Eligard® 45 mg

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Eligard® 45 mg 1 zestaw, proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz. 1224,05 zł 2017-10-31

Działanie

Leuprorelina jest syntetycznym nonapeptydem, agonistą naturalnie występującego hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH). Podawana ciągle hamuje wydzielanie gonadotropiny przez przysadkę i hamuje steroidogenezę w jądrach u mężczyzn. Działa silniej niż naturalnie występujący hormon, a czas potrzebny do uzyskania wyjściowego stężenia testosteronu może się różnić u poszczególnych pacjentów. Podanie leku powoduje zmniejszenie testosteronu poniżej progu kastracyjnego (≤50 ng/dl). To zmniejszenie stężenia obserwuje się w ciągu 3-5 tyg. po rozpoczęciu leczenia. Stężenie testosteronu po 6 mies. leczenia wynosi średnio 6,1 (± 0,4) ng/dl i jest porównywalne do stężenia po obustronnej orchidektomii. Cmax po pierwszym podaniu występuje po 4-8 h od wstrzyknięcia. Po początkowym zwiększeniu stężenia leuproreliny po każdym ze wstrzyknięć (faza plateau jest osiągana po upływie 2 - 28 dni od wstrzyknięcia), stężenia we krwi pozostają względnie niezmienione. Lek w 43-49% wiąże się z białkami osocza. Końcowy okres połowicznej eliminacji wynosi ok. 3 h.

Dawkowanie

Podskórnie. Dorośli mężczyźni: 7,5 mg co miesiąc lub 22,5 mg co 3 miesiące lub 45 mg co 6 miesięcy. Terapia zaawansowanej postaci raka gruczołu krokowego jest długotrwała i nie należy jej przerywać z chwilą uzyskania remisji lub poprawy. Lek może być stosowany w leczeniu neoadjuwantowym lub adjuwantowym w połączeniu z radioterapią w przypadku raka wysokiego ryzyka ograniczonego do gruczołu krokowego oraz miejscowo zaawansowanego raka gruczołu krokowego. Odpowiedź na leczenie należy monitorować za pomocą oceny stanu klinicznego i pomiaru stężenia antygenu gruczołu krokowego (PSA) we krwi. Jeżeli odpowiedź pacjenta na leczenie jest mniejsza niż oczekiwana, zaleca się potwierdzenie, czy stężenia testosteronu we krwi zmniejszyły się do poziomu wartości kastracyjnych lub czy utrzymują się na tym poziomie. Sposób podania. Zawartość 2 amp.-strzyk. (proszek + rozp.) należy zmieszać bezpośrednio przed wstrzyknięciem. W wyniku nieprawidłowej rekonstytucji leku może wystąpić brak skuteczności klinicznej. Odpowiednie sporządzenie gotowego do podania leku jest kluczowym etapem podawania, zapewniającym bezpieczne i skuteczne leczenie. Należy zapoznać się z instrukcjami dotyczącymi właściwych metod sporządzania gotowego leku i jego podania oraz przestrzegać tych instrukcji - patrz ChPL i ulotka. Nie podawać dotętniczo lub dożylnie. Należy okresowo zmieniać miejsca wstrzyknięć.

Wskazania

Leczenie hormonozależnego, zaawansowanego raka gruczołu krokowego. W połączeniu z radioterapią - leczenie hormonozależnego raka wysokiego ryzyka ograniczonego do gruczołu krokowego i hormonozależnego raka gruczołu krokowego miejscowo zaawansowanego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na octan leuproreliny lub na innych agonistów GnRH lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci poddani uprzednio orchidektomii (podobnie jak w przypadku innych agonistów GnRH, lek nie powoduje dalszego zmniejszenia stężenia testosteronu we krwi u pacjentów poddanych kastracji chirurgicznej). Monoterapia u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego, u których stwierdza się ucisk na rdzeń kręgowy lub przerzuty do kręgosłupa. Kobiety. Młodzież i dzieci.

Środki ostrożności

Należy rozważyć dodatkowe zastosowanie leczenia odpowiednim antyandrogenem, począwszy od 3. dnia przed włączeniem leczenia leuproreliną i dalej przez 2-3 tyg. podawania leku, w celu złagodzenia następstwa początkowego zwiększenia stężenia testosteronu we krwi. W przypadku pojawienia się w trakcie terapii objawów ucisku na rdzeń kręgowy lub niewydolności nerek należy wdrożyć standardowe leczenie tych powikłań. Podczas pierwszych tygodni terapii należy uważnie obserwować pacjentów z przerzutami do kręgosłupa i (lub) mózgu oraz pacjentów ze zwężeniem dróg moczowych. W przypadku wystąpienia krwotoku do przysadki (objawy: nagły ból głowy, wymioty, zaburzenia wzroku, porażenie mięśni oka, zmiana stanu psychicznego, czasem zapaść krążeniowa), konieczna jest natychmiastowa pomoc lekarza. U pacjentów, u których nie obserwuje się poprawy klinicznej mimo odpowiedniego zmniejszenia stężenia testosteronu należy rozważyć możliwość guzów, które nie odpowiadają na leczenie hormonalne - dalsze leczenie leuproreliną u tych pacjentów nie przyniesie korzyści. Podczas leczenia należy okresowo sprawdzać stężenie glukozy we krwi i (lub) glikozylowanej hemoglobiny (HbA1c) i stosować aktualnie zalecone leczenie hiperglikemii lub cukrzycy. Należy obserwować pacjentów stosujących agonistów GnRH w kierunku występowania podmiotowych i przedmiotowych objawów sugerujących rozwój chorób układu krążenia i postępować zgodnie z aktualną praktyką kliniczną. Nie prowadzono badań klinicznych u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.

Niepożądane działanie

Bardzo często: uderzenia gorąca, wybroczyny, rumień, zmęczenie, pieczenie w miejscu podania, zaburzenia czucia w miejscu podania. Często: zapalenie nosogardzieli, nudności, biegunka, świąd, pocenie nocne, ból stawów, ból kończyn, ból mięśni, rzadkie oddawanie moczu, trudności w oddawaniu moczu, bolesne oddawanie moczu, oddawanie moczu w nocy, skąpomocz, tkliwość piersi, zanik jąder, ból jąder, bezpłodność, przerost gruczołów piersiowych, złe samopoczucie, ból w miejscu podania, zasinienie w miejscu podania, kłucie w miejscu podania, sztywność mięśni, osłabienie, zaburzenia hematologiczne, zwiększenie aktywności CK, wydłużenie czasu krzepnięcia. Niezbyt często: zakażenie układu moczowego, miejscowe zakażenie skóry, nasilenie cukrzycy, niezwykłe sny, depresja, zmniejszenie popędu płciowego, zawroty głowy, ból głowy, osłabienie czucia, bezsenność, zaburzenie smaku, zaburzenie powonienia, nadciśnienie, niedociśnienie, wyciek wodnisty z nosa, duszność, zaparcie, suchość w ustach, niestrawność, wymioty, potliwość, nasilenie pocenia, ból pleców, skurcze mięśniowe, skurcz pęcherza moczowego, krwiomocz, nasilony częstomocz, zatrzymanie moczu, ginekomastia, impotencja, choroby jąder, świąd w miejscu podania, senność, ból, gorączka, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie stężenia trjglicerydów w surowicywe krwi, wydłużenie czasu protrombinowego, zwiększenie masy ciała. Rzadko: ruchy mimowolne, omdlenie, zapaść, wzdęcia, odbijanie się, łysienie, wykwity skórne, ból piersi, owrzodzenie w miejscu podania. Bardzo rzadko: martwica w miejscu podania. Częstość nieznana: wydłużenie odstępu QT. Ponadto mogą wystąpić: obrzęk obwodowy, zatorowość płucna, kołatanie serca, ból mięśni, osłabienie mięśni, zaburzenia czucia skórnego, dreszcze, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, wysypka, amnezja, zaburzenia widzenia, zaburzenia tolerancji glukozy, zmniejszenie gęstości kości (można przypuszczać, że długotrwała terapia leuproreliną może spowodować zwiększenie objawów osteoporozy). Donoszono o zwiększonym ryzyku wystąpienia zawału mięśnia sercowego, nagłej śmierci sercowej oraz udaru w związku ze stosowaniem agonistów GnRH. Po podaniu zarówno krótko-, jak i długodziałających agonistów GnRH, rzadko obserwowano zawał przysadki mózgowej w następstwie krwotoku do przysadki oraz trombocytopenię i leukopenię. Podczas pierwszych tygodni leczenia leuproreliną może dojść do zaostrzenia podmiotowych i przedmiotowych objawów choroby. W przypadku występowania nasilonych zmian, takich jak przerzuty do kręgosłupa i (lub) zwężenie dróg moczowych lub krwiomocz, mogą pojawić się objawy neurologiczne, takie jak osłabienie i (lub) parestezje w obrębie kończyn dolnych lub dalsze nasilenie objawów urologicznych.

Ciąża i laktacja

Nie dotyczy - lek jest przeciwwskazany do stosowania u kobiet.

Uwagi

Zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona z powodu zmęczenia, zawrotów głowy lub zaburzeń widzenia, które mogą być działaniami niepożądanymi stosowanego leku lub wynikać z choroby podstawowej.

Cena

Eligard® 45 mg, cena 100% 1224,05 zł

Preparat zawiera substancję Leuprorelin acetate.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 fiolka zawiera 3,75 mg lub 11,25 mg octanu leuprolidu w postaci mikrosfer do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań.

1 implant zawiera 3,6 mg lub 5 mg leuproreliny w postaci octanu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera: 0,215 ml alkoholowo - wodnego wyciągu (1:11) odpowiadającego: 10 mg korzenia dzikiego indygo, 7,5 mg korzenia jeżówki purpurowej oraz 2 mg ziela żywotnika zachodniego. Preparat zawiera laktozę i sacharozę.

1 fiolka zawiera 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 ml zawiesiny zawiera 40 mg octanu megestrolu w postaci zmikronizowanej. Preparat zawiera sacharozę.

1 kaps. zawiera 150 mg cerytynibu.

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka proszku zawiera 38,5 µg blinatumomabu. Po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań końcowe stężenie blinatumomabu wynosi 12,5 µg/ml.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 6 mg paklitakselu; lek zawiera etanol (391 mg/ml) oraz polioksylenowany olej rycynowy, tj. rycynooleinian makrogologlicerolu (527 mg/ml).

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg metotreksatu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie

Chłoniaki to nowotwory złośliwe wywodzące się z białych krwinek. Objawy chłoniaków bywają niespecyficzne: mogą nimi być np. uczucie zmęczenia, nocne poty czy ...

więcej

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) to rzadki rodzaj białaczki, który występuje u niemowląt i małych dzieci, z reguły u tych poniżej 2. roku ...

więcej

Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie

Ostra białaczka szpikowa (AML - acute myeloid leukemia) to nowotwór układu krwiotwórczego, który w większości przypadków dotyka dorosłych. Ryzyko jej rozwoju zwiększa ...

więcej

Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie

Białaczka u niemowląt to rzadko występująca, ale bardzo złośliwa choroba nowotworowa układu krwiotwórczego. Białaczka niemowlęca cechuje się znacznym zaawansowaniem choroby już w ...

więcej

Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie

Białaczka włochatokomórkowa (hairy cell leukemia - HCL) to rzadka odmiana przewlekłej białaczki limfocytowej. Nie ma leku powodującego wyleczenie z białaczki włochatokomórkowej, ale ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.