Flumazenil Pharmaselect

1 amp. 5 ml zawiera: 0,5 mg flumazenilu. 1 amp. 10 ml zawiera: 1mg flumazenilu. Preparat zawiera sód.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Flumazenil Pharmaselect 5 amp. 5 ml, roztw. do wstrz., konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Flumazenil (imidazobenzodiazepina) jest antagonistą benzodiazepinowym, który w mechanizmie kompetycyjnym blokuje działanie substancji działających za pośrednictwem receptora benzodiazepinowego. Donoszono o neutralizacji paradoksalnego działania benzodiazepin przez flumazenil. Aktywność związków, które nie działają za pośrednictwem receptora benzodiazepinowego (takich jak barbiturany, GABA-mimetyki oraz agoniści receptora adenozynowego), nie jest znoszona przez flumazenil. Nasenne i sedatywne działanie benzodiazepin jest odwracane bardzo szybko (w ciągu 1-2 min.) po podaniu dożylnym. W wyniku różnicy w tempie eliminacji między agonistą i antagonistą, działanie może powrócić po kilku godzinach. Flumazenil posiada prawdopodobnie niewielkie działanie agonistyczne, przeciwdrgawkowe. Flumazenil łączy się z białkami osocza w ok. 50%, z czego dwie trzecie łączy się z albuminami. Ulega szerokiej dystrybucji w przestrzeni zewnątrznaczyniowej. W fazie dystrybucji stężenie flumazenilu w osoczu zmniejsza się z okresem półtrwania 4-15 min. Flumazenil ulega eliminacji głównie w drodze metabolizmu wątrobowego. W niezmienionej postaci jest wydalany z moczem w znikomych ilościach, niemal całkowita degradacja metaboliczna substancji czynnej zachodzi w tkankach. Spożycie pokarmów w trakcie wlewu dożylnego flumazenilu powoduje 50% wzrost klirensu, prawdopodobnie w wyniku poposiłkowego wzrostu perfuzji w wątrobie. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności wątroby czas półtrwania flumazenilu jest wydłużony (wzrost o 70-210%), a całkowity klirens jest zmniejszony(między 57 a 74%). T0,5 flumazenilu u dzieci ≥ 1 rż. jest krótszy oraz wykazuje większą zmienność niż u dorosłych i wynosi średnio 40 min. (wahając się między 20-75 min.). Klirens oraz objętość dystrybucji, po wyłączeniu wpływu masy ciała, są takie same jak u dorosłych.

Dawkowanie

Dożylnie. Preparat powinien być podawany dożylnie przez anestezjologa lub innego lekarza doświadczonego w anestezjologii. Dorośli. W anestezji: zalecana dawka początkowa: 0,2 mg podawane dożylnie w ciągu 15 s. Jeśli wymagany poziom świadomości nie zostanie uzyskany w ciągu 60 s, można wstrzyknąć kolejną dawkę 0,1 mg i powtarzać ją w odstępach 60-sekundowych, nie przekraczając maks. dawki łącznej 1 mg. Zazwyczaj wymagana dawka wynosi od 0,3-0,6 mg, może się jednak wahać w zależności od indywidualnych cech pacjenta i rodzaju zastosowanej benzodiazepiny. W intensywnej terapii: zalecana dawka początkowa: 0,2 mg podawana dożylnie wciągu 15 s. Jeśli wymagany poziom świadomości nie zostanie uzyskany w ciągu 60 s, można wstrzyknąć kolejną dawkę 0,1 mg i powtarzać jej podawanie w odstępach 60-sekundowych, nie przekraczając maks. dawki 2 mg, aż do chwili wybudzenia się pacjenta. W przypadku nawracającej senności, można zastosować kolejne bezpośrednie wstrzyknięcie dożylne (bolus) flumazenilu lub zastosować wlew dożylny z szybkością 0,1-0,4 mg/h. W celu uzyskania pożądanego poziomu świadomości szybkość wlewu powinna być ustalana indywidualnie. Wlew dożylny można zastosować dodatkowo do maks. dawki 2 mg łącznie z podaną we wstrzyknięciu. Jeśli wielokrotne podawanie leku nie ma wyraźnego wpływu na poziom świadomości i akcję oddechową, należy przyjąć, że w danym przypadku nie doszło do zatrucia benzodiazepinami. Wlew dożylny należy przerywać co 6 h, aby sprawdzić, czy nastąpił nawrót sedacji. Aby zapobiec objawom odstawiennym u pacjentów leczonych dużymi dawkami benzodiazepin przez dłuższy czas na oddziałach intensywnej terapii, dawkowanie flumazenilu powinno być indywidualnie dobierane, a wstrzyknięcia należy podawać powoli. Dzieci powyżej 1 rż.: zalecana dawka początkowa do odwrócenia płytkiej sedacji indukowanej benzodiazepinami: 0,01 mg/kg (nie przekraczając 0,2 mg), podawana dożylnie w ciągu 15 s. Jeśli po 45-sekundowej obserwacji nie zostanie osiągnięty pożądany stopień świadomości, można podać kolejne wstrzyknięcie w dawce 0,01 mg/kg (nie przekraczając 0,2 mg), które w razie potrzeby można powtarzać w odstępach 60-sekundowych (nie więcej niż 4 razy), nie przekraczając maks. dawki 0,05 mg/kg lub 1 mg (w zależności od tego, która wartość jest mniejsza). Dawkowanie należy dostosowywać do reakcji pacjenta. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności wielokrotnego podawania flumazenilu u dzieci w wypadku nawrotu sedacji. Dzieci poniżej 1 rż.: ze względu na brak badań, flumazenil można podawać w tej grupie wiekowej tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści dla pacjenta przewyższają potencjalne ryzyko. Szczególne grupy pacjentów. Ze względu na większą wrażliwość na działanie leków u osób w podeszłym wieku, u tej populacji należy zachować ostrożność przy podawaniu leku.  U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby eliminacja flumazenilu może być opóźniona, dlatego zaleca się ostrożne dobieranie dawki. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki. Preparat może być podawany w postaci rozcieńczonej lub nierozcieńczonej. Flumazenil można stosować łącznie z innymi metodami intensywnej terapii. Preparat przeznaczony jest tylko do jednokrotnego użycia. Przed użyciem należy uważnie obejrzeć zawartość ampułki i stosować jedynie wtedy, gdy roztwór jest klarowny i wolny od zanieczyszczeń.

Wskazania

Preparat stosowany jest w celu całkowitego lub częściowego odwrócenia ośrodkowego działania sedatywnego benzodiazepinu dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 1 rż. W anestezji: zakończenie działania nasennego i sedatywnego w znieczuleniu ogólnym indukowanym i (lub) podtrzymywanym za pomocą benzodiazepinu hospitalizowanych pacjentów, odwrócenie działania sedatywnego benzodiazepin po krótkotrwałych zabiegach diagnostycznych i terapeutycznych u pacjentów ambulatoryjnych i hospitalizowanych, znoszenie sedacji z zachowaniem świadomości, wywołanej benzodiazepinami u dzieci w wieku powyżej 1 rż. W intensywnej terapii: swoiste odwrócenie ośrodkowego działania benzodiazepin w celu przywrócenia spontanicznej akcji oddechowej, diagnostyka i leczenie przypadków zatrucia lub przedawkowania leków z wyłącznym lub głównym udziałem benzodiazepin.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych. Flumazenil jest przeciwwskazany u pacjentów, u których benzodiazepiny podano w związku z leczeniem stanu potencjalnie zagrażającego życiu (np. kontroli ciśnienia śródczaszkowego lub w stanie padaczkowym). Preparat przeciwwskazany jest u pacjentów z objawami ciężkiego zatrucia pierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (drgawki, drgawki ogniskowe, wydłużenie QRS, zaburzenia rytmu serca, rozszerzenie źrenicy, objawy antycholinergiczne). W mieszanych zatruciach benzodiazepinami oraz pierścieniowym lekami przeciwdepresyjnymi – toksyczność antydepresantów może być maskowana przez protekcyjny wpływ benzodiazepin. Dlatego w razie wystąpienia objawów ciężkiego zatrucia trój-i (lub) czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi z obecnością objawów z układu autonomicznego (antycholinergicznych), objawów neurologicznych (zaburzeń motoryki) oraz objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego, flumazenilu nie stosować w celu odwrócenia działania benzodiazepin.

Środki ostrożności

Pacjenci, którzy otrzymali flumazenil w celu zniesienia działania sedacyjnego benzodiazepin, powinni być monitorowani przez odpowiedni czas, w zależności od dawki i czasu utrzymywania się działania benzodiazepin stosowanych w leczeniu objawów nawrotu sedacji, zaburzeń oddychania lub innych objawów rezydualnego działania benzodiazepin (EKG, tętno, pulsoksymetria, stan świadomości pacjenta oraz inne oznaki życiowe, takie jak częstość rytmu serca, częstość oddychania oraz ciśnienie tętnicze). Ponieważ czas działania flumazenilu jest krótszy od czasu działania benzodiazepin, działanie sedacyjne benzodiazepin może powrócić, dlatego należy monitorować stan kliniczny pacjenta, najlepiej na oddziale intensywnej terapii, do czasu całkowitego ustąpienia działania flumazenilu. Flumazenil działa antagonistycznie w stosunku do benzodiazepin. Z tego względu, jeśli pacjent nie budzi się, należy rozważyć inną przyczynę zaburzeń. W przypadku zastosowania w anestezji, pod koniec operacji, flumazenil należy podać po upewnieniu się, że w pełni zniesiono działania środków zwiotczających mięśnie i ustąpiły zaburzenia oddychania wywołane opioidami (zniesienie przy zastosowaniu Naloxonu). U pacjentów zwiększonego ryzyka należy rozważyć korzyści sedacji przy użyciu benzodiazepin oraz zagrożenia związane z szybkim wybudzeniem. U niektórych pacjentów (np. z chorobami serca) utrzymywanie pewnego poziomu sedacji we wczesnym okresie pooperacyjnym może być korzystniejsze od pełnego wybudzenia. Nie zaleca się podawania flumazenilu pacjentom z padaczką, leczonych przewlekle benzodiazepinami. Chociaż flumazenil sam wywiera słabe działanie przeciwdrgawkowe, to jednak przerwanie zabezpieczającego działania antagonistycznego benzodiazepin u pacjentów z padaczką może spowodować wystąpienie drgawek. U pacjentów z ciężkim urazem mózgu (i/lub zaburzeniami ciśnienia wewnątrzczaszkowego) należy zachować ostrożność stosując flumazenil, ponieważ znosi on działanie benzodiazepin i może powodować wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zaburzenia perfuzji mózgowej lub drgawki. Ze względu na ryzyko pojawienia się objawów odstawiennych (w tym kołatania serca, pobudzenia, lęku, chwiejności emocjonalnej, jak również umiarkowanego splątania i zaburzeń czucia), należy unikać szybkiego wstrzyknięcia dużych dawek (większych niż 1 mg) flumazenilu u pacjentów, którzy stosowali duże dawki benzodiazepin i (lub) przyjmowali benzodiazepiny długotrwale (do kilku tygodni poprzedzających podanie flumazenilu). Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z uzależnieniem fizycznym, w przypadku przewlekłego przedawkowania benzodiazepin lub niewyjaśnionych zatruć mieszanych oraz wydłużyć zalecane 1-minutowe przerwy między dawkami, jako, że całkowity efekt działania pojedynczej dawki osiąga się po 10 min. Należy zachować ostrożność w dawkowaniu flumazenilu u pacjentów z wysokim poziomem niepokoju w okresie przedoperacyjnym oraz u osób z wywiadem przewlekłych lub sporadycznych stanów lękowych. W okresie pooperacyjnym należy brać pod uwagę odczuwanie bólu, może być zalecane utrzymanie umiarkowanego poziomu sedacji. Flumazenil nie jest zalecany do leczenia uzależnienia od benzodiazepin lub do leczenia przedłużonych objawów odstawiennych od benzodiazepin. Po podaniu flumazenilu u pacjentów z wywiadem zaburzeń lękowych obserwowano napady lęku panicznego. Ze względu na zwiększoną częstość występowania tolerancji i uzależnienia od benzodiazepin u pacjentów z uzależnieniem od alkoholu, leków i innych środków psychoaktywnych, w tej grupie flumazenil należy stosować ze szczególną ostrożnością. W przypadku niewydolności wątroby, eliminacja flumazenilu może być wydłużona. Ze względu na potencjalne ryzyko nawrotu sedacji oraz depresji oddechowej, dzieci uprzednio leczone midazolamem powinny być kontrolowane przez co najmniej 2 h po podaniu flumazenilu. Podczas sedacji innymi benzodiazepinami czas kontroli musi być dostosowany do spodziewanej długości działania leków. Należy zachować ostrożność podczas stosowania flumazenilu w przypadkach: znoszenie sedacji u dzieci poniżej 1 rż., leczenie przedawkowania u dzieci, reanimacja noworodków, znoszenie działania sedacyjnego benzodiazepin stosowanych w celu indukcji znieczulenia u dzieci. Flumazenil nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 1 rż., jeśli ryzyko dla pacjenta (zwłaszcza przy przypadkowym przedawkowaniu) przeważa nad korzyściami z leczenia. Nie jest zalecane użycie u dzieci (również poniżej 1 rż.) i młodzieży z innych wskazań niż w celu odwrócenia płytkiej sedacji indukowanej benzodiazepinami. Preparat zawiera około 3,6 mg sodu w ml roztworu do wstrzykiwań (18 mg/fiolka 5 ml, 36 mg/fiolka10 ml). Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów na diecie z ograniczeniem spożycia soli.

Niepożądane działanie

Bardzo często: nudności (podczas znieczulenia, szczególnie gdy stosowano jednocześnie opioidy). Często: reakcje alergiczne, niepokój (po szybkim wstrzyknięciu; na ogół nie wymagające leczenia), bezsenność, nadmierna senność, chwiejność emocjonalna, ból głowy, zawroty głowy, drżenia, suchość w jamie ustnej, hiperwentylacja, podwójne widzenie, zez, nasilone wydzielanie łez, zaburzenia mowy, parestezje, kołatanie serca (po szybkim wstrzyknięciu; na ogół nie wymagające leczenia), zaczerwienienie, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, przejściowy wzrost ciśnienia tętniczego (w trakcie wybudzenia), wymioty (podczas znieczulenia, szczególnie gdy stosowano jednocześnie opioidy), czkawka, nadmierna potliwość, zmęczenie, ból w miejscu wstrzyknięcia. Niezbyt często: lęk (po szybkim wstrzyknięciu; na ogół nie wymagające leczenia), drgawki, napady drgawek (szczególnie u pacjentów z rozpoznaną padaczką lub ciężkim uszkodzeniem wątroby, głównie po długotrwałym leczeniu benzodiazepinami lub w przypadku zatruć mieszanych), zaburzenia słuchu, tachykardia lub bradykardia, skurcze dodatkowe, duszność, kaszel, zatkany nos, ból w klatce piersiowej, bladość, dreszcze. Częstość nieznana: zmiany psychiki, euforia, niepokój, napady płaczu, zachowania agresywne, ataki panicznego lęku (U pacjentów z wywiadem zaburzeń lękowych, flumazenil może powodować ataki panicznego lęku), objawy odstawienne: pobudzenie (po szybkim wstrzyknięciu; na ogół nie wymagające leczenia), lęk (po szybkim wstrzyknięciu; na ogół nie wymagające leczenia), chwiejność emocjonalna, splątanie, zaburzenia czucia, ruchy spontaniczne, zaburzenia słuchu, zaczerwienienie, zwiększona wrażliwość na ból, przyrost masy ciała, przeziębienie. U pacjentów długotrwale leczonych benzodiazepinami, flumazenil może prowadzić do wystąpienia objawów odstawiennych, które mogą obejmować: napięcie, pobudzenie, niepokój, chwiejność emocjonalną, dezorientację, zaburzenia czucia, omamy, drżenie kończyn oraz napady drgawkowe. Należy unikać szybkiego wstrzyknięcia dużych dawek (większych niż 1 mg) flumazenilu u pacjentów, którzy stosowali duże dawki benzodiazepin i (lub) przyjmowali benzodiazepiny długotrwale (do kilku tygodni poprzedzających podanie flumazenilu). W tych przypadkach szybkie wstrzyknięcie może prowadzić do wystąpienia objawów odstawiennych (w tym: pobudzenia, lęku, chwiejności emocjonalnej, jak również umiarkowanego splątania i zaburzeń czucia). Po zastosowaniu flumazenilu w celu zniesienia płytkiej sedacji u dzieci dodatkowo mogą wystąpić napady płaczu, pobudzenie oraz agresywne zachowania.

Ciąża i laktacja

Należy zachować ostrożność stosując lek u kobiet w ciąży. Możliwe korzyści zastosowania w czasie ciąży powinny przewyższać potencjalne zagrożenie dla płodu. W  okresie laktacji,  po użyciu flumazenilu należy przerwać karmienie piersią na 24 h. W sytuacjach krytycznych pozajelitowe podanie flumazenilu w czasie ciąży i karmienia piersią nie jest przeciwwskazane.

Uwagi

Mimo, że pacjenci są wybudzeni i przytomni po podaniu preparatu, powinni być ostrzeżeni, aby nie angażowali się w wykonywanie jakichkolwiek innych czynności wymagających pełnej sprawności umysłowej (takich jak obsługiwanie maszyn czy prowadzenie pojazdów) przez co najmniej 24 h po podaniu, ponieważ objawy działania wcześniej podanych benzodiazepin mogą powrócić.

Interakcje

Flumazenil znosi ośrodkowe działanie benzodiazepin w mechanizmie antagonizmu kompetycyjnego na poziomie receptora. Działanie agonistów nie-benzodiazepinowych, pobudzających receptor benzodiazepinowy, takich jak zopiklon, triazolopirydazyna i innych jest również blokowane przez flumazenil. Flumazenil nie blokuje wpływu leków o innym mechanizmie działania. Nie obserwowano interakcji z innymi środkami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu flumazenilu do leczenia przypadków przedawkowania, ponieważ toksyczny wpływ innych leków psychotropowych (zwłaszcza trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych) może się nasilić wraz z wyłączeniem działania benzodiazepin. Nie obserwowano zmian w farmakokinetyce flumazenilu przy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepin takich jak midazolam, flunitrazepam i lormetazepam. Własności farmakokinetyczne tych benzodiazepin nie zmieniają się pod wpływem flumazenilu. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych między etanolem i flumazenilem.

Preparat zawiera substancję Flumazenil.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 amp. (5 ml, 10 ml) zawiera 0,5 mg lub 1 mg flumazenilu.

1 amp. 5 ml zawiera: 0,5 mg flumazenilu. 1 amp. 10 ml zawiera: 1mg flumazenilu. Preparat zawiera sód.

1 amp. 5 ml zawiera 0,5 mg flumazenilu.

Najczęściej wyszukiwane

1 ml zawiesiny zawiera 20 000 AUeq zaadsorbowanego zmodyfikowanego wyciągu alergenów z mieszaniny 50% Dermatophagoides pteronyssinus i 50% Dermatophagoides farinae.

1 tabl. podjęzykowa zawiera wyciąg alergenów z pyłków następujących traw: kupkówka pospolita, tomka wonna, życica trwała, wiechlina łąkowa oraz tymotka łąkowa, o wskaźniku reaktywności 100 IR lub 300 IR; tabl. podj. zawierają laktozę.

Substancję czynną stanowią wyciągi alergenowe pochodzenia roślinnego, roztoczy kurzu domowego lub mieszanki wyciągów alergenowych w połączeniu z mannitolem (ilość mannitolu ≤40 mg/ml). Zestaw do leczenia podstawowego zawiera 3 fiolki z wyciągami alergenowymi o stężeniach 10 IR/ml, 300 IR/ml i 300 IR/ml. Zestaw do leczenia podtrzymującego zawiera 2 fiolki z wyciągami alergenowymi o stężeniach 300 IR/ml. Preparat zawiera sód (590 mg NaCl/10 ml roztworu).

Woda do wstrzyknięć.

1 ml roztworu zawiera 100 mg acetylocysteiny.

100 ml roztworu zawiera 900 mg chlorku sodu. Osmolarność: 308 mOsmol/l.

1 liofilizat doustny zawiera 12 SQ-HDM standaryzowanego wyciągu alergenowego roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae.

1 amp. zawiera 5 ml lub 10 ml wody do wstrzykiwań.

Wyciągi alergenowe roztoczy kurzu domowego, pochodzenia zwierzęcego (sierści kota i psa) i grzybów pleśniowych Alternaria. Nazwy poszczególnych alergenów i ich udział procentowy są podane na opakowaniu. Standaryzacja jest prowadzona w TU (jednostkach terapeutycznych) lub PNU (jednostkach azotu białkowego). Wyciągi alergenowe roztoczy kurzu domowego: stęż. 1 zawiera 50 TU/ml lub 50 PNU/ml; stęż. 2 zawiera 500 TU/ml lub 500 PNU/ml; stęż. 3 zawiera 5000 TU/ml lub 5000 PNU/ml. Wyciągi alergenowe pochodzenia zwierzęcego (sierść kota, sierść psa): stęż. 1 zawiera 25 PNU/ml; stęż. 2 zawiera 250 PNU/ml; stęż. 3 zawiera 2500 PNU/ml. Wyciągi alergenowe grzybów pleśniowych Alternaria: stęż. 1 zawiera 5 PNU/ml; stęż. 2 zawiera 50 PNU/ml; stęż. 3 zawiera 500 PNU/ml. Stężenie 2 preparatu alergenowego jest rozcieńczeniem stężenia 3 w stosunku 1:10, stężenie 1 jest rozcieńczeniem stężenia 2 w stosunku 1:10.

Zestaw do leczenia początkowego: 4 fiolki zawierają 0,12 µg, 1,2 µg, 12 µg lub 120 µg jadu owada. Zestaw do leczenia podtrzymującego: fiolka zawiera 120 µg jadu owada.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Węgiel leczniczy (aktywowany) - zastosowanie i dawkowanie Węgiel leczniczy (aktywowany) - zastosowanie i dawkowanie

Węgiel leczniczy to węgiel aktywny (aktywowany) w postaci czarnych tabletek, który znalazł zastosowanie jako środek na biegunkę, zatrucia. Podawanie węgla aktywowanego jest ...

więcej

WITAMINA B12 - właściwości. Występowanie i dawkowanie witaminy B12 WITAMINA B12 - właściwości. Występowanie i dawkowanie witaminy B12

Witamina B12 to związek, którego właściwości zdrowotne są nie do przecenienia. Witamina B12 koi nerwy, podnosi odporność na stres, zapobiega anemii i ...

więcej

Syrop z mniszka lekarskiego nie tylko na kaszel. Jakie właściwości lecznicze ma miód z mniszka? Syrop z mniszka lekarskiego nie tylko na kaszel. Jakie ...

Syrop z mniszka lekarskiego jest stosowany głównie w celu łagodzenia kaszlu. Jednak miód z mniszka przyśpiesza także gojenie się ran, oczyszcza organizm ...

więcej

Mniszek lekarski – zastosowanie mniszka lekarskiego Mniszek lekarski – zastosowanie mniszka lekarskiego

Mniszek lekarski (łac. Taraxacum officinale), czyli mniszek pospolity, ma wiele właściwości leczniczych, dzięki którym znalazł zastosowanie w medycynie naturalnej. Jednak najczęściej jest ...

więcej

WITAMINA D - objawy oraz skutki niedoboru i nadmiaru witaminy D WITAMINA D - objawy oraz skutki niedoboru i nadmiaru ...

Witamina D w odpowiednim stężeniu sprawia, że kości są mocne, a zęby zdrowe. Właściwy poziom tej witaminy to również sprawne funkcjonujący układ ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.