Endoxan

1 draż. zawiera 50 mg cyklofosfamidu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Endoxan 50 szt., tabl. drażowane 88,08zł 2017-10-31

Działanie

Lek cytostatyczny z grupy oksazafosforyn, chemicznie spokrewniony z iperytem azotowym. Cyklofosfamid jest nieaktywny in vitro i ulega aktywacji w wyniku działania enzymów mikrosomalnych wątroby do 4-hydroksycyklofosfamidu, który znajduje się w równowadze ze swoim tautomerem - aldofosfamidem. Działanie cytotoksyczne cyklofosfamidu polega na interakcji pomiędzy jego alkilującymi metabolitami a DNA. Alkilacja powoduje fragmentacje łańcuchów DNA oraz rozerwanie wiązań krzyżowych DNA-białko. W cyklu komórkowym, opóźnieniu ulega faza G2. Działanie cytotoksyczne nie jest specyficzne dla fazy cyklu komórkowego, ale dla samego cyklu komórkowego. Nie można wykluczyć oporności krzyżowej na strukturalnie podobne cytostatyki, np. ifosfamid oraz inne czynniki alkilujące. Cyklofosfamid jest prawie całkowicie wchłanialny z przewodu pokarmowego. Średni T0,5 leku we krwi wynosi 7 h u dorosłych oraz 4 h u dzieci. Lek i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki. Stężenie leku we krwi po podaniu dożylnym i doustnym są biorównoważne.

Dawkowanie

Lek powinien być zalecany jedynie przez lekarzy mających doświadczenie w stosowaniu tego preparatu. Dawkowanie należy dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta. Dawki i czas trwania leczenia i (lub) przerwy w leczeniu zależą od wskazania terapeutycznego, schematu terapii skojarzonej, ogólnego stanu zdrowia pacjenta i funkcjonowania narządów, a także od wyników kontrolnych badań laboratoryjnych (zwłaszcza monitorowania komórek krwi). W leczeniu skojarzonym z innymi lekami cytostatycznymi o podobnej toksyczności może być konieczne zredukowanie dawki lub wydłużenie odstępów pomiędzy kolejnymi cyklami leczenia. Dzięki zastosowaniu czynników stymulujących hematopoezę (czynnik wzrostu kolonii i czynniki stymulujące erytropoezę) można zmniejszyć ryzyko powikłań mielosupresyjnych i (lub) ułatwić dostarczenie zamierzonej dawki. W celu zmniejszenia ryzyka toksycznego działania na drogi moczowe w trakcie lub niezwłocznie po podaniu, należy podać odpowiednią ilość płynów doustnie lub w postaci infuzji w celu wymuszenia diurezy. Dlatego cyklofosfamid powinien być podawany rano. Ciężkie zaburzenie czynności wątroby może wiązać się ze zmniejszoną aktywacją cyklofosfamidu. Może to wpłynąć na skuteczność leczenia cyklofosfamidem i powinno być wzięte pod uwagę przy doborze dawki i interpretacji odpowiedzi pacjenta na zastosowaną dawkę produktu leczniczego. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w wyniku zmniejszonego wydalania przez nerki może dojść do zwiększenia stężenia cyklofosfamidu i jego metabolitów w osoczu. Może to powodować zwiększoną toksyczność i powinno być wzięte pod uwagę przy ustalaniu dawkowania u tych pacjentów. Cyklofosfamid i jego metabolity podlegają dializie, chociaż mogą występować różnice w oczyszczaniu zależnie od użytego systemu do dializy. U pacjentów wymagających dializy należy rozważyć zapewnienie stałych odstępów pomiędzy podawaniem cyklofosfamidu i dializą. U pacjentów w podeszłym wieku, podczas monitorowania działań toksycznych i dostosowania dawki należy uwzględnić częstsze w tej populacji zaburzenia czynności wątroby, nerek, serca lub innych narządów oraz jednocześnie występujące choroby i inne stosowane leki.

Wskazania

Monoterapia lub w leczenie skojarzone w: białaczce (ostra lub przewlekła białaczka limfoblastyczna/limfocytowa i białaczka szpikowa); chłoniaku złośliwym (ziarnica złośliwa - choroba Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, szpiczak mnogi); złośliwych guzach litych z przerzutami lub bez przerzutów (rak jajnika, rak piersi, drobnokomórkowy rak płuc, neuroblastoma - nerwiak niedojrzały, mięsak Ewinga, mięśniakomięsak prążkowany u dzieci, kostniakomięsak, ziaminiak Wegenera); leczeniu immunosupresyjnym w przeszczepach organów: leczenie kondycjonujące, poprzedzające allogeniczny przeszczep szpiku kostnego (ciężka anemia aplastyczna, ostra białaczka szpikowa i ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa).

Przeciwwskazania

Znana nadwrażliwość na cyklofosfamid. Nadwrażliwość na inne składniki preparatu. Obturacja odpływu moczu.

Środki ostrożności

Należy się spodziewać znacznego zahamowania czynności szpiku kostnego, szczególnie u pacjentów, u których wcześniej stosowano chemioterapię i (lub) radioterapię lub u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. W trakcie leczenia konieczne jest ścisłe monitorowanie liczby leukocytów, płytek krwi oraz hemoglobiny. Kontrola liczby leukocytów musi być przeprowadzana regularnie, co 5 do 7 dni w początkowym okresie leczenia i co 2 dni, jeśli liczba krwinek wynosi poniżej 3000/mm3. Preparatu nie należy stosować u pacjentów z liczbą leukocytów < 2 500/µl i (lub) liczbą płytek krwi < 50 000/µl. W przypadku wystąpienia gorączki neutropenicznej i (lub) leukopenii konieczne jest podawanie antybiotyków i (lub) leków przeciwgrzybiczych. Należy zachować ostrożność u pacjentów osłabionych lub w podeszłym wieku oraz u pacjentów, którzy wcześniej poddani byli radioterapii. Pacjenci z osłabioną odpornością immunologiczną (np. w przypadku cukrzycy lub przewlekłego zaburzenia czynności wątroby lub nerek) muszą być ściśle monitorowani. Przed rozpoczęciem leczenia, konieczne jest wykluczenie lub leczenie niedrożności dróg moczowych, zapalenia pęcherza i zakażeń. Odpowiednie leczenie mesną lub odpowiednie nawodnienie znacznie może zmniejszyć częstość występowania i nasilenie toksycznego działania na pęcherz moczowy. Jeśli w trakcie leczenie preparatem wystąpi zapalenie pęcherza wraz z mikrohematurią lub makrohematurią leczenie należy przerwać aż do ustąpienia objawów. W trakcie leczenia należy ściśle obserwować pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Konieczna jest regularna kontrola elektrolitów i ścisła obserwacja pacjentów z wcześniej istniejącą chorobą serca. Należy zwracać uwagę na objawy zapalenia płuc u pacjenta. Chociaż częstość występowania działań toksycznych na płuca, towarzyszących leczeniu cyklofosfamidem, jest niska, rokowania dla pacjentów, u których one wystąpią są złe. W celu zmniejszenia częstości występowania i nasilenia wymiotów należy w odpowiednim czasie stosować leki przeciwwymiotne. Alkohol może nasilić wymioty i mdłości, a także może zwiększyć ryzyko zaburzeń czynności wątroby; należy odradzać przyjmowanie alkoholu. Stosowanie leku u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby czynnym przed rozpoczęciem leczenia należy rozważyć indywidualnie. Zaleca się ścisłą obserwację tych pacjentów. Nadużywanie alkoholu może zwiększać ryzyko zaburzeń czynności wątroby. Jeśli lek zostanie nieumyślnie wstrzyknięty poza żyłę (wynaczynienie), wlew powinien być natychmiast przerwany, wynaczyniony płyn odciągnięty, miejsce wynaczynienia przepłukane roztworem soli fizjologicznej a kończyna unieruchomiona.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zahamowanie czynności szpiku kostnego, leukopenia, neutropenia; immunosupresja; mdłości, wymioty; łysienie; zapalenie pęcherza moczowego, krwiomocz; gorączka. Często: zakażenia, gorączka neutropeniczna, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, krew w moczu, dreszcze, stany astenii, zmęczenie, osłabienie, złe samopoczucie, zapalenie błony śluzowej. Niezbyt często: zapalenie płuc, sepsa; trombocytopenia, niedokrwistość, reakcje rzekomoanafilaktyczne, reakcje nadwrażliwości; zaburzenia owulacji, zmniejszone stężenie żeńskich hormonów płciowych; anoreksja; kardiomiopatia, niewydolność serca, tachykardia; łysina; zaburzenia spermatogenezy, zaburzenia owulacji, brak miesiączki; zmiany w EKG, zmniejszona frakcja wyrzutowa w lewej komorze, zwiększone stężenie dehydrogenazy mleczanowej, zwiększone stężenie białka C-reaktywnego. Rzadko: nowotwory wtórne, nowotwór pęcherza, zmiany mielodysplastyczne, nowotwór dróg moczowych, ostra białaczka; nieodwracalne zaburzenia owulacji; odwodnienie; zawroty głowy; niewyraźne widzenie; niemiarowość, niemiarowość komorowa, niemiarowość nadkomorowa; krwawienia; biegunka, zapalenie jamy ustnej, zaparcie, ból brzucha, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby; wysypka, zapalenie skóry, stan zapalny skóry, trwale - oligospermia, azoospermia, brak miesiączki; ból w piersiach, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie AspAT, AlAT, gamma-GT, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny. Bardzo rzadko: wstrząs septyczny; zespół rozpadu guza; zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego; wstrząs anafilaktyczny; SIADH (zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego), hiponatremia, zatrzymanie płynów, stan splątania. drgawki, parestezje, zaburzenia smaku, encefalopatia wątrobowa; upośledzenie wzroku, zapalenie spojówek i obrzęk oka łącznie z nadwrażliwością; migotanie przedsionków, migotanie komór, dusznica bolesna, zawał serca, zatrzymanie serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia; choroba zakrzepowo-zatorowa, zmiany w ciśnieniu krwi, skurcz oskrzeli, duszność, kaszel, śródmiąższowe zapalenie płuc, przewlekłe śródmiąższowe zwłóknienie płuc, toksyczny obrzęk płuc, wysięk opłucnowy, niewydolność oddechowa, ciężki ostry zespół oddechowy (ARDS), niespecyficzne zaburzenia płuc, niedotlenienie narządów i tkanek, nadciśnienie płucne; puchlina brzuszna, owrzodzenie, krwotoczne zapalenie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki; zespół zamknięcia żył wątrobowych (lub choroba żylno-okluzyjna wątroby lub zakrzepowo-zarostowa choroba naczyń żylnych wątroby), powiększenie wątroby, żółtaczka, uczynnienie wirusa, zapalenie wątroby; zespół Stevensa-Johnsona, martwica naskórka, ciężkie reakcje skórne, odbarwienie dłoni, paznokci, spodu stóp, świąd zapalny, rumień w miejscu naświetlenia, rozpad mięśni prążkowanych, kurcz; krwawienie z cewki moczowej, obrzęk ściany pęcherza, zapalenie śródmiąższowe, zwłóknienie i stwardnienie pęcherza, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek; ból głowy, ból, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. zapalenie żyły), niewydolność wielonarządowa; zwiększenie masy ciała, spadek ciśnienia krwi, zwiększenie wartości kreatyniny; zapalenie żyły po napromieniowaniu. Częstość nieznana: chłoniak, mięsak, rak nerkokomórkowy, rak miedniczki nerkowej, rak tarczycy, agranulocytoza, limfopenia, zmiejszenie stężenia hemoglobiny, zmiana stężenia glukowy we krwi, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, mielopatia, utrata lub osłabienie czucia, drżenie mięśniowe, zaburzenia węchu, encefalopatia, polineuropatia, nerwobóle, wzmożone łzawienie, głuchota, szum w uszach, częstoskurcz komorowy, wstrząs kardiogenny, wysięk z osierdzia, krwawienie do mięśnia sercowego, niewydolność lewej komory, rzadkoskurcz, palpitacje, wydłużenie odcinka QT w elektrokardiogramie, zmniejszenie frakcji wyrzutowej, zatorowość płucna, zakrzepica żylna, zapalenie naczyń, ischemia obwodowa, zaczerwienienie twarzy, niedrożność jamy nosowej, uczucie dyskomfortu w nosie, ból jamy ustnej i gardła, wyciek z nosa, kichanie, choroba wenookluzyjna płuc, zarostowe zapalenie oskrzelików, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, uczucie dyskomfortu w brzuchu, zapalenie ślinianek przyusznych, krwotoki z żołądka i jelit, zapalenie okrężnicy, zapalenie jelit, zapalenie kątnicy, cholestatyczne zapalenie wątroby, hepatotoksyczność z niewydolnością wątroby, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, polekowe zapalenie skóry wywołane wcześniejszym naświetlaniem, rumień wielopostaciowy, zespół erytrodyzestezji dłoniowopodeszwowej, pokrzywka, rumień, obrzęk twarzy, skleroderma, skurcze mięśni, bóle mięśni, bóle stawów, martwica kanalików nerkowych, zaburzenia czynności kanalików nerkowych, nefropatia toksyczna, krwotoczne zapalenie moczowodów, wrzodziejące zapalenie pęcherza moczowego, zwężenie pęcherza moczowego, nerkopochodna moczówka prosta, atypowe komórki nabłonka pęcherza moczowego, zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi, poród przedwczesny, bezpłodność, skąpe miesiączki, zanik jąder, śmierć wewnątrzmaciczna, wady wrodzone płodu, opóźnienie wzrostu płodu, toksyczność dla płodu, działanie rakótworcze u potomstwa, zmniejszone stężenie estrogenów we krwi, zwiększone stężenie gonadotropiny we krwi.

Ciąża i laktacja

Istnieją jedynie bardzo ograniczone dane na temat stosowania cyklofosfamidu w czasie ciąży u ludzi. Po zastosowaniu cyklofosfamidu w I trymestrze ciąży odnotowano wiele wad wrodzonych. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję i działanie teratogenne po podaniu cyklofosfamidu. Na podstawie wyników badań przeprowadzonych na zwierzętach, przypadków zgłoszonych u ludzi oraz mechanizmu działania substancji aktywnej, stosowanie cyklofosfamidu w czasie ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, nie jest zalecane. W każdym indywidualnym przypadku konieczne będzie rozważenie korzyści wynikających z leczenia względem możliwego ryzyka dla płodu. Cyklofosfamid przenika do mleka matki i może powodować neutropenię, trombocytopenię, małe stężenie hemoglobiny i biegunkę u dzieci. W trakcie stosowania cyklofosfamidu nie jest wskazane karmienie piersią. Płodność. Cyklofosfamid zaburza proces oogenezy i spermatogenezy. Może powodować bezpłodność u obu płci. Stosowanie cyklofosfamidu może spowodować przejściowy lub trwały brak miesiączki u kobiet i oligospermię lub azoospermię u chłopców w okresie dojrzewania płciowego. Mężczyźni leczeni cyklofosfamidem, przed rozpoczęciem leczenia powinni być informowani o możliwości zabezpieczenia i przechowania we właściwym stanie spermy powstałej przed rozpoczęciem leczenia. Cyklofosfamid wykazuje działanie genotoksyczne i mutagenne, zarówno w komórkach somatycznych jak i w męskich i żeńskich komórkach rozrodczych. Dlatego też w trakcie leczenia cyklofosfamidem kobiety nie powinny zachodzić w ciążę, a mężczyźni nie powinni płodzić dzieci. Mężczyźni nie powinni płodzić dzieci przez okres do 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Dane z doświadczeń na zwierzętach wskazują, że ekspozycja oocytów w okresie rozwoju pęcherzyków może spowodować zmniejszenie częstości implantacji i żywych ciąż oraz zwiększone ryzyko uszkodzeń płodu. Efekt ten należy wziąć pod uwagę w przypadku planowania zapłodnienia lub zajścia w ciążę po zakończeniu leczenia cyklofosfamidem. Dokładny czas rozwoju pęcherzyków u ludzi nie jest znany, ale może wynosić ponad 12 miesięcy. Kobiety i mężczyźni aktywni seksualnie powinni w tym okresie stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Uwagi

Należy wykonywać regularne badania osadu moczu na obecność erytrocytów. W celu zmniejszenia stanów zapalnych jamy ustnej pacjenci powinni szczególnie dbać o jej higienę. U pacjentów poddawanych leczeniu cyklofosfamidem mogą wystąpić działania niepożądane, które mogą wpłynąć na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn (np. zawroty głowy, niewyraźne widzenie, zaburzenia widzenia). Decyzja o zdolności pacjenta do uczestnictwa w ruchu drogowym lub do obsługi maszyn powinna być podejmowana indywidualnie.

Interakcje

Cyklofosfamid może nasilać hipoglikemiczne działanie pochodnych sulfonylomocznika. Hamowanie czynności szpiku przez cyklofosfamid może ulec nasileniu w przypadku równoczesnego podania allopurinolu lub hydrochlorotiazydu. Wcześniejsze lub równoczesne podawanie fenobarbitalu, fenytoiny, benzodiazepin lub wodzianu chloralu może spowodować indukcję enzymów mikrosomalnych wątroby. Antybiotyki fluorochinolowe (np. cyprofloksacyna) zastosowane przed leczeniem preparatem (szczególnie w stanach poprzedzających przeszczepienie szpiku) mogą zmniejszyć skuteczność cyklofosfamidu i tym samym spowodować nawrót choroby zasadniczej. Należy się spodziewać zmniejszonej odpowiedzi na jakiekolwiek szczepionki; wstrzyknięciu szczepionki zawierającej żywe wirusy może towarzyszyć zakażenie indukowane szczepionką. Przy równoczesnym stosowaniu depolaryzujących leków zwiotczających (np. chlorku sukcynylocholiny) może dochodzić do przedłużonych okresów bezdechu w wyniku zmniejszonego stężenia pseudocholinoesterazy. Chloramfenikol może wydłużać okres półtrwania cyklofosfamidu i opóźniać jego metabolizm. Antracykliny i pentostatyna lub transtuzumab mogą nasilać potencjalne kardiotoksyczne działanie cyklofosfamidu. Nasilenie działań kardiotoksycznych może również wystąpić po wcześniejszej radioterapii okolicy serca. Jednoczesne leczenie indometacyną należy prowadzić bardzo ostrożnie, ponieważ odnotowano pojedynczy przypadek ostrego zatrucia wodnego. Substancje zawarte w grejpfrutach mogą utrudniać aktywację cyklofosfamidu i co za tym idzie  jego skuteczność  - nie należy spożywać grejpfrutów ani pić soku grejpfrutowego. Przyjmowanie etanolu może zmniejszać działanie przeciwnowotworowe preparatu. Istnieje zwiększone ryzyko toksycznego działania na płuca (zapalenie płuc, zwłóknienia pęcherzykowe) u pacjentów, u których stosowano chemioterapię cytotoksyczną, w tym cyklofosfamid i G-CSF (czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów i makrofagów). U 3. pacjentów po podaniu preparatu poprzedzonym podaniem azotiopryny wystąpiła martwica wątroby, świadcząca o możliwości interakcji z azotiopryną. Leki przeciwgrzybicze, pochodne tiazoli (flukonazol, itrakonazol) hamują enzymy cytochromu P-450, odpowiedzialne za metabolizm cyklofosfamidu; notowano przypadki większego narażenia na toksyczne metabolity cyklofosfamidu u osób stosujących itrakonazol. U pacjentów otrzymujących duże dawki cyklofosfamidu w okresie krótszym niż 24 h od chwili przyjęcia dużych dawek busulfanu może być zmniejszony klirens i dłuższy okres półtrwania cyklofosfamidu; może to powodować zwiększenie występowania chorób mogących powodować chorobę żylno-okluzyjną i zapalenie błony śluzowej. Jednoczesne podawanie z cyklosporyną powoduje zmniejszenie jej stężenia we krwi; w wyniku tej interakcji może zwiększyć się częstość występowania choroby przeszczep przeciw gospodarzowi. Stosowanie dużych dawek cyklofosfamidu i cytarabiny tego samego dnia, w krótkim czasie dzielącym zastosowanie jednego i drugiego leku, nasila działanie kardiotoksyczne. Stosowanie dużych dawek cyklofosfamidu jednocześnie z ondasteronem zmniejsza AUC cyklofosfamidu. Podanie tiotepy godzinę przed zastosowaniem dużych dawek cyklofosfamidu hamuje bioaktywację cyklofosfamidu.

Preparat zawiera substancję Cyclophosphamide.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 200 mg lub 1000 mg cyklofosfamidu.

1 draż. zawiera 50 mg cyklofosfamidu.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.