Esmocard

1 ml roztworu wodnego zawiera 10 mg chlorowodorku esmololu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Esmocard 5 fiolek, roztw. do wstrz. 303,54zł 2017-10-31

Działanie

Kardioselektwyny inhibitor receptorów β, podawanym pozajelitowo. W dawkach terapeutycznych esmolol nie posiada istotnej wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i nie ma właściwości stabilizujących błonę (znieczulenie miejscowe). W oparciu o właściwości farmakologiczne esmolol ma szybkie i krótkie działanie, jego dawka może być szybko dostosowana: po podaniu dużej dawki początkowej stężenie w osoczu, w stanie równowagi dynamicznej uzyskuje się w ciągu 5 min (bez dawki początkowej w ciągu 30 min); jednak działanie terapeutyczne jest osiągane szybciej, niż stałe stężenie w osoczu. Szybkość infuzji może być skorygowana w celu uzyskania pożądanego efektu farmakologicznego. Chlorowodorek esmololu wywołuje typowe dla β-adrenolityków działanie hemodynamiczne i elektrofizjologiczne: zwolnienie rytmu serca w czasie odpoczynku i wysiłku, zwolnienie przyspieszonego przez izoprenalinę rytmu serca, wydłużenie okresu refrakcji w węźle zatokowo-przedsionkowym, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego w trakcie prawidłowego rytmu zatokowego i podczas stymulacji przedsionków bez opóźnienia w pęczku Hisa-Purkinjego, wydłużenie odstępu PQ, wywołanie bloku przedsionkowo-komorowego IIst., wydłużenie czynnościowego okresu refrakcji przedsionków i komór, negatywny wpływ inotropowy ze zmniejszeniem frakcji wyrzutowej, obniżenie ciśnienia krwi. T0,5 w fazie dystrybucji leku jest bardzo krótki - ok. 2 min. Chlorowodorek esmololu jest metabolizowany przez esterazy do kwaśnych metabolitów i metanolu. Następuje to poprzez hydrolizę grupy estrowej przez esterazy w krwinkach czerwonych. Chlorowodorek esmololu w 55% wiąże się z białkami osocza. T0,5 w fazie eliminacji po podaniu dożylnym wynosi ok. 9 min. Chlorowodorek esmololu  jest wydalany przez nerki, częściowo niezmieniony (mniej niż 2% podanej ilości), częściowo w postaci kwaśnego metabolitu, który ma słabą (mniej niż 0,1% esmololu) aktywność β-adrenolityczną. Kwaśny metabolit wydalany jest z moczem, a jego T0,5 wynosi ok. 3,7 h.

Dawkowanie

Dorośli. Tachyarytmia nadkomorowa. Dawkę należy ustalać indywidualnie. Wymagana jest dawka początkowa, a następnie dawka podtrzymująca. Skuteczna dawka esmololu chlorowodorku wynosi 50-200 µg/kg mc./min, chociaż stosowano również duże dawek takie jak 300 µg/kg mc./min. U kilku pacjentów średnią skuteczną dawką było 25 µg/kg mc./min. Schemat rozpoczęcia i podtrzymania leczenia. Dawka nasycająca, infuzja 500 µg/kg mc./min przez 1 min, następnie 50 µg/kg mc./min przez 4 min. jeśli jest odpowiedź utrzymać infuzję na poziomie 50 µg/kg mc./min. Jeśli odpowiedź jest nieodpowiednia w ciągu 5 min - powtórzenie 500 µg/kg mc./min przez 1 min, zwiększenie infuzji podtrzymującej do 100 µg/kg mc./min przez 4 min. Jeśli jest odpowiedź - utrzymać infuzję na poziomie 100 µg/kg mc./min. Jeśli odpowiedź jest nieodpowiednia w ciągu 5 min - powtórzenie 500 µg/kg mc./min przez 1 min, zwiększenie infuzji podtrzymującej do 150 µg/kg mc./min przez 4 min. Jeśli jesto odpowiedź utrzymać infuzję na poziomie 150 µg/kg mc./min. Jeśli odpowiedź jest nieodpowiednia - powtórzenie 500 µg/kg mc/min przez 1 min. Zwiększenie infuzji podtrzymującej do 200 µg/kg mc./min oraz podtrzymanie. Gdy osiągnięta zostanie pożądana częstość pracy serca lub punkt końcowy dotyczący bezpieczeństwa (np. obniżone ciśnienie krwi), należy pominąć infuzję nasycającą i zmniejszyć zwiększanie dawki w infuzji podtrzymującej z 50 µg/kg mc./min do 25 µg/kg mc./min lub mniej. Jeśli to konieczne, odstęp między krokami miareczkowania może być zwiększony z 5 do 10 min. Dawki podtrzymujące powyżej 200 µg/kg mc./min nie wykazały znacznego zwiększenia korzyści, a bezpieczeństwo dawek powyżej 300 µg/kg mc./ min nie było badane. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, dawkę esmololu można zmniejszyć lub lek odstawić. Farmakologiczne reakcje niepożądane powinny ustąpić z ciągu 30 min. Jeśli w miejscu infuzji rozwinie się reakcja, należy użyć innego miejsca infuzji oraz należy zachować ostrożność, aby zapobiec wynaczynieniu. Nie przeprowadzono badań dotyczących podawania infuzji esmololu przez dłużej niż 24 h. Infuzje dłuższe niż 24 h powinny być stosowane ostrożnie. Po nagłym odstawieniu esmololu u pacjentów nie zgłaszano objawów z odstawienia, które mogą wystąpić po nagłym odstawieniu β-adrenolityków długotrwale stosowanych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Należy jednak zachować ostrożność podczas nagłego odstawiania infuzji esmololu u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Tachykardia okołooperacyjna i nadciśnienie tętnicze. Podczas leczenia tachykardii i (lub) nadciśnienia tętniczego w okresie okołooperacyjnym, można zastosować następujące schematy dawkowania. 1. W przypadku leczenia śródoperacyjnego - w trakcie znieczulenia, gdy konieczna jest natychmiastowa kontrola, iniekcja 80 mg w bolusie wykonywana przez 15 do 30 sekund, a następnie infuzja 150 µg/kg mc./min. Dostosowanie szybkości infuzji zgodnie z wymogiem do 300 µg/kg mc./min. 2. Po przebudzeniu z narkozy należy podać infuzję 500 µg/kg mc./min przez maksymalnie 4 min, a następnie infuzję 300 µg/kg mc./min. 3. W okresie pooperacyjnym, kiedy jest czas na dostosowanie dawkowania, należy podać 500 µg/kg mc./min jako dawkę nasycającą w ciągu 1 min przed każdym krokiem miareczkowania, aby uzyskać szybki początek działania. Należy użyć kroków miareczkowania 50, 100, 150, 200, 250 i 300 µg/kg mc./min przez 4 min, zatrzymując się na pożądanym efekcie terapeutycznym. Zastąpienie terapii esmololem przez leki alternatywne. Po osiągnięciu odpowiedniej kontroli częstości pracy serca i stabilnego stanu klinicznego, przejście na alternatywne leki (leki przeciwarytmiczne i antagoniści kanału wapniowego) może zostać zrealizowane. Kiedy esmolol jest zamieniany na leki alternatywne, lekarz powinien starannie przeanalizować etykietę leku alternatywnego, a dawkę esmololu należy zmniejszyć w następujący sposób: 1) W ciągu pierwszej godziny od podania pierwszej dawki alternatywnego leku, szybkość infuzji esmololu należy zmniejszyć o połowę (50%). 2) Po podaniu drugiej dawki alternatywnego leku, odpowiedź pacjenta powinna być nadzorowana i jeżeli zadowalająca kontrola utrzymuje się przez pierwszą godzinę, należy przerwać infuzję esmololu. Dodatkowe informacje na temat dawkowania. Gdy osiągnięty zostanie pożądany efekt leczniczy lub punkt końcowy dotyczący bezpieczeństwa (np. obniżone ciśnienie krwi), należy pominąć dawkę nasycającą i zmniejszyć zwiększanie dawki infuzji podtrzymującą do 12,5-25 µg/kg mc./min. Także w razie potrzeby zwiększyć odstęp pomiędzy krokami miareczkowania z 5 do 10 min. Preparat należy odstawić, jeżeli częstość akcji serca i ciśnienia krwi szybko zbliża się lub przekracza granice bezpieczeństwa, a następnie kiedy częstość akcji serca i ciśnienie krwi powróci do dopuszczalnego poziomu wznowić podawanie w mniejszej dawce bez infuzji nasycającej . U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest ostrożność, gdy esmolol jest podawany w infuzji, ponieważ kwaśny metabolit jest wydalany przez nerki. Wydalanie kwaśnego metabolitu jest znacznie mniejsze u chorych z zaburzeniami czynności nerek, z około 10-krotnie wydłużonym okresem półtrwania niż w warunkach prawidłowych, i znacznie podwyższonym stężeniem w osoczu.

Wskazania

Nadkomorowa tachykardia (z wyjątkiem zespołów preekscytacji) i do szybkiej kontroli rytmu komór u chorych z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków w okresie okołooperacyjnym, po operacji lub w innych okolicznościach, w których krótkoterminowa kontrola rytmu komór za pomocą krótko działających leków jest pożądana. Tachykardia i nadciśnienie tętnicze występujące w okresie okołooperacyjnym i niewyrównanej tachykardii zatokowej, jeżeli w ocenie lekarza szybka akcja serca wymaga szczególnej interwencji. Preparat nie jest wskazany w stanach przewlekłych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na esmololu chlorowodorek lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka bradykardia (mniej niż 50 uderzeń/min). Zespół „chorej zatoki”; ciężkie zaburzenia przewodzenia węzła przedsionkowo-komorowego (bez stymulatora); bok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst.. Wstrząs kardiogenny. Ciężkie niedociśnienie. Jawna niewydolność serca. Nieleczony guz chromochłonny. Nadciśnienie płucne. Ostry napad astmatyczny. Kwasica metaboliczna.

Środki ostrożności

Zaleca się stopniowe kończenie infuzji ze względu na ryzyko tachykardii „z odbicia”. Lek należy stosować ostrożnie u chorych na cukrzycę lub w przypadku hipoglikemii, ponieważ nasilenie hipoglikemii jest mniejsze niż obserwowane w przypadku mniej kardioselektywnych β-adrenolityków oraz β-adrenolityki mogą maskować objawy zwiastujące hipoglikemii, takie jak tachykardia (nie dotyczy to jednak zawrotów głowy i nasilonego pocenia). U pacjentów z niskim ciśnieniem skurczowym krwi, należy zachować szczególną ostrożność podczas dostosowywania dawkowania i podczas infuzji podtrzymującej. Zaleca się ciągłe monitorowanie ciśnienia tętniczego krwi i zapisu EKG u wszystkich pacjentów leczonych esmololem. W przypadku epizodu niedociśnienia szybkość infuzji należy zmniejszyć lub jeśli to konieczne, przerwać infuzję. Ze względu na negatywny wpływ na czas przewodzenia, β-adrenolityki należy podawać ostrożnie u pacjentów z blokiem serca Ist.. Pacjenci w podeszłym wieku powinny być leczone ostrożnie, począwszy od mniejszych dawek, ale tolerancja u osób w podeszłym wieku jest zazwyczaj dobra. β-adrenolityki mogą zwiększyć liczbę i czas trwania napadów dławicy piersiowej u pacjentów z dławicą Prinzmetala z powodu zwężenia naczyń wieńcowych serca za pośrednictwem receptorów α. Nieselektywne β-adrenolityki nie powinny być stosowane u tych pacjentów, a selektywne β1-adrenolityki tylko z największą ostrożnością. Przy pierwszych oznakach lub objawach niewydolności serca, należy odstawić esmolol. Mimo, że odstawienie może być wystarczające ze względu na krótki okres półtrwania esmololu, należy również rozważyć właściwe leczenie. Decyzję o zastosowaniu esmololu do kontroli czynności komór u chorych z nadkomorowymi zaburzeniami rytmu serca należy podejmować ostrożnie, gdy pacjent jest niewydolny hemodynamicznie lub przyjmuje inne leki zmniejszające wszystkie lub którykolwiek z poniższych: opór obwodowy, wypełnianie serca, kurczliwość mięśnia sercowego lub przewodnictwo impulsów elektrycznych w mięśniu sercowym. Pomimo szybkiego początku działania i wyrównywania zaburzeń przez esmolol, zgłoszono kilka przypadków śmierci w złożonych stanach klinicznych, gdzie esmolol był prawdopodobnie używany do kontroli rytmu komór. Na ogół u pacjentów z chorobą obturacyjną oskrzeli nie należy stosować β-adrenolityków. Ze względu na selektywność w stosunku do receptora β1 oraz łatwość w miareczkowaniu, esmolol należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami obturacyjnymi oskrzeli. Jednak, ponieważ selektywność β1 nie jest całkowita, esmolol należy ostrożnie miareczkować w celu uzyskania możliwie najniższej skutecznej dawki. W przypadku skurczu oskrzeli, infuzję należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby podać antagonistę receptora β2. Jeśli pacjent stosuje już lek pobudzający receptor β2, może być konieczna ponowna ocena dawki tego leku. Esmolol należy stosować ostrożnie u pacjentów ze świszczącym oddechem i astmy oskrzelową w wywiadzie. U pacjentów z łuszczycą lub łuszczycą w wywiadzie, podawanie chlorowodorku esmololu należy starannie rozważyć. U pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynauda, chromanie przestankowe), β-adrenolityki należy stosować z dużą ostrożnością, ponieważ może wystąpić nasilenie tych zaburzeń. Jeśli tętno spada poniżej 50-55 uderzeń/min w spoczynku i pacjent odczuwa objawy związane z bradykardią, dawkę należy zmniejszyć. β-adrenolityki mogą zwiększać zarówno wrażliwość na alergeny jak i ciężkość reakcji anafilaktycznych. Infuzja roztworu o stężeniu 20 mg/ml wiązała się ze znacznym podrażnieniem żył i zakrzepowym zapaleniem żył. Wynaczynienie roztworu o stężeniu 20 mg/ml może prowadzić do ciężkich reakcji miejscowych oraz ryzyka martwicy skóry. Reakcje miejscowe zgłaszano również po infuzji stężenia 10 mg/ml. Dlatego też należy unikać infuzji do małych żył lub przez igły typu „motylek”. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności esmololu chlorowodorku u dzieci poniżej 18 rż.).

Niepożądane działanie

Bardzo często: obfite pocenie, niedociśnienie. Często: parestezje, zaburzenia uwagi, zawroty głowy1, senność, ból głowy, nudności, wymioty, jadłowstręt, osłabienie, uczucie zmęczenia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, odczyn w miejscu infuzji, zapalenie w miejscu infuzji, stwardnienie w miejscu infuzji, depresja, lęk, stan splątania, pobudzenie. Niezbyt często: drgawki, omdlenie, zaburzenia smaku, zaburzenia mowy, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, zaburzenia widzenia, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, duszność, uczucie zatkanego nosa, obrzęk płuc, rzężenia, niestrawność, zaparcia, suchość w ustach, bóle brzucha, zatrzymanie moczu, rumień i przebarwienie skóry (w związku z miejscowymi reakcjami na wstrzykiwanie oraz infuzję), ból mięśniowo-szkieletowy, niedokrwienie obwodowe, bladość, uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, obrzęk, ból, pieczenie w miejscu infuzji, gorączka i dreszcze, zaburzenia myślenia. Bardzo rzadko: zahamowanie zatokowe, asystolia, martwica skóry z powodu wynaczynienia i zakrzepowe zapalenie żył (w związku z miejscowymi reakcjami na wstrzykiwanie oraz infuzję). Częstość nieznana: łuszczyca.

Ciąża i laktacja

Esmolol nie jest zalecany w czasie ciąży. W oparciu o działanie farmakologiczne, w późniejszym okresie ciąży, powinny być brane pod uwagę działania niepożądane na płód i noworodka (zwłaszcza hipoglikemia, niedociśnienie tętnicze i bradykardia). β-adrenolityki zmniejszają krążenie w łożysku. Jeśli leczenie esmololem uważa się za konieczne, należy monitorować maciczno-łożyskowy przepływ krwi i rozwój płodu. Noworodek musi być ściśle monitorowany. Nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania esmololu.

Interakcje

Antagoniści kanału wapniowego, jak werapamil i w mniejszym stopniu diltiazem, mają negatywny wpływ na kurczliwość i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Esmolol należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z werapamilem u pacjentów z zaburzoną czynnością komór. Takiego leczenia skojarzonego nie należy stosować u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia, a esmololu nie należy stosować w ciągu 48 h od odstawienia werapamilu. Antagoniści kanału wapniowgo, jak pochodne dihydropirydyny (np. nifedypina), mogą zwiększać ryzyko wystąpienia niedociśnienia. U pacjentów z niewydolnością serca, którzy są leczeni antagonistą kanału wapniowego, leczenie β-adrenolitykami może prowadzić do niewydolności serca. Zaleca się staranne miareczkowanie preparatu oraz odpowiednie monitorowanie parametrów hemodynamicznych. Jednoczesne stosowanie esmololu i leków przeciwarytmicznych klasy I (np. dizopiramid i chinidyna), a także amiodaronu może zarówno wydłużyć czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego jak i wywołać ujemne działanie inotropowe. Jednoczesne stosowanie esmololu i insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych może nasilać działanie obniżające stężenie glukozy we krwi (zwłaszcza nieselektywne β-adrenolityki). Blokada receptorów β-adrenergicznych może uniemożliwić wystąpienie objawów hipoglikemii (tachykardii). Leki znieczulające - w sytuacji, gdy nie ma pewności co do wypełnienia łożyska naczyniowego lub jednocześnie stosowane są leki przeciwnadciśnieniowe, może wystąpić osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększenie ryzyka niedociśnienia. Kontynuacja blokady receptorów β zmniejsza ryzyko wystąpienia arytmii podczas indukcji i intubacji. Należy poinformować anestezjologa, gdy pacjent otrzymuje β-adrenolityk oprócz esmololu. Hipotensyjne działanie wziewnych środków znieczulających może zostać zwiększone w obecności esmololu. Dawki wszystkich leków mogą być modyfikowane w celu utrzymania odpowiedniej hemodynamiki. Jednoczesne stosowanie esmololu z lekami blokującymi zwoje nerwowe może nasilić efekt hipotensyjny. NLPZ mogą zmniejszać hipotensyjne działanie β-adrenolityków. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania flokafeniny lub amisulprydu jednocześnie z β-adrenolitykami. Jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, barbituranów i pochodnych fenotiazyny, jak również innych leków przeciwnadciśnieniowych może nasilać działanie obniżające ciśnienie krwi. Dawkowanie esmololu należy zmniejszyć, aby uniknąć nieoczekiwanego niedociśnienia. Leki sympatykomimetyczne mogą zmniejszać działanie leków β-adrenolitycznych. Leki zmniejszające wydzielanie katecholamin, np. rezerpina, mogą wykazywać działanie addytywne kiedy podawane są jednoczesnie z β-adrenolitykami. Pacjenci leczeni równocześnie esmololem oraz lekiem zmniejszającym wydzielanie katecholamin powinni być ściśle monitorowani pod kątem wystąpienia niedociśnienia lub znaczącej bradykardii, co może powodować zawroty głowy, omdlenie lub niedociśnienie ortostatyczne. Jednoczesne stosowanie klonidyny i β-adrenolityków zwiększa ryzyko nadciśnienia tętniczego "z odbicia". Gdy klonidyna jest stosowana jednocześnie z nieselektywnymi β-adrenolitykami, takimi jak propranolol, leczenie klonidyną powinno być kontynuowane przez jakiś czas po zakończeniu leczenia β-adrenolitykiem. Dane z badania interakcji pomiędzy preparatem i warfaryną wykazały, że jednoczesne podawanie nie zmienia stężenia warfaryny. Stężenia esmololu były jednak niejednoznacznie wyższe podczas podawania z warfaryną. Kiedy digoksyna i esmolol były jednocześnie podawane dożylnie zdrowym ochotnikom, wystąpił 10-20% wzrost stężenia digoksyny we krwi w niektórych punktach czasu. Jednoczesne stosowanie glikozydów naparstnicy i preparatu może wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Digoksyna nie wpłynęła na farmakokinetykę preparatu. Po zbadaniu reakcji po dożylnym podaniu morfiny i preparatu osobom zdrowym, nie zauważono wpływu na stężenie morfiny we krwi. Stężenie esmololu we krwi w stanie równowagi dynamicznej zwiększyło się o 46% w obecności morfiny, ale żadne inne parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie. Wpływ preparatu na czas trwania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej chlorkiem suksametonium przebadano u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym. Esmolol nie miał wpływu na czas rozpoczęcia blokady nerwowo-mięśniowej przez chlorek suksametonium, ale czas trwania blokady nerwowo-mięśniowej został przedłużony z 5 min do 8 min. Mimo, że interakcje zaobserwowane w badaniach warfaryny, digoksyny, morfiny lub chlorku suksametonium nie mają istotnego znaczenia klinicznego, preparat należy miareczkować ostrożnie u pacjentów leczonych jednocześnie warfaryną, digoksyną, morfiną lub chlorkiem suksametonium.

Preparat zawiera substancję Esmolol hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu wodnego zawiera 10 mg chlorowodorku esmololu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.