Gazyvaro

1 fiolka (40 ml koncentratu) zawiera: 1000 mg obinutuzumabu, co odpowiada stężeniu 25 mg/ml przed rozcieńczeniem.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Gazyvaro 1 fiol. 40 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, przeciwciało monoklonalne. Obinutuzumab to rekombinowane, humanizowane, glikozylowane przeciwciało monoklonalne typu II skierowane przeciwko CD20 podklasy IgG1, otrzymywane metodą inżynierii genetycznej. Przeciwciało to działa bezpośrednio na pozakomórkową pętlę antygenu przezbłonowego CD20, na powierzchni niezłośliwych i złośliwych limfocytów pre-B i dojrzałych limfocytów B, ale nie na powierzchni krwiotwórczych komórek macierzystych, komórek pro-B, prawidłowych komórek krwi i innych prawidłowych tkanek. Glikoinżynieria fragmentu Fc obinutuzumabu powoduje wzrost powinowactwa do receptorów FcRIII komórek efektorowych, takich jak komórki NK, makrofagi, monocyty w porównaniu z przeciwciałami, których nie modyfikowano metodami glikoinżynieryjnymi. W badaniach nieklinicznych stwierdzono, że obinutuzumab indukuje bezpośrednią śmierć komórkową i pośredniczy w procesie cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC) oraz fagocytozy komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCP) poprzez rekrutację immunologicznych komórek efektorowych FcRIII+. Ponadto, in vivo obinutuzumab jest mediatorem niewielkiego stopnia cytotoksyczności zależnej od dopełniacza (CDC). W porównaniu do przeciwciał typu I, obinutuzumab - przeciwciało typu II - charakteryzuje się większą zdolnością indukowania bezpośredniej śmierci komórkowej, przy jednoczesnym ograniczeniu CDC, po zastosowaniu równoważnej dawki. Obinutuzumab, jako przeciwciało modyfikowane metodami glikoinżynieryjnymi, charakteryzuje się podwyższoną cytotoksycznością komórkową zależną od przeciwciał (ADCC) i fagocytozy (ADCP), w porównaniu do przeciwciał niemodyfikowanych metodami glikoinżynieryjnymi, w równoważnych dawkach. W modelach zwierzęcych obinutuzumab przyczynia się do zmniejszenia liczby limfocytów B zdolnych do różnicowania się i zwiększa skuteczność działania przeciwnowotworowego. Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji kompartmentu centralnego jest zbliżona do objętości surowicy, co pokazuje, że dystrybucja może być w znacznym stopniu ograniczona do osocza i płynu śródmiąższowego. Nie przeprowadzono bezpośrednich badań nad metabolizmem obinutuzumabu. Przeciwciała eliminowane są w większości w drodze katabolizmu. Klirens obinutuzumabu u pacjentów z PBL wynosił w przybliżeniu 0,11 l/dobę, a u pacjentów z iNHL 0,08 l/dobę, przy średnim T0,5 26,4 dnia u pacjentów z PBL oraz 36,8 dni u pacjentów z iNHL. Eliminacja obinutuzumabu przebiega dwiema równoległymi ścieżkami klirensu: ścieżką liniową i ścieżką nieliniową z funkcją zmienną w czasie. Podczas leczenia początkowego dominującą ścieżką, którą jest eliminowana większość leku, jest klirens nieliniowy zmienny w czasie. W miarę trwania leczenia, klirens nieliniowy maleje, a dominującym staje się klirens liniowy. Wskazuje na model farmakokinetyczny TMDD, gdyż początkowa duża ilość komórek CD20 powoduje gwałtowne usuwanie obinutuzumabu z krwiobiegu. Jednak, kiedy większość komórek CD20 jest już związana z obinutuzumabem, wpływ modelu TMDD na jego farmakokinetykę jest minimalny.

Dawkowanie

Profilaktyka i premedykacja. Zespół rozpadu guza (ZRG). U pacjentów z dużą masą guza i(lub) z dużą liczbą krążących limfocytów (>25 x 109/l) i (lub) z zaburzeniami czynności nerek (CCr Reakcje związane z wlewem. Premedykacja do podawania przed rozpoczęciem wlewu w celu zmniejszenia ryzyka reakcji związanych z wlewem u pacjentów z PBL. Cykl 1 - wszyscy pacjenci: dzień 1 i dzień 2 - kortykosteroidy dożylne obowiązkowo (100 mg prednizonu/prednizolonu lub 20 mg deksametazonu lub 80 mg metyloprednizolonu; nie należy stosować hydrokortyzonu) - zakończenie podawania przynajmniej na 1 h przed wlewem; doustne leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu) i leki przeciwhistaminowe (np. 50 mg difenhydraminy) - przynajmniej na 30 min przed wlewem. Wszystkie kolejne wlewy: pacjenci, u których podczas poprzedzającego wlewu nie wystąpiła reakcja związana z wlewem - doustne leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu) przynajmniej na 30 min przed wlewem; pacjenci, u których podczas poprzedzającego wlewu wystąpiła reakcja związana z wlewem (stopnia 1 lub 2) - doustne leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu) i leki przeciwhistaminowe (np. 50 mg difenhydraminy) - przynajmniej na 30 min przed wlewem; podczas poprzedzającego wlewu wystąpiła reakcja związana z wlewem stopnia 3 lub pacjenci ze stwierdzoną przed kolejnym wlewem liczbą limfocytów >25 x 109/l - kortykosteroidy dożylne (100 mg prednizonu/prednizolonu lub 20 mg deksametazonu lub 80 mg metyloprednizolonu; nie należy stosować hydrokortyzonu) - zakończenie podawania przynajmniej na 1 h przed wlewem, doustne leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu) i leki przeciwhistaminowe (np. 50 mg difenhydraminy) - przynajmniej na 30 min przed wlewem. Premedykacja do podawania przed rozpoczęciem wlewu w celu zmniejszenia ryzyka reakcji związanych z wlewem u pacjentów z FL. Cykl 1 - wszyscy pacjenci: dzień 1 - kortykosteroidy dożylne zalecane (100 mg prednizonu/prednizolonu lub 20 mg deksametazonu lub 80 mg metyloprednizolonu; nie należy stosować hydrokortyzonu) - zakończenie podawania przynajmniej na 1 h przed wlewem; doustne leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu) i leki przeciwhistaminowe (np. 50 mg difenhydraminy) - przynajmniej na 30 min przed wlewem. Wszystkie kolejne wlewy: pacjenci, u których podczas poprzedzającego wlewu nie wystąpiła reakcja związana z wlewem - doustne leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu) przynajmniej na 30 min przed wlewem; pacjenci, u których podczas poprzedzającego wlewu wystąpiła reakcja związana z wlewem (stopnia 1 lub 2) - doustne leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu) i leki przeciwhistaminowe (np. 50 mg difenhydraminy) - przynajmniej na 30 min przed wlewem; podczas poprzedzającego wlewu wystąpiła reakcja związana z wlewem stopnia 3 lub pacjenci ze stwierdzoną przed kolejnym wlewem liczbą limfocytów >25 x 109/l - kortykosteroidy dożylne (100 mg prednizonu/prednizolonu lub 20 mg deksametazonu lub 80 mg metyloprednizolonu; nie należy stosować hydrokortyzonu) - zakończenie podawania przynajmniej na 1 h przed wlewem, doustne leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe (np. 1000 mg paracetamolu) i leki przeciwhistaminowe (np. 50 mg difenhydraminy) - przynajmniej na 30 min przed wlewem. Podczas dożylnego podawania preparatu może wystąpić niedociśnienie tętnicze jako reakcja związana z wlewem. Ze tego względu należy rozważyć przerwanie stosowania leków obniżających ciśnienie na 12 h przed rozpoczęciem terapii i podczas każdego wlewu preparatu, jak również w pierwszej godzinie po jego podaniu. Dawkowanie. Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL, w skojarzeniu z chlorambucylem). Cykl 1. Zalecaną dawkę 1000 mg obinutuzumabu w skojarzeniu z chlorambucylem, podaje się w 1. i 2. dniu (lub kontynuacja dnia 1.), 8. dniu i 15. dniu pierwszego 28-dniowego cyklu leczenia. Do infuzji w 1. i 2. dniu cyklu należy przygotować dwa worki infuzyjne (100 mg na dzień 1. i 900 mg na dzień 2.). Jeżeli podczas podawania zawartości pierwszego worka nie było przerw ani konieczności modyfikacji prędkości podawania, zawartość drugiego worka można podać tego samego dnia (bez konieczności opóźnienia podania) i bez powtórzenia premedykacji, pod warunkiem zapewnienia właściwych warunków, odpowiedniego czasu i nadzoru personelu medycznego podczas trwania infuzji. W przypadku jakichkolwiek zmian w prędkości infuzji lub wystąpienia przerw podczas podawania pierwszych 100 mg, zawartość drugiego worka z produktem leczniczym należy podać następnego dnia. Cykle 2-6. Zalecana dawka 1000 mg obinutuzumabu w skojarzeniu z chlorambucylem podawana w dniu 1. każdego cyklu. Czas trwania leczenia wynosi 6 cykli leczenia, z których każdy trwa 28 dni. W przypadku pominięcia przyjęcia planowanej dawki preparatu należy podać ją w najbliższym możliwym czasie - nie należy czekać do zaplanowanego terminu podania kolejnej dawki. Planowa przerwa w leczeniu preparatem pomiędzy poszczególnymi kolejnymi dawkami powinna zostać zachowana. Nie zaleca sie modyfikacji dawki leku. Chłoniak grudkowy (FL). Leczenie indukcyjne (w skojarzeniu z bendamustyną). Cykl 1 - zalecaną dawkę 1000 mg obinutuzumabu w skojarzeniu z bendamustyną podaje się w 1. dniu, 8. dniu i 15. dniu pierwszego 28-dniowego cyklu leczenia. Cykle 2-6 - zalecaną dawkę 1000 mg obinutuzumabu w skojarzeniu z bendamustyną podaje się w 1. dniu każdego 28-dniowego cyklu leczenia. Leczenie podtrzymujące. Pacjenci, u których wystąpi reakcja na leczenie indukcyjne (tj. pierwszych 6 cykli leczenia) obinutuzumabem w skojarzeniu z bendamustyną lub pacjenci, u których choroba jest stabilna, powinni kontynuować przyjmowanie dawki 1000 mg obinutuzumabu w monoterapii, jako leczenia podtrzymującego raz na 2 mies. przez 2 lata lub do progresji choroby (zależnie od tego, które z tych zdarzeń wystąpi pierwsze). Czas trwania leczenia wynosi 6 cykli leczenia, z których każdy trwa 28 dni, a następnie dawka podtrzymująca podawana co 2 mies. przez 2 lata lub do progresji choroby (zależnie od tego, które z tych zdarzeń wystąpi pierwsze). W przypadku pominięcia planowanej dawki leku należy podać ją w najbliższym możliwym czasie - nie należy czekać do zaplanowanego terminu podania kolejnej dawki. Podczas leczenia indukcyjnego planowa przerwa w leczeniu preparatem pomiędzy poszczególnymi kolejnymi dawkami powinna zostać zachowana. Podczas leczenia podtrzymującego należy przestrzegać podstawowego schematu dawkowania ustalonego dla kolejnych dawek. Nie zaleca sie modyfikacji dawki leku. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagana modyfikacja dawki u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (CCr 30 - 89 ml/min). Brak danych na temat skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CCr Metoda podawania. Lek należy podawać po uprzednim rozcieńczeniu we wlewie dożylnym, przez przeznaczoną do tego celu linię infuzyjną. Nie należy podawać leku w dożylnym wstrzyknięciu lub bolusie. Standardowa prędkość wlewu w przypadku braku nadwrażliwości/reakcji związanych z infuzją u pacjentów z PBL. Cykl 1. Dzień 1 (100 mg) - podawać 25 mg/h przez 4 h, nie zwiększać prędkości wlewu; dzień 2 (lub kontynuacja dnia 1) (900 mg) - jeżeli podczas poprzedzającego wlewu nie wystąpiła reakcja związana z wlewem, podawać 50 mg/hę, prędkość wlewu może być stopniowo zwiększana o 50 mg/h co kolejne 30 min do maksymalnej prędkości 400 mg/h; dzień 8 (1000 mg) i dzień 15 (1000 mg) - jeżeli podczas poprzedzającego wlewu nie wystąpiła reakcja związana z wlewem przy ostatecznej prędkości wynoszącej 100 mg/h lub większej, lek można podawać z prędkością początkową wlewu 100 mg/h i stopniowo ją zwiększać o 100 mg/h co kolejne 30 min do maksymalnej prędkości 400 mg/h. Cykle 2-6. Dzień 1 (1000 mg) - jeżeli podczas poprzedzającego wlewu nie wystąpiła reakcja związana z wlewem przy ostatecznej prędkości wynoszącej 100 mg/h lub większej, lek można podawać z prędkością początkową wlewu 100 mg/h i stopniowo ją zwiększać o 100 mg/h co kolejne 30 min do maksymalnej prędkości 400 mg/h. Standardowa prędkość wlewu w przypadku braku nadwrażliwości/reakcji związanych z infuzją u pacjentów z FL. Cykl 1. Dzień 1 (1000 mg) - podawać z prędkością 50 mg/h, prędkość wlewu może być stopniowo zwiększana o 50 mg/h co kolejne 30 min do maksymalnej prędkości 400 mg/h; dzień 8 (1000 mg) i dzień 15 (1000 mg) - jeżeli podczas poprzedzającego wlewu nie wystąpiła reakcja związana z wlewem przy ostatecznej prędkości wynoszącej 100 mg/h lub większej, lek można podawać z prędkością początkową wlewu 100 mg/h i stopniowo ją zwiększać o 100 mg/h co kolejne 30 min do maksymalnej prędkości 400 mg/h. Cykle 2-6. Dzień 1 (1000 mg) - jeżeli podczas poprzedzającego wlewu nie wystąpiła reakcja związana z wlewem przy ostatecznej prędkości wynoszącej 100 mg/h lub większej, lek można podawać z prędkością początkową wlewu 100 mg/h i stopniowo ją zwiększać o 100 mg/h co kolejne 30 min do maksymalnej prędkości 400 mg/h. Postępowanie w przypadku reakcji związanych z wlewem (wszystkie wskazania). Stopień 4 (zagrażające życiu) - należy bezwzględnie zakończyć wlew i leczenie preparatem. Stopień 3 (ciężkie) - należy czasowo wstrzymać podawanie wlewu i przystąpić do leczenia objawów; po ustąpieniu objawów wlew można wznowić z prędkością zmniejszoną o 50% w stosunku do poprzedniej (prędkości w momencie wystąpienia reakcji związanej z wlewem), a jeżeli u pacjenta nie wystąpią żadne reakcje związane z wlewem, prędkość wlewu można stopniowo zwiększać w sposób właściwy dla danej dawki. U pacjentów z PBL otrzymujących leczenie z dnia 1. (Cykl 1) w dawce podzielonej na dwa dni prędkość wlewu z dnia 1. można ponownie zwiększyć jedynie do 25 mg/h po 1 h. Należy bezwzględnie zakończyć wlew i całkowicie zakończyć leczenie preparatem, jeżeli u pacjenta zaobserwowano powtórne wystąpienie reakcji związanej z wlewem stopnia 3. Stopień 1-2 (łagodne do umiarkowanych) - prędkość wlewu musi być zmniejszona a objawy leczone; po ustąpieniu objawów wlew można wznowić, a jeżeli u pacjenta nie wystąpią żadne reakcje związane z wlewem, prędkość wlewu można stopniowo zwiększać w sposób właściwy dla danej dawki. U pacjentów z PBL otrzymujących leczenie z dnia 1. (Cykl 1) w dawce podzielonej na 2 dni, prędkość wlewu z dnia 1. można ponownie zwiększyć jedynie do 25 mg/h po 1 h, jednak nie więcej.

Wskazania

Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL). Lek w skojarzeniu z chlorambucylem jest wskazany do stosowania u dorosłych z wcześniej nieleczoną przewlekłą białaczką limfocytową (PBL), u których z powodu chorób współistniejących nie należy stosować leczenia opartego na pełnej dawce fludarabiny. Chłoniak grudkowy (FL). Lek podawany w skojarzeniu z bendamustyną, a następnie w monoterapii w leczeniu podtrzymującym jest wskazany w leczeniu pacjentów z chłoniakiem grudkowym (FL), u których nie wystąpiła odpowiedź na leczenie lub u których podczas leczenia lub maksymalnie do 6 m. po leczeniu rytuksymabem lub schematem zawierającym rytuksymab, wystąpiła progresja choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych u pacjentów przyjmujących preparat należą reakcje związane z wlewem, występujące głównie podczas wlewu pierwszych 1000 mg leku. Należy stosować odpowiednie działania zmniejszające reakcje związane z wlewem. Częstość występowania i nasilenie objawów niepożądanych związanych z wlewem, znacznie spada po podaniu pierwszego 1000 mg leku, a u większości pacjentów reakcje związane z wlewem nie występują podczas kolejnych wlewów. Reakcje związane z wlewem mogą być klinicznie nieodróżnialne od reakcji alergicznych, w których pośredniczą immunoglobuliny IgE (na przykład anafilaksja). Pacjenci z dużą masą guza i (lub) dużą liczbą krążących komórek nowotworowych u pacjentów z PBL (>25 x 109/l), mogą być szczególnie narażeni na wystąpienie ciężkich reakcji związanych z wlewem. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CCr 6 punktów w skali CIRS jest zwiększone ryzyko reakcji związanych z wlewem, w tym także ciężkich reakcji związanych z wlewem. W przypadku wystąpienia reakcji związanej z wlewem należy postępować odpowiednio do stopnia jej nasilenia. W przypadku reakcji związanej z wlewem stopnia 4, należy bezwzględnie zakończyć wlew i leczenie produktem. W przypadku reakcji stopnia 3, należy tymczasowo wstrzymać wlew i zastosować leczenie odpowiednie do objawów. W przypadku reakcji związanych z wlewem stopnia 1-2, należy zmniejszyć prędkość wlewu i rozpocząć leczenie objawów. Po ustąpieniu wszystkich objawów wlew można wznowić, za wyjątkiem reakcji stopnia 4, z prędkością zmniejszoną o 50% w stosunku do poprzedniej, a jeżeli u pacjenta nie wystąpią te same zdarzenia niepożądane o tym samym nasileniu, prędkość wlewu można stopniowo zwiększać w sposób właściwy dla danej dawki leczenia. U pacjentów z PBL, w przypadku braku dobrej tolerancji poprzedniej dawki, w kolejnych cyklach należy postępować zgodnie z instrukcją podawania dawki dla cyklu 1. dnia 1. i dnia 2. Należy bezwzględnie zakończyć stosowanie preparatu przypadku, gdy u pacjenta: wystąpią ostre, zagrażające życiu objawy ze strony układu oddechowego; wystąpią reakcje związane z wlewem stopnia 4. (czyli zagrażające życiu) lub powtórnie wystąpią reakcje związane z wlewem stopnia 3. - przedłużająca się i (lub) nawrotowa (po wznowieniu pierwszego wlewu lub podczas kolejnego wlewu). Pacjentów z współistniejącymi chorobami serca lub płuc należy ściśle monitorować przez cały czas wlewu i po nim. Podczas wlewu może dojść do wystąpienia niedociśnienia tętniczego. Z tego względu należy rozważyć wstrzymanie leczenia przeciwnadciśnieniowego na 12 h przed rozpoczęciem terapii oraz podczas każdego wlewu, a także przez pierwszą godzinę po jego podaniu. Pacjentów z wysokim ryzykiem przełomu nadciśnieniowego, należy ocenić pod kątem korzyści i ryzyka wynikających z wstrzymania leczenia przeciwnadciśnieniowego. Jeżeli podczas wlewu podejrzewa się wystąpienie reakcji nadwrażliwości (np. objawy zazwyczaj występują po uprzedniej ekspozycji na lek, a bardzo rzadko podczas pierwszego wlewu), wlew musi być przerwany i definitywnie zakończone leczenie. Nie wolno podawać leku pacjentom z nadwrażliwością na obinutuzumab zależną od IgE w wywiadzie. Podczas stosowania preparatu zgłaszano występowanie zespołu rozpadu guza (ZRG). Pacjenci ze zwiększonym ryzykiem ZRG (np. pacjenci z dużą masą guza i (lub) z dużą liczbą (> 25 x 109/l) krążących komórek nowotworowych i (lub) z zaburzeniami czynności nerek (CCr 28 dni po zakończeniu leczenia) lub przedłużającej się neutropenii (trwającej dłużej niż 28 dni po zakończeniu/przerwaniu leczenia). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CCr 6 punktów w skali CIRS jest zwiększone ryzyko zakażeń, w tym również ciężkich zakażeń. U pacjentów leczonych przeciwciałami skierowanymi przeciwko CD20, w tym także obinutuzumabem, może dojść do reaktywacji zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), co w niektórych przypadkach może prowadzić do piorunującego zapalenia wątroby, niewydolności wątroby i zgonu. Przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów należy przeprowadzić badania przesiewowe w celu wykrycia wirusowego zapalenia wątroby typu B. Badania powinny co najmniej uwzględniać oznaczenie antygenu powierzchniowego HBV (HBsAg) i przeciwciał przeciwko antygenowi rdzeniowemu HBV (HBcAb). Powyższe badania, zgodnie z lokalnie obowiązującymi wytycznymi, można uzupełnić oceną pozostałych markerów zakażenia. Nie należy stosować obinutuzumabu u pacjentów z czynnym zakażeniem HBV. Pacjenci, z pozytywnymi wynikami badań serologicznych w kierunku wirusowego zapalenia wątroby powinni być skonsultowani przed rozpoczęciem leczenia przez lekarza hepatologa lub lekarza chorób zakaźnych. Aby zapobiec reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby, pacjentów tych należy monitorować i postępować zgodnie z lokalnymi standardami leczenia. Ze względu na ryzyko wystąpienia postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML) u pacjentów, u których wystąpią nowe objawy neurologiczne lub zmiany w stosunku do wcześniej istniejącego stanu neurologicznego, należy rozważyć zachorowanie na PML. Badanie w celu wykrycia PML obejmuje m.in. konsultację neurologiczną, obrazowanie mózgu metodą rezonansu magnetycznego (MRI), nakłucie lędźwiowe (badanie płynu mózgowo-rdzeniowego na obecność DNA wirusa Johna Cunninghama). Leczenie preparatem należy wstrzymać w okresie przeprowadzania badań na występowanie PML i bezwzględnie zakończyć w przypadku potwierdzenia rozpoznania PML. Ponadto, należy rozważyć zakończenie lub ograniczenie jednocześnie stosowanej chemioterapii lub terapii immunosupresyjnej. Pacjenta należy skierować do neurologa w celu oceny i leczenia PML. Nie badano bezpieczeństwa uodporniania żywymi lub atenuowanymi szczepionkami wirusowymi po leczeniu obinutuzumabem, dlatego szczepienia szczepionkami z żywymi wirusami nie są zalecane podczas terapii preparatem lub u pacjentów ze zmniejszoną liczbą limfocytów B.

Niepożądane działanie

Działania niepożądane obserwowowane z większą częstością (różnica ≥2%) u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (PBL) otrzymujacych preparat w skojarzeniu z chlorambucylem w porównaniu do monoterapii chlorambucylem lub terapii rytuksymabem w skojarzeniu z chlorambucylem oraz u pacjentów z indolentnym chłoniakiem nieziarniczym (iNHL) otrzymujących preparat w skojarzeniu z bendamustyną, a następnie u części pacjentów otrzymujących preparat w monoterapii w leczeniu podtrzymującym w porównaniu do monoterapii bendamustyną. Wszystkie stopnie. Bardzo często: zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość, kaszel, biegunka, zaparcia, ból stawów, gorączka, astenia, reakcje związane z wlewem. Często: zakażenia układu moczowego, zapalenie jamy nosowej i gardła, opryszczka jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zakażenie płuc, grypa, rak kolczystokomórkowy skóry, leukopenia, ból węzłów chłonnych, zespół rozpadu guza, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi, depresja, przekrwienie oka, migotanie przedsionków, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, niedrożność nosa, katar, niestrawność, zapalenie jelita grubego, guzki krwawnicze, łysienie, świąd, nocne poty, wyprysk, bóle pleców, bóle mięśniowo-szkieletowe klatki piersiowej, ból kończyn, ból kości, bolesne oddawanie moczu, nietrzymanie moczu, ból w klatce piersiowej, zmniejszona liczba białych krwinek, zmniejszona liczba krwinek białych obojętnochłonnych, zmniejszenie masy ciała. Stopnie 3-5. Bardzo często: neutropenia, małopłytkowość, reakcje związane z wlewem. Często: zakażenia układu moczowego, rak kolczystokomórkowy skóry, niedokrwistość, zespół rozpadu guza, nadciśnienie tętnicze, biegunka, zmniejszona liczba białych krwinek, zmniejszona liczba krwinek białych obojętnochłonnych. Niezbyt często: zapalenie jamy nosowej i gardła, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi, migotanie przedsionków, ból stawów, ból pleców, ból mięśniowo-szkieletowy klatki piersiowej, gorączka. U pacjentów z indolentnym chłoniakiem nieziarniczym (iNHL), który otrzymywali preparat w fazie leczenie podtrzymującego (w monoterapii) najczęściej występowały następujące działanie niepożądane: kaszel (15%), zakażenie górnych dróg oddechowych (12%), neutropenia (11%), zapalenie zatok (10%), biegunka (8%), reakcje związane z wlewem (8%), nudności (8%), zmęczenie (8%), zapalenie oskrzeli (7%), ból stawów (7%), gorączka (6%), zapalenie jamy nosowo-gardłowej (6%) oraz zakażenia układu moczowego (6%). Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych 3-5 stopnia należały neutropenia (10%) i niedokrwistość, gorączka neutropeniczna, małopłytkowość, posocznica, zakażenie górnych dróg oddechowych i zakażenie układu moczowego (wszystkie występowały z częstością 1%). Profil działań niepożądanych w podgrupie pacjentów z FL był zbliżony do obserwowanego w całej populacji pacjentów z iNHL. U pacjentów leczonych preparatem zgłoszono występowanie postępującej wieloogniskowej encefalopatii (PML), przypadki reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B oraz przypadki zaburzeń rytmu (migotanie przedsionków, tachyarytmia), dusznica bolesna, ostry zespół wieńcowy, zawał mięśnia sercowego i niewydolność serca (wymienione zdarzenia mogą wystąpić jako reakcje związane z wlewem i mogą być zakończone zgonem). U pacjentów otrzymujących lek, głównie w leczeniu indolentnego chłoniaka nieziarniczego, zgłaszano przypadki perforacji żołądkowo-jelitowej. Krótko po pierwszym wlewie preparatu obserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfatazy alkalicznej). Reakcje związane z infuzją. Do najczęściej zgłaszanych (≥5%) objawów związanych z wlewem należały nudności, zmęczenie, dreszcze, niedociśnienie tętnicze, gorączka, wymioty, duszność, nagłe zaczerwienienie twarzy, nadciśnienie tętnicze, ból głowy, tachykardia, zawroty głowy i biegunka. Zgłaszano również objawy ze strony układu oddechowego i serca, takie jak skurcz oskrzeli, podrażnienie gardła i krtani, sapanie, obrzęk krtani i migotanie przedsionków. Przewlekła białaczka limfocytowa. Częstość występowania reakcji związanych z wlewem wyniosła 65% w przypadku wlewu pierwszego 1000 mg preparatu (20% z pacjentów odnotowało reakcje stopnia 3 do 5; nie odnotowano zdarzeń ze skutkiem śmiertelnym). Łącznie 7% pacjentów odnotowało reakcje związane z infuzją powodujące zakończenie leczenia prepratem. Częstość występowania reakcji związanych z infuzją podczas kolejnych wlewów wyniosła 3% w przypadku drugiej dawki 1000 mg i 1% w kolejnych dawkach. Nie zaobserwowano reakcji stopnia 3 do 5, za wyjątkiem wlewu pierwszych 1000 mg leku w cyklu 1. U pacjentów, u których zastosowano odpowiednie skojarzone działania, aby zapobiec występowaniu reakcji związanych z wlewem zaobserwowano zmniejszoną częstość występowania reakcji związanych z wlewem wszystkich stopni. Częstości występowania reakcji związanych z wlewem stopnia 3 i 4 (w oparciu o stosunkową małą liczbę pacjentów) były zbliżone przed zastosowaniem i po zastosowaniu działań je zmniejszających. Indolentny chłoniak nieziarniczy, w tym chłoniak grudkowy. Ogółem częstość występowania reakcji związanych z wlewem w cyklu 1. była większa w grupie otrzymującej preparat w skojarzeniu z bendamustyną (G+B) (55%) niż w grupie pacjentów przyjmujących bendamustynę (42%) w monoterapii (reakcje związane z wlewem stopnia 3 do 5 zaobserwowano u odpowiednio 9% i 2% pacjentów, nie odnotowano reakcji ze skutkiem śmiertelnym). U pacjentów przyjmujących G+B częstość występowania reakcji związanych z wlewem była największa w dniu 1. (38%) i stopniowo zmniejszała się w dniach 2., 8. i 15. (odpowiednio 25%, 7% i 4%). Częstość występowania reakcji związanych z wlewem w cyklu 2 była mniejsza u pacjentów przyjmujących G+B (24%) niż u pacjentów przyjmujących bendamustynę (B) w monoterapii (32%). Częstość występowania reakcji związanych z wlewem w kolejnych wlewach była porównywalna w obu grupach i zmniejszała się z każdym cyklem. Reakcje związane z wlewem obserwowano także u 8% pacjentów w fazie leczenia podtrzymującego preparatem. Ogółem, reakcja związana z wlewem prowadząca do zaprzestania leczenia preparatem wystąpiła u 3% pacjentów. Neutropenia i zakażenia. Przewlekła białaczka limfocytowa. Częstość występowania neutropenii była wyższa w grupie pacjentów przyjmujących preparat w skojarzeniu z chlorambucylem (41%) niż w grupie leczonej rytuksymabem w skojarzeniu z chlorambucylem. Neutropenia ustępowała samoistnie lub po zastosowaniu czynników stymulujących powstawanie kolonii granulocytów. Częstość występowania infekcji wynosiła 38% w grupie otrzymującej preparat w skojarzeniu z chlorambucylem i 37% w grupie otrzymującej rytuksymab w skojarzeniu z chlorambucylem (zdarzenia stopnia 3 do 5 zaobserwowano u odpowiednio 12% i 14% pacjentów, a zdarzenia śmiertelne u Indolentny chłoniak nieziarniczy, w tym chłoniak grudkowy. Częstość występowania neutropenii była większa w grupie pacjentów przyjmujących preparat w skojarzeniu z bendamustyną (G+B) niż w grupie leczonej bendamustyną (B) w monoterapii (odpowiednio 38% i 32%). Częstość występowania infekcji wynosiła 65% w grupie otrzymującej G+B oraz 56% w grupie otrzymującej B (zdarzenia stopnia 3-5 zaobserwowano u odpowiednio 18% i 17%, a zdarzenia śmiertelne u 5 pacjentów (3%) w grupie otrzymującej G+B oraz u 7 pacjentów (4%) z grupy przyjmującej B). Zgłaszano także przypadki przedłużającej się neutropenii (3% w grupie otrzymującej G+B) i opóźnionej neutropenii (7% w grupie otrzymującej G+B). Małopłytkowość. Przewlekła białaczka limfocytowa. Częstość występowania małopłytkowości była większa w grupie pacjentów przyjmujących preparat w skojarzeniu z chlorambucylem (15%) niż w grupie leczonej rytuksymabem i chlorambucylem, zwłaszcza w pierwszym cyklu leczenia. 4% pacjentów przyjmujących preparat w skojarzeniu z chlorambucylem odnotowało wystąpienie ostrej małopłytkowości (pojawiającej się w ciągu 24 h po wlewie preparatu). Całkowita częstość występowania zdarzeń krwotocznych była zbliżona w grupie pacjentów leczonych preparatem i w grupie otrzymującej rytuksymab. Liczba śmiertelnych zdarzeń krwotocznych w badanych grupach była zrównoważona; niemniej jednak wszystkie zdarzenia w grupie pacjentów leczonych preparatem zaobserwowano w cyklu 1. Nie ustalono wyraźnego związku pomiędzy małopłytkowością a krwawieniami. Indolentny chłoniak nieziarniczy, w tym chłoniak grudkowy. Częstość występowania małopłytkowości była mniejsza w grupie pacjentów przyjmujących preparat w skojarzeniu z bendamustyną (G+B) (15%) niż w grupie otrzymującej bendamustynę (B) w monoterapii (24%). Częstość występowania zdarzeń krwotocznych (11% G+B, 10% B) i zdarzeń krwotocznych 3-5 stopnia (5% G+B, 3%B) była zbliżona w obu grupach; nie zgłoszono przypadków śmiertelnych. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku (od 75 lat) z PML wystąpiło więcej ciężkich zdarzeń niepożądanych i zdarzeń niepożądanych prowadzących do śmierci niż u pacjentów poniżej 75 rż. U pacjentów w podeszłym wieku z iNHL leczonych preparatem w skojarzeniu z bendamustyną nie zaobserwowano żadnych klinicznie znamiennych różnic w zakresie bezpieczeństwa między tymi pacjentami a osobami młodszymi. U pacjentów z PBL z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr <50 ml/min) odnotowano większą liczbę ciężkich zdarzeń niepożądanych i zdarzeń niepożądanych prowadzących do zgonu, niż u pacjentów z CCr ≥50 ml/min (z badania wykluczono pacjentów z CCr <30 ml/min). U pacjentów z iNHL, u których występowały umiarkowane zaburzenia czynności nerek (CCr <50 ml/min)wystąpiły cięższe działania niepożądane i działania niepożądane ze skutkiem śmiertelnym, w porównaniu do pacjentów z CCr ≥50 ml/min (z badania wykluczono pacjentów z CCr <40 ml/min).

Ciąża i laktacja

Nie należy stosować leku u kobiet w ciąży, chyba że możliwe korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. W przypadku ekspozycji płodu na lek należy spodziewać się zmniejszenia liczby limfocytów B u niemowlęcia, co jest związane z właściwościami farmakologicznymi leku. U niemowląt urodzonych przez matki, u których podczas ciąży miała miejsce ekspozycja na preparat, należy rozważyć opóźnienie szczepienia szczepionkami zawierającymi żywe wirusy do uzyskania u niemowlęcia prawidłowej liczby limfocytów. Kobiety w wieku rozrodczym muszą zawsze stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia preparatem i przez 18 mies. po zakończeniu terapii. Ze względu na to, że immunoglobuliny ludzkie IgG przenikają do mleka matki, a ryzyko ich wchłaniania i szkodliwości dla niemowlęcia jest nieznane, należy zalecić pacjentkom zakończenie karmienia piersią podczas leczenia preparatem i przez 12 mies. po przyjęciu ostatniej dawki.

Uwagi

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Reakcje związane z wlewem często występują w czasie pierwszego wlewu i dlatego pacjentom, u których występują reakcje związane z wlewem należy zalecić, aby nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn do czasu ich ustąpienia. Aby poprawić monitorowanie bezpieczeństwa stosowania i identyfikowanie leków biologicznych, należy wyraźnie określić (podać) nazwę handlową i numer serii podawanego preparatu w historii choroby danego pacjenta. Informacja przygotowana na podst. ChPL z dn. 13.06.2016 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Interakcje

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji między lekami. Dostępne są jednak ograniczone podbadania dotyczące interakcji między lekami, które mogą wystąpić między obinutuzumabem a bendamustyną, schematem CHOP (cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizolon), schematem FC (fludarabina, cyklofosfamid) i chlorambucylem. Nie można wykluczyć ryzyka interakcji z innymi jednocześnie stosowanymi lekami. Obinutuzumab nie jest substratem, inhibitorem ani induktorem CYP450, transferaz urydyno bifosfoglukuronowych (UGT) i nośników takich jak glikoproteina P. W związku z tym nie należy się spodziewać interakcji farmakokinetycznej z lekami, o których wiadomo, że są metabolizowane przez te enzymy. Podawanie jednocześnie z obinutuzumabem nie miało wpływu na farmakokinetykę bendamustyny, schematu FC, chlorambucylu lub poszczególnych składowych schematu CHOP. Nie obserwowano też widocznego wpływu bendamustyny, FC, chlorambucylu lub CHOP na farmakokinetykę obinutuzumabu.Szczepienia szczepionkami zawierającymi żywe wirusy nie są zalecane w czasie leczenia i przed powrotem liczby limfocytów B do wartości prawidłowych, z powodu immunosupresyjnego działania obinutuzumabu. Leczenie skojarzone obinutuzumabem i chlorambucylem lub bendamustyną może nasilać neutropenię.

Preparat zawiera substancję Obinutuzumab.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka (40 ml koncentratu) zawiera: 1000 mg obinutuzumabu, co odpowiada stężeniu 25 mg/ml przed rozcieńczeniem.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę limfocytową Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę ...

Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) jest najczęściej rozpoznawanym rodzajem białaczki u dorosłych. Odsetek 5-letnich przeżyć wśród polskich pacjentów chorujących na przewlekłą białaczką limfocytową ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.