Fluxemed

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Fluxemed 30 szt., kaps. twarde 14,28zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdepresyjny - selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów: α1-, α2- i β-adrenergicznych, serotoninergicznych, dopaminergicznych, histaminergicznych H1, muskarynowych i GABA-ergicznych. Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, maksymalne stężenie w osoczu występuje zwykle 6-8 h od podania. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność. Fluoksetyna w ok. 95% wiąże się z białkami osocza. Stężenie stacjonarne w osoczu osiągane są po kilku tyg. stosowania leku. Lek metabolizowany jest w wątrobie, głównie z udziałem CYP2D6, w procesie demetylacji do głównego, aktywnego metabolitu - norfluoksetyny. T0,5 fluoksetyny w fazie eliminacji wynosi 4-6 dni, a norfluoksetyny - 4-16 dni. Lek wydalany jest głównie przez nerki (w ok. 60%).

Dawkowanie

Doustnie. Epizody dużej depresji. Dorośli: zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. Dawkowanie należy rewidować i w razie konieczności dostosowywać w ciągu 3-4 tyg. od rozpoczęcia leczenia. W przypadku niedostatecznej odpowiedzi na dawkę 20 mg, można stopniowo zwiększyć dawkę do maksymalnie 60 mg. Dostosowanie dawki należy przeprowadzać ostrożnie, indywidualnie u każdego pacjenta, starając się utrzymać najmniejszą dawkę skuteczną. U pacjentów z depresją leczenie powinno trwać wystarczająco długo, co najmniej 6 mies., tak aby zapewnić ustąpienie objawów. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Dorośli: zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. W przypadku niedostatecznej po 2 tyg. odpowiedzi na dawkę 20 mg, można stopniowo zwiększyć dawkę do maksymalnie 60 mg. Jeżeli nie obserwuje się poprawy w ciągu 10 tyg., należy ponownie rozważyć zasadność leczenia fluoksetyną. W przypadku uzyskania korzystnej odpowiedzi terapeutycznej, leczenie można kontynuować w dawce dostosowanej do indywidualnych potrzeb pacjenta. Brak badań dotyczących okresu stosowania leku, jednak ze względu na przewlekły charakter zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych wydaje się, że u pacjentów wykazujących odpowiedź terapeutyczną kontynuacja leczenia ponad 10 tyg. jest uzasadniona. Dostosowanie dawki należy przeprowadzać ostrożnie, indywidualnie u każdego pacjenta, starając się utrzymać najmniejszą dawkę skuteczną. Należy okresowo oceniać konieczność dalszego leczenia. Czasami zalecane jest równoczesne stosowanie psychoterapii behawioralnej u pacjentów, którzy dobrze reagują na leczenie farmakologiczne. Nie wykazano długotrwałej (powyżej 24 tyg.) skuteczności leczenia zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Bulimia. Dorośli: zalecana dawka wynosi 60 mg na dobę. Nie wykazano długotrwałej skuteczności (powyżej 3 mies.) w leczeniu żarłoczności psychicznej. U dorosłych dawki powyżej 80 mg na dobę nie były systematycznie oceniane (wszystkie wskazania). Po przerwaniu podawania, substancje czynne utrzymują się w ustroju przez kilka tyg.; należy to uwzględnić w przypadku rozpoczynania lub przerywania leczenia. Dzieci i młodzież w wieku 8 lat i powyżej - epizody depresji umiarkowane do ciężkich. Leczenie powinno być rozpoczynane i monitorowane przez specjalistę. Dawka początkowa wynosi 10 mg. Dawkę należy dostosowywać ostrożnie, indywidualnie u każdego pacjenta, starając się utrzymać najmniejszą dawkę skuteczną. Po 1-2 tyg. dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. Doświadczenie z badań klinicznych dotyczące dawek dobowych większych niż 20 mg jest minimalne. Dane dotyczące leczenia trwającego powyżej 9 tyg. są ograniczone. Ze względu na większe stężenia w osoczu u dzieci o mniejszej masie ciała, działanie terapeutyczne można uzyskać po zastosowaniu mniejszych dawek. U pacjentów pediatrycznych, którzy odpowiadają na leczenie, po upływie 6 mies. należy ocenić konieczność dalszego leczenia. Jeżeli po 9 tyg. nie występuje poprawa kliniczna, należy ponownie rozważyć konieczność leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku zalecana jest ostrożność podczas zwiększania dawki, a dawka dobowa nie powinna na ogół być większa niż 40 mg. Zalecana maksymalna dawka wynosi 60 mg na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą potencjalnie wykazywać interakcje z fluoksetyną należy rozważyć zmniejszenie dawki lub częstości podawania produktu (np. 20 mg co drugi dzień). Lek można podawać w pojedynczej dawce lub w dawkach podzielonych, podczas posiłku lub pomiędzy posiłkami.

Wskazania

Dorośli: Epizody dużej depresji. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Żarłoczność psychiczna (bulimia) - fluoksetyna jest wskazana jako leczenie uzupełniające psychoterapii w celu zmniejszenia napadów żarłoczności i częstości stosowania zabiegów przeczyszczających. Dzieci ≥8 lat oraz młodzież: Epizody depresji umiarkowane do ciężkich, jeśli objawy depresji nie ustępują po 4-6 sesjach psychoterapii. U dzieci i młodych osób z depresją o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego leczenie przeciwdepresyjne należy stosować tylko w połączeniu z jednoczesną terapią psychologiczną.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na fluoksetynę lub pozostałe składniki preparatu. Nie stosować jednocześnie z nieselektywnymi inhibitorami MAO. Po zakończeniu leczenia fluoksetyną należy odczekać co najmniej 5 tyg. przed rozpoczęciem stosowania inhibitora MAO. Jeżeli fluoksetyna była stosowana długotrwale i (lub) w dużej dawce, należy rozważyć zachowanie dłuższej przerwy. Skojarzone stosowanie z odwracalnym inhibitorem MAO (np. moklobemidem) nie jest zalecane. Leczenie fluoksetyną można rozpocząć następnego dnia po odstawieniu odwracalnego inhibitora MAO. Leczenie fluoksetyną należy rozpoczynać najwcześniej po upływie 2 tyg. od przerwania leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO.

Środki ostrożności

U dzieci i młodzieży przed 18 rż. w badaniach klinicznych zachowania samobójcze (próby samobójstwa oraz myśli samobójcze) oraz wrogość (szczególnie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż u grupy, której podawano placebo. U dzieci i młodzieży od 8 do 18 lat fluoksetynę należy stosować tylko w leczeniu epizodów depresji o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, nie należy stosować leku w innych wskazaniach. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta zostanie jednak decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto, brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży, dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania. U dzieci i młodzieży leczonych fluoksetyną obserwowano zmniejszenie wzrostu oraz przyrostu masy ciała. Nie ustalono, czy wpłynie to na osiągnięcie prawidłowego wzrostu po osiągnięciu dojrzałości. Nie można wykluczyć opóźnienia pokwitania. Z tego względu podczas leczenia fluoksetyną oraz po jego zakończeniu konieczne jest monitorowanie wzrostu i przebiegu pokwitania (wzrost, masa ciała i punktacja Tannera). W przypadku spowolnienia któregokolwiek z tych parametrów należy rozważyć skierowanie do pediatry. W badaniach pediatrycznych częsta opisywano występowanie manii i hipomanii - zaleca się regularne monitorowanie w celu wykrycia objawów manii i hipomanii. U pacjenta wchodzącego w fazę maniakalną należy przerwać stosowanie fluoksetyny. W przypadku pojawienia się wysypki lub innych reakcji alergicznych o niemożliwej do ustalenia etiologii, fluoksetynę należy odstawić. Leczenie fluoksetyną należy rozpoczynać ostrożnie u pacjentów z drgawkami w wywiadzie; leczenie należy przerwać u każdego pacjenta, u którego wystąpią napady drgawkowe lub zwiększy się ich częstość. Należy unikać stosowania fluoksetyny u pacjentów z niestabilnymi napadami lub niestabilną padaczką. Pacjentów z kontrolowaną padaczką należy starannie monitorować. Lek stosować ostrożnie u pacjentów z manią lub hipomanią w wywiadzie. Fluoksetynę należy odstawić u każdego pacjenta, który wchodzi w fazę manii. U pacjentów z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się stosowanie mniejszej dawki, np. podawanie leku co drugi dzień. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne w przypadku ostrych chorób serca, zalecana jest ostrożność. U pacjentów z cukrzycą leczenie preparatami z grupy SSRI może zaburzać kontrolę glikemii. Podczas leczenia fluoksetyną występowała hipoglikemia, a po odstawieniu leku zdarzały się przypadki hiperglikemii. Może być konieczne dostosowanie dawki insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych. Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw. Ryzyko takie utrzymuje się aż do wystąpienia wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu pierwszych tygodni leczenia, czy nawet dłużej, pacjenci powinni być pod ścisłą kontrolą do momentu wystąpienia poprawy. Ogólne doświadczenie kliniczne wykazuje, że ryzyko samobójstwa może się nawet zwiększać we wczesnych fazach powrotu do zdrowia. Inne choroby psychiczne, w których stosuje się fluoksetynę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych. Dodatkowo choroby te mogą współistnieć z ciężką depresją. Dlatego w trakcie leczenia pacjentów z innymi chorobami psychicznymi trzeba przestrzegać tych samych zasad, które obowiązują u pacjentów z ciężkimi stanami depresyjnymi. Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia, szczególnie pacjentów w wieku poniżej 25 lat. U pacjentów, u których wystąpią objawy akatyzji zwiększenie dawkowania może być bardzo niekorzystne. Ze względu na ryzyko krwawień szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych, leków wpływających na czynność płytek krwi (np. atypowe neuroleptyki, takie jak klozapina, pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ) lub innych leków, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia, jak również u pacjentów z krwawieniami w wywiadzie. Zgłaszano rzadkie przypadki przedłużonych napadów drgawkowych u pacjentów leczonych fluoksetyną, u których zastosowano elektrowstrząsy - zaleca się ostrożność w tej grupie pacjentów. W przypadku jednoczesnego stosowania leków z grupy SSRI i preparatów z dziurawca może występować nasilenie działań serotoninergicznych, takich jak zespół serotoninowy. W trakcie terapii fluoksetyną istnieje ryzyko rozwoju zespołu serotoninowego lub zdarzeń przypominających złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłaszcza gdy fluoksetynę stosowano w skojarzeniu z innymi lekami o działaniu serotoninergicznym (np. z L-tryptofanem i (lub) z neuroleptykami) - w przypadku wystąpienia objawów zespołu serotoninowego leczenie należy przerwać i wdrożyć podtrzymujące leczenie objawowe.

Niepożądane działanie

Zaburzenia dotyczące całego organizmu: nadwrażliwość (np. świąd, wysypka, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, zapalenie naczyń, reakcja przypominająca chorobę posurowiczą, obrzęk naczynioruchowy), dreszcze, zespół serotoninowy, nadwrażliwość na światło; bardzo rzadko - rumień wielopostaciowy, który może przechodzić w Zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczno-rozpływną martwicę naskórka (zespół Lyella). Układ pokarmowy: zaburzenia żołądka i jelit (biegunka, nudności, wymioty, niestrawność, zaburzenia połykania, zaburzenia smaku, suchość błony śluzowej jamy ustnej; rzadko - nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby; bardzo rzadko - idiosynkrazja w postaci zapalenia wątroby. Układ nerwowy: ból głowy, zaburzenia snu (np. nieprawidłowe marzenia senne, bezsenność), zawroty głowy, jadłowstręt, uczucie zmęczenia (np. ospałość, senność), euforia, przemijające ruchy mimowolne (np. drżenia pęczkowe, ataksja, drżenie, mioklonie), napady drgawkowe, omamy, reakcja maniakalna, dezorientacja, pobudzenie psychoruchowe, lęki i objawy towarzyszące (np. nerwowość), zaburzenia koncentracji i procesów myślowych (np. depersonalizacja), napady paniki (objawy te mogą być wynikiem choroby podstawowej); rzadko - niepokój psychoruchowy/akatyzja; bardzo rzadko - zespół serotoninowy; opisywano przypadki myśli samobójczych i prób samobójczych w trakcie leczenia fluoksetyną lub krótko po przerwaniu stosowania leku. Układ moczowo-płciowy: zatrzymanie moczu, częste oddawanie moczu. Zaburzenia układu rozrodczego: zaburzenia seksualne (opóźnienie lub brak wytrysku, anorgazmia), priapizm, mlekotok. Różne: łysienie, ziewanie, zaburzenia widzenia (np. nieostre widzenie, rozszerzenie źrenic), pocenie się, rozszerzenie naczyń, bóle stawów, bóle mięśni, niedociśnienie ortostatyczne, wybroczyny; rzadko - inne objawy krwotoczne (np. krwotoki z dróg rodnych, krwawienia z przewodu pokarmowego oraz inne krwawienia w obrębie skóry lub błon śluzowych). Hiponatremia: rzadko - hiponatremia (w tym stężenie sodu w surowicy mniejsze niż 110 mmol/l); niektóre przypadki mogły być wynikiem nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego; większość doniesień dotyczyła pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów przyjmujących leki moczopędne lub odwodnionych z innych przyczyn. Układ oddechowy: zapalenie gardła, duszność; rzadko - zdarzenia niepożądane ze strony płuc (w tym procesy zapalne o różnym obrazie histopatologicznym i (lub) zwłóknienie) - jedynym objawem poprzedzającym może być duszność. Złamania kości: badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie z udziałem pacjentów w wieku 50 lat i starszych, wykazały zwiększoną częstość występowania złamań kości u pacjentów stosujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Przerwanie stosowania fluoksetyny często prowadzi do wystąpienia objawów odstawiennych. Najczęściej zgłaszane objawy to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne marzenia senne), astenia, pobudzenie i lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenia oraz bóle głowy. W pediatrycznych badaniach klinicznych zachowania samobójcze (próby samobójcze oraz myśli samobójcze) oraz wrogość (szczególnie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż w grupie, której podawano placebo. W badaniach klinicznych dzieci i młodzieży obserwowano występowanie stanów maniakalnych i hipomanii, u żadnego z tych pacjentów nie występowały wcześniej epizody hipomanii/manii. Po 19 tyg. leczenia u pacjentów pediatrycznych średnie zwiększenie wzrostu wynosiło a 1,1 cm (p = 0,004), a zmniejszenie masy ciała o 1,1 kg (p = 0,008) w porównaniu z otrzymującymi placebo. Opisywano pojedyncze przypadki opóźnienia wzrostu podczas klinicznego stosowania leku. W praktyce pediatrycznej opisano także pojedyncze przypadki działań niepożądanych, wskazujących na opóźnienie dojrzewania płciowego lub występowanie dysfunkcji płciowych. W pediatrycznych badaniach klinicznych stosowanie fluoksetyny było związane ze zmniejszeniem stężenia fosfatazy alkalicznej.

Ciąża i laktacja

Dane dotyczące dużej liczby ekspozycji w okresie ciąży nie wskazują na działanie teratogenne fluoksetyny. Fluoksetyna może być stosowana podczas ciąży, jednak ze względu na działanie opisywane u noworodków (takie jak drażliwość, drżenie, zmniejszone napięcie mięśni, uporczywy płacz, zaburzenia ssania i snu), należy zachować ostrożność, zwłaszcza w końcowym okresie ciąży lub bezpośrednio przed porodem. Opisane objawy mogą wskazywać na zespół serotoninowy lub odstawienia. Czas do wystąpienia tych objawów i ich utrzymywanie się może być związane z długim T0,5 fluoksetyny (4-6 dni) i jej czynnego metabolitu norfluoksetyny (4-16 dni). Dane epidemiologiczne sugerują, że stosowanie SSRI podczas ciąży, zwłaszcza w późnym okresie, może powodować niewielkie zwiększenie ryzyka przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodka (PPHN), a także, że stosowanie fluoksetyny podczas I trymestru ciąży powoduje niewielkie zwiększenie ryzyka występowania wad serca i naczyń. Fluoksetyna i jej metabolit przenikają do mleka kobiecego. Opisywano działania niepożądane u niemowląt karmionych piersią. Jeżeli leczenie fluoksetyną zostanie uznane za konieczne, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią. Jeśli jednak zdecydowano o kontynuacji karmienia piersią, należy przepisać pacjentce najmniejszą skuteczną dawkę fluoksetyny. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że fluoksetyna może wpływać na jakość nasienia. Z opisów przypadków stosowania u ludzi niektórych leków z grupy SSRI wynika, że wpływ na jakość nasienia jest przemijający. Dotychczas nie zaobserwowano wpływu na płodność u ludzi.

Uwagi

Należy unikać nagłego przerywania leczenia - należy stopniowo zmniejszać dawkę przez okres co najmniej 2 tyg. Preparaty psychoaktywne mogą zaburzać zdolność oceny lub wyuczone umiejętności - należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych do czasu uzyskania pewności, że lek nie wpływa na sprawność. W trakcie stosowania preparatu należy unikać spożywania alkoholu.

Interakcje

Nie stosować jednocześnie z nieselektywnymi inhibitorami MAO. Po zakończeniu leczenia fluoksetyną należy odczekać co najmniej 5 tyg. przed rozpoczęciem stosowania inhibitora MAO. Jeżeli fluoksetyna była stosowana długotrwale i (lub) w dużej dawce, należy rozważyć zachowanie dłuższej przerwy. Skojarzone stosowanie z odwracalnym inhibitorem MAO (np. moklobemidem) nie jest zalecane. Leczenie fluoksetyną można rozpocząć następnego dnia po odstawieniu odwracalnego inhibitora MAO, chyba, że jest nim linezolid, wtedy leczenie można rozpocząć co najmniej 2 dni po zakończeniu leczenia linezolidem. Leczenie fluoksetyną należy rozpoczynać najwcześniej po upływie 2 tyg. od przerwania leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO. Zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami MAO-B (selegilina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego - zaleca się monitorowanie stanu klinicznego. Obserwowano zmiany stężenia fenytoiny we krwi w przypadku skojarzonego leczenia z fluoksetyną; w niektórych przypadkach występowały objawy toksyczności. Wskazane jest ostrożne zwiększanie dawki leku stosowanego w leczeniu skojarzonym i monitorowanie stanu klinicznego pacjenta. Stosowanie fluoksetyny w skojarzeniu z lekami o działaniu serotoninergicznym (np. tramadol, tryptany) może zwiększać ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego. Stosowanie w skojarzeniu z tryptanami niesie dodatkowe ryzyko skurczu tętnic wieńcowych i nadciśnienia tętniczego. Zgłaszano występowanie zespołu serotoninowego podczas stosowania selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny w skojarzeniu z litem lub tryptofanem - należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu. W przypadku stosowania fluoksetyny w skojarzeniu z litem należy staranniej i częściej monitorować stan kliniczny pacjenta. Metabolizm fluoksetyny przebiega z udziałem CYP2D6 - jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez ten układ enzymatyczny może prowadzić do interakcji. Jednoczesne stosowanie z lekami metabolizowanymi głównie z udziałem CYP2D6 o wąskim indeksie terapeutycznym (takimi jak flekainid, enkainid, karbamazepina i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), należy rozpoczynać od mniejszych dawek, a dawki wcześniej stosowane odpowiednio zmniejszyć. Podobnie należy postąpić, jeżeli pacjent przyjmował fluoksetynę w ciągu poprzednich 5 tyg. U pacjentów leczonych warfaryną należy starannie kontrolować parametry układu krzepnięcia podczas rozpoczynania lub kończenia leczenia fluoksetyną. Zaleca się zachowanie ostrożności ze względu na rzadkie doniesienia dotyczące przedłużonych napadów drgawkowych u pacjentów leczonych fluoksetyną, u których stosowano terapię elektrowstrząsami. Fluoksetyna nie zwiększa stężenia alkoholu we krwi i nie nasila jego działania - jednak nie zaleca się połączenia leków z grupy SSRI z alkoholem. Jednoczesne stosowanie z preparatami dziurawca może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie fluoksetyny z lekami z grupy NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym może zwiększać ryzyko krwotoku. Zwiększenie ryzyka krwawień może wystąpić podczas stosowania SSRI w skojarzeniu z innymi doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi, jak pochodne kwasu salicylowego, NLPZ, nietypowe leki przeciwpsychotyczne, fenotiazyny oraz większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.

Preparat zawiera substancję Fluoxetine.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku; lek zawiera laktozę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Lek zawiera laktozę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Tabl. 10 mg zawierają sacharozę i glicerynę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę i żółcień chinolinową.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.