Forastmin®

1 kaps. twarda zawiera 12 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu (dawka odmierzona). Dawka dostarczona zawiera 9 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
  9. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Forastmin® 180 szt (3 but. x 60 szt.), proszek do inh. w kaps. twardej 167,42 zł 2017-10-31

Działanie

Selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych w mięśniach gładkich. Wywiera silne działanie rozszerzające oskrzela, które rozpoczyna się w ciągu 1-3 min i utrzymuje się przez 12 h po inhalacji. Formoterol blokuje uwalnianie histaminy i leukotrienów z biernie uczulonych mastocytów płucnych. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano pewne właściwości przeciwzapalne formoterolu, takie jak: hamowanie obrzęku i gromadzenia się komórek biorących udział w procesach zapalnych. U ludzi preparat hamuje zwężenie oskrzeli wywołane przez alergeny, wysiłek fizyczny, zimne powietrze, histaminę lub metacholinę. Ok. 90% dawki wziewnej jest połykane i wchłaniane z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu występuje w ciągi 0,5-1 h. Lek wiąże się w 61-64% z białkami osocza. Jest eliminowany z organizmu głównie w procesie glukuronizacji. Formoterol i jego metabolity są całkowicie usuwane z organizmu, 2/3 dawki doustnej jest wydalane z moczem a 1/3 z kałem.

Dawkowanie

Wziewnie. Dorośli i młodzież. Astma oskrzelowa. Dawkowanie zwykle stosowane: 1 inhalacja 1-2 razy na dobę; u niektórych pacjentów może być konieczne stosowanie 2 inhalacji 1-2 razy na dobę. Zapobieganie obturacji dróg oddechowych wywołanej wysiłkiem: 1 inhalacja przed wysiłkiem. Regularnie stosowana dawka dobowa nie powinna przekraczać 4 inhalacji; jednak w wyjątkowych okolicznościach dopuszcza się zastosowanie maksymalnie do 6 inhalacji w ciągu 24 h. Jednorazowo nie stosować więcej niż 3 inhalacje. Po uzyskaniu kontroli objawów astmy można rozważyć stopniowe zmniejszanie dawki. Podczas zmniejszania dawki ważne jest regularne kontrolowanie stanu pacjenta. POChP. Dawkowanie zwykle stosowane: 1 inhalacja 1-2 razy na dobę. Regularnie stosowana dawka dobowa nie powinna być większa niż 2 inhalacje. W razie potrzeby, w celu złagodzenia objawów, można zastosować dodatkowe inhalacje, oprócz stosowanych regularnie, do maksymalnej dawki dobowej - 4 inhalacji (łącznie z dawkami stosowanymi regularnie). Jednorazowo nie stosować więcej niż 2 inhalacje. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. W przypadku zamiany innego wziewnego preparatu zawierającego formoterol na Forastmin należy wziąć pod uwagę, że dawka substancji czynnej, którą pacjent otrzymuje może ulec zmianie - może być konieczne dostosowanie dawki.

Wskazania

Jako lek dodatkowy w leczeniu podtrzymującym kortykosteroidami wziewnymi, w leczeniu objawów obturacji oskrzeli oraz w zapobieganiu objawom wywołanym wysiłkiem u pacjentów z astmą, jeżeli leczenie kortykosteroidami jest niewystarczające. Formoterol jest również wskazany w leczeniu objawów obturacji oskrzeli u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP). Zaleca się, aby leczenie preparatem rozpoczynał lekarz pulmonolog lub pediatra.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na formoterol lub na laktozę (która zawiera małe ilości białek mleka).

Środki ostrożności

Formoterolu nie należy stosować (i nie jest on wystarczający) do rozpoczynania leczenia astmy. Pacjenci z astmą wymagający leczenia długo działającymi agonistami receptora β2- adrenergicznego powinni także otrzymywać odpowiednie, podtrzymujące leczenie przeciwzapalne, kortykosteroidami. Należy kontynuować leczenie przeciwzapalne po rozpoczęciu stosowania formoterolu, nawet w przypadku złagodzenia objawów. Nie należy rozpoczynać stosowania leku w czasie ciężkiego zaostrzenia astmy ani wtedy, gdy nastąpiło znaczące lub ostre pogorszenie przebiegu astmy. Należy uważnie obserwować pacjentów z nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu, idiopatycznym podzastawkowym zwężeniem ujścia aorty, ciężkim nadciśnieniem tętniczym, tętniakiem lub innymi ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak choroba niedokrwienna serca, tachyarytmia lub ciężka niewydolność serca, a także pacjentów z wydłużonym odstępem QTC (>0,44 s) oraz leczonych lekami wpływającymi na odstęp QT. Ze względu na ryzyko ciężkiej hipokaliemii, szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z ciężką astmą, gdy zwiększone jest ryzyko wystąpienia hipoksji. Objawy hipokaliemii mogą być nasilone przez jednoczesne leczenie pochodnymi ksantyny, steroidami i lekami moczopędnymi. W takich przypadkach zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy krwi. Ze względu na hiperglikemizujące działanie β2-agonistów, zaleca się szczególną kontrolę stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą. W przypadku wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli należy natychmiast przerwać podawanie preparatu i zastosować inne leczenie. Maksymalna dzienna dawka nie powinna zostać przekroczona. Nie zostało ustalone bezpieczne długoterminowe, regularne leczenie dawkami wyższymi niż 36 µg dziennie u dorosłych z astmą, 18 µg dziennie u dzieci z astmą oraz 18 µg dziennie u pacjentów z POChP. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci. Preparat zawiera laktozę (mniej niż 500 mg w podanej dawce); ilość ta nie powoduje zwykle problemów u osób z nietolerancją laktozy. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego produktu leczniczego.

Niepożądane działanie

Często: drżenie, kołatanie serca, ból głowy. Niezbyt często:  tachykardia, skurcze mięśni, bóle mięśni, pobudzenie, niepokój ruchowy, zaburzenia snu, niepokój, nerwowość, podrażnienie jamy ustnej, podrażnienie gardła. Rzadko: migotanie przedsionków, częstoskurcz nadkomorowy, skurcze dodatkowe, nudności, hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości (skurcz oskrzeli, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka, obrzęk obwodowy). Bardzo rzadko: dławica piersiowa, wydłużenie odstępu QTc, zmiany ciśnienia krwi, hiperglikemia, zaburzenia smaku, zawroty głowy. Podczas leczenia β2-mimetykami może wystąpić zwiększenie stężenia insuliny, wolnych kwasów tłuszczowych, glicerolu i ciał ketonowych we krwi. W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli.

Ciąża i laktacja

Leczenie formoterolem można rozważać na każdym etapie ciąży jeżeli konieczne jest to do uzyskania kontroli astmy a oczekiwane korzyści dla matki są większe niż jakiekolwiek możliwe zagrożenie dla płodu. Doświadczenie kliniczne u kobiet w ciąży jest ograniczone. W badaniach prowadzonych na zwierzętach formoterol powodował brak implantacji, jak również zmniejszył przeżywalność we wczesnym okresie pourodzeniowym oraz masę urodzeniową (takie efekty obserwowano przy znacząco wyższej ekspozycji ogólnoustrojowej niż ta osiągnięta podczas klinicznego stosowania formoterolu). Nie wiadomo, czy formoterol przenika do mleka kobiecego. Podawanie formoterolu kobietom karmiącym piersią może być rozważane jedynie w przypadku gdy spodziewane korzyści dla matki są większe niż jakiekolwiek możliwe zagrożenie dla dziecka.

Interakcje

Istnieje ryzyko, że jednoczesne stosowanie innych leków wydłużających odstęp QTc (leki przeciwhistaminowe np. terfenadyna, astemizol, mizolastyna, niektóre leki przeciwarytmiczne np. chinidyna, dizopyramid, prokainamid oraz erytromycyna, fenotiazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) może powodować interakcje farmakodynamiczne z formoterolem oraz zwiększać ryzyko arytmii komorowej. Jednoczesne podawanie innych sympatykomimetyków, np. innych β2-aginistów lub efedryny może nasilać działania niepożądane preparatu i wymagana może być zmiana dawkowania. Preparat stosować ostrożnie u pacjentów leczonych inhibitorami MAO lub trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi ze względu na ryzyko nasilenia działania preparatu na układ krążenia. Jednoczesne leczenie pochodnymi ksantyny, steroidami lub lekami moczopędnymi, takimi jak tiazydy i diuretyki pętlowe może nasilić ewentualne działanie hipokaliemiczne leków pobudzających receptory β2-adrenergiczne. Hipokaliemia może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy. Nie należy stosować preparatu jednocześnie z lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne (w tym w postaci kropli do oczu), o ile nie ma bezwzględnej konieczności ich podania. U pacjentów jednocześnie poddawanych znieczuleniu chlorowcowanymi węglowodorami ryzyko zaburzeń rytmu jest zwiększone. Działanie formoterolu polegające na rozszerzaniu oskrzeli mogą zwiększać leki przeciwcholinergiczne.

Cena

Forastmin®, cena 100% 167,42 zł

Preparat zawiera substancję Formoterol fumarate.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 dawka odmierzona zawiera 12 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu, co odpowiada dawce dostarczonej 10,1 µg.

1 dawka odmierzona zawiera 12 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu, co odpowiada dawce dostarczonej 9 µg. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. (1 dawka inhalacyjna) zawiera 12 µg fumaranu formoterolu (w postaci dwuwodnego fumaranu formoterolu). Preparat zawiera laktozę.

1 dawka odmierzona (z zaworu) zawiera 100 µg lub 200 µg dipropionianu beklometazonu oraz 6 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu, co odpowiada dawce dostarczonej zawierającej 84,6 µg lub 177,7 µg dipropionianu beklometazonu oraz 5 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu.

1 kaps. zawiera 12 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. Preparat zawiera laktozę.

1 dawka dostarczona (dawka opuszczająca ustnik inhalatora) zawiera 80 µg, 160 µg lub 320 µg budezonidu i odpowiednio 4,5 µg, 4,5 µg lub 9 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda (co odpowiada jednej dawce inhalacyjnej) zawiera 12 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. Preparat zawiera laktozę.

1 dawka dostarczona zawiera 4,5 µg lub 9 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. 1 dawka odmierzona zawiera 6 µg lub 12 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. Preparat zawiera laktozę.

1 dawka zawiera 12 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 12 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu (dawka odmierzona). Dawka dostarczona zawiera 9 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 dawka odmierzona zawiera 25 µg salmeterolu (w postaci ksynafonianu) i 125 µg propionianu flutykazonu, co odpowiada 21 µg salmeterolu i 110 µg propionianu flutykazonu dostarczanym przez dozownik (dawka dostarczana) lub 1 dawka odmierzona zawiera 25 µg salmeterolu (w postaci ksynafonianu) i 250 µg propionianu flutykazonu, co odpowiada 21 µg salmeterolu i 220 µg propionianu flutykazonu dostarczanym przez dozownik (dawka dostarczana).

5 ml syropu Junior zawiera 7,5 mg bromowodorku dekstrometorfanu oraz 50 mg dekspantenolu; 5 ml syropu Duo zawiera 15 mg bromowodorku dekstrometorfanu oraz 50 mg dekspantenolu. Lek zawiera sacharozę.

1 saszetka zawiera 500 mg paracetamolu, 200 mg kwasu askorbowego i 25 mg maleinianu feniraminy. Preparat zawiera sacharozę i etanol.

1 ml zawiesiny do nebulizacji zawiera 0,125 mg, 0,25 mg lub 0,5 mg budezonidu.

1 ml syropu zawiera 3 mg lub 6 mg chlorowodorku ambroksolu. Preparat zawiera sorbitol.

1 dawka dostarczona (dawka opuszczająca ustnik inhalatora) zawiera 80 µg, 160 µg lub 320 µg budezonidu i odpowiednio 4,5 µg, 4,5 µg lub 9 µg dwuwodnego fumaranu formoterolu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu zawiera 20 mg teofiliny. Preparat zawiera sód.

1 tabl. zawiera 30 mg chlorowodorku ambroksolu; tabletki zawierają laktozę. 1 kaps. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 75 mg chlorowodorku ambroksolu; kapsułki zawierają sacharozę i indygotynę. 1 ml kropli doustnych zawiera 7,5 mg chlorowodorku ambroksolu. 5 ml syropu zawiera 15 mg lub 30 mg chlorowodorku ambroksolu; syropy zawierają sorbitol. 1 rozpylenie 0,2 ml (1 dawka) roztworu doustnego zawiera 10 mg chlorowodorku ambroksolu; roztwór zawiera etanol i lewomentol.

1 kaps. zawiera 143 µg maleinianu indakaterolu, co odpowiada 110 µg indakaterolu oraz 63 µg bromku glikopironiowego, co odpowiada 50 µg glikopironium. 1 dostarczona dawka (dawka, która wydostaje się z ustnika inhalatora) zawiera 110 µg maleinianu indakaterolu, co odpowiada 85 µg indakaterolu oraz 54 µg bromku glikopironiowego, co odpowiada 43 µg glikopironium. Preparat zawiera laktozę.

1 ml zawiesiny do nebulizacji zawiera odpowiednio: 0,125 mg, 0,25 mg lub 0,5 mg budezonidu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Płuca - budowa, funkcje, choroby Płuca - budowa, funkcje, choroby

Płuca znajdują się w klatce piersiowej i są częścią układu oddechowego. Ich najważniejszym zadaniem jest przenoszenie tlenu z powietrza do krwi oraz ...

więcej

Astma oskrzelowa - objawy, przyczyny i skuteczne leczenie Astma oskrzelowa - objawy, przyczyny i skuteczne leczenie

Astma oskrzelowa jest przewlekłą, zapalną chorobą dróg oddechowych. Astma to choroba o zmiennym przebiegu, jej objawy trudno przewidzieć. Czasem dolegliwości pojawiają się ...

więcej

Jak zwalczyć zanieczyszczone powietrze w mieszkaniu? Sprawdź! Jak zwalczyć zanieczyszczone powietrze w mieszkaniu? Sprawdź!

Zanieczyszczone powietrze w domu to wina m. in. szkodliwych substancji: tlenku i dwutlenku węgla, tlenku azotu, formaldehydu, a także pleśni, glonów, grzybów ...

więcej

Maski antysmogowe chronią przed zanieczyszczonym powietrzem? Maski antysmogowe chronią przed zanieczyszczonym powietrzem?

Maski antysmogowe, które mają chronić przed oddychaniem zanieczyszczonym powietrzem, stają się coraz popularniejsze. Wszystko dlatego, że poziom toksycznych substancji w powietrzu jest ...

więcej

Jak się chronić przed smogiem? Jak się chronić przed smogiem?

Jak się chronić przed smogiem? To pytanie szczególnie ważne w Polsce - kraju, w którym, według raportu Światowej Organizacji Zdrowia, znajdują się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.