Femoston mini

1 tabl. powl. zawiera 0,5 mg 17 β-estradiolu (w postaci estradiolu półwodnego) i 2,5 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Femoston mini 28 szt., tabl. powl. 33,98zł 2017-10-31

Działanie

Preparat stosowany w ciągłej złożonej hormonalnej terapii zastępczej. Zawarty w preparacie 17β-estradiol jest chemicznie i biologicznie identyczny z endogennym hormonem ludzkim; uzupełnia niedobór estradiolu u kobiet po menopauzie i łagodzi objawy wypadowe. Dydrogesteron jest progestagenem, który zmniejsza ryzyko rozrostu endometrium, który mogą spowodować estrogeny u kobiet z zachowaną macicą. Estradiol zmikronizowany jest łatwo wchłaniany z przewodu pokarmowego. Estrogeny znajdują się zarówno w postaci niezwiązanej jak i słabo związanej z albuminami wykazując duże powinowactwo do globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG). Procent związania z SHBG wynosi 23-53% u kobiet w okresie postmenopauzalnym otrzymujących estrogeny skoniugowane. Po podaniu doustnym estradiol jest metabolizowany w znacznym stopniu. Głównymi nieskoniugowanymi i skoniugowanymi metabolitami są estron i siarczan estronu. Metabolity te mogą wpływać na aktywność estrogenów, zarówno bezpośrednio lub po przemianie w estradiol. Siarczan estronu może podlegać krążeniu jelitowo-wątrobowemu. Główne metabolity wydalane z moczem to glukuronian estronu i estradiolu. T0,5 wynosi 10-16 h. Po podaniu doustnym dydrogesteron jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po 0,5-2,5 h. Całkowita biodostępność wynosi 28%. Po podaniu doustnym dydrogesteron jest szybko metabolizowany do 20α-dihydrodydrogesteronu (DHD). Dydrogesteron i DHD są w ponad 90% związane z białkami osocza. Największe stężenie DHD osiągane jest 1,5 h po przyjęciu dawki leku. Stężenie DHD w osoczu jest znacznie większe niż samego leku (AUC dla DHD - 40 razy większe; Cmax - 25 razy większe). Średnie T0,5 dydrogesteronu i DHD wynoszą odpowiednio: 5-7 h oraz od 14-17 h. Średnio 63% dawki jest wydalane z moczem.

Dawkowanie

Doustnie: 1 tabl. na dobę w cyklu 28-dniowym, niezależnie od posiłków. Leczenie powinno być prowadzone bez przerw w stosowaniu. Należy zalecić stosowanie najmniejszej dawki leku tak długo jak to będzie konieczne. Leczenie metodą ciągłą złożoną można rozpocząć stosując preparat w zależności od czasu, który upłynął od ostatniej miesiączki oraz od ciężkości objawów. Leczenie preparatem może być rozpoczęte u kobiet po naturalnej menopauzie, ale nie wcześniej niż 12 mies. po ostatnim naturalnym krwawieniu miesięcznym. W przypadku menopauzy indukowanej chirurgicznie leczenie można rozpocząć natychmiast. Następnie dawkowanie można dostosować w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentek, u których następuje zmiana leczenia z innego preparatu stosowanego metodą ciągłą sekwencyjną lub cykliczną, należy zakończyć 28-dniowy cykl leczenia i następnie rozpocząć przyjmowanie preparatu Femoston mini. U pacjentek, u których następuje zmiana leczenia z preparatu stosowanego metodą ciągłą złożoną, leczenie może być rozpoczęte w dowolnym czasie. W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć dawkę zwykle stosowaną tak szybko jak to możliwe. Jeśli upłynęło więcej niż 12 h należy przyjąć kolejną tabletkę o wyznaczonej porze, bez przyjmowania pominiętej tabletki. Jest prawdopodobne, że w takim przypadku może zwiększyć się krwawienie lub plamienie śródcykliczne.

Wskazania

Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) w przypadku wystąpienia objawów niedoboru estrogenów u kobiet po menopauzie, to znaczy u kobiet, u których od ostatniej miesiączki upłynęło przynajmniej 12 miesięcy. Brak jest dostatecznych danych dotyczących leczenia kobiet w wieku powyżej 65 lat.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Występowanie w przeszłości, rozpoznanie lub uzasadnione podejrzenie raka piersi. Rozpoznanie lub uzasadnione podejrzenie występowania estrogenozależnych guzów złośliwych (np. rak endometrium). Niezdiagnozowane krwawienia z narządów płciowych. Nieleczony rozrost endometrium. Przebyta lub istniejąca obecnie żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna). Zaburzenia zakrzepowe (np. niedobór białka C, białka S lub antytrombiny). Przebyta niedawno lub istniejąca obecnie zakrzepica tętnic (np. dusznica bolesna, zawał serca). Przebyta lub ostra choroba wątroby w wywiadzie, do czasu powrotu do normy testów czynnościowych wątroby. Porfiria.

Środki ostrożności

HTZ w leczeniu objawów menopauzy powinna być rozpoczynana jedynie wtedy, gdy objawy te powodują pogorszenie jakości życia. Zawsze powinno się rozważyć ryzyko i korzyści związane z leczeniem. Oceny takiej powinno się dokonywać przynajmniej raz w roku, a terapia powinna być kontynuowana, tak długo jak korzyści przeważają nad ryzykiem. Dane dotyczące ryzyka związanego z HTZ w leczeniu przedwczesnej menopauzy są ograniczone. Istnieje niskie ryzyko bezwzględne u młodszych kobiet, stosunek korzyści do ryzyka u tych kobiet może być korzystniejszy niż u starszych kobiet. Przed pierwszym lub ponownym zastosowaniem HTZ należy dokładnie przeprowadzić wywiad dotyczący pacjentki oraz jej rodziny. Wskazane jest badanie przedmiotowe (w tym narządów miednicy i piersi). W trakcie leczenia zaleca się przeprowadzanie badań okresowych (w tym odpowiednie badania obrazowe np. mammografia) zgodnie z aktualnie obowiązującymi zasadami dotyczącymi badań przesiewowych, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjentek. Pacjentka powinna być obserwowana szczególnie starannie, jeśli któryś z niżej wymienionych stanów występuje obecnie, miał miejsce w przeszłości i (lub) ulegał pogorszeniu w okresie ciąży albo prowadzonej wcześniej terapii hormonalnej; preparat może spowodować ponowne pojawienie się lub pogorszenie tych stanów: mięśniaki gładkie (włókniakomięśniaki macicy) lub endometrioza; czynniki ryzyka wystąpienia zaburzeń zakrzepowo-zatorowych; czynniki ryzyka rozwoju nowotworów estrogenozależnych, np. rak piersi u krewnych w pierwszym stopniu pokrewieństwa; nadciśnienie tętnicze; choroby wątroby (np. gruczolak wątroby); cukrzyca z obecnością lub bez powikłań naczyniowych; kamica żółciowa; migrena lub (ciężkie) bóle głowy; toczeń rumieniowaty układowy; rozrost endometrium w wywiadzie; padaczka; astma; otoskleroza; oponiak. Wskazania do natychmiastowego przerwania leczenia: żółtaczka lub pogorszenie się czynności wątroby; istotny wzrost ciśnienia tętniczego; pojawienie się bólów głowy o typie migrenowym; ciąża. U kobiet z zachowaną macicą ryzyko rozrostu endometrium i rozwoju raka endometrium ulega zwiększeniu, gdy przez dłuższy okres czasu są stosowane same estrogeny (2-12 razy większe ryzyko niż u kobiet niestosujących estrogenów). Po zakończeniu leczenia ryzyko może być zwiększone przez okres przynajmniej 10 lat. Stosowanie złożonej terapii estrogenowo-progestagenowej może zapobiegać zwiększeniu tego ryzyka. W pierwszych miesiącach leczenia mogą wystąpić czasami krwawienia oraz plamienia w środku cyklu; jeśli krwawienia lub plamienia pojawią się w późniejszym okresie lub nie ustąpią mimo zaprzestania leczenia, należy przeprowadzić diagnostykę obejmującą biopsję endometrium w celu ustalenia przyczyny krwawień i wykluczenia nowotworu endometrium. U kobiet stosujących skojarzoną estrogenowo-progestagenową HTZ istnieje zwiększone ryzyko raka piersi, co jest zależne od czasu trwania HTZ. Wzrost ryzyka jest widoczny w ciągu pierwszych kilku lat leczenia, ale powraca do wartości wyjściowych po kilku (najczęściej 5) latach od zakończenia leczenia. HTZ, szczególnie obejmująca skojarzoną terapię estrogenowo-progestagenową, prowadzi do wzrostu gęstości obrazów mammograficznych, co może utrudnić wykrywanie raka piersi metodą radiologiczną. Długotrwałe stosowanie HTZ metodą skojarzoną estrogenowo-progestagenową wiąże się z z niewielkim zwiększeniem ryzyka wystąpienia raka jajnika. HTZ jest związana z 1,3-3 krotnym wzrostem ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) - zakrzepica żył głębokich lub zatorowość płucna. Prawdopodobieństwo wystąpienia epizodu jest największe w czasie 1. roku leczenia. Ogólnie uznawane czynniki ryzyka wystąpienia ŻChZZ to: stosowanie estrogenów, starszy wiek, rozległe operacje chirurgiczne, przedłużone unieruchomienie, otyłość (BMI>30 kg/m2), ciąża, połóg, toczeń rumieniowaty układowy i rak. Brak jednoznacznej opinii dotyczącej możliwej roli żylaków w ryzyku wystąpienia ŻChZZ. Zaleca się czasowe wstrzymanie HTZ na 4-6 tyg. przed planowaną operacją i następującym po niej przedłużonym unieruchomieniem. Nie należy ponownie rozpoczynać leczenia do czasu powrotu pacjentki do pełnej aktywności. U kobiet, u których nie wystąpiła ŻChZZ, ale wystąpiła w młodym wieku u krewnych w pierwszej linii pokrewieństwa można zaproponować badanie przesiewowe po dokładnym rozważeniu jego ograniczeń (ujawnia tylko pewien odsetek zaburzeń zakrzepowych). U kobiet stosujących przewlekle leki przeciwkrzepliwe należy starannie rozważyć stosunek ryzyka do spodziewanych korzyści związanych z HTZ. Wystąpienie ŻChZZ po rozpoczęciu stosowania HTZ wymaga przerwania leczenia. Badania nie potwierdziły korzystnego wpływu terapii skojarzonej estrogenowo-progestagenowej lub terapii wyłącznie estrogenami na profilaktykę zawału serca u kobiet z lub bez choroby wieńcowej. Podczas leczenia skojarzonego estrogenowo-progestagenowego względne ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej jest nieznacznie zwiększone (zwiększa się z wiekiem). Terapia skojarzona estrogenowo-progestagenowa oraz samymi estrogenami wiąże się ze zwiększeniem ryzyka udaru niedokrwiennego mózgu do 1,5-raza (ryzyko to zwiększa się z wiekiem). Z uwagi na retencję płynów powodowaną przez estrogeny, pacjentki z zaburzeniami czynności serca lub nerek wymagają szczególnego nadzoru. Ze względu na ryzyko wystąpienia zapalenia trzustki kobiety z rozpoznaną wcześniej hipertriglicerydemią wymagają szczególnego nadzoru. Estrogeny powodują zwiększenie aktywności globuliny wiążącej hormony tarczycy (TBG), globuliny wiążącej kortykosteroidy (CBG), globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG), co prowadzi do zwiększenia stężenia we krwi odpowiednio hormonów tarczycy, kortykosteroidów i hormonów płciowych. Aktywność hormonów wolnych lub aktywnych biologicznie nie ulega zmianie. Zwiększone mogą być aktywności innych białek osocza (substratu dla angiotensyny/reniny, alfa-1 antytrypsyny, ceruloplazminy). Stosowanie HTZ nie poprawia funkcji poznawczych. Istnieją pewne dowody o zwiększonym ryzyku otępienia u kobiet rozpoczynających terapię ciągłą skojarzoną lub HTZ samymi estrogenami w wieku powyżej 65 lat. Zawarte w preparacie estrogen i progestagen nie działają antykoncepcyjnie. Brak odpowiednich wskazań do stosowania preparatu u dzieci i młodzieży. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentek z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: migrena, bóle głowy, nudności, bóle brzucha, wzdęcia, skurcze kończyn dolnych, ból/tkliwość uciskowa piersi, krwawienia maciczne, plamienia postmenopauzalne i bóle w obrębie miednicy, osłabienie, zwiększenie i zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: kandydoza pochwy, zwiększenie wymiarów mięśniaka gładkiego, depresja, zmiana libido, nerwowość, zawroty głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, nadciśnienie tętnicze, choroba naczyń obwodowych, żylaki, niestrawność, choroby pęcherzyka żółciowego, skórne reakcje alergiczne (np. wysypka, pokrzywka, świąd), bóle pleców, nadżerki szyjki macicy, zmiany wydzielania śluzu, obfite i bolesne miesiączkowanie, obrzęk obwodowy. Rzadko: maceracja rogówki, nietolerancja soczewek kontaktowych, zaburzenia czynności wątroby (niekiedy z żółtaczką, osłabieniem lub złym samopoczuciem i bólami brzucha), powiększenie piersi, zespół napięcia przedmiesiączkowego. Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, reakcje nadwrażliwości, pląsawica, zawał serca, udar mózgu, wymioty, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, rumień guzowaty, plamica naczyniowa, ostuda lub przebarwienia skórne (które mogą się utrzymywać po zaprzestaniu stosowania leku), nasilenie objawów porfirii. HTZ metodą estrogenowo-progestagenową jest związane ze zwiększeniem ryzyka: raka piersi, raka jajnika, żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, choroby wieńcowej, udaru niedokrwiennego mózgu. Inne działania niepożądane zgłaszane w związku ze stosowaniem estrogenów/progestagenów: łagodne i złośliwe nowotwory zależne od estrogenu (np. rak endometrium, rak jajnika), zwiększenie rozmiaru oponiaka, toczeń rumieniowaty układowy, hipertriglicerydemia, demencja, nasilenie epilepsji, zmiany włóknisto-torbielowate piersi, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe naczyń tętniczych, zapalenie trzustki (u kobiet z wcześniej występującą hipertriglicerydemią), zwiększenie całkowitego stężenia hormonów tarczycy, nietrzymanie moczu.

Ciąża i laktacja

Preparat nie jest wskazany w okresie ciąży i karmienia piersią. Wyniki większości badań epidemiologicznych dotyczących nieumyślnego podawania estrogenów z progestagenami w czasie ciąży nie wykazały działania teratogennego lub toksycznego na płód, brak wystarczających danych.

Interakcje

Nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących interakcji z innymi lekami. Skuteczność stosowania estrogenów i progestagenów może ulec zmniejszeniu przy jednoczesnym stosowaniu z substancjami indukującymi aktywność enzymów, w szczególności: CYP2B6, CYP3A4, CYP3A5, CYP3A7. Do środków tych należą leki przeciwdrgawkowe (np. fenobarbital, karbamazepina, fenytoina) i przeciwzakaźne (np. ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz). Rytonawir i nelfinawir pomimo, że znane są jako silne inhibitory enzymów CYP3A4, CYP3A5, CYP3A7, to stosowane równocześnie z hormonami steroidowymi wykazują właściwości indukujące. Preparaty zawierające dziurawiec zwyczajny mogą nasilać metabolizm estrogenów i progestagenów, skutkiem czego może być ich słabsze działanie i zmiana częstotliwości i nasilenia krwawień z dróg rodnych.

Preparat zawiera substancje Dydrogesterone, Estradiol.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

Femoston: opakowanie składa się z 14 tabl. ceglastoczerwonych zawierających 2 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego i 14 tabl. żółtych zawierających 2 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego oraz 10 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę. Femoston mite: opakowanie składa się z 14 tabl. białych zawierających 1 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego i 14 tabl. szarych zawierających 1 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego oraz 10 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg 17 β-estradiolu (w postaci estradiolu półwodnego) i 5 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 0,5 mg 17 β-estradiolu (w postaci estradiolu półwodnego) i 2,5 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę.

System transdermalny fazy I zawiera 1,5 mg estradiolu półwodnego; z systemu o pow. 15 cm2 uwalnia się 50 μg estradiolu na dobę, przez 7 dni. System transdermalny fazy II zawiera 1,5 mg estradiolu półwodnego i 1,5 mg lewonorgestrelu; z systemu o pow. 15 cm2 uwalnia się 50 μg estradiolu i 10 µg lewonorgestrelu na dobę, przez 7 dni.

1 tabl. zawiera 1 mg estradiolu (w postaci walerianianu estradiolu) oraz 0,5 mg octanu noretysteronu. Preparat zawiera laktozę.

1 saszetka 0,5 g żelu zawiera 0,5 mg estradiolu w postaci estradiolu półwodnego. 1 saszetka 1 g żelu zawiera 1 mg estradiolu w postaci estradiolu półwodnego.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg estradiolu (w postaci półwodzianu) oraz 0,5 mg octanu noretysteronu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 2 mg estradiolu (w postaci półwodzianu); 1 tabl. powl. mite zawiera 1 mg estradiolu (w postaci półwodzianu).

1 plaster zawiera 3,2 mg zmikronizowanego estradiolu w postaci półwodzianu (co odpowiada 3,1 mg estradiolu) i 11,2 mg zmikronizowanego octanu noretisteronu (co odpowiada 9,82 mg noretisteronu). W ciągu 24 h uwalnia się 50 µg estradiolu i 170 µg octanu noretisteronu.

W 1 plastrze o pojedynczej membranie znajduje się 3,2 mg mikronizowanego półwodnego estradiolu, co odpowiada 3,10 mg estradiolu. W ciągu 24 h z przylepca uwalnia się 50 µg 17β-estradiolu.

Najczęściej wyszukiwane

Opakowanie zawiera 21 tabl. o składzie: 0,15 mg dezogestrelu i 0,02 mg etynyloestradiolu.

System w kształcie pierścienia, zawierający 11 mg etonogestrelu oraz 3,474 mg etynyloestradiolu. System uwalnia średnio 0,12 mg etonogestrelu i 0,015 mg etynyloestradiolu na dobę, przez okres 3 tygodni.

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

System w kształcie pierścienia, zawierający 11 mg etonogestrelu oraz 3,474 mg etynyloestradiolu. System uwalnia średnio 0,12 mg etonogestrelu i 0,015 mg etynyloestradiolu na dobę, przez okres 3 tygodni.

1 tabl. biała zawiera 2 mg walerianianu estradiolu; 1 tabl. niebieska zawiera 2 mg walerianianu estradiolu i 10 mg octanu medroksyprogesteronu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 680 mg cytrynianu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg lub 2 mg winianu tolterodyny. 1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 4 mg winianu tolterodyny; kaps. zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg lub 0,03 mg etynyloestradiolu; preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg estradiolu w postaci półwodzianu oraz 2 mg drospirenonu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Pokonujemy MITY na temat nietrzymania moczu! Pokonujemy MITY na temat nietrzymania moczu!

Prawie połowa Polek (45%) uważa, że wystąpienie dolegliwości nietrzymania moczu (NTM) powodowałoby u nich konieczność rezygnacji z prowadzenia aktywnego trybu życia – ...

więcej

5 najczęstszych pytań na temat nietrzymania moczu 5 najczęstszych pytań na temat nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu to schorzenie, które występuje coraz częściej. Borykają się z nim ludzie starsi i młodsi, kobiety i mężczyźni. Czy z nietrzymaniem ...

więcej

Jak się uchronić przed zapaleniem pęcherza? Jak się uchronić przed zapaleniem pęcherza?

Zapalenia pęcherza możemy nabawić się przez cały rok, jednak sezon jesienno-zimowy sprzyja temu szczególnie. Częste przeziębienia, wychłodzenie i osłabienie organizmu to czynniki ...

więcej

Nowoczesne metody leczenia nietrzymania moczu – inwazyjne i nieinwazyjne Nowoczesne metody leczenia nietrzymania moczu – inwazyjne i nieinwazyjne

Wbrew obiegowym opiniom, nietrzymanie moczu – niezależnie od jego rodzaju i przyczyny – można skutecznie leczyć. Niestety wiele osób uważa ten problem ...

więcej

Nietrzymanie moczu może być efektem choroby lub złych nawyków Nietrzymanie moczu może być efektem choroby lub złych nawyków

Nietrzymanie moczu to przewlekła choroba, która dotyka wiele osób, choć tylko niewielka część chorych otwarcie mówi o tej dolegliwości. W zależności od ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.