Duosol nie zawierający potasu

Roztwór nie zawierający potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 109 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Duosol nie zawierający potasu 2 worki 5000 ml, roztw. do hemofiltracji 2017-10-31

Działanie

Roztwór do hemofiltracji. Gotowy roztwór, składający się z roztworu wodorowęglanu i roztworu elektrolitów, to zmieszany roztwór do hemofiltracji buforowany wodorowęglanem, przeznaczony do stosowania w leczeniu ostrej niewydolności nerek poprzez hemofiltrację ciągłą. Elektrolity Na+, K+, Mg2+, Ca2+, Cl- oraz wodorowęglan mają zasadnicze znaczenie dla utrzymania i korygowania homeostazy płynów i elektrolitów (objętość krwi, równowaga osmotyczna, równowaga kwasowo-zasadowa). Gotowy do użycia roztwór do hemofiltracji przeznaczony jest do podawania dożylnego. Dystrybucja elektrolitów i wodorowęglanu uzależniona jest od zapotrzebowania, stanu metabolicznego i stopnia funkcjonowania nerek. Za wyjątkiem glukozy, składniki roztworu do hemofiltracji nie podlegają metabolizmowi. Wydalanie wody i elektrolitów uzależnione jest od zapotrzebowania komórkowego, stanu metabolicznego, stopnia funkcjonowania nerek oraz utraty płynów np. drogą jelitową, przez płuca i skórę.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli, młodzież, dzieci: zalecona szybkość filtracji zależy od stanu klinicznego i masy ciała pacjenta. Jeżeli lekarz nie zaleci inaczej, zaleca się, w zależności od stanu metabolicznego pacjenta, szybkość filtracji 20-25 ml/kg mc./h, aby zapewnić eliminację zbędnych produktów przemiany materii, normalnie wydalanych w moczu. Decyzję o wielkości dawki musi podjąć lekarz, ponieważ objętość roztworu substytucyjnego uzależniona jest od intensywności prowadzonego leczenia oraz ilości płynu, jaki ma zostać zastąpiony w celu utrzymania równowagi płynów ustrojowych. Sposób podania. Aby przygotować gotowy do użycia roztwór do hemofiltracji, należy otworzyć przegrodę pomiędzy komorami. Zawartość należy wymieszać poprzez pięciokrotne obrócenie worka. Gotowy do użycia roztwór do hemofiltracji wprowadzany jest do obiegu pozaustrojowego przy pomocy pompy infuzyjnej. Podczas hemofiltracji roztwór do hemofiltracji zastępuje ultrafiltrat usuwany z krwi z uwzględnieniem ogólnego bilansu płynów. Szczególne grupy pacjentów. Zastosowanie roztworów do hemofiltracji u pacjentów z ostrą niewydolnością nerek powinno odbywać się pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu takiego leczenia. W ostrej niewydolności nerek, leczenie odbywa się w ograniczonym okresie i zostaje przerwane, gdy czynność nerek jest w pełni przywrócona.

Wskazania

Roztwór wskazany jest do stosowania u pacjentów z ostrą niewydolnością nerek o różnej przyczynie, wymagających ciągłej hemofiltracji.

Przeciwwskazania

Związane z gotowym do użycia roztworem do hemofiltracji: hipokaliemia, zasadowica metaboliczna. Związane ogólnie z hemofiltracją: ostra niewydolność nerek zeznacznym hiperkatabolizmem, w przypadku gdy objawów mocznicy nie można dłużej opanować poprzez hemofiltrację; niewystarczający przepływ krwi z dostępu żylnego; wszelkie stany zwiększonego ryzyka krwotoku z powodu antykoagulacji systemowej.

Środki ostrożności

Przed i w trakcie hemofiltracji należy ściśle monitorować stan hemodynamiczny, równowagę płynów, równowagę elektrolitów i kwasowo-zasadową, stężenie glukozy we krwi oraz stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu. Przed i w trakcie hemofiltracji należy regularnie monitorować stężenie potasu w surowicy. Jeśli wystąpi zmniejszenie stężenia potasu w surowicy i rozwinie się hipokaliemia, może być konieczne uzupełnienie potasu i (lub) zmiana na roztwór uzupełniający z większym stężeniem potasu. W przypadkach zwiększonego stężenia potasu w surowicy, hiperkaliemii, może być wskazane zwiększenie szybkości filtracji, wraz z normalnymi działaniami z zakresu intensywnej opieki medycznej. Konieczne jest również regularne oznaczanie stężenia fosforanów nieorganicznych w trakcie hemofiltracji. W przypadku stwierdzenia hipofosfatemii, należy uzupełnić ilość fosforanów nieorganicznych. Ponieważ uszkodzenie plastikowego pojemnika może doprowadzić do skażenia bakteryjnego, przed podłączeniem pojemnika oraz przed podaniem roztworu należy dokładnie opakowanie. Należy zwrócić szczególną uwagę nawet na najmniejsze uszkodzenia zamknięcia, zgrzewu, przegrody między komorami oraz narożników pojemnika, które mogą stanowić potencjalne źródła skażenia. Roztwór do hemofiltracji wolno stosować tylko wtedy, gdy pojemnik (zewnętrzne opakowanie ochronne oraz worek dwukomorowy), przegroda pomiędzy komorami oraz złącza są nieuszkodzone i nienaruszone, a roztwór jest przezroczysty, bezbarwny oraz pozbawiony widocznych cząstek. Roztwór należy stosować wyłącznie po otwarciu przegrody pomiędzy komorami i zmieszaniu obu roztworów. W razie jakichkolwiek wątpliwości, decyzja dotycząca użycia roztworu powinna być podjęta przez lekarza odpowiedzialnego za leczenie. Roztwór do hemofiltracji należy ogrzewać w przybliżeniu do temperatury ciała przy pomocy zintegrowanego lub zewnętrznego podgrzewacza. W żadnym wypadku nie wolno podawać roztworu, jeśli jest poniżej temperatury pokojowej. Podczas stosowania preparatu zaobserwowano w rzadkich przypadkach wytrącanie białego osadu węglanu wapnia w przewodach, szczególnie w pobliżu pompy i urządzenia grzewczego. Dlatego podczas hemofiltracji należy ściśle kontrolować wizualnie roztwór w przewodach infuzyjnych co 30 min w celu zapewnienia, że roztwór znajdujący się w przewodach jest przezroczysty i wolny od wytrąceń. Wytrącenia mogą wystąpić również ze znacznym opóźnieniem po rozpoczęciu leczenia. Jeśli zauważy się wytrącenia, należy natychmiast wymienić roztwór i przewody infuzyjne oraz dokładnie monitorować pacjenta.

Niepożądane działanie

Nie odnotowano dotychczas żadnych działań niepożądanych, które mogłyby być związane ze stosowaniem roztworu do hemofiltracji buforowanego wodorowęglanem. Następujące działania niepożądane mogą być jednak wynikiem leczenia lub stosowanego roztworu. Częstość nieznana: przewodnienie lub odwodnienie, zaburzenia równowagi elektrolitów, hipofosfatemia, hiperglikemia, zasadowica metaboliczna, nadciśnienie, niedociśnienie, nudności, wymioty, skurcze mięśni.

Ciąża i laktacja

Ponieważ wszystkie składniki roztworu do hemofiltracji to substancje fizjologiczne, które służą do uzupełnienia istotnych składników osocza usuniętych drogą hemofiltracji, nie należy się spodziewać zagrożenia dla nienarodzonego dziecka. W razie potrzeby można rozważyć zastosowanie preparatu w okresie ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Podczas zabiegu należy monitorować dynamikę krążenia, parametry gospodarki wodno-elektrolitowej, równowagę kwasowo-zasadową oraz stężenie glukozy we krwi. Przed i w trakcie hemofiltracji należy regularnie oznaczać stężenia potasu i fosforanów nieorganicznych we krwi, jeśli ubytek potasu lub fosforanów nieorganicznych jest zbyt duży, konieczne jest uzupełnienie niedoborów.

Interakcje

Gdy zleca się leczenie hemofiltracją, należy uwzględnić wystąpienie interakcji między uzupełnianymi elektrolitami, odżywianiem pozajelitowym i innymi infuzjami zwykle stosowanymi w ramach intensywnej opieki medycznej, a składem surowicy i stanem płynów u pacjenta. Toksyczne działanie naparstnicy może ulec zamaskowaniu przez hiperkaliemię, hipermagnezemię i hipokalcemię. Po korekcie tych elektrolitów drogą hemofiltracji mogą się pojawić objawy przedmiotowe i podmiotowe zatrucia naparstnicą, np. zaburzenia rytmu serca. Przy niskim stężeniu potasu lub wysokim stężeniu wapnia może wystąpić toksyczność naparstnicy przy dawkach suboptymalnych leczenia naparstnicą. Witamina D i preparaty zawierające wapń, np. węglan wapnia jako substancja wiążąca fosforany, mogą zwiększać ryzyko hiperkalcemii. Dodatkowe uzupełnienie wodorowęglanu sodu może zwiększać ryzyko wystąpienia zasadowicy metabolicznej. Stężenie we krwi preparatów podatnych na filtrację np. leków w małym stopniu wiązanych z białkiem, może ulec obniżeniu. W razie konieczności należy zapewnić stosowne leczenie uzupełniające. Interakcji z innymi preparatami można uniknąć poprzez właściwe dawkowanie roztworu do hemofiltracji i ścisłą obserwację parametrów chemii klinicznej oraz czynności życiowych.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

Roztwór 2 mmol/l. Skład (na 1000 ml): komora duża A: 0,343 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,136 g sześciowodnego chlorku magnezu, 7,52 g chlorku sodu, 0,199 g chlorku potasu, 1,47 g glukozy jednowodnej; komora mała B: 13,4 g wodorowęglanu sodu. Końcowy roztwór po zmieszaniu (na 1000 ml): 0,257 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,102 g sześciowodnego chlorku magnezu, 6,12 g chlorku sodu, 0,149 g chlorku potasu, 1 g glukozy bezwodnej, 2,94 g wodorowęglanu sodu. Skład jonowy końcowego roztworu (na 1000 ml): 1,75 mmol wapnia, 0,5 mmol magnezu, 140 mmol sodu, 2 mmol potasu, 111,3 mmol chlorków, 5,55 mmol glukozy bezwodnej, 35 mmol wodorowęglanów. Osmolarność teoretyczna 296 mOsm/l. pH: 7,0-7,5. Roztwór 4 mmol/l. Skład (na 1000 ml): komora duża A: 0,343 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,136 g sześciowodnego chlorku magnezu, 7,52 g chlorku sodu, 0,398 g chlorku potasu, 1,47 g glukozy jednowodnej; komora mała B: 13,4 g wodorowęglanu sodu. Końcowy roztwór po zmieszaniu (na 1000 ml): 0,257 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,102 g sześciowodnego chlorku magnezu, 6,12 g chlorku sodu, 0,298 g chlorku potasu, 1 g glukozy bezwodnej, 2,94 g wodorowęglanu sodu. Skład jonowy końcowego roztworu (na 1000 ml): 1,75 mmol wapnia, 0,5 mmol magnezu, 140 mmol sodu, 4 mmol potasu, 113,3 mmol chlorków, 5,55 mmol glukozy bezwodnej, 35 mmol wodorowęglanów. Osmolarność teoretyczna 300 mOsm/l. pH: 7,0-7,5.

Roztwór zawierający 2 mmol/l potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 0,74 g chlorku potasu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 2,0 mmol/l K+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 111 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej. Roztwór zawierający 4 mmol/l potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 1,49 g chlorku potasu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 4,0 mmol/l K+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 113 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej.

Roztwór nie zawierający potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 109 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej.

Skład (na 1000 ml): komora duża A: 0,343 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,136 g sześciowodnego chlorku magnezu, 7,52 g chlorku sodu; komora mała B: 13,4 g wodorowęglanu sodu. Końcowy roztwór po zmieszaniu (na 1000 ml): 0,257 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,102 g sześciowodnego chlorku magnezu, 6,12 g chlorku sodu, 2,94 g wodorowęglanu sodu. Skład jonowy końcowego roztworu (na 1000 ml): 1,75 mmol wapnia, 0,5 mmol magnezu, 140 mmol sodu, 109,3 mmol chlorków, 35 mmol wodorowęglanów. Osmolarność teoretyczna 287 mOsm/l. pH: 7,0-7,5.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1 saszetka zawiera 0,35 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,5 g wodorowęglanu sodu, 0,02 g wyciągu z rumianku (etanolowego) i 2,98 g glukozy. 1 saszetka zawiera 12 mmol sodu.

1000 ml roztworu zawiera 5,55 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,37 g chlorku wapnia (dwuwodnego), 0,2 g chlorku magnezu (sześciowodnego), 5,05 g mleczanu sodu. Stężenie jonów: 140 mmol/l sodowych, 4 mmol/l potasowych, 2,5 mmol/l wapniowych, 1 mmol/l magnezowych, 106 mmol/l chlorkowych, 45 mmol/l mleczanowych. Teoretyczna osmolarność roztworu wynosi 299mOsm/l, pH 4,5-7,5.

1000 ml roztworu zawiera 5,75 g chlorku sodu, 0,38 g chlorku potasu, 0,264 g chlorku wapnia (dwuwodnego), 0,2 g chlorku magnezu (sześciowodnego), 4,62 g octanu sodu (trójwodnego), 0,9 g cytrynianu sodu (dwuwodnego). Stężenie jonów: 141,5 mmol/l sodu, 5,1 mmol/l potasu, 1,8 mmol/l wapnia, 0,985 mmol/l magnezu, 33,95 mmol/l octanów, 3,6 mmol/l cytrynianów, 109,05 mmol/l chloru. Osmolarność wynosi 301 mOsmol/l. pH:5,5-7,5.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

1 saszetka (74 g) zawiera: 64,0 g makrogolu 4000 (glikol polietylenowy 4000), 5,7 g bezwodnego siarczanu sodu, 1,68 g wodorowęglanu sodu, 1,46 g chlorku sodu, 0,75 g chlorku potasu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 1 mg lub 4 mg acenokumarolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 200 mg mannitolu. Osmolarność roztworu wynosi 1098 mOsm/l.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu. Preparat zawiera laktozę i lecytynę.

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu (w postaci wodorosiarczanu) i 75 mg kwasy acetylosalicylowego. Preparat zawiera laktozę i olej rycynowy uwodorniony.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg chlorowodorku tyklopidyny. Preparat zawiera laktozę.

100 ml emulsji zawiera 20 g mieszaniny oczyszczonych olejów: z oliwek (ok. 80%) i sojowego (ok. 20%); w tym 4 g (20%) niezbędnych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Wartość energetyczna: 8,36 MJ/l (2000 kcal/l), osmolarność: 270 mOsm/l, pH 7-8.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.