Erythromycinum Intravenosum TZF

1 fiolka zawiera 300 mg erytromycyny w postaci laktobionianu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Erythromycinum Intravenosum TZF 1 fiolka, proszek do sporz. roztw. do inf. 17,22zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk makrolidowy. Hamuje biosyntezę białek w komórkach bakteryjnych wskutek wiązania z podjednostką 50S rybosomu. Działa silnie bakteriostatycznie na: bakterie Gram-dodatnie: Listeria monocytogenes, Corynebacterium diphtheriae, Staphylococcus spp., Streptococcus spp. (w tym Enterococcus spp.); bakterie Gram-ujemne: Neisseria meningitidis, N. gonorhoeae, Legionella pneumophila, Moraxella catarhalis, Bordetella pertussis, Campylobacter spp., Mycoplasma pneumoniae (szczepy oporne na erytromycynę są z reguły wrażliwe na antybiotyk, kiedy erytromycyna podawana jest jednocześnie z sulfonamidem), Ureaplasma urealyticum, Treponema pallidum, Chlamydia spp., Clostridium spp.. Ponadto działa na Entamoeba histolytica. Eradykacja większości szczepów Haemophilus influenzae obserwowana jest tylko przy wysokich stężeniach leku. Erytromycyna jest nieskuteczna w zakażeniach wywołanych przez grzyby i wirusy. Po podaniu dożylnym stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez ok. 6 h. T0,5 wynosi 1-2 h, u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wydłuża się do 4-8 h. Wiązanie z białkami osocza wynosi 70%. Lek dobrze przenika do większości tkanek i narządów. W uchu środkowym i migdałkach podniebiennych osiąga stężenie zbliżone do stężeń w surowicy krwi. Wysokie stężenia terapeutyczne obserwuje się też w płynach opłucnowym i otrzewnowym. Lek przenika przez łożysko i do mleka matki. Przenika do wnętrza komórek. Do płynu mózgowo-rdzeniowego przenika tylko w stanach zapalnych. Erytromycyna indukuje aktywność enzymów mikrosomalnych, wpływających m. in. na jej własny metabolizm. W wątrobie lek jest częściowo inaktywowany w wyniku demetylacji. Wydalany jest w postaci nie zmienionej głównie z żółcią i kałem, tylko w ok. 2,5% z moczem. Lek nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej i hemodializy.

Dawkowanie

Dożylnie, we wlewie ciągłym lub przerywanym, trwającym 20-60 min, co 6-8 h. Dorośli: łagodne i umiarkowanie ciężkie zakażenia (gdy podanie postaci doustnej jest niemożliwe) - 25 mg/kg mc. na dobę. Ciężkie zakażenia - 50 mg/kg mc. na dobę. Dzieci: zwykle 12,5 mg/kg mc. 4 razy na dobę. W ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć dwukrotnie. Noworodki do 1. mż.: 10-15 mg/kg mc. 3 razy na dobę. Po uzyskaniu poprawy stanu klinicznego pacjenta zaleca się, jeśli to możliwe, stosowanie leku w postaci doustnej. Optymalne stężenie podawanych roztworów wynosi 1 mg/ml (0,1%). Jeśli jest to konieczne stężenie to można zwiększyć do 5 mg/ml (0,5%). Roztwory o tym stężeniu należy podawać przez co najmniej 60 min. Szybsze podanie leku zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii lub spadku ciśnienia krwi. W celu zminimalizowania podrażnienia żyły zaleca się, by do przygotowywania roztworów erytromycyny do wlewów przerywanych użyć co najmniej 100 ml rozcieńczalnika. Nie należy podawać roztworów o stężeniu powyżej 5 mg/ml, ponieważ powodują ból rozciągający się wzdłuż żyły. Nie zaleca się podawania roztworów erytromycyny w szybkim wstrzyknięciu (bolus).

Wskazania

Ciężkie zakażenia wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na erytromycynę, gdy konieczne jest szybkie uzyskanie we krwi dużego stężenia leku lub jeśli niemożliwe jest podanie postaci doustnej. Zakażenia dróg oddechowych - np. zapalenie migdałków, ropień okołomigdałkowy, zapalenie gardła, zapalenie krtani, zapalenie zatok, wtórne zakażenia bakteryjne w przebiegu grypy lub przeziębień. Zakażenia dolnych dróg oddechowych - np. zapalenie tchawicy, ostre zapalenie oskrzeli lub zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie płuc (płatowe, odoskrzelowe, pierwotne atypowe zapalenie płuc), rozstrzenie oskrzeli, choroba legionistów. Zakażenia ucha środkowego i zewnętrznego. Zapalenie dziąseł, angina Vincenta. Zapalenie powiek. Zakażenia skóry i tkanek miękkich: czyraki, czyraki mnogie, zapalenie tkanki łącznej, róża. Zakażenia przewodu pokarmowego: zapalenie pęcherzyka żółciowego, gronkowcowe zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy. Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym, wtórnym zakażeniom w przebiegu oparzeń, zapaleniu wsierdzia u osób poddawanych zabiegom stomatologicznym. Posocznica. Zapalenie wsierdzia. Inne zakażenia: zapalenie szpiku, zapalenie cewki moczowej, rzeżączka, kiła pierwotna, ziarniniak weneryczny pachwin.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na erytromycynę lub inne antybiotyki makrolidowe. Nie stosować w czasie leczenia astemizolem, terfenadyną, cyzaprydem, pimozydem, ergotaminą lub dihydroergotaminą.

Środki ostrożności

Lek stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub otrzymujących jednocześnie leki mogące działać hepatotoksycznie oraz u pacjentów z niewydolnością nerek. Erytromycyna podawana pacjentom z myasthenia gravis może nasilać objawy choroby. Zachować szczególną ostrożność u pacjentów, u których występuje biegunka w trakcie leczenia (może być ona objawem rzekomobłoniastego zapalenia jelit). U ciężko chorych pacjentów otrzymujących erytromycynę jednocześnie z lowastatyną obserwowano przypadki rabdomiolizy. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na ryzyko zaburzeń czynności wątroby lub dróg żółciowych.

Niepożądane działanie

Mogą wystąpić: zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka), przerostowe zwężenie odźwiernika u niemowląt, jadłowstręt, zapalenie trzustki, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (może pojawić się podczas trwania lub po zakończeniu terapii), przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych w surowicy krwi, eozynofilia, agranulocytoza, niedociśnienie, śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia czynności nerek, ból w klatce piersiowej, gorączka, złe samopoczucie, omamy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, w tym tachyarytmia komorowa i częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, kołatanie serca, wykwity skórne, obrzęk naczynioruchowy, wyprysk, świąd, pokrzywka; rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, głuchota, szumy uszne (zwłaszcza po podaniu dużych dawek leku powyżej 4 g na dobę),  pojedyncze przypadki przemijającej utraty słuchu (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub po zastosowaniu dużych dawek), reakcje nadwrażliwości od pokrzywki i lekkich wykwitów skórnych do reakcji anafilaktycznych, pojedyncze przypadki przemijających zaburzeń czynności ośrodkowego układu nerwowego, w tym stan splątania, drgawki, zawroty głowy (związek przyczynowy ze stosowaniem erytromycyny nie został ustalony), cholestatyczne lub wątrobowokomórkowe zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, zaburzenia czynności wątroby, powiększenie wątroby, żółtaczka. Niekiedy w miejscu podania może pojawić się zaczerwienienie, podrażnienie skóry. Podczas przedłużonego lub powtórnego leczenia erytromycyną może dojść do nadkażenia niewrażliwymi na lek bakteriami lub grzybami.

Ciąża i laktacja

Lek stosować w okresie ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Zachować ostrożność stosując preparat w okresie karmienia piersią. Erytromycyna podawana kobietom w ciąży zarażonym kiłą, nie przenika do płodu w stężeniach terapeutycznych, wystarczających by zapobiec wrodzonej kile u noworodka. Dlatego zaleca się, by noworodek matki leczonej erytromycyną podawaną doustnie, otrzymał po urodzeniu penicylinę.

Uwagi

Przy długotrwałym stosowaniu wskazane jest wykonanie testów czynności wątroby. Erytromycyna może zmienić wynik oznaczeń amin katecholowych w moczu wykonanych metodą fluorymetryczną. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy, stanów splątania lub dezorientacji nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń w ruchu.

Interakcje

Produkty lecznicze, które indukują cytochrom CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, ziele dziurawca) mogą indukować metabolizm erytromycyny, co prowadzi do zmniejszenia jej stężenia we krwi i osłabienia jej działania. Zwiększona aktywność zaindukowanych enzymów zmniejsza się stopniowo przez 2 tygodnie po odstawieniu leków indukujących cytochrom CYP3A4. Dlatego erytromycyny nie należy podawać podczas leczenia induktorami cytochromu CYP3A4 i przez 2 tygodnie po ich odstawieniu. Erytromycyna zwiększa stężenie inhibitorów reduktazy HMG-CoA (np. lowastatyna, symwastatyna). U pacjentów przyjmujących te leki jednocześnie rzadko występowała rabdomioliza. Erytromycyna może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania erytromycyny z antagonistami receptora histaminowego H1 (np. terfenadyna, astemizol, mizolastyna). Obserwowano rzadkie przypadki ciężkich, mogących prowadzić do śmierci, zaburzeń serca, w tym zatrzymanie pracy serca, zaburzenia rytmu typu torsade de pointes i inne arytmie komorowe. Erytromycyna in vitro działa antagonistycznie w stosunku do bakteriobójczych antybiotyków z grupy beta-laktamów (np. penicyliny, cefalosporyny). Erytromycyna działa antagonistycznie w stosunku do klindamycyny, linkomycyny, chloramfenikolu, a także streptomycyny, tetracyklin i kolistyny. Podczas jednoczesnego stosowania erytromycyny z inhibitorami proteazy obserwowano zahamowanie rozpadu erytromycyny. Podawana jednocześnie z lekami zmniejszającymi krzepliwość krwi (np. warfaryna, acenokumarol) może nasilać ich działanie. Zmniejsza klirens triazolamu, midazolamu oraz innych benzodiazepin, co w konsekwencji prowadzi do zwiększenia ich farmakologicznego działania. Po wprowadzeniu produktu do obrotu informowano, że jednoczesne podawanie erytromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy powodowało ostre zatrucie alkaloidami sporyszu, charakteryzujące się skurczem naczyń oraz niedokrwieniem ośrodkowego układu nerwowego, kończyn i innych tkanek. U pacjentów leczonych równocześnie erytromycyną i cyzaprydem wykazano zwiększenie stężenia cyzaprydu. Może to spowodować zmiany w zapisie EKG - wydłużenie odstępu QT oraz zaburzenia rytmu serca takie, jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes. Podobne zaburzenia obserwowano u pacjentów stosujących równocześnie pimozyd i klarytromycynę - inny antybiotyk makrolidowy. Jednoczesne stosowanie erytromycyny i teofiliny powoduje zwiększenie w surowicy stężenia teofiliny, co prowadzi do nasilenia jej toksyczności. Ponadto teofilina może zmniejszać stężenie erytromycyny w surowicy, nawet do poziomu poniżej stężenia terapeutycznego. Po wprowadzeniu produktu do obrotu informowano, że jednoczesne podawanie erytromycyny i kolchicyny może zwiększyć toksyczność kolchicyny. U pacjentów stosujących erytromycynę razem z werapamilem, antagonistami wapnia obserwowano zmniejszenie ciśnienia tętniczego, bradyarytmię i kwasicę mleczanową. Cymetydyna może hamować metabolizm erytromycyny we krwi, co może prowadzić do zwiększenia jej stężenia. Erytromycyna może zmniejszać klirens zopiklonu, co może prowadzić do nasilenia jego działania farmakodynamicznego.

Preparat zawiera substancję Erythromycin lactobionate.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 300 mg erytromycyny w postaci laktobionianu.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.