Eviplera

1 tabl. powl. zawiera 200 mg emtrycytabiny, 25 mg rylpiwiryny (w postaci chlorowodorku) oraz 245 mg tenofowiru dizoproksylu (w postaci fumaranu). Lek zawiera laktozę i lak glinowy żółcieni pomarańczowej.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Eviplera 30 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwwirusowy - połączenie 3 leków przeciwwirusowych stosowanych w leczeniu HIV. Emtrycytabina jest nukleozydowym analogiem cytydyny. Fumaran tenofowiru dizoproksylu w warunkach in vivo ulega przemianie do tenofowiru - analogu monofosforanu nukleozydu (nukleotydu) - monofosforanu adenozyny. Zarówno emtrycytabina, jak i tenofowir działają wybiórczo na ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV-1 i HIV-2) oraz wirusa zapalenia wątroby typu B. Rylpiwiryna jest diarylopirymidynowym NNRTI HIV-1. Aktywność rylpiwiryny polega na niekompetycyjnym hamowaniu odwrotnej transkryptazy HIV-1. Emtrycytabina i tenofowir ulegają fosforylacji przez enzymy komórkowe, tworząc odpowiednio trifosforan emtrycytabiny i difosforan tenofowiru. Badania in vitro wykazały, że zarówno emtrycytabina jak i tenofowir mogą ulegać pełnej fosforylacji, gdy znajdują się równocześnie w komórkach. Trifosforan emtrycytabiny oraz difosforan tenofowiru hamują kompetycyjnie RT HIV-1, co powoduje zakończenie łańcucha DNA. Zarówno trifosforan emtrycytabiny, jak i difosforan tenofowiru są słabymi inhibitorami występujących u ssaków polimeraz DNA, a w warunkach in vitro oraz in vivo brak było dowodów na toksyczny wpływ na mitochondria. Rylpiwiryna nie hamuje ludzkich komórkowych polimeraz DNA α, β ani mitochondrialnej polimerazy DNA γ. Potrójne skojarzenie emtrycytabiny, rylpiwiryny i tenofowiru wykazało synergiczne działanie przeciwwirusowe w hodowli komórkowej. Po podaniu doustnym leku z posiłkiem emtrycytabina jest szybko i intensywnie wchłaniana z maksymalnymi stężeniami w osoczu występującymi w ciągu 2,5 h po przyjęciu dawki. Maksymalne stężenia tenofowiru są osiągane w osoczu w ciągu 2 h, a maksymalne stężenia rylpiwiryny w osoczu są osiągane w ciągu 4-5 h. W warunkach in vitro stopień wiązania się emtrycytabiny z białkami osocza ludzkiego wynosił in vitro wynosi ok. 99,7%. Stopień wiązania się tenofowiru z białkami osocza lub surowicy w warunkach in vitro wynosi mniej niż odpowiednio 0,7% i 7,2% w zakresie stężeń tenofowiru od 0,01-25 µg/ml. Metabolizm emtrycytabiny jest ograniczony. Biotransformacja emtrycytabiny obejmuje utlenianie reszty tiolowej do diastereoizomerów 3'-sulfotlenku (ok. 9% dawki) oraz glukuronidację prowadzącą do powstania 2'-O-glukuronidu (ok. 4% dawki). Chlorowodorek rylpiwiryny ulega głównie metabolizmowi tlenowemu za pośrednictwem CYP3A. Ani fumaran tenofowiru dizoproksylu, ani tenofowir nie stanowią substratów dla enzymów CYP450. Ani emtrycytabina, ani tenofowir w warunkach in vitro nie hamowały metabolizmu leków zachodzącego za pośrednictwem któregokolwiek z głównych ludzkich izoenzymów CYP450 biorących udział w biotransformacji leków. Ponadto emtrycytabina nie hamuje transferazy urydyno-5'-difosfoglukuronylowej, enzymu warunkującego glukuronidację. Emtrycytabina jest wydalana głównie przez nerki, a podana dawka jest całkowicie odzyskana z moczem (ok. 86%) oraz kałem (ok. 14%). 13% procent dawki emtrycytabiny zostało odzyskane z moczem w postaci trzech metabolitów. Po podaniu doustnym T0,5 emtrycytabiny wynosi ok. 10 h. Końcowy T0,5 rylpiwiryny wynosi ok. 45 h. Po podaniu doustnym pojedynczej dawki rylpiwiryny średnio odpowiednio 85% i 6,1% dawki wydalane jest w kale i w moczu. W kale niezmieniona rylpiwiryna stanowiła średnio 25% podanej dawki. Tylko ilości śladowe niezmienionej rylpiwiryny (0,5 tenofowiru wynosi ok. 12-18 h.

Dawkowanie

Doustnie. Terapia powinna zostać rozpoczęta przez lekarza mającego doświadczenie w leczeniu zakażeń HIV. Dorośli: zalecana dawka to 1 tabl. raz na dobę. W przypadku, gdy wskazane jest zaprzestanie leczenia jedną z substancji czynnych leku złożonego lub gdy niezbędna jest modyfikacja dawkowania, można skorzystać z dostępnych w obrocie preparatów zawierających samą emtrycytabinę, sam chlorowodorek rylpiwiryny lub sam fumaran tenofowiru dizoproksylu. Jeżeli pacjent pominął dawkę leku i minęło mniej niż 12 h od zwykłej pory przyjmowania dawki, powinien jak najszybciej przyjąć lek z posiłkiem i powrócić do poprzedniego schematu dawkowania. Jeżeli pacjent pominął dawkę i minęło więcej niż 12 h, nie powinien przyjmować pominiętej dawki i po prostu powrócić do zwykłego schematu dawkowania. Jeśli w ciągu 4 h od przyjęcia leku u pacjenta wystąpiły wymioty, powinien przyjąć kolejną tabletkę z posiłkiem. Jeśli wymioty wystąpią po upływie więcej niż 4 h od przyjęcia tabletki, nie jest konieczne przyjmowanie drugiej dawki aż do następnej regularnie wyznaczonej dawki. U pacjentów z lekką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 50-80 ml/min) ograniczone dane przemawiają za dawkowaniem leku raz na dobę, nie oceniano długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w tej grupie pacjentów, dlatego lek należy stosować tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści z leczenia przeważają nad możliwymi zagrożeniami. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny Tabletkę należy połykać w całości, popijając wodą, przyjmować z posiłkiem w celu zapewnienia optymalnego wchłaniania. Tabletki nie należy żuć ani rozgniatać.

Wskazania

Leczenie dorosłych pacjentów dotychczas nieleczonych przeciwretrowirusowo zakażonych wirusem ludzkiego niedoboru odporności typu 1 (HIV-1) z mianem RNA HIV-1 ≤100 000 kopii/ml. Wykazanie korzyści, jakie daje skojarzenie emtrycytabiny, chlorowodorku rylpiwiryny i fumaranu tenofowiru dizoproksylu w terapii przeciwretrowirusowej, oparto na analizach bezpieczeństwa stosowania i skuteczności z dwóch 48 tygodniowych, randomizowanych, kontrolowanych badań fazy III z podwójnie ślepą próbą z udziałem pacjentów dotychczas nieleczonych. Tak, jak w przypadku innych leków przeciwretrowirusowych, wytyczną do stosowania leku powinny być wyniki testów oporności genotypowej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie podawać równocześnie z następującymi lekami, ponieważ może wystąpić znaczne zmniejszenie stężenia rylpiwiryny w osoczu (z powodu indukcji enzymów CYP3A lub zwiększenia pH w żołądku), co może prowadzić do utraty działania terapeutycznego: leki przeciwdrgawkowe: karbamazepina, okskarbazepina, fenobarbital, fenytoina; leki przeciwprątkowe: ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna; inhibitory pompy protonowej, takie jak: omeprazol, esomeprazol, lanzoprazol, pantoprazol, rabeprazol; glikortykoid o działaniu ogólnoustrojowym: deksametazon, z wyjątkiem leczenia dawką pojedynczą; ziele dziurawca.

Środki ostrożności

Leku nie oceniano u pacjentów po niepowodzeniu jakiejkolwiek innej terapii przeciwretrowirusowej. Należy unikać stosowania leku u pacjentów zakażonych szczepami HIV-1 zawierającymi mutację K65R. Następujące mutacje związane z opornością w przypadku obecności w punkcie początkowym mogą mieć wpływ na działanie leku: K65R, K101E, K101P, E138A, E138G, E138K, E138Q, E138R, V179L, Y181C, Y181I, Y181V, M184I, M184V, H221Y, F227C, M230I i M230L. Te mutacje związane z opornością powinny stanowić wytyczną do stosowania leku wyłącznie w populacji dotychczas nieleczonych pacjentów. U pacjentów leczonych emtrycytabiną/fumaranem tenofowiru dizoproksylu + rylpiwiryną z początkowym mianem RNA HIV-1 > 100 000 kopii/ml odnotowano większe ryzyko niepowodzenia terapii przeciwretrowirusowej w porównaniu z pacjentami z początkowym mianem RNA HIV-1 ≤100 000 kopii/ml. U pacjentów z początkowym mianem RNA HIV-1 > 100 000 kopii/ml, u których wystąpiło niepowodzenie terapii przeciwretrowirusowej, odnotowano większy odsetek związanej z leczeniem oporności na klasę nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NNRTI). Oporność związana z lamiwudyną/emtrycytabiną wystąpiła u większej liczby pacjentów z niepowodzeniem terapii przeciwretrowirusowej rylpiwiryną niż z niepowodzeniem terapii przeciwretrowirusowej efawirenzem. Ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QTc w EKG (rylpiwiryna) lek należy stosować ostrożnie w przypadku równoczesnego podawania z lekami ze stwierdzonym ryzykiem wywoływania częstoskurczu typu torsade de pointes. Nie przyjmować równocześnie z innymi lekami zawierającymi emtrycytabinę, chlorowodorek rylpiwiryny, fumaran tenofowiru dizoproksylu lub inne analogi cytydyny, takie jak lamiwudyna. Nie przyjmować równocześnie z adefowirem dipiwoksylu. Nie zaleca się równoczesnego stosowania z dydanozyną. Lek nie jest zalecany u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny Pneumocystis jirovecii. Wszystkie objawy stanu zapalnego są wskazaniem do przeprowadzenia oceny i zastosowania w razie konieczności odpowiedniego leczenia. Ze względu na ryzyko wystąpienia martwicy kości (zwłaszcza u pacjentów z zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV i (lub) poddanych długotrwałej CART) w przypadku wystąpienia bólu w stawach, sztywności stawów lub trudności w poruszaniu się pacjent powinien zwrócić się do lekarza. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci poniżej 18 lat. Lek zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lek zawiera barwnik o nazwie lak glinowy żółcień pomarańczowa, który może powodować reakcje alergiczne.

Niepożądane działanie

Emtrycytabina. Bardzo często: ból głowy, biegunka, nudności, zwiększona aktywność kinazy kreatynowej. Często: neutropenia, reakcja uczuleniowa, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, bezsenność, niezwykłe sny, zawroty głowy, zwiększona aktywność amylazy (w tym trzustkowej), zwiększona aktywność lipazy w surowicy, wymioty, ból brzucha, dyspepsja, zwiększona aktywność AspAT i (lub) AlAT, hiperbilirubinemia, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, wysypka krostkowa, wysypka plamkowo-grudkowa, wysypka, świąd, pokrzywka, przebarwienie skóry (zwiększona pigmentacja), ból, astenia. Niezbyt często: niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy. Chlorowodorek rylpiwiryny. Bardzo często: zwiększone stężenie cholesterolu całkowitego (na czczo), zwiększone stężenie cholesterolu LDL (na czczo), ból głowy, nudności, zwiększona aktywność amylazy trzustkowej, zwiększona aktywność aminotransferaz (AspAT i (lub) AlAT). Często: zmniejszona liczba białych krwinek, zmniejszone stężenie hemoglobiny, zmniejszona liczba płytek krwi, zmniejszone łaknienie, zwiększone stężenie triglicerydów (na czczo), depresja, bezsenność, niezwykłe sny, zaburzenia snu, nastrój depresyjny, zawroty głowy, senność, ból brzucha, wymioty, zwiększona aktywność lipazy, dyskomfort w jamie brzusznej, suchość w jamie ustnej, zwiększone stężenie bilirubiny, wysypka, znużenie. Niezbyt często: zespół reaktywacji immunologicznej. Fumaran tenofowiru dizoproksylu. Bardzo często: hipofosfatemia, zawroty głowy, biegunka, nudności, wymioty, wysypka, astenia. Często: ból głowy, ból brzucha, wzdęcia, gazy, zwiększona aktywność aminotransferaz (AspAT i (lub) AlAT). Niezbyt często: hipokaliemia, zapalenie trzustki, rabdomioliza, osłabienie mięśni, zwiększenie stężenia kreatyniny, białkomocz. Rzadko: kwasica mleczanowa, stłuszczenie wątroby, zapalenie wątroby, obrzęk naczynioruchowy, rozmiękanie kości (objawiające się bólem kości i rzadko przyczyniające się do złamań), miopatia, niewydolność nerek (ostra i przewlekła), ostra martwica kanalików nerkowych, zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki (w tym zespół Fanconiego), zapalenie nerek (w tym ostre śródmiąższowe zapalenie nerek), moczówka prosta pochodzenia nerkowego.Stosowanie CART jest związane z zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, oporność na insulinę, hiperglikemia oraz nadmiar mleczanów. Stosowanie CART u pacjentów zakażonych HIV jest związane ze zmianą rozmieszczenia tkanki tłuszczowej w organizmie (lipodystrofią), obejmującą utratę podskórnej tkanki tłuszczowej obwodowej i na twarzy, zwiększenie masy tkanki tłuszczowej wewnątrz jamy brzusznej i w narządach wewnętrznych, przerost piersi oraz odkładanie się tkanki tłuszczowej w okolicy karku ("bawoli kark"). U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem odporności, na początku stosowania CART może dojść do reakcji zapalnych na niewywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne. Przypadki martwicy kości odnotowano głównie u pacjentów z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV lub poddanych długotrwałemu leczeniu CART (częstość występowania jest nieznana). Podczas stosowania analogów nukleozydów zaobserwowano kwasicę mleczanową, zazwyczaj w połączeniu ze stłuszczeniem wątroby. U pacjentów jednocześnie zakażonych HBV i HIV, zwiększenie aktywności AspAT oraz AlAT występowało częściej niż w ogólnej populacji zakażonych HIV. U pacjentów zakażonych HIV z równoczesnym zakażeniem HBV po zaprzestaniu leczenia występowały kliniczne i laboratoryjne objawy zapalenia wątroby.

Ciąża i laktacja

Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży. Jednak dane otrzymane z ograniczonej liczby zastosowań w okresie ciąży nie wskazują, że emtrycytabina i fumaran tenofowiru dizoproksylu wywołują wady rozwojowe lub działają szkodliwie na płód/noworodka. Nie stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Podczas leczenia konieczne jest stosowanie skutecznej metody antykoncepcji. Zgłaszano występowanie zaburzeń czynności mitochondriów u niemowląt bez wykrywalnego HIV, narażonych w okresie życia płodowego i (lub) po urodzeniu na działanie analogów nukleozydów. Główne działania niepożądane, jakie zgłaszano, to zaburzenia czynności układu krwiotwórczego (niedokrwistość, neutropenia) i zaburzenia metabolizmu (nadmiar mleczanów, nadmiar tłuszczów). Zaburzenia te są często przemijające. Zgłaszano pewnego rodzaju, ujawniające się z opóźnieniem, zaburzenia neurologiczne (nadciśnienie, drgawki, zaburzenia zachowania). Obecnie nie wiadomo, czy zaburzenia neurologiczne są przemijające czy trwałe. Należy kontrolować zarówno stan kliniczny, jak i wyniki badań laboratoryjnych dzieci narażonych w okresie życia płodowego na działanie analogów nukleozydów i nukleotydów, nawet jeśli nie wykryto u nich HIV. W przypadku wystąpienia u nich objawów przedmiotowych i podmiotowych wskazujących na zaburzenia czynności mitochondriów, należy przeprowadzić dokładne badania w celu określenia tych zaburzeń. Powyższe wyniki nie stanowią podstawy do odrzucenia obecnych zaleceń poszczególnych państw dotyczących stosowania u ciężarnych kobiet terapii przeciwretrowirusowej w celu zapobiegania poziomemu przeniesieniu HIV z matki na dziecko. Lek nie powinien być stosowany podczas karmienia piersią. W celu uniknięcia przeniesienia HIV na niemowlęta zaleca się, aby kobiety zakażone HIV w żadnym wypadku nie karmiły niemowląt piersią.

Uwagi

Pacjentów należy poinformować, że obecna terapia przeciwretrowirusowa nie leczy HIV i podczas przyjmowania leku nadal istnieje ryzyko zarażenia innych osób HIV przez kontakt seksualny lub zakażoną krew. Należy nadal stosować odpowiednie środki ostrożności w celu zapobiegania zarażenia HIV. Podczas stosowania leku zgłaszano występowanie znużenia, zawrotów głowy i senności - należy to uwzględnić podczas oceny zdolności pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Nie podawać równocześnie z następującymi lekami, ponieważ może wystąpić znaczne zmniejszenie stężenia rylpiwiryny w osoczu (z powodu indukcji enzymów CYP3A lub zwiększenia pH w żołądku), co może prowadzić do utraty działania terapeutycznego: leki przeciwdrgawkowe: karbamazepina, okskarbazepina, fenobarbital, fenytoina; leki przeciwprątkowe: ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna; inhibitory pompy protonowej, takie jak: omeprazol, esomeprazol, lanzoprazol, pantoprazol, rabeprazol; glikortykoid o działaniu ogólnoustrojowym: deksametazon, z wyjątkiem leczenia dawką pojedynczą; ziele dziurawca. Nie należy podawać leku równocześnie z innymi preparatami zawierającymi którąkolwiek z tych substancji czynnych: emtrycytabinę, chlorowodorek rylpiwiryny lub fumaran tenofowiru dizoproksylu, a także z innymi analogami cytydyny, takimi jak lamiwudyna. Nie należy podawać równocześnie z adefowirem dipiwoksylu. Równoczesne stosowanie z dydanozyną nie jest zalecane. Ponieważ emtrycytabina i tenofowir są wydalane głównie przez nerki, równoczesne podawanie z innymi lekami osłabiającymi czynność nerek lub konkurującymi o czynne wydzielanie kanalikowe (np. cydofowir) może prowadzić do zwiększenia stężenia emtrycytabiny, tenofowiru i (lub) równocześnie podawanych leków w surowicy krwi. Należy unikać stosowania leku równocześnie z lekami o działaniu nefrotoksycznym (np.: aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir lub interleukina-2) lub niedługo po ich zastosowaniu. Nie jest zalecane równoczesne podawanie leku z innymi NNRTI. Równoczesne podawanie z lekami hamującymi aktywność enzymów CYP3A zwiększa stężenie rylpiwiryny w osoczu - przy jednoczesnym stosowaniu należy zachować ostrożność. Stosować ostrożnie w przypadku równoczesnego podawania z lekiem ze stwierdzonym ryzykiem wywoływania częstoskurczu typu torsade de pointes. Podawać ostrożnie w przypadku równoczesnego podawania z lekami, które są substratami glikoproteiny P (np. digoksyną i dabigatranem). Rylpiwiryna może hamować jelitową glikoproteinę P i wpływać na leki, które są transportowane przez glikoproteinę P w jelicie, takie jak dabigatran. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia takich leków w osoczu. Rylpiwiryna hamuje aktywne wydzielanie kreatyniny kanalikami nerkowymi. Ten sam mechanizm może odpowiadać za zwiększone narażenie na metforminę - pacjentów należy starannie monitorować rozpoczynając lub kończąc jednoczesne podawanie rylpiwiryny i metforminy. Równoczesne stosowanie z inhibiotami proteazy (atazanawir, darunawir, lopinawir) wzmocnionymi rytonawirem powoduje zwiększenie stężenia rylpiwiryny w osoczu (hamowanie enzymów CYP3A); nie jest wymagane dostosowanie dawki. Antagoniści CCR5 (marawirok) - nie są spodziewane interakcje o znaczeniu klinicznym; nie jest wymagane dostosowanie dawki. Inhibitory transferu łańcucha ingerazy (raltegrawir) - nie są spodziewane interakcje o znaczeniu klinicznym; nie jest wymagane dostosowanie dawki. Rybawiryna - nie są spodziewane interakcje o znaczeniu klinicznym; nie jest wymagane dostosowanie dawki. Równoczesne stosowanie z lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol) może powodować zwiększenie stężenia rylpiwiryny w osoczu (hamowanie CYP3A); przy dawce rylpiwiryny 25 mg nie jest wymagane dostosowanie dawki. Antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna, erytromycyna, troleandomycyna) - skojarzenie leku z tymi antybiotykami może powodować zwiększenie stężenia rylpiwiryny w osoczu (hamowanie CYP3A) - w miarę możliwości należy rozważyć alternatywy, takie jak azytromycyna. Antagoniści receptora H2 (famodytyna, cymetydyna, nizatydyna, ranitydyna) - skojarzenie leku i antagonistów receptora H2 należy stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności, ponieważ równoczesne podawanie może spowodować znaczne zmniejszenie stężenia rylpiwiryny w osoczu (zmniejszone wchłanianie, zwiększenie pH w żołądku); należy stosować wyłącznie takich antagonistów receptora H2, które można podawać w dawce raz na dobę, należy stosować ścisły schemat dawkowania z przyjmowaniem antagonistów receptora H2 co najmniej 12 h przed lub co najmniej 4 h po leku złożonym, zawierającym emtrycytabinę, rylpiwirynę oraz tenofowir. Leki zobojętniające sok żołądkowy (np. wodorotlenek glinu lub magnezu lub węglan wapnia) - skojarzenie leku i leków zobojętniających sok żołądkowy należy stosować ostrożnie, ponieważ równoczesne podawanie może spowodować znaczne zmniejszenie stężenia rylpiwiryny w osoczu (zmniejszenie wchłaniania, zwiększenie pH w żołądku); leki zobojętniające sok żołądkowy należy podawać tylko co najmniej 2 h przed lub co najmniej 4 h po leku złożonym, zawierającym emtrycytabinę, rylpiwirynę oraz tenofowir. Opioidowe leki przeciwbólowe (metadon) - nie jest wymagane dostosowanie dawki w przypadku rozpoczęcia równoczesnego podawania metadonu, jednak zalecane jest monitorowanie kliniczne, ponieważ leczenie podtrzymujące metadonem może wymagać modyfikacji u niektórych pacjentów. Leki przeciwbólowe (paracetamol) - nie jest wymagane dostosowanie dawki. Doustne środki antykocepcyjne (etynyloestradiol/noretyndron) - nie jest wymagane dostosowanie dawki. Nie jest wymagane dostosowanie dawki przy jednoczesnym stosowaniu z atorwastatyną (inhibitor reduktazy HMG-CoA). Nie jest wymagane dostosowanie dawki przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5) (syldenafil, wardenafil, tadafil). Równoczesne podawanie takrolimusu w skojarzeniu z emtrycytabiną/fumaranem tenofowiru dizoproksylu nie powodowało żadnej znaczącej klinicznie interakcji farmakokinetycznej.

Preparat zawiera substancje Tenofovir disoproxil, Emtricitabine, Rilpivirine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 200 mg emtrycytabiny, 25 mg rylpiwiryny (w postaci chlorowodorku) oraz 245 mg tenofowiru dizoproksylu (w postaci fumaranu). Lek zawiera laktozę i lak glinowy żółcieni pomarańczowej.

1 tabl. powl. zawiera 600 mg efawirenzu, 200 mg emtrycytabiny i 245 mg dizoproksylu tenofowiru (w postaci fumaranu dizoproksylu tenofowiru).

1 tabl. powl. zawiera 200 mg emtrycytabiny oraz 245 mg dizoproksylu tenofowiru; tabletki zawierają sód, w ilości nieprzekraczającej 23 mg/tabl.

1 tabl. powl. zawiera 200 mg emtrycytabiny i 245 mg dizoproksylu tenofowiru (co odpowiada 300 mg fumaranu dizoproksylu tenofowiru lub 136 mg tenofowiru); lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 245 mg dizoproksylu tenofowiru (w postaci fumaranu); tabletki zawierają laktozę.

1 kaps. zawiera 200 mg emtrycytabiny. 1 ml roztworu doustnego zawiera 10 mg emtrycytabiny; roztwór zawiera: parahydroksybenzoesanu metylu, parahydroksybenzoesan propylu, barwnik Sunset Yellow oraz sód.

1 tabl. powl. zawiera 245 mg tenofowiru dizoproksylu (w postaci fumaranu); lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 245 mg dizoproksylu tenofowiru (w postaci fumaranu); lek zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.