Fludarabine Teva

1 fiolka zawiera 50 mg fosforanu fludarabiny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
  10. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Fludarabine Teva 1 fiolka 2 ml, konc. do sporz. roztw. do wstrz. i (lub) inf. 200,13 zł 2018-01-25

Działanie

Cytostatyk z grupy antymetabolitów - fluorowany analog nukleotydowy widarabiny, leku o działaniu przeciwwirusowym - 9-beta-D-arabinofuranosyladeniny (ara-A). Fosforan fludarabiny jest szybko defosforylowany do 2F-ara-A, który jest pobierany przez komórki organizmu i następnie fosforylowany wewnątrzkomórkowo przez kinazę deoksycytydynową do aktywnego trifosforanu - 2-fluoro-ara-ATP. Metabolit ten hamuje reduktazę rybonukleotydową, polimerazy DNA, prymazę i ligazę DNA, prowadząc do zahamowania syntezy DNA. Ponadto hamuje częściowo polimerazę II RNA, przez co zmniejsza syntezę białek. W wyniku zahamowania syntezy DNA, RNA i białek dochodzi do zatrzymania wzrostu komórkowego. Po podaniu preparatu we wlewie w dawce pojedynczej 25 mg/m2 pc., po osiągnięciu maksimum stężenie 2F-ara-A zmniejszało się w 3 fazach eliminacji: wstępnej z T0,5 ok. 5 min, pośredniej z T0,5 1-2 h i końcowej - T0.5 ok. 20 h. Lek jest wydalany głównie z moczem (40-60% podanej dawki). Fludarabina jest czynnie transportowana do komórek białaczkowych, gdzie ulega refosforylacji kolejno do mono-, dwu- i trójfosforanu, którego największe stężenie w komórkach białaczkowych jest osiągane po 4 h, a T0,5 leku z komórki wynosi 15-23 h.

Dawkowanie

Lek powinien być stosowany pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza, doświadczonego w prowadzeniu terapii przeciwnowotworowych.Wyłącznie dożylnie. Dorośli: zalecana dawka dobowa wynosi 25 mg/m2 pc. przez 5 kolejnych dni w cyklach powtarzanych co 28 dni. Wymaganą dawkę preparatu należy pobrać do strzykawki i rozcieńczyć do jednorazowego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) w 10 ml 0,9% roztworu NaCl. Możliwe jest również rozcieńczenie wymaganej dawki leku w 100 ml 0,9% roztworu NaCl i podanie we wlewie dożylnym w ciągu około 30 min. Czas trwania terapii zależy od skuteczności i tolerancji leku, zaleca się podawanie leku do czasu uzyskania odpowiedzi (zazwyczaj 6 kursów).U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę leku należy odpowiednio dostosować: przy klirensie kreatyniny 30-70 ml/min należy zredukować dawkę leku do 50% i przeprowadzać kontrolne badania krwi w celu oceny toksyczności.

Wskazania

Leczenie przewlekłej białaczki limfocytowej B-komórkowej u pacjentów z wystarczającą rezerwą szpiku kostnego. Leczenie pierwszego rzutu należy podejmować tylko w przypadkach zaawansowanej choroby w III/IV stopniu wg klasyfikacji Rai (wg klasyfikacji Bineta C) lub I/II stopnia wg klasyfikacji Rai (wg klasyfikacji Bineta A/B), jeśli u pacjenta występują objawy zależne od choroby lub cechy progresji choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na fosforan fludarabiny lub pozostałe składniki preparatu. Zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min. Niewyrównana niedokrwistość hemolityczna. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność podczas stosowania fludarabiny, jeżeli rozważa się wykonanie biopsji szpiku kostnego. Niezależnie od zaburzeń autoimmunologicznych w wywiadzie i od wyników testu Coombsa u pacjentów w trakcie lub po zakończeniu leczenia fludarabiną obserwowano zagrażające życiu lub czasem śmiertelne zjawiska autoimmunologiczne. U większości pacjentów z niedokrwistością hemolityczną po ponownym podaniu fludarabiny występował nawrót procesu hemolitycznego. Należy obserwować, czy u pacjentów nie występuje hemoliza - w przypadku jej wystąpienia zaleca się przerwanie leczenia fludarabiną. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z dużymi guzami, ze względu na możliwość wystąpienia zespołu lizy guza. W celu zminimalizowania ryzyka reakcji przeszczep przeciw gospodarzowi związanej z przetoczeniem krwi, pacjenci wymagający przetoczenia krwi, którzy są lub byli leczeni fludarabiną, powinni otrzymywać tylko naświetlaną krew. Należy zachować ostrożność u pacjentów w złym stanie zdrowia - stosować po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności szpiku kostnego, niedoborem odporności lub z występowaniem zakażeń oportunistycznych w wywiadzie. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u osób w podeszłym wieku fludarabinę należy podawać z ostrożnością; u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lek podawać, gdy spodziewane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Fludarabiny nie należy stosować u dzieci. W czasie leczenia lub po jego zakończeniu należy unikać szczepień preparatami zawierającymi żywe drobnoustroje. Należy unikać zamiany początkowego leczenia fludarabiną na chlorambucyl u pacjentów opornych na fludarabinę, ponieważ większość chorych opornych na fludarabinę wykazuje również oporność na chlorambucyl. Każda fiolka leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg/ml), stąd lek uznaje się za wolny od sodu.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zakażenia/zakażenia oportunistyczne (w tym reaktywacja wirusa uśpionego, np. postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa, półpasiec, wirus Epstein-Barr), zapalenie płuc; neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość; kaszel; wymioty, biegunka, nudności; gorączka, zmęczenie, osłabienie. Często: zespół mielodysplatyczny i ostra białaczka szpikowa (głównie związana z wcześniejszym, jednoczesnym lub późniejszym leczeniem środkami alkilującymi, inhibitorami topoizomerazy lub naświetleniami); zahamowanie czynności szpiku kostnego; jadłowstręt; neuropatia obwodowa; zaburzenia widzenia; zapalenie błony śluzowej żołądka; wysypka; obrzęk, zapalenie błon śluzowych, dreszcze, złe samopoczucie. Niezbyt często: zaburzenia autoimmunologiczne (w tym niedokrwistość autoimmunohemolityczna, zespół Evansa, zakrzepowa plamica małopłytkowa, nabyta hemofilia, pęcherzyca); zespół lizy guza (w tym niewydolność nerek, kwasica metaboliczna, hiperkaliemia, hipokalcemia, hiperurykemia, krwiomocz, wydalanie kryształków moczanowych z moczem, hiperfosfatemia); splątanie; toksyczność płucna (w tym zwłóknienie płuc, zapalenie płuc, duszność); krwawienia z przewodu pokarmowego, zmiany aktywności enzymów trzustki; zmiany aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko: zaburzenia limfoproliferacyjne (związane z EBV); śpiączka, napady drgawkowe, pobudzenie; ślepota, zapalenie nerwu wzrokowego, neuropatia nerwu wzrokowego, niewydolność serca, zaburzenia rytmu; rak skóry, martwica toksyczna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona. Częstość nieznana: wylew krwi do mózgu; wylew krwi do płuc; krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego. U pacjentów leczonych fludarabiną opisano zgony spowodowane ciężkimi działaniami niepożądanymi.

Ciąża i laktacja

Leku nie należy stosować w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Fludarabina może powodować uszkodzenia płodu. Zarówno kobiety w wieku rozrodczym, jak i mężczyźni aktywni seksualnie powinni stosować w trakcie leczenia, a także do 6 miesięcy po jego zakończeniu, skuteczne metody antykoncepcji. U zwierząt wykazano niekorzystne działanie fludarabiny na układ rozrodczy samców. Fludarabiny nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia oraz podczas jego trwania należy kontrolować morfologię krwi. Pacjenci poddawani leczeniu powinni być wnikliwie obserwowani czy nie wystąpią hematologiczne i niehematologiczne działania toksyczne. Należy uważnie obserwować pacjentów pod kątem neurologicznych objawów niepożądanych. Fludarabina może ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Nie zaleca się stosowania fludarabiny z pentostatyną, ze względu na możliwość wystąpienia śmiertelnej toksyczności płucnej. Dipirydamol i inne leki hamujące wychwyt adenozyny mogą zmniejszać skuteczność fludarabiny. Obserwacje kliniczne oraz badania in vitro wykazały, że podczas leczenia fludarabiną w skojarzeniu z cytarabiną zarówno maksymalne wewnątrzkomórkowe stężenie, jak również ekspozycja wewnątrzkomórkowa Ara-CTP (aktywnego metabolitu cytarabiny) zwiększają się w komórkach białaczkowych. Stężenie Ara-C w osoczu i szybkość eliminacji Ara-CTP nie były zmienione.

Cena

Fludarabine Teva, cena 100% 200,13 zł

Preparat zawiera substancję Fludarabine phosphate.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 10 mg fosforanu fludarabiny; lek zawiera laktozę.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i do infuzji zawiera 25 mg fosforanu fludarabiny.

1 fiolka zawiera 50 mg fosforanu fludarabiny.

1 fiolka zawiera 50 mg fosforanu fludarabiny.

1 ml koncentratu zawiera 25 mg fludarabiny fosforanu. Preparat zawiera sód.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera: 0,215 ml alkoholowo - wodnego wyciągu (1:11) odpowiadającego: 10 mg korzenia dzikiego indygo, 7,5 mg korzenia jeżówki purpurowej oraz 2 mg ziela żywotnika zachodniego. Preparat zawiera laktozę i sacharozę.

1 fiolka zawiera 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 kaps. zawiera 150 mg cerytynibu.

1 ml zawiesiny zawiera 40 mg octanu megestrolu w postaci zmikronizowanej. Preparat zawiera sacharozę.

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 6 mg paklitakselu; lek zawiera etanol (391 mg/ml) oraz polioksylenowany olej rycynowy, tj. rycynooleinian makrogologlicerolu (527 mg/ml).

1 fiolka proszku zawiera 38,5 µg blinatumomabu. Po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań końcowe stężenie blinatumomabu wynosi 12,5 µg/ml.

1 ml zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny. Lek zawiera sód (3,54 mg/ml).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie

Chłoniaki to nowotwory złośliwe wywodzące się z białych krwinek. Objawy chłoniaków bywają niespecyficzne: mogą nimi być np. uczucie zmęczenia, nocne poty czy ...

więcej

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) to rzadki rodzaj białaczki, który występuje u niemowląt i małych dzieci, z reguły u tych poniżej 2. roku ...

więcej

Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie

Ostra białaczka szpikowa (AML - acute myeloid leukemia) to nowotwór układu krwiotwórczego, który w większości przypadków dotyka dorosłych. Ryzyko jej rozwoju zwiększa ...

więcej

Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie

Białaczka u niemowląt to rzadko występująca, ale bardzo złośliwa choroba nowotworowa układu krwiotwórczego. Białaczka niemowlęca cechuje się znacznym zaawansowaniem choroby już w ...

więcej

Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie

Białaczka włochatokomórkowa (hairy cell leukemia - HCL) to rzadka odmiana przewlekłej białaczki limfocytowej. Nie ma leku powodującego wyleczenie z białaczki włochatokomórkowej, ale ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.