Etoposid Actavis

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 20 mg etopozydu. Preparat zawiera etanol bezwodny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Etoposid Actavis 1 fiolka 5 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Cytostatyk, półsyntetyczna pochodna podofilotoksyny. Działa w mechanizmie przerywania nici DNA, indukcji wewnątrzkomórkowego powstawania wolnych rodników i oddziaływania na enzym - topoizomerazę II. Działanie jest zależne od cyklu komórkowego, najsilniejsze na komórki w fazie S i G2. Farmakokinetyka odpowiada modelowi dwukompartmentowemu: okres półtrwania fazy dystrybucji wynosi ok. 1,5 godziny, a okres półtrwania końcowej fazy wydalania wynosi od 4 do 11 godzin. Stopień wiązania z białkami wynosi ok. 94%. Około 45% podanej dawki wydalane jest z moczem, 1/3 dawki wydalana jest w formie niezmienionej w ciągu 72 godzin. Tylko 6% lub mniej dożylnie podanej dawki jest wydalane z żółcią w postaci niezmienionej.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli i pacjenci w podeszłym wieku. Zazwyczaj stosowana dawka to 60-100 mg/m2 pc., podawane w powolnym wlewie dożylnym (przez 30-60 min.) przez kolejnych 5 dni. Całkowita dawka nie może przekroczyć 400 mg/m2 pc. przez cały cykl leczenia. Dawka powinna być dostosowana do odpowiedzi klinicznej i hematologicznej oraz tolerancji leku przez pacjenta. Etopozyd hamuje czynność szpiku kostnego, z tego względu cykl leczenia nie powinien być powtarzany częściej niż w odstępach 21-dniowych. Nowy cykl leczenia nie powinien być rozpoczynany do czasu odzyskania prawidłowej czynności układu krwiotwórczego. Dostosowanie dawki. Pacjenci nie powinni rozpoczynać nowego cyklu leczenia etopozydem, jeżeli liczba granulocytów obojętnochłonnych jest mniejsza niż 1 500 komórek/mm3 lub liczba płytek jest mniejsza niż 100 000 komórek/mm3, chyba że jest to spowodowane chorobą nowotworową. Kolejne dawki powinny być dostosowane do dawki początkowej, jeżeli liczba granulocytów obojętnochłonnych mniejsza niż 500 komórek/mm3 występuje dłużej niż 5 dni albo, jeżeli jednocześnie występuje gorączka lub zakażenie, jeżeli liczba płytek krwi jest mniejsza niż 25 000 komórek/mm3, jeżeli rozwinie się którykolwiek inny 3 lub 4 stopień toksyczności lub klirens kreatyniny będzie mniejszy niż 50 ml/min. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, początkowa dawka powinna być dostosowana do wartości klirensu kreatyniny, w następujący sposób: klirens kreatyniny >50 ml/min - 100% dawki; klirens kreatyniny 15-50 ml/min - 75% dawki. Szczegółowe dane dotyczące pacjentów z klirensem kreatyniny Sposób podania. Koncentrat należy rozcieńczyć w 250 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy. Rozcieńczony roztwór należy podawać we wlewie. Aby uniknąć wytrącania się osadu, stężenie etopozydu w roztworze do infuzji nie powinno być większe niż 0,25 mg/ml.

Wskazania

Leczenie guzów złośliwych jądra oraz drobnokomórkowego raka płuc, w skojarzeniu z innymi cytostatykami.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na etopozyd lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Jednoczesne stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze lub innej żywej szczepionki jest przeciwwskazane u pacjentów z immunosupresją.

Środki ostrożności

W trakcie leczenia oraz po jego zakończeniu pacjenci leczeni etopozydem powinni być uważnie i często monitorowani, czy nie występują u nich objawy mielosupresji. Na początku leczenia i przed podaniem kolejnej dawki etopozydu należy dokonywać oznaczeń liczby płytek krwi, stężenia hemoglobiny, ogólnej liczby i różnicy ilości leukocytów. Jeżeli przed rozpoczęciem leczenia etopozydem stosowana jest radioterapia lub chemioterapia, należy zachować odpowiednią przerwę pomiędzy terapiami, aby umożliwić powrót prawidłowej czynności układu krwiotwórczego. Przed rozpoczęciem podawania etopozydu należy wyleczyć zakażenia bakteryjne. U pacjentów z niższym poziomem albumin w surowicy ryzyko toksyczności spowodowanej podawaniem etopozydu może być podwyższone. Należy również ocenić czynność nerek, wątroby oraz funkcje neurologiczne. Leczenie etopozydem można rozpocząć tylko w sytuacji, gdy nerki i wątroba pacjenta funkcjonują prawidłowo. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby funkcje tych narządów powinny być regularnie monitorowane ze względu na ryzyko akumulacji. Ponadto leczenie etopozydem można prowadzić pod warunkiem prawidłowego funkcjonowania obwodowego układu nerwowego. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci nie były systematycznie badane. Każda dawka preparatu zawiera 790 mg bezwodnego etanolu. Jest to szkodliwe dla pacjentów z chorobą alkoholową, uszkodzeniem mózgu, kobiet w ciąży oraz karmiących piersią, dzieci oraz pacjentów z grup ryzyka takich jak pacjenci z chorobami wątroby lub padaczką. Ponadto działanie innych leków może być wzmocnione lub osłabione. Preparat zawiera również polisorbat 80. Podawanie noworodkom iniekcji witaminy E zawierających polisorbat 80 związane było z występowaniem zagrażających życiu zaburzeń funkcjonowania wątroby i nerek, cholestazy, pogorszenia czynności płuc, małopłytkowości i wodobrzusza.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zahamowanie czynności szpiku kostnego, leukopenia, trombocytopenia, neutropenia, niedokrwistość; ból brzucha, zaparcia, nudności, wymioty, jadłowstręt; hepatotoksyczność; łysienie, przebarwienia skóry; osłabienie, złe samopoczucie. Często: ostra białaczka; reakcje anafilaktyczne tj. gorączka, dreszcze, tachykardia, skurcz oskrzeli, duszność, hipotonia; zawroty głowy; zawał serca, arytmia; przemijające zmniejszenie ciśnienia po szybkim podaniu dożylnym, nadciśnienie; zapalenie błon śluzowych (w tym jamy ustnej i przełyku), biegunka; wysypka, pokrzywka, świąd; wynaczynienie, zapalenie żyły. Niezbyt często: neutropatie obwodowe. Rzadko: drgawki, przemijająca ślepota korowa, zapalenie nerwu wzrokowego; neurotoksyczność (senność, zmęczenie); zwłóknienie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc; zburzenia połykania, zaburzenia smaku; zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka, popromienne zapalenie skóry. Zespół lizy (rozpadu) guza (czasami zakończony zgonem) odnotowywano w związku ze stosowaniem etopozydu w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami.

Ciąża i laktacja

Kobietom w wieku rozrodczym należy doradzić aby unikały zajścia w ciążę. Etopozyd podawany w ciąży może powodować śmiertelne uszkodzenie płodu. Jeżeli lek ten jest stosowany podczas ciąży lub jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania leku, należy poinformować o możliwym ryzyku dla płodu. Nie wiadomo, czy etopozyd przenika do mleka kobiecego. Ponieważ wiele produktów leczniczych przenika do mleka kobiecego oraz ze względu na ryzyko występowania poważnych działań niepożądanych spowodowanych etopozydem u karmionych niemowląt, decyzję o tym czy przerwać karmienie piersią czy przerwać przyjmowanie leku należy podjąć biorąc pod uwagę znaczenie produktu leczniczego dla matki. Płodność. Biorąc pod uwagę potencjalne działanie mutagenne etopozydu, konieczna jest skuteczna antykoncepcja u mężczyzn i kobiet podczas leczenia i do 6 mies. po jego zakończeniu. Zaleca się konsultację genetyczną, jeśli pacjent planuje potomstwo po zakończeniu leczenia. Ponieważ etopozyd może zmniejszać płodność u mężczyzn, można rozważyć możliwość przechowania nasienia.

Uwagi

Zazwyczaj etopozyd nie wpływa na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Niemniej jednak należy rozważyć ryzyko związane ze stanem klinicznym pacjenta i możliwością wystąpienia działań niepożądanych. Preparat zawiera alkohol.

Interakcje

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu leczniczego z lekami hamującymi OUN, takimi jak leki uspokajające i przeciwlękowe, barbiturany i inne leki nasenne lub z alkoholem etylowym albo z innymi napojami alkoholowymi, jak również z lekami przeciwhistaminowymi hamującymi receptor H1, lekami przeciwdepresyjnymi, neuroleptykami, opioidowymi lekami przeciwbólowymi i klonidyną z powodu ryzyka hamującego działania na OUN. W trakcie jednoczesnego stosowania produktów leczniczych o podobnym mielosupresyjnym działaniu na szpik kostny, co etopozyd, można spodziewać się nasilenia tego działania. Jednoczesne podawanie dużych dawek cyklosporyny (stężenie w osoczu> 2000 ng/ml) i etopozydu doustnie prowadziło do wartości AUC dla etopozydu na poziomie 80% oraz zmniejszenia klirensu o 38% w porównaniu z monoterapią etopozydu. Jednoczesne stosowanie cisplatyny związane jest ze zmniejszeniem całkowitego klirensu etopozydu. Jednoczesne stosowanie fenytoiny lub fenobarbitalu związane jest ze zwiększeniem klirensu etopozydu i obniżeniem jego skuteczności. Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zakończonej zgonem układowej reakcji poszczepiennej po podaniu szczepionki przeciwko żółtej febrze. Stosowanie szczepionek u osób z osłabionym układem odpornościowym jest przeciwwskazane. W warunkach in vitro stopień wiązania etopozydu z białkami osocza wynosi 97%. Fenylbutazon, salicylan sodu oraz kwas acetylosalicylowy mogą wypierać etopozyd z wiązania z białkami osocza. Jednoczesne stosowanie warfaryny może skutkować zwiększeniem wartości INR - zaleca się ścisłe monitorowanie. Wykazano krzyżową oporność antracyklin i etopozydu w badaniach przedklinicznych.

Preparat zawiera substancję Etoposide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 20 mg etopozydu. Preparat zawiera etanol bezwodny.

1 ml koncentratu zawiera 20 mg etopozydu. Preparat zawiera alkohol benzylowy i etanol bezwodny.

1 ml koncentratu zawiera 20 mg etopozydu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera: 0,215 ml alkoholowo - wodnego wyciągu (1:11) odpowiadającego: 10 mg korzenia dzikiego indygo, 7,5 mg korzenia jeżówki purpurowej oraz 2 mg ziela żywotnika zachodniego. Preparat zawiera laktozę i sacharozę.

1 fiolka zawiera 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 ml zawiesiny zawiera 40 mg octanu megestrolu w postaci zmikronizowanej. Preparat zawiera sacharozę.

1 kaps. zawiera 150 mg cerytynibu.

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka proszku zawiera 38,5 µg blinatumomabu. Po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań końcowe stężenie blinatumomabu wynosi 12,5 µg/ml.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 6 mg paklitakselu; lek zawiera etanol (391 mg/ml) oraz polioksylenowany olej rycynowy, tj. rycynooleinian makrogologlicerolu (527 mg/ml).

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg metotreksatu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie

Chłoniaki to nowotwory złośliwe wywodzące się z białych krwinek. Objawy chłoniaków bywają niespecyficzne: mogą nimi być np. uczucie zmęczenia, nocne poty czy ...

więcej

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) to rzadki rodzaj białaczki, który występuje u niemowląt i małych dzieci, z reguły u tych poniżej 2. roku ...

więcej

Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie

Ostra białaczka szpikowa (AML - acute myeloid leukemia) to nowotwór układu krwiotwórczego, który w większości przypadków dotyka dorosłych. Ryzyko jej rozwoju zwiększa ...

więcej

Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie

Białaczka u niemowląt to rzadko występująca, ale bardzo złośliwa choroba nowotworowa układu krwiotwórczego. Białaczka niemowlęca cechuje się znacznym zaawansowaniem choroby już w ...

więcej

Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie

Białaczka włochatokomórkowa (hairy cell leukemia - HCL) to rzadka odmiana przewlekłej białaczki limfocytowej. Nie ma leku powodującego wyleczenie z białaczki włochatokomórkowej, ale ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.