Ebetrexat

1 ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu (w postaci soli dwusodowej).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Ebetrexat 4 amp.-strzyk. 1,5 ml, roztw. do wstrz. 358,14zł 2017-10-31

Działanie

Cytostatyk z grupy antymetabolitów, antagonista kwasu foliowego. Działanie metotreksatu polega na kompetycyjnym hamowaniu reduktazy dihydrofolianu i w konsekwencji prowadzi do zahamowania syntezy DNA. Działa także immunosupresyjnie. Po podaniu podskórnym, domięśniowym i dożylnym biodostępność metotreksatu jest podobna. Metotreksat w ok. 50% wiąże się z białkami osocza. W fazie dystrybucji kumuluje się głównie w wątrobie, nerkach i śledzionie w postaci poliglutaminianów, które zalegają w tych narządach przez kilka tyg. lub mies. Podawany w małych dawkach przenika do płynów ustrojowych w minimalnych ilościach. W ok. 10% jest metabolizowany w wątrobie, głównym metabolitem jest 7-hydroksymetotreksat. Jest wydalany przez nerki, głównie w postaci niezmienionej. Około 5-20% metotreksatu i 1-5% 7-hydroksymetotreksatu wydala się z żółcią. Metotreksat jest w znacznych ilościach obecny w krążeniu jelitowo-wątrobowym. Średni końcowy T0,5 wynosi 6-7 h i wykazuje znaczną zmienność (3-17 h); T0,5 jest wydłużony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, a także u pacjentów z wysiękiem opłucnowym lub wodobrzuszem.

Dawkowanie

Reumatoidalne zapalenie stawów (dorośli). Podawać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie (bolus). Zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg raz na tydz. Zależnie od indywidualnego nasilenia choroby oraz tolerancji leku, dawkę początkową można zwiększać. Zasadniczo nie należy stosować dawki większej niż 25 mg/tydz. Reakcji na leczenie można spodziewać się po upływie około 4-8 tyg. Po uzyskaniu pożądanego działania dawkę należy stopniowo zmniejszać do najmniejszej możliwej skutecznej dawki podtrzymującej. Wielostawowe postacie młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów (dzieci i młodzież w wieku . Podawać podskórnie lub domięśniowo. Zalecana dawka wynosi 10-15 mg/m2 pc./tydz. W przypadkach opornych na leczenie dawkę tygodniową można zwiększyć do 20 mg/m2 pc./tydz. Nie zaleca się stosowania u dzieci w wieku Ciężkie postacie łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów (dorośli). Podawać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie (bolus). Zaleca się, by na tydz. przed rozpoczęciem leczenia podać pozajelitowo próbną dawkę metotreksatu, wynoszącą 5 do 10 mg, w celu oceny idiosynkratycznych działań niepożądanych. Zalecana początkowa dawka wynosi 7,5 mg raz na tydz. Dawkę należy stopniowo zwiększać. Zasadniczo nie należy stosować dawki większej niż 25 mg/tydz. W wyjątkowych przypadkach zastosowanie większej dawki może być uzasadnione klinicznie, ale nie należy wtedy przekraczać dawki maksymalnej 30 mg/tydz. Reakcji na leczenie można spodziewać się po upływie około 2-6 tyg. Po uzyskaniu pożądanego działania dawkę należy stopniowo zmniejszać do najmniejszej możliwej skutecznej dawki podtrzymującej. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: klirens kreatyniny (CCr) >50 ml/min: stosować 100% należnej dawki; CCr 20-50 ml/min: stosować 50% należnej dawki; CCr 0,5 metotreksatu może wydłużyć się nawet 4-krotnie, dlatego w niektórych przypadkach konieczne może być zmniejszenie dawki lub odstawienie metotreksatu.

Wskazania

Czynne reumatoidalne zapalenie stawów u pacjentów dorosłych. Wielostawowe postacie ciężkiego czynnego młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów, jeśli leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) okazało się nieskuteczne. Ciężka, oporna na leczenie, prowadząca do niesprawności łuszczyca, u dorosłych pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na inne rodzaje leczenia, takie jak fototerapia, fotochemioterapia (PUVA) i retinoidy oraz ciężka łuszczyca stawowa (łuszczycowe zapalenie stawów).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na metotreksat lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby - stężenie bilirubiny w surowicy >5 mg/dl (85,5 µmol/l). Nadużywanie alkoholu. Ciężkie zaburzenia czynności nerek - klirens kreatyniny 2 mg/dl. Występujące w wywiadzie choroby układu krwiotwórczego, takie jak: hipoplazja szpiku kostnego, leukopenia, trombocytopenia lub istotna klinicznie niedokrwistość. Niedobór odporności. Ciężkie, ostre lub przewlekłe zakażenia, takie jak gruźlica i zakażenie wirusem HIV. Zapalenie i (lub) owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej. Stwierdzona czynna choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy. Równoczesne szczepienie żywymi szczepionkami. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Metotreksat powinien być podawany wyłącznie przez lub pod nadzorem lekarzy z wiedzą i doświadczeniem obejmującym stosowanie leków cytotoksycznych z grupy antymetabolitów. Podczas leczenia metotreksatem konieczne jest regularne monitorowanie stanu pacjenta w krótkich odstępach czasu, aby wykryć objawy toksyczności leku i dokonać jak najszybszej ich oceny. Przed rozpoczęciem leczenia metotreksatem lub ponownym zastosowaniem po przerwie należy wykonać pełną morfologię krwi z rozmazem i oznaczeniem liczby płytek krwi, oznaczyć aktywność enzymów wątrobowych, stężenie bilirubiny i albuminy w surowicy, wykonać zdjęcie rtg klatki piersiowej i badania czynności nerek oraz wykluczyć ciążę; jeżeli jest to wskazane klinicznie, należy wykluczyć gruźlicę i zapalenie wątroby. Podczas leczenia - co tydz. przez pierwsze 2 tyg. leczenia, następnie co 2 tyg. przez kolejny mies., potem co najmniej raz w mies. przez następnych 6 mies. leczenia, a następnie przynajmniej raz na 3 mies. należy wykonywać następujące badania: badanie jamy ustnej i gardła w celu wykluczenia zmian na błonach śluzowych, pełną morfologię krwi z rozmazem i oceną liczby płytek, badania czynności wątroby, badania czynności nerek (w tym badanie ogólne moczu), badanie w kierunku możliwych zaburzeń czynności płuc i w razie konieczności badania czynności płuc. Częstsze badania kontrolne należy rozważyć u pacjentów w podeszłym wieku oraz podczas zwiększania dawki. Każde istotne zmniejszenie liczby leukocytów lub płytek krwi wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia odpowiedniego leczenia wspomagającego. Pacjentom należy zalecić zgłaszanie wszystkich objawów wskazujących na rozwijające się zakażenie. Szczególnego monitorowania parametrów morfologii krwi i liczby płytek krwi wymagają pacjenci leczeni jednocześnie innymi lekami o działaniu toksycznym na układ krwiotwórczy (np. leflunomidem). Podczas długotrwałego leczenia metotreksatem należy wykonywać biopsję szpiku kostnego. Należy zwrócić szczególną uwagę na wczesne objawy działania toksycznego na wątrobę. Leczenia nie należy rozpoczynać lub należy je natychmiast przerwać, jeśli przed rozpoczęciem lub podczas terapii metotreksatem stwierdzi się nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby lub nieprawidłowości w materiale z biopsji (zaburzenia takie powinny ustąpić w ciągu 2 tyg.; wtedy można rozważyć wznowienie leczenia). Nie ma dowodów na przydatność biopsji wątroby w monitorowaniu hepatotoksyczności podczas leczenia chorób reumatycznych. U pacjentów z łuszczycą konieczność wykonywania biopsji wątroby przed i podczas leczenia budzi kontrowersje. Niezbędne są dalsze badania w celu ustalenia, czy powtarzane próby wątrobowe lub badanie propeptydu kolagenu typu III są wystarczająco skuteczne do stwierdzenia działania hepatotoksycznego. Należy przeprowadzić indywidualną ocenę pacjentów uwzględniającą różnice pomiędzy obecnością lub brakiem czynników ryzyka, takich jak: wcześniejsze nadmierne spożycie alkoholu, utrzymujące się zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, choroba wątroby w wywiadzie, obciążony wywiad rodzinny w kierunku dziedzicznych zaburzeń wątroby, cukrzyca, otyłość, wcześniejsza ekspozycja na leki lub substancje hepatotoksyczne oraz długotrwałe leczenie metotreksatem lub stosowanie dawek skumulowanych wynoszących ≥1,5 g. Jeśli utrzymuje się wysoka aktywność enzymów wątrobowych, należy rozważyć zmniejszenie dawki metotreksatu lub przerwanie leczenia. Podczas leczenia metotreksatem nie należy stosować innych leków działających hepatotoksycznie, chyba że jest to bezwzględnie konieczne (należy wówczas zaniechać lub znacznie ograniczyć spożywanie alkoholu oraz ściśle kontrolować aktywność enzymów wątrobowych); dotyczy to również jednoczesnego stosowania leków o toksycznym działaniu na układ krwiotwórczy. Dawkę metotreksatu należy zmniejszyć, jeśli wystąpią zaburzenia czynności nerek. Podejrzenie zaburzeń czynności nerek (np. u pacjentów w podeszłym wieku) wymaga częstszego badania, zwłaszcza wtedy, gdy jednocześnie z metotreksatem stosowane są inne leki, które wpływają na jego wydalanie, powodują uszkodzenie nerek (np. NLPZ) lub mogą szkodliwie działać na układ krwiotwórczy. W obecności czynników ryzyka, takich jak zaburzenia czynności nerek (nawet graniczne), nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ. Pacjentom należy zalecić zgłaszanie wszystkich niepokojących objawów dotyczących układu oddechowego, takich jak uporczywy kaszel lub duszność. U pacjentów z objawami płucnymi należy odstawić metotreksat i wykonać gruntowne badania (włącznie z radiogramem klatki piersiowej), mające na celu wykluczenie zakażenia i guzów. Jeżeli podejrzewa się, że objawy choroby płuc związane są z działaniem metotreksatu, należy podjąć leczenie kortykosteroidami i nie wolno wznawiać leczenia metotreksatem. U pacjentów z objawami płucnymi należy brać pod uwagę także rozpoznanie zakażeń oportunistycznych, w tym pneumocystozy. Szczególną ostrożność należy zachować: u pacjentów z zaburzeniami czynności płuc; w przypadku utajonych, przewlekłych zakażeń (np. półpasiec, gruźlica, zapalenie wątroby typu B lub C), ze względu na możliwość uczynnienia choroby; u pacjentów z patologiczną kumulacją płynu w jamach ciała (np. z wodobrzuszem lub wysiękiem opłucnowym), ze względu na wydłużoną eliminację metotreksatu (w przypadku wysięku do opłucnej i otrzewnej należy dokonać drenażu przed rozpoczęciem leczenia metotreksatem). Stany prowadzące do odwodnienia, takie jak wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, mogą zwiększać stężenie i nasilać toksyczność metotreksatu; w takich przypadkach stosowanie metotreksatu należy przerwać do czasu ustąpienia objawów. Biegunka i wrzodziejące zapalenie jamy ustnej mogą być objawami toksycznego działania metotreksatu i wymagają przerwania leczenia. Leczenie należy przerwać, jeśli wystąpią krwawe wymioty, czarne zabarwienie stolca lub krew w stolcu. U pacjentów otrzymujących małe dawki metotreksatu mogą ujawniać się chłoniaki złośliwe; w takim przypadku leczenie należy przerwać; jeżeli chłoniak nie wykazuje cech samoistnej regresji, konieczne jest wdrożenie leczenia lekami cytotoksycznymi. Podczas stosowania metotreksatu może wystąpić nawrót zapalenia skóry wywołanego przez radioterapię i oparzenie słoneczne (tzw. "reakcja z przypomnienia"). Skórne zmiany łuszczycowe mogą się nasilić podczas napromieniania światłem UV i jednoczesnego podawania metotreksatu. Metotreksat może osłabiać odpowiedź na szczepienie i zaburzać wyniki badań immunologicznych. Podczas leczenia można rozważyć suplementację kwasu foliowego lub folinowego zgodnie z aktualnymi wytycznymi dotyczącymi leczenia. Należy pamiętać, iż witaminy lub inne preparaty zawierające kwas foliowy, kwas folinowy lub ich pochodne mogą zmniejszyć skuteczność metotreksatu. Unikać kontaktu metotreksatu ze skórą i błonami śluzowymi. Nie zaleca się stosowania metotreksatu u dzieci w wieku <3 lat.

Niepożądane działanie

Występowanie i nasilenie działań niepożądanych zależy od dawki leku i częstości podawania, jednak ciężkie działania niepożądane mogą występować nawet po podaniu małych dawek metotreksatu. Bardzo często: utrata apetytu, nudności, wymioty, ból brzucha, zapalenie i owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej i gardła (zwłaszcza w pierwszych 24-48 h po podaniu), zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej) i stężenia bilirubiny. Często: leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, ból głowy, uczucie zmęczenia, senność, powikłania płucne spowodowane śródmiąższowym zapaleniem pęcherzyków płucnych lub zapaleniem tkanki płucnej z wysiękiem oraz zgon związany z tymi powikłaniami (niezależnie od dawki i czasu trwania leczenia metotreksatem; najczęstszymi objawami są: ogólne złe samopoczucie, suchy, drażniący kaszel, skrócenie oddechu przechodzące w duszność spoczynkową, ból w klatce piersiowej, gorączka), biegunka (zwłaszcza w pierwszych 24-48 h po podaniu), wysypka, rumień, świąd. Niezbyt często: pancytopenia, agranulocytoza, zaburzenia krwiotworzenia, reakcje alergiczne, wstrząs anafilaktyczny, cukrzyca, depresja, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, dezorientacja, napady drgawek, zapalenie naczyń krwionośnych, zwłóknienie płuc, owrzodzenia i krwawienia z przewodu pokarmowego, rozwój stłuszczenia, zwłóknienia i marskości wątroby (występuje często mimo regularnego monitorowania i prawidłowych aktywności enzymów wątrobowych), zmniejszenie stężenia albumin w surowicy, pokrzywka, uczulenie na światło, zwiększona pigmentacja skóry, utrata włosów, zaburzenia gojenia się ran, powiększenie guzków reumatycznych, półpasiec, bolesność zmian łuszczycowych (zmiany łuszczycowe mogą się zaostrzyć na skutek naświetlania promieniami UV podczas leczenia metotreksatem), zapalenie naczyń, opryszczkopodobne wykwity na skórze, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ból stawów, ból mięśni, osteoporoza, zapalenie i owrzodzenie błony śluzowej pęcherza moczowego (może być z krwiomoczem), bolesne oddawanie moczu, zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej pochwy, reakcje w miejscu podania - po podaniu domięśniowym (uczucie pieczenia lub uszkodzenia tkanki, powstanie jałowego ropnia, zanik tkanki tłuszczowej). Rzadko: zapalenie osierdzia, wysięk osierdziowy, tamponada osierdzia, niedokrwistość megaloblastyczna, wahania nastroju, ciężkie zaburzenia widzenia, niedociśnienie tętnicze, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (w tym zakrzepica tętnic i naczyń mózgu, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica naczyń siatkówki, zatorowość płucna), zapalenie gardła, bezdech, reakcje przypominające astmę oskrzelową z kaszlem i zmianami patologicznymi w badaniach czynności płuc, zapalenie jelit, smoliste stolce, zapalenie dziąseł, zespół złego wchłaniania, ostre zapalenie wątroby i toksyczne działanie na wątrobę, nasilenie zmian pigmentacyjnych paznokci, trądzik, wybroczyny, krwawe wylewy, rumień wielopostaciowy, rumieniowe wysypki skórne, złamania z przeciążenia, niewydolność nerek, skąpomocz, bezmocz, azotemia, oligospermia, zaburzenia miesiączkowania. Bardzo rzadko: posocznica, zakażenia oportunistyczne (mogą być śmiertelne), zakażenia wywołane wirusem cytomegalii, nokardioza, histoplazmoza i kryptokokoza oraz rozsiane zakażenie wirusem opryszczki zwykłej, ciężkie zahamowanie czynności szpiku, niedokrwistość aplastyczna, limfadenopatia, choroby limfoproliferacyjne (częściowo odwracalne), eozynofilia i neutropenia (pierwszymi objawami zagrażających życiu powikłań mogą być: gorączka, ból gardła, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, dolegliwości grypopodobne, silne wyczerpanie, krwawienie z nosa i krwotok skórny), immunosupresja, niedobór γ-globulin we krwi, alergiczne zapalenie naczyń, bezsenność, ból, osłabienie mięśni lub parestezje w kończynach, zaburzenia smaku (metaliczny posmak), ostre jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych z odczynem oponowym (porażenie, wymioty), zapalenie spojówek, retinopatia, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis carinii i inne zakażenia płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, wysięk opłucnowy, krwawe wymioty, toksyczne zapalenie okrężnicy z poszerzeniem jej światła, reaktywacja przewlekłego zapalenia wątroby, ostre zwyrodnienie wątroby, niewydolność wątroby, zapalenie wątroby wywołane przez Herpes simplex z niewydolnością wątroby, ostra zanokcica, czyraczność, teleangiektazja, nokardioza, histoplazma i grzybica kryptokokowa oraz rozsiane zakażenie wirusem opryszczki zwykłej, alergiczne zapalenie naczyń, zapalenie gruczołów potowych, białkomocz, gorączka, lekkie reakcje skórne po podaniu podskórnym, zanik popędu płciowego, impotencja, upławy, niepłodność, ginekomastia. Pojedyncze przypadki chłoniaka złośliwego, który u wielu pacjentów ustępował po przerwaniu stosowania metotreksatu; jednak nie ustalono związku między leczeniem metotreksatem a zwiększoną częstością chłoniaków.

Ciąża i laktacja

Metotreksat działa teratogennie, powoduje wady wrodzone u płodu i (lub) poronienie. Stosowanie metotreksatu w ciąży jest przeciwwskazane. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę, stosując wiarygodne metody, np. test ciążowy. Pacjenci (kobiety i mężczyźni) powinni stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie i do 6 mies. po zakończeniu leczenia metotreksatem. Ponieważ metotreksat może działać genotoksycznie, wszystkie kobiety, które planują ciążę, powinny skorzystać z poradnictwa genetycznego jeszcze przed rozpoczęciem leczenia. Mężczyźni powinni zasięgnąć porady na temat możliwości przechowania nasienia przed rozpoczęciem terapii. Metotreksat przenika do mleka kobiecego i może działać szkodliwie na karmione niemowlę, dlatego jego stosowanie w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Uwagi

1 dawka leku zawiera

Interakcje

NLPZ, w tym kwas salicylowy, zmniejszają kanalikowe wydzielanie metotreksatu, nasilając jego toksyczność; podczas leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów małymi dawkami metotreksatu można stosować NLPZ, jednak wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarskim. Działanie hepatotoksyczne metotreksatu nasilają inne leki o potencjalnie szkodliwym działaniu na wątrobę i układ krwiotwórczy (tj. leflunomid, azatiopryna, sulfasalazyna i retinoidy) oraz regularne spożywanie alkoholu. Podczas leczenia metotreksatem należy unikać spożywania alkoholu. Hematotoksyczność metotreksatu nasilają leki o toksycznym działaniu na układ krwiotwórczy (np. metamizol). Leczenie skojarzone metotreksatem i leflunomidem może zwiększać ryzyko pancytopenii. Metotreksat zwiększa stężenie merkaptopuryn we krwi, dlatego skojarzone leczenie może wymagać modyfikacji dawki każdego z tych leków. Leki przeciwdrgawkowe zmniejszają stężenie metotreksatu we krwi. Metotreksat wydłuża T0,5 5-fluorouracylu. Salicylany, fenylobutazon, fenytoina, barbiturany, leki uspokajające, doustne środki antykoncepcyjne, tetracykliny, pochodne aminofenazonu, sulfonamidy i kwas p-aminobenzoesowy wypierają metotreksat z miejsc wiązania z białkami osocza, zwiększając w ten sposób jego dostępność biologiczną (pośrednie zwiększenie dawki). Probenecyd i słabe kwasy organiczne mogą zmniejszać kanalikowe wydzielanie metotreksatu, także pośrednio zwiększając jego dawkę. Penicyliny, glikopeptydy, sulfonamidy, cyprofloksacyna i cefalotyna mogą zmniejszać klirens nerkowy metotreksatu, zwiększając jego stężenie we krwi i nasilając toksyczność. Doustne antybiotyki, takie jak tetracykliny, chloramfenikol oraz niewchłanialne antybiotyki o szerokim zakresie działania, mogą ograniczać jelitowe wchłanianie metotreksatu lub zaburzać krążenie jelitowo-wątrobowe przez niszczenie flory bakteryjnej jelit lub hamowanie aktywności metabolicznej bakterii. Sulfonamidy, trimetoprym z sulfametoksazolem, chloramfenikol, pirymetamina mogą nasilać mielotoksyczność metotrekasatu. Leki powodujące niedobór folianów, np. sulfonamidy, trymetoprym z sulfametoksazolem mogą nasilać toksyczne działanie metotreksatu (należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z niedoborem kwasu foliowego). Z drugiej strony, leki zawierające kwas folinowy lub preparaty witaminowe z kwasem foliowym lub jego pochodnymi mogą zmniejszać skuteczność metotreksatu. Jednoczesne stosowanie metotreksatu i innych leków przeciwreumatycznych, np. soli złota, penicylaminy, hydroksychlorochiny, sulfasalazyny, azatiopryny, cyklosporyny na ogół nie nasila toksyczności metotreksatu. Leczenie skojarzone metotreksatem i sulfasalazyną może zwiększać skuteczność metotreksatu przez hamowanie syntezy kwasu foliowego pod wpływem sulfasalazyny i w ten sposób zwiększać ryzyko działań toksycznych, jednak zjawisko to obserwowano zaledwie u pojedynczych pacjentów w kilku badaniach klinicznych. Jednoczesne stosowanie metotreksatu i omeprazolu opóźnia nerkową eliminację metotreksatu. W jednym przypadku skojarzone stosowanie metotreksatu i pantoprazolu spowodowało zahamowanie nerkowego wydalania 7-hydroksymetotreksatu (jednego z metabolitów metotreksatu), z towarzyszącymi bólami mięśni i dreszczami. Metotreksat może zmniejszać klirens teofiliny - należy monitorować stężenie teofiliny we krwi podczas takiej terapii skojarzonej. Podczas leczenia metotreksatem należy unikać spożywania nadmiernej ilości napojów zawierających kofeinę lub teofilinę (kawy, napojów zawierających kofeinę, czarnej herbaty), ponieważ skuteczność metotreksatu może być zmniejszona na skutek możliwej interakcji metotreksatu i metyloksantyn na poziomie receptorów adenozynowych. Metotreksat należy stosować ostrożnie z lekami immunomodulującymi, zwłaszcza w przypadku zabiegów ortopedycznych, gdy ryzyko zakażenia jest duże. Z uwagi na możliwy wpływ na układ odpornościowy, metotreksat może osłabić skuteczność szczepień i powodować fałszywe wyniki badań oceniających odpowiedź immunologiczną (zabiegów immunologicznych rejestrujących reakcję immunologiczną). Podczas leczenia metotreksatem stosowanie żywych szczepionek jest przeciwwskazane. Radioterapia stosowana podczas leczenia metotreksatem może zwiększyć ryzyko martwicy tkanek miękkich lub kości. Podczas leczenia skojarzonego z innymi cytostatykami wydalanie metotreksatu może być opóźnione. Kolestyramina może nasilić pozanerkową eliminację metotreksatu przez zakłócenie krążenia wątrobowego. Leki znieczulające zawierające tlenek azotu zwiększają wpływ metotreksatu na metabolizm kwasu foliowego i powodują ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego o trudnym do przewidzenia nasileniu oraz zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; działanie to można zmniejszyć podając folinian wapnia.

Preparat zawiera substancję Methotrexate.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg metotreksatu.

1 amp.-strzyk. 0,3 ml (0,4 ml; 0,38 ml; 0,5 ml; 0,63 ml; 0,75 ml) zawiera 7,5 mg (10 mg, 15 mg, 20 mg, 25 mg, 30 mg) metotreksatu.

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 10 mg metotreksatu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 7,5 mg lub 10 mg metotreksatu (w postaci metotreksatu disodowego). Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 mg metotreksatu. 1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 100 mg metotreksatu.

1 ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu (w postaci soli dwusodowej).

1 ml roztworu zawiera 50 mg metotreksatu (w postaci metotreksatu disodowego). Preparat zawiera sód.

1 ml roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce zawiera 50 mg metotreksatu (w postaci soli disodowej).

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.