Exviera

1 tabl. powl. zawiera 250 mg dazabuwiru (w postaci soli sodowej); tabletki zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Exviera 56 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwwirusowy, aktywny wobec wirusa zapalenia wątroby typu C. Dazabuwir jest nienukleozydowym inhibitorem RNA-zależnej polimerazy RNA HCV, kodowanej przez gen NS5B wirusa, która ma podstawowe znaczenie dla replikacji genomu wirusa. Podawanie dazabuwiru w skojarzeniu z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem łączy 3 substancje działające bezpośrednio przeciwwirusowo, o odmiennych mechanizmach działania i niepokrywających się profilach oporności, skierowane przeciw wirusowi zapalenia wątroby typu C (HCV) na wielu etapach jego cyklu replikacyjnego. Po podaniu doustnym dazabuwir osiąga Cmax w czasie 4-5 h. Dazabuwir podawany w skojarzeniu z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem osiąga stan stacjonarny po około 12 dniach dawkowania. Pokarm (bez względu na rodzaj posiłku) zwiększa narażenie (AUC) na dazabuwir o 30% w porównaniu z podaniem na czczo; w celu zapewnienia maksymalnego wchłaniania lek należy przyjmować z pokarmem. Dazabuwir wiąże się z białkami osocza w >99,5%, a jego główny metabolit M1 w 94,5%. Biorąc pod uwagę wiązanie z białkami i aktywność M1 przeciw HCV o genotypie 1 in vitro oczekuje się, że metabolit ten jest podobnie skuteczny jak dazabuwir. Ponadto, M1 jest substratem rodziny transporterów wychwytu wątrobowego OATP1 i OCT1 i dlatego jego stężenie w hepatocytach, a co za tym idzie jego skuteczność może być większa niż dazabuwiru. Dazabuwir jest metabolizowany głównie z udziałem CYP2C8 i w mniejszym stopniu z udziałem CYP3A. Metabolitem występującym we krwi w największej ilości jest M1, który powstaje w wyniku metabolizmu oksydacyjnego katalizowanego głównie z udziałem CYP2C8. Lek jest wydalany z kałem (94%), w postaci substancji macierzystej (26,2%) i metabolitu M1 (31,5%). M1 jest usuwany głównie bezpośrednio z żółcią oraz w wyniku sprzęgania z kwasem glukuronowym za pośrednictwem UGT i, w niewielkim stopniu, w wyniku metabolizmu oksydacyjnego. Średni T0,5 dazabuwiru wynosi ok. 6 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 250 mg dazabuwiru 2 razy na dobę (rano i wieczorem). Dazabuwiru nie wolno stosować w monoterapii. Dazabuwir należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zakażenia HCV, jak podano poniżej. Należy zapoznać się z ChPL leków stosowanych w skojarzeniu z dazabuwirem. Genotyp 1b, bez marskości wątroby lub z wyrównaną marskością wątroby: dazabuwir + ombitaswir/parytaprewir/rytonawir - czas leczenia 12 tyg.; stosowanie przez 8 tyg. można rozważyć u uprzednio nieleczonych pacjentów zakażonych wirusem o genotypie 1b z minimalnym do umiarkowanego zwłóknieniem wątroby (w ocenie nasilenia choroby wątroby przy użyciu metod nieinwazyjnych skojarzenie biomarkerów oznaczanych we krwi lub skojarzenie pomiaru sztywności wątroby i badania krwi zwiększa dokładność oceny i badania takie powinny być wykonane u wszystkich pacjentów z umiarkowanym zwłóknieniem wątroby przed leczeniem trwającym 8 tyg.). Genotyp 1a, bez marskości wątroby: dazabuwir + ombitaswir/parytaprewir/rytonawir + rybawiryna - czas leczenia 12 tyg. Genotyp 1a, z wyrównaną marskością wątroby: dazabuwir + ombitaswir/parytaprewir/rytonawir + rybawiryna - czas leczenia 24 tyg. Uwaga: u pacjentów z zakażeniem wirusem o nieznanym podtypie genotypu 1 lub z zakażeniem mieszanym genotypem 1, postępować zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania w zakażeniu wirusem o genotypie 1a. W przypadku pominięcia dawki, gdy od zwykłej pory przyjmowania leku upłynęło mniej niż 6 h, należy przyjąć lek jak najszybciej, a następną dawkę - o zwykłej porze; jeśli od zwykłej pory przyjmowania leku upłynęło >6 h, nie należy przyjmować pominiętej dawki, a następną dawkę przyjąć wg zwykłego schematu dawkowania. Nie należy przyjmować dawki podwójnej. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowanie dawki dazabuwiru u pacjentów w podeszłym wieku. Nie jest konieczne dostosowanie dawki dazabuwiru u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub u dializowanych pacjentów ze schyłkową chorobą nerek; w przypadku pacjentów, u których konieczne jest stosowanie rybawiryny, należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w ChPL rybawiryny. Nie jest konieczne dostosowanie dawki dazabuwiru u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (A wg Childa-Pugha); dazabuwir nie jest zalecany u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (B wg Childa-Pugha); nie stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C wg Childa-Pugha). Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności dazabuwiru u dzieci i młodzieży w wieku Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości; nie rozgryzać, nie łamać, nie rozpuszczać. W celu zapewnienia maksymalnego wchłaniania, lek należy przyjmować podczas posiłku, bez względu na zawartość w nim tłuszczu i wartość kaloryczną.

Wskazania

Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (pWZW C) u dorosłych, w skojarzeniu z innymi lekami. Nie określono skuteczności dazabuwiru u pacjentów zakażonych HCV o innych genotypach niż genotyp 1.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na dazabuwir lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Stosowanie z lekami zawierającymi etynyloestradiol, takimi jak większość złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych lub antykoncepcyjnych systemów terapeutycznych dopochwowych. Stosowanie z silnymi lub umiarkowanymi induktorami enzymów, takimi jak: karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, efawirenz, newirapina, etrawiryna, enzalutamid, mitotan, ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) - ryzyko osłabienia skuteczności dazabuwiru. Stosowanie z silnymi inhibitorami CYP2C8, takimi jak gemfibrozyl - ryzyko zwiększenia stężenia dazabuwiru we krwi. Należy uwzględnić także przeciwwskazania dotyczące leków stosowanych w skojarzeniu z dazabuwirem (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir), zapisane w ich ChPL.

Środki ostrożności

Dazabuwiru nie należy stosować w leczeniu pacjentów zakażonych wirusem o innym genotypie niż 1. Nie wykazano skuteczności dazabuwiru u pacjentów uprzednio narażonych na dazabuwir lub leki o przewidywanej oporności krzyżowej. Nie podawać pacjentom ze współistniejącym zakażeniem HIV, u których nie stosuje się przeciwretrowirusowego leczenia supresyjnego (dazabuwir zalecany jest do stosowania w skojarzeniu z parytaprewirem/ombitaswirem/rytonawirem, a rytonawir może się przyczyniać do powstawania selektywnej oporności na inhibitory proteazy u pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HIV). Należy uwzględnić interakcje leków w sytuacji współistniejącego zakażenia HIV. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać u wszystkich pacjentów badanie przesiewowe na obecność HBV. Pacjenci ze współistniejącym zakażeniem HBV/HCV są zagrożeni reaktywacją HBV i dlatego należy ich monitorować oraz postępować zgodnie z aktualnymi wytycznymi klinicznymi. Lek nie jest zalecany u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (B wg Childa-Pugha); leku nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C wg Childa-Pugha). Pacjentów z marskością wątroby należy: monitorować czy nie występują u nich kliniczne objawy dekompensacji czynności wątroby (takie jak wodobrzusze, encefalopatia wątrobowa, krwotok z żylaków przełyku); wykonywać badania laboratoryjne czynności wątroby, w tym oznaczenia stężenia bezpośredniej bilirubiny, przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie pierwszych 4 tyg. po rozpoczęciu leczenia i następnie tak, wg wskazań klinicznych; zaprzestać leczenia jeśli u pacjenta wystąpią objawy dekompensacji czynności wątroby. Podczas leczenia może wystąpić bezobjawowe zwiększenie aktywności AlAT związane ze stosowaniem dazabuwiru i ombitaswiru/parytaprewiru/rytonawiru; pacjentów należy obserwować, czy nie występują u nich wczesne objawy zapowiadające zapalenie wątroby, takie jak uczucie zmęczenia, osłabienie, brak łaknienia, nudności i wymioty oraz późniejsze objawy przedmiotowe, takie jak żółtaczka i przebarwienia stolca; nie jest konieczne rutynowe monitorowanie enzymów wątrobowych u pacjentów bez marskości wątroby. Ze względu na zawartość laktozy, nie należy stosować leku u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: świąd. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy. Ponadto w skojarzeniu z rybawiryną - bardzo często: bezsenność, nudności, astenia, uczucie zmęczenia; często: niedokrwistość; świąd w przypadku leczenia z rybawiryną występuje bardzo często. Obserwowano zwiększenie aktywności AlAT > 5 x GGN (częściej w przypadku jednoczesnego stosowania etynyloestradiolu, dlatego jest on są przeciwwskazany podczas terapii dazabuwirem i ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem); w większości przypadków zwiększenie aktywności AlAT było przemijające i na ogół nie było związane ze zwiększeniem stężenia bilirubiny; marskość wątroby nie stanowiła czynnika ryzyka zwiększenia aktywności AlAT). Obserwowano przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny; nie było związane ze zwiększeniem aktywności aminotransferaz; u pacjentów, którzy nie przyjmowali rybawiryny częstość występowania zwiększonego stężenia pośredniej bilirubiny była mniejsza. Po wprowadzeniu do obrotu obserwowano dekompensację czynności wątroby oraz niewydolność wątroby.

Ciąża i laktacja

Unikać stosowania w ciąży. Substancja czynna i jej metabolity wydalane są do mleka matek - ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionych piersią niemowląt, należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu leczenia dazabuwirem, uwzględniając znaczenie leczenia dla matki. W przypadku równoczesnego podawania rybawiryny z preparatem zastosowanie mają przeciwwskazania dotyczące stosowania rybawiryny w ciąży i podczas karmienia piersią (patrz ChPL rybawiryny). Etynyloestradiol w skojarzeniu z preparatem jest przeciwwskazany.

Uwagi

W trakcie leczenia dazabuwirem w skojarzeniu z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem i rybawiryną zgłaszano uczucie zmęczenia - należy wziąć to pod uwagę podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Dazabuwir musi być zawsze stosowany z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem - należy rozważyć profil interakcji każdej substancji stosowanej w skojarzeniu. Przeciwwskazane jest stosowanie z silnymi lub umiarkowanymi induktorami enzymów, takimi jak: karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, efawirenz, newirapina, etrawiryna, enzalutamid, mitotan, ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny - Hypericum perforatum (zmniejszenie stężenia dazabuwiru we krwi i osłabianie skuteczności terapeutycznej). Przeciwwskazane jest stosowanie z lekami zawierającymi etynyloestradiol, takimi jak większość złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych lub antykoncepcyjnych systemów terapeutycznych dopochwowych (zwiększenie aktywności AlAT). Przeciwwskazane jest stosowanie z silnymi inhibitorami CYP2C8, takimi jak gemfibrozyl (zwiększenie stężenia dazabuwiru we krwi). Sulfametoksazol, trimetoprim mogą zwiększać stężenie dazabuwiru we krwi, być może w wyniku hamowania CYP2C8 - nie jest konieczne dostosowanie dawki dazabuwiru oraz ombitaswiru/parytaprewiru/rytonawiru. Deferazyroks, teryflunomid mogą zwiększać narażenie na dazabuwir - należy zachować ostrożność. Dazabuwir jest substratem P-gp i BCRP, a jego główny metabolit M1 jest substratem OCT1. Nie oczekuje się, że hamowanie P-gp i BCRP będzie powodowało istotne klinicznie zwiększenie narażenia na dazabuwir. Przeciwskazane jest stosowanie dazabuwiru i ombitaswiru/parytaprewiru/rytonawiru z ketokonalozem (hamowanie CYP3A4 i (lub) P-gp przez ketokonazol i parytaprewir/rytonawir/ombitaswir, zwiększenie stężenia dazabuwiru, parytaprewiru oraz ketokonazolu we krwi). Dazabuwir jest inhibitorem BCRP; stosowany z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem może zwiększać stężenia leków, będących substratami BCRP, takich jak: sulfasalazyna, imatynib i niektóre statyny (zachować ostrożność, zaleca się monitorowanie kliniczne i ewentualne zmniejszenie dawki substratów BCRP). W przypadku statyn zaleca się następujące modyfikacje: rozuwastatyna - maksymalna dawka rozuwastatyny 5 mg/dobę; prawastatyna - dawkę prawastatyny zmniejszyć o 50%; fluwastatyna, pitawastatyna - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Obserwowano zwiększenie stężenia sofosbuwiru w wyniku hamowania BCRP i P-gp przez dazabuwir/parytaprewir/rytonawir - nie jest konieczne dostosowanie dawki sofosbuwiru. Dazabuwir jest inhibitorem P-gp. Nie zaobserwowano istotnych zmian w narażeniu na digoksynę (substrat P-gp) - nie jest konieczne dostosowanie dawki digoksyny, jednak zaleca się monitorowanie stężeń digoksyny we krwi. Nie można wykluczyć zwiększenia układowego narażenia na eteksylan dabigatranu, w wyniku hamowania P-gp w jelicie - zachować ostrożność. Dazabuwir jest inhibitorem UGT1A1, może zwiększać stężenie leków, które są metabolizowane głównie przez UGT1A1 - zaleca się monitorowanie substratów UGT1A1, o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak: lewotyroksyna, furosemid (może być konieczne zmniejszenie dawki furosemidu do 50%). Ponadto, w wyniku hamowania aktywności UGT1A1, jak również hamowania CYP3A4 przez rytonawir obserwowano zwiększenie stężenie dolutegrawiru, raltegrawiru, buprenorfiny, naloksonu - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Dazabuwir w skojarzeniu z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem może zmniejszać narażenie na leki, które są metabolizowane z udziałem CYP2C19 (indukcja CYP2C19 przez rytonawir), takie jak: np. omeprazol, lanzoprazol, ezomeprazol, S-mefenytoina, karyzoprodol, diazepam (zaleca się monitorowanie kliniczne oraz zwiększenie dawki substratów CYP2C19, jeśli jest to wskazane ze względów klinicznych). Dazabuwir podawany z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem nie zmienia narażenia na warfarynę będącą substratem CYP2C9 - choć nie oczekuje się zmian w farmakokinetyce warfaryny, zaleca się ścisłe monitorowanie INR w przypadku stosowania wszystkich antagonistów witaminy K (jest to spowodowane zmianami czynności wątroby podczas leczenia dazabuwirem w skojarzeniu z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem). Nie oczekuje się, że będzie konieczne dostosowanie dawek innych substratów CYP2C9, takich jak: NLPZ (np. ibuprofen), leki przeciwcukrzycowe (np. glimepiryd, glipizyd). Dazabuwir podawany z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem nie zmienia narażenia na duloksetynę (substrat CYP2D6/CYP1A2). Narażenie na cyklobenzaprynę (substrat CYP1A2) może być zmniejszone - nie jest konieczne dostosowanie dawki cyklobenzapryny; zwiększyć dawkę jeśli jest to wskazane ze względów klinicznych. Monitorowanie kliniczne i dostosowanie dawki może być konieczne w przypadku substratów CYP1A2, takich jak: cyprofloksacyna, cyklobenzapryna, teofilina i kofeina. Nie oczekuje się, że będzie konieczne dostosowanie dawek substratów CYP2D6, takich jak: dezypramina, metoprolol i dekstrometorfan. Dazabuwir w skojarzeniu z ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem może zwiększać stężenia leków, które są metabolizowane z udziałem CYP3A4 (hamowanie CYP3A przez rytonawir), takich jak: rylpiwiryna (podawanie dazabuwiru i ombitaswiru/parytaprewiru/ rytonawiru z rylpiwiryną raz na dobę należy jedynie rozważyć w przypadku pacjentów bez zdiagnozowanego wydłużonego odstępu QT oraz wtedy, gdy nie są stosowane w skojarzeniu inne leki wydłużające odstęp QT; należy regularnie monitorować zapis EKG); amlodypina (należy zmniejszyć dawkę amlodypiny o 50% i monitorować pacjentów w celu określenia działania klinicznego); alprazolam (zaleca się kliniczne monitorowanie pacjentów, można rozważyć zmniejszenie dawki alprazolamu w zależności od odpowiedzi klinicznej); hydrokodon (zaleca się monitorowanie kliniczne oraz zmniejszenie dawki hydrokodonu o 50%, jeśli jest to wskazane ze względów klinicznych); leki immunosupresyjne - ewerolimus, syrolimus, takrolimus (połączenia niezalecane). W przypadku leków immunosupresyjnych zaleca się następujące modyfikacje: ewerolimus - nie stosować, ponieważ brak możliwości dostosowania dawki ewerolimusu dostępnymi mocami; syrolimus - stosować tylko w przypadku, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem, należy podawać 0,2 mg syrolimusu 2 razy w tygodniu, co 3 lub 4 dni, w te same dwa dni każdego tygodnia (stężenia syrolimusu we krwi należy oznaczać co 4 do 7 dni aż do czasu, gdy 3 kolejne oznaczenia stężeń minimalnych wykażą stabilne stężenia syrolimusu, w razie potrzeby należy dostosować dawkę syrolimusu i (lub) częstość podawania, natomiast 5 dni po zakończeniu leczenia dazabuwirem z ombitaswirem/ parytaprewirem/rytonawirem należy wznowić stosowanie syrolimusu uprzednio stosowanej dawce i częstości podawania); takrolimus - stosować tylko w przypadku, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem, nie należy podawać takrolimusu w dniu rozpoczęcia stosowania dazabuwiru i ombitaswiru/ parytaprewiru/rytonawiru, począwszy od następnego dnia należy wznowić podawanie takrolimusu w zmniejszonej dawce ustalonej na podstawie stężeń takrolimusu we krwi, zalecana dawka takrolimusu wynosi 0,5 mg co 7 dni (stężenia takrolimusu w krwi pełnej należy monitorować po rozpoczęciu i przez cały okres stosowania w skojarzeniu z dazabuwirem i ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem oraz w razie potrzeby dostosowywać dawkę i (lub) częstość podawania, natomiast po zakończeniu leczenia dazabuwirem i ombitaswirem/parytaprewirem/ rytonawirem, należy ustalić odpowiednią dawkę i częstość podawania takrolimusu na podstawie oznaczeń stężeń takrolimusu we krwi). W przypadku cyklosporyny obserwowano podwójny mechanizm interakcji - zwiększenie stężenia cyklosporyny we krwi w wyniku hamowania CYP3A4 przez rytonawir oraz zwiększenie narażenia na parytaprewir w wyniku hamowaniz OATP/BCRP/ P-gp przez cyklosporynę (rozpoczynając jednoczesne stosowanie z dazabuwirem i ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem podawać raz na dobę 1/5 całkowitej dawki dobowej cyklosporyny, monitorować stężenia cyklosporyny i w razie potrzeby dostosować dawkę i (lub) częstość podawania; nie jest konieczne dostosowanie dawki dazabuwiru, ombitaswiru/parytaprewiru/rytonawiru). Dazabuwir nie hamuje transportera anionów organicznych (OAT1), co pokazuje brak interakcji z tenofowirem (substrat OAT1). Dazabuwirie jest inhibitorem transporterów kationów organicznych (OCT2), transporterów anionów organicznych (OAT3) lub nośników usuwania wielu leków i toksyn MATE1 i MATE2K. Nie oczekuje się, że dazabuwir będzie wpływał na leki wydalane głównie przez nerki przy udziale tych transporterów. Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania w przypadku stosowania z: metforminą, paracetamolem, escytalopramem, noretyndronem (tabletka zawierająca wyłącznie progestynę), metadonem, zolpidemem. Pacjenci ze współistniejącym zakażeniem HIV. Inhibitory proteazy należy podawać bez rytonawiru, ponieważ rytonawir 100 mg raz na dobę dostarczany jest w ustalonej dawce jako składnik połączenia ombitaswiru/parytaprewiru/rytonawiru i nasila właściwości farmakokinetyczne inhibitora proteazy: atazanawir - można stosować w skojarzeniu z dazabuwirem oraz ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem, jeśli podane są w tym samym czasie, zalecana dawka atazanawiru, bez rytonawiru wynosi 300 mg (stosowanie tego połączenia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem hiperbilirubinemii, w tym żółtaczki ocznej zwłaszcza wtedy, gdy rybawiryna jest składnikiem schematu leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C); darunawir - zalecana dawka darunawiru, bez rytonawiru, w skojarzeniu z dazabuwirem oraz ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem wynosi 800 mg raz na dobę (ten schemat może być zastosowany w przypadku nie występowania wzmożonej oporności na inhibitory proteazy, tzn. brak mutacji związanych z opornością na darunawir, darunawir w skojarzeniu z dazabuwirem oraz ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem nie jest zalecany u pacjentów ze wzmożoną opornością na inhibitory proteazy). Stosowanie lopinawiru/rytonawiru 400 mg/100 mg dwa razy na dobę lub 800 mg/200 mg raz na dobę z dazabuwirem i ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem jest przeciwwskazane, ze względu na zwiększone narażenie na parytaprewir. Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTI): rylpiwiryna - narażenie na rylpiwirynę jest znacznie zwiększone (3-krotnie), gdy rylpiwiryna jest podawana w skojarzeniu z dazabuwirem i ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem - patrz wyżej; NNRTI inne niż rylpiwiryna (tj. efawirenz, etrawiryna i newirapina) są przeciwwskazane - patrz wyżej. Inhibitory transferu łańcucha integrazy: obserwowano zwiększenie stężenie dolutegrawiru, raltegrawiru - stosowanie takiego skojarzenia leków nie wiązało się z żadnymi szczególnymi zagrożeniami bezpieczeństwa, nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI): nie jest konieczne dostosowanie dawkowania abakawiru, lamiwudyny, emtrycytabiny, tenofowiru.

Preparat zawiera substancję Dasabuvir.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 250 mg dazabuwiru (w postaci soli sodowej); tabletki zawierają laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.