 1 mg gentamycyny w postaci siarczanu (butelka 80 ml zawiera 80 mg gentamycyny oraz 283 mg, tj. 12 mmol sodu); 1 ml roztworu do infuzji zawiera 3 mg gentamycyny w postaci siarczanu (butelka 80 ml zawiera 240 mg gentamycyny oraz 283 mg, tj. 12 mmol sodu, butelka 120 ml zawiera 360 mg gentamycyny oraz 425 mg, tj. 18 mmol sodu).

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.