Fevarin®

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 100 mg maleinianu fluwoksaminy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Fevarin® 30 szt., tabl. powl. 39,79zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdepresyjny - selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny. Mechanizm działania związany jest z hamowaniem wychwytu zwrotnego serotoniny w neuronach mózgu. Występuje minimalne oddziaływanie z procesami noradrenergicznymi. Fluwoksamina ma nieznaczną zdolność wiązania z receptorami α- i β-adrenergicznymi, histaminergicznymi, muskarynowymi w układzie cholinergicznym, dopaminergicznymi i serotoninergicznymi. Fluwoksamina ma wysokie powinowactwo do receptorów sigma-1, na które działa agonistycznie w dawkach terapeutycznych. Fluwoksamina wchłania się całkowicie po podaniu doustnym. Maksymalne stężenia w osoczu występują w ciągu 3-8 h po podaniu. Średnia całkowita biodostępność wynosi 53% z uwagi na procesy metaboliczne podczas pierwszego przejścia przez wątrobę. Wiązanie z białkami osocza in vitro wynosi 80%. Fluwoksamina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Chociaż w warunkach in vitro głównym izoenzymem odpowiadającym za metabolizm fluwoksaminy jest CYP2D6, to jednak stężenia w osoczu u osób, u których tempo metabolizmu z udziałem CYP2D6 jest powolne, są niewiele większe niż u osób z intensywnym metabolizmem. Średni T0,5 w osoczu wynosi ok. 13-15 h po podaniu pojedynczej dawki i jest nieco dłuższy (17-22 h) w przypadku wielokrotnego dawkowania. Na ogół stężenia w osoczu osiągają stan stacjonarny w ciągu 10-14 dni.

Dawkowanie

Doustnie. Depresja: Dorośli: zalecaną dawką jest 100 mg na dobę. Leczenie należy rozpoczynać od 50 mg lub 100 mg, podawanych w 1 dawce wieczorem. Dawkowanie powinno zostać ocenione i, w razie konieczności, skorygowane w ciągu 3-4 tyg. od rozpoczęcia leczenia, a następnie wtedy, kiedy jest to uzasadnione klinicznie. Jeśli po kilku tygodniach stosowania leku w zalecanej dawce odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, u niektórych pacjentów może okazać się korzystne stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 300 mg na dobę. Dawki do 150 mg można podawać w dawce pojedynczej, najlepiej wieczorem. Zaleca się, aby całkowitą dobową dawkę większą niż 150 mg podawać w 2 lub 3 dawkach podzielonych. Dawkowanie należy dostosowywać ostrożnie, indywidualnie u każdego pacjenta do osiągnięcia najmniejszej skutecznej dawki. Pacjenci z depresją powinni być leczeni przez odpowiednio długi czas, przynajmniej 6 mies., do czasu upewnienia się, że objawy choroby ustąpiły. Dzieci i młodzież: nie należy stosować preparatu w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Dorośli: zalecana dawka wynosi od 100 mg do 300 mg na dobę. Należy rozpoczynać od dawki 50 mg na dobę. Jeśli po kilku tyg. stosowania leku w zalecanej dawce odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, u niektórych pacjentów może okazać się korzystne stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 300 mg na dobę. Dawki do 150 mg można podawać w dawce pojedynczej, najlepiej wieczorem. Zaleca się, aby całkowitą dobową dawkę większą niż 150 mg podawać w 2 lub 3 dawkach podzielonych. Jeśli uzyskano dobrą odpowiedź terapeutyczną, leczenie można kontynuować w indywidualnie dostosowanej dawce. Mimo braku systematycznych badań określających długość leczenia fluwoksaminą, należy wziąć pod uwagę, że zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne mają charakter przewlekły i dlatego u pacjentów z pozytywną odpowiedzią terapeutyczną warto rozważyć kontynuowanie leczenia ponad 10 tyg. Dawkowanie należy dostosowywać ostrożnie, indywidualnie u każdego chorego do osiągnięcia najmniejszej skutecznej dawki. Zasadność dalszego leczenia należy oceniać okresowo. U pacjentów pozytywnie reagujących na farmakoterapię niektórzy klinicyści zalecają dodatkowo stosowanie psychoterapii behawioralnej. Nie wykazano skuteczności długotrwałego (ponad 24 tyg.) leczenia zaburzeń obsesyjno-kompulsyjne. Dzieci i młodzież: dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania dawek do 100 mg podawanych 2 razy na dobę przez 10 tyg. u dzieci w wieku ponad 8 lat i młodzieży. Dawka początkowa to 25 mg na dobę. Dawkę można zwiększać o 25 mg co 4-7 dni przy dobrej tolerancji, aż do uzyskania skutecznej dawki. Maksymalna dawka u dzieci nie powinna przekraczać 200 mg na dobę. Zaleca się, aby całkowitą dawkę dobową większą niż 50 mg podawać w 2 dawkach podzielonych. Jeśli 2 dawki podzielone nie są równe, większa dawka powinna być podana przed snem. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek należy zaczynać leczenie od małych dawek; pacjenci powinni pozostawać pod stałą kontrolą. U pacjentów w podeszłym wieku dawki należy zwiększać wolniej i zawsze z zachowaniem ostrożności. Tabletki należy połykać bez rozgryzania, popijając wodą.

Wskazania

Duże zaburzenia depresyjne. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie z tyzanidyną i inhibitorami MAO lub ramelteonem. Leczenie fluwoksaminą można rozpocząć 2 tyg. po odstawieniu nieodwracalnych inhibitorów MAO lub 1 dzień po odstawieniu odwracalnych inhibitorów MAO (np. moklobemidu). Podawanie inhibitorów MAO można rozpoczynać co najmniej 1 tydz. po odstawieniu fluwoksaminy.

Środki ostrożności

Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia oraz samobójstwa. Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania pełnej remisji. Pacjent powinien być ściśle monitorowany do czasu wystąpienia poprawy oraz we wczesnym etapie powrotu do zdrowia (zwiększone ryzyko samobójstwa). U pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia, szczególnie pacjentów w wieku poniżej 25 lat. W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, należy ściśle obserwować pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Fluwoksamina nie powinna być stosowana w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. W toku prób klinicznych zachowania samobójcze (próby samobójstwa i myśli samobójcze) oraz wrogość (szczególnie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż w grupie, której podawano placebo. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta jednak zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży, dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania. Pacjenci z niewydolnością wątroby lub nerek powinni rozpoczynać leczenie od małej dawki i pozostawać pod ścisłą kontrolą. W przypadku wystąpienia zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych z towarzyszącymi objawami klinicznymi leczenie należy przerwać. Fluwoksaminę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z manią/hipomanią; należy przerwać podawanie fluwoksaminy, jeśli pacjent wejdzie w fazę manii. U pacjentów z objawami akatyzji zwiększenie dawki może być szkodliwe. Zalecana jest ostrożność u pacjentów z drgawkami w wywiadzie. Należy unikać podawania fluwoksaminy u pacjentów z niestabilną padaczką, a pacjenci z kontrolowanymi napadami powinni być starannie monitorowani. Leczenie fluwoksaminą należy przerwać, jeśli wystąpią napady padaczkowe lub zwiększy się ich częstość. W przypadku wystąpienia objawów zespołu serotoninowego lub złośliwego zespołu neuroleptycznego leczenie fluwoksaminą należy przerwać oraz zastosować podtrzymujące leczenie objawowe. Istnieją rzadkie doniesienia o hiponatremii ustępującej po odstawieniu fluwoksaminy (większość u pacjentów w podeszłym wieku). Niektóre przypadki mogły być związane z nieprawidłowym wydzielaniem hormonu antydiuretycznego. Możliwe są zaburzenia stężenia glukozy we krwi (tj. hiperglikemia, hipoglikemia, zmniejszona tolerancja glukozy), zwłaszcza we wczesnym etapie leczenia. W przypadku podawania fluwoksaminy pacjentom z cukrzycą może zachodzić konieczność dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych. Ze względu na ryzyko nieprawidłowych krwawień (krwawienia z przewodu pokarmowego, krwawienia ginekologiczne i inne krwawienia w obrębie skóry i błon śluzowych) należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki z grupy SSRI, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz stosujących równocześnie leki wpływające na czynność płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne lub pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ) lub leki zwiększające ryzyko krwawień oraz w przypadku występowania krwawień w wywiadzie i stanów predysponujących do krwawień (np. trombocytopenia i zaburzenia krzepliwości). Ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu typu torsades de pointes fluwoksaminy nie należy stosować w skojarzeniu z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem. Z powodu braku doświadczenia klinicznego zaleca się zwrócić szczególną uwagę na pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego. Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się ostrożność podczas równoczesnego stosowania fluwoksaminy i terapii elektrowstrząsowej.

Niepożądane działanie

Często: anoreksja, pobudzenie psychoruchowe, nerwowość, lęk, bezsenność, senność, drżenie, ból i zawroty głowy, kołatanie serca, tachykardia, ból brzucha, zaparcie, biegunka, suchość w ustach, niestrawność, nudności i wymioty (zwykle słabną w ciągu pierwszych 2 tyg. leczenia), nadmierne pocenie się, astenia, złe samopoczucie. Niezbyt często: omamy, dezorientacja, zaburzenia pozapiramidowe, ataksja, niedociśnienie ortostatyczne, skórne reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy wysypka, świąd), bóle stawów, bóle mięśni, nieprawidłowy (opóźniony) wytrysk. Rzadko: mania, drgawki, zaburzenia czynności wątroby, nadwrażliwość na światło, mlekotok. Częstość nieznana: objawy krwotoczne (tj. krwawienia z przewodu pokarmowego, wybroczyny, plamica), hiperprolaktynemia, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, hiponatremia, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała, myśli samobójcze, zespół serotoninowy, zdarzenia przypominające złośliwy zespół neuroleptyczny, parestezje, zaburzenia smaku i SIADH, niepokój psychoruchowy/akatyzja, jaskra, zaburzenia oddawania moczu (włączając w to zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu, częstomocz, oddawanie moczu w nocy i mimowolne oddawanie moczu), złamania kości (istnieje zwiększone ryzyko złamań kości głównie u pacjentów w wieku 50 lat i starszych), anorgazmia, zaburzenia miesiączkowania (takie jak brak miesiączki, skąpe miesiączki, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy), zespół odstawienny (włączając zespół odstawienny u noworodka). Zaprzestanie leczenia fluwoksaminą (zwłaszcza nagłe) zwykle prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia: zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje, zaburzenia widzenia, uczucie wstrząsu elektrycznego), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne marzenia senne), pobudzenie i niepokój, drażliwość, splątanie, niestabilność emocjonalna, nudności i (lub) wymioty, biegunka, nadmierne pocenie się, kołatanie serca, bóle głowy i drżenie. U dzieci i młodzieży z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, często zgłaszanymi działaniami niepożądanymi, występującymi częściej niż po podawaniu placebo były: bezsenność, astenia, pobudzenie, nadmierne pobudzenie ruchowe, senność i niestrawność; ciężkie działania niepożądane obejmowały także pobudzenie i hipomanię. U dzieci i młodzieży w czasie stosowania leku poza badaniami klinicznymi odnotowano drgawki.

Ciąża i laktacja

Nie należy stosować preparatu w czasie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga leczenia fluwoksaminą. Wyniki badań epidemiologicznych wskazują, że stosowanie SSRI w ciąży, zwłaszcza w późnej ciąży, może zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN). Badania dotyczące szkodliwego wpływu na rozrodczość u zwierząt wykazały związane z leczeniem zwiększenie toksycznego działania na płód (śmiertelność płodów, nieprawidłowości dotyczące oczu). Wpływ na ludzi jest nieznany. Opisano pojedyncze przypadki objawów odstawienia u noworodka w wyniku stosowania przez matkę fluwoksaminy w końcowym okresie ciąży. U noworodków, narażonych na działanie leków z grupy SSRI w III trymestrze ciąży, wystąpiły: trudności z karmieniem i (lub) oddychaniem, napady padaczkowe, niestabilność temperatury ciała, hipoglikemia, drżenia, nieprawidłowe napięcie mięśni, drżączka ze zdenerwowania, sinica, zdenerwowanie, ospałość, senność, wymioty, problemy ze snem i ciągły płacz. Zaburzenia te mogą wymagać przedłużenia hospitalizacji. Fluwoksamina jest wydzielana w niewielkich ilościach do mleka kobiecego, dlatego lek nie powinien być stosowany u kobiet karmiących piersią. Badania dotyczące toksycznego wpływu na rozrodczość u zwierząt wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję samców i samic. Margines bezpieczeństwa dotyczący tego wpływu nie został określony. Wpływ na ludzi jest nieznany. Nie należy stosować preparatu u pacjentek planujących ciążę, chyba że stan kliniczny pacjentki wymaga leczenia fluwoksaminą.

Uwagi

Należy unikać nagłego odstawiania leku; dawkę należy zmniejszać stopniowo przez okres co najmniej 1-2 tyg. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub zaprzestaniu leczeniawystąpią nasilone objawy odstawienia, można rozważyć powrót do poprzednio podawanej dawki. Następnie można kontynuować zmniejszanie dawki bardziej stopniowo. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu. Ze względu na występowanie senności podczas leczenia preparatem, zaleca się ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do ustalenia indywidualnej reakcji na lek.

Interakcje

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z tyzanidyną i inhibitorami MAO. Leczenie fluwoksaminą można rozpocząć 2 tyg. po odstawieniu nieodwracalnych inhibitorów MAO lub 1 dzień po odstawieniu odwracalnych inhibitorów MAO (np. moklobemidu). Podawanie inhibitorów MAO można rozpoczynać co najmniej 1 tydz. po odstawieniu fluwoksaminy. Fluwoksamina jest silnym inhibitorem CYP1A2, w mniejszym stopniu CYP2C i CYP3A4. Leki metabolizowane w znacznym stopniu przez te izoenzymy są wolniej wydalane i mogą osiągać wyższe stężenia w osoczu podczas jednoczesnego stosowania fluwoksaminy. Jest to szczególnie istotne w przypadku leków o wąskim przedziale terapeutycznym. Pacjenci powinni być starannie monitorowani, a w razie konieczności zalecane jest dostosowanie dawki tych leków. Fluwoksamina wykazuje nieznaczne działanie hamujące na CYP2D6 i prawdopodobnie nie wpływa na procesy metaboliczne inne niż reakcje utleniania oraz na wydalanie nerkowe. W przypadku jednoczesnego stosowania fluwoksaminy odnotowano zwiększenie ustabilizowanych wcześniej stężeń w osoczu trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (tj. klomipraminy, imipraminy, amitryptyliny) i neuroleptyków (tj. klozapiny, olanzapiny, kwetiapiny), które są w znaczącym stopniu metabolizowane przez CYP1A2. Po rozpoczęciu leczenia fluwoksaminą należy rozważyć zmniejszenie dawki tych leków. Pacjenci otrzymujący równocześnie fluwoksaminę oraz leki metabolizowane przez CYP1A2 i charakteryzujące się wąskim przedziałem terapeutycznym (takie jak takryna, teofilina, metadon, meksyletyna) powinni być starannie monitorowani. W razie konieczności zalecana jest zmiana dawkowania tych leków. Opisywano pojedyncze przypadki kardiotoksyczności podczas stosowania fluwoksaminy w skojarzeniu z tiorydazyną. Z uwagi na zwiększenie stężenia propranololu w osoczu podczas jednoczesnego stosowania fluwoksaminy, może zachodzić konieczność zmniejszenia dawki propranololu. Stężenia kofeiny w osoczu mogą się zwiększać w przypadku jednoczesnego stosowania fluwoksaminy - pacjenci spożywający duże ilości napojów zawierających kofeinę powinni zmniejszyć ich spożycie, jeśli stosują fluwoksaminę i wystąpią u nich działania niepożądane zależne od kofeiny (takie jak: drżenie, kołatanie serca, nudności, niepokój, bezsenność). Z uwagi na możliwość zwiększenia stężenia ropinirolu w osoczu i większego ryzyka przedawkowania w przypadku jednoczesnego stosowania fluwoksaminy, może zachodzić konieczność kontrolowania stanu pacjenta i zmniejszenia dawki ropinirolu podczas leczenia fluwoksaminą i po jej odstawieniu. Pacjenci otrzymujący jednocześnie fluwoksaminę i leki metabolizowane przy udziale CYP2C, charakteryzujące się wąskim przedziałem terapeutycznym (takie jak fenytoina), powinni być starannie monitorowani; w razie konieczności zaleca się dostosowanie dawki. Podczas równoczesnego stosowania z fluwoksaminą, stężenie warfaryny w osoczu było znacząco zwiększone, a czas protrombinowy wydłużony. Ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu typu torsades de pointes fluwoksaminy nie należy stosować w skojarzeniu z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem. Pacjenci otrzymujący fluwoksaminę w skojarzeniu z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, charakteryzującymi się wąskim przedziałem terapeutycznym (takimi jak karbamazepina, cyklosporyna), powinni być uważnie monitorowani. W razie konieczności zaleca się dostosowanie dawki tych leków. Stężenia w osoczu benzodiazepin metabolizowanych w reakcji utleniania (np. triazolamu, midazolamu, alprazolamu i diazepamu) mogą się zwiększać w przypadku jednoczesnego stosowania z fluwoksaminą. Dawkę tych benzodiazepin należy w takiej sytuacji zmniejszyć. Fluwoksamina nie wpływa na stężenia digoksyny i atenololu w osoczu. Działanie serotoninergiczne fluwoksaminy może się nasilać, jeżeli jest ona stosowana w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi (w tym tramadolem, tryptanami, lekami z grupy SSRI i preparatami dziurawca). Fluwoksamina była stosowana w skojarzeniu z litem w leczeniu ciężko chorych pacjentów niereagujących na leki. Należy jednak pamiętać, że lit (i prawdopodobnie tryptofan) nasila działanie serotoninergiczne fluwoksaminy. Skojarzenie tych leków należy stosować ostrożnie u pacjentów z ciężką depresją niereagującą na leki. U pacjentów leczonych jednocześnie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi i fluwoksaminą ryzyko krwawienia może być zwiększone, dlatego pacjenci tacy powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą. Pacjentom należy zalecić unikanie spożywania alkoholu podczas stosowania fluwoksaminy.

Preparat zawiera substancję Fluvoxamine maleate.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 100 mg maleinianu fluwoksaminy.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.