Duodopa

1 ml żelu zawiera 20 mg lewodopy oraz 5 mg karbidopy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Duodopa 7 kasetek 100 ml, żel dojelitowy 2017-10-31

Działanie

Mieszanina lewodopy i karbidopy (w stosunku 4:1) w postaci żelu, do ciągłego wlewu dojelitowego. Lewodopa, po zachodzącej w mózgu dekarboksylacji do dopaminy, łagodzi objawy choroby Parkinsona. Karbidopa, która nie przenika przez barierę krew-mózg, hamuje obwodową dekarboksylację lewodopy, dzięki czemu więcej lewodopy może się przedostać do mózgu i ulec przekształceniu do dopaminy. Dojelitowe podawanie leku zmniejsza fluktuacje motoryczne i wydłuża okres działania dawki "on" u pacjentów z zaawansowaną chorobą Parkinsona, którzy otrzymywali tabletki z lewodopą i inhibitorem dekarboksylazy przez wiele lat. Lek jest podawany przez cewnik założony bezpośrednio do dwunastnicy. Lewodopa jest szybko i skutecznie wchłaniana z jelita poprzez wysokowydajny system transportowania aminokwasów. Lewodopa podawana w preparacie ma taką samą biodostępność jak lewodopa podawana w postaci tabletek (81-98%). Zmiany stężenia lewodopy we krwi są wyraźnie mniejsze w przypadku podania leku w ciągłym wlewie dojelitowym, przy którym częstotliwość opróżniania żołądka nie ma wpływu na wchłanianie. W przypadku dużej dawki porannej, stężenie terapeutyczne lewodopy we krwi osiągane jest w ciągu 10-30 min. Lewodopa jest całkowicie metabolizowana. Znane są 4 szlaki metaboliczne lewodopy, spośród których dla lewodopy podawanej bez żadnego inhibitora enzymu najważniejsza jest dekarboksylacja. W przypadku lewodopy podawanej równocześnie z karbidopą dekarboksylaza jest hamowana, a najważniejszym szlakiem metabolicznym jest O-metylacja przez katecholo-O-metylotransferazę (COMT). T0,5 lewodopy w fazie eliminacji wynosi 1-2 h. Lek jest wydalany z moczem, w postaci metabolitów.

Dawkowanie

W postaci wlewu dojelitowego. Dorośli, w tym osoby w podeszłym wieku: całkowita dawka dobowa preparatu składa się z 3 indywidualnie dostosowanych dawek - porannej (bolus), ciągłej dawki podtrzymującej oraz dawek dodatkowych (bolus). Dawka poranna (bolus): jest podawana za pomocą pompy w celu szybkiego osiągnięcia stężenia terapeutycznego leku (w ciągu 10-30 min). Dawkę należy obliczyć na podstawie poprzednio przyjmowanej przez pacjenta dawki porannej lewodopy + objętość konieczna do wypełnienia cewnika. Zazwyczaj dawka poranna wynosi 5-10 ml, co odpowiada 100-200 mg lewodopy. Całkowita dawka poranna nie powinna przekroczyć 15 ml (300 mg lewodopy). Ciągła dawka podtrzymująca: istnieje możliwość dostosowywania dawki podtrzymującej stopniowo po 2 mg/h (0,1 ml/h). Dawkę należy wyliczyć na podstawie wcześniej przyjmowanej przez pacjenta dziennej dawki lewodopy. W przypadku odstawienia leczenia uzupełniającego należy dostosować dawkę preparatu. Ciągła dawka podtrzymująca jest dostosowywana indywidualnie. Powinna mieścić się w zakresie 1-10 ml/h (20-200 mg lewodopy/h) i zazwyczaj wynosi 2-6 ml/h (40-120 mg lewodopy/h). Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 200 ml. W wyjątkowych przypadkach konieczne może być podawanie większej dawki. Dodatkowe dawki (bolus): podawane w razie konieczności, w przypadku występowania u pacjenta zespołów hipokinetycznych w ciągu dnia. Dodatkową dawkę należy dostosować indywidualnie, zazwyczaj wynosi ona 0,5-2,0 ml. W rzadkich przypadkach konieczne może być podanie większej dawki. Jeśli liczba dodatkowych dawek przekroczy 5 na dobę, należy zwiększyć dawkę podtrzymującą. Po wstępnym ustaleniu dawki, dawkę poranną, dawkę podtrzymującą oraz dawki dodatkowe należy dokładniej dostosowywać przez kilka tyg. Preparat można podawać w nocy, jeśli jest to uzasadnione medycznie. Szczególne grupy pacjentów: modyfikacja dawkowania nie jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Sposób podania. Preparat ma postać żelu do podawania dojelitowego w sposób ciągły. Podczas długotrwałego stosowania żel należy podawać za pomocą przenośnej pompy bezpośrednio do dwunastnicy lub górnej części jelita czczego, poprzez przezskórną gastrostomię endoskopową wyposażoną w założony na stałe cewnik dojelitowy. Jeśli z jakiegoś powodu nie można wykonać przezskórnej gastrostomii endoskopowej, można rozważyć wykonanie gastrojejunostomii pod kontrolą radiologiczną. Założenie gastrostomii lub gastrojejunostomii oraz dostosowanie dawki leku należy przeprowadzić przy współpracy z poradnią neurologiczną. Przed założeniem cewnika na stałe zaleca się założenie tymczasowego cewnika nosowo-dwunastniczego w celu ustalenia, czy pacjent pozytywnie reaguje na taką metodę leczenia oraz w celu dostosowania dawki. Dawka powinna być indywidualnie dostosowana, w celu osiągnięcia optymalnej reakcji klinicznej, która oznacza maksymalizację okresu działania dawki ("on") podczas dnia poprzez minimalizację liczby epizodów końca dawki ("off") oraz czasu trwania spowolnienia ruchowego końca dawki, oraz minimalizację okresu działania dawki ("on") ze znaczną dyskinezą. Preparat powinien być początkowo podawany w monoterapii. W razie konieczności można podawać równocześnie inne leki stosowane w chorobie Parkinsona. Do podawania preparatu należy stosować wyłącznie pompę Duodopa CADD-legacy (CE 0473). Instrukcja obsługi przenośnej pompy jest dołączona do urządzenia. Zaraz przed użyciem, kasetkę należy podłączyć do przenośnej pompy, a całość podłączyć do cewnika nosowo-dwunastniczego lub portu przezbrzusznego/cewnika dwunastniczego do podawania leku, zgodnie z podanymi instrukcjami. Kasetki z lekiem są jednorazowego użytku i nie powinny być stosowane dłużej niż jeden dzień (do 16 h), nawet jeśli zawierają niewykorzystany preparat. Nie należy ponownie używać otwartej kasetki. Pod koniec okresu ważności żel może przybrać lekko żółtą barwę; nie wpływa to na stężenie leku ani na przebieg leczenia. W przypadku podejrzewanej lub zdiagnozowanej demencji oraz zwiększonej skłonności do występowania splątania, pompa pacjenta powinna być obsługiwana wyłącznie przez personel pielęgniarski lub osobę spokrewnioną zdolną do obsługi. Nagłe pogorszenie reakcji na leczenie, z nawracającymi fluktuacjami motorycznymi, powinno być podstawą do podejrzenia, że dalsza część cewnika przemieściła się z dwunastnicy do żołądka. Położenie cewnika należy określić przy pomocy prześwietlenia rtg, a następnie, pod stałą kontrolą obrazu rtg, umieścić go ponownie w dwunastnicy. Leczenie preparatem poprzez cewnik założony na stałe może być przerwane w dowolnym momencie, poprzez usunięcie cewnika i umożliwienie wygojenia rany. Leczenie należy następnie kontynuować podając doustne leki zawierające lewodopę z karbidopą.

Wskazania

Leczenie zaawansowanej choroby Parkinsona reagującej na lewodopę u pacjentów, u których występują ciężkie fluktuacje motoryczne oraz hiperkineza i dyskineza, w przypadku gdy dostępne połączenia leków stosowanych w chorobie Parkinsona nie przynoszą zadowalających wyników. Przed założeniem cewnika na stałe konieczne jest uzyskanie odpowiedniej reakcji klinicznej na preparat podczas próbnego podawania przez tymczasowy cewnik nosowo-dwunastniczy.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lewodopę, karbidopę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Jaskra z wąskim kątem przesączania. Ciężka niewydolność serca. Ciężka arytmia sercowa. Ostry udar. Stosowanie nieselektywnych inhibitorów MAO lub selektywnych inhibitorów MAO-A oraz okres 2 tyg. po zaprzestaniu ich stosowania. Choroby, w przypadku których podawanie leków adrenomimetycznych jest przeciwwskazane, np. guz chromochłonny, nadczynność tarczycy oraz zespół Cushinga. Lewodopa może aktywować czerniaka złośliwego i dlatego nie należy jej stosować u pacjentów z podejrzanymi, nierozpoznanymi zmianami skórnymi lub z czerniakiem w wywiadzie.

Środki ostrożności

Lek nie jest zalecany w leczeniu polekowych reakcji pozapiramidowych. Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego lub płuc, astmą oskrzelową, chorobami nerek, wątroby, układu dokrewnego, chorobą wrzodową w wywiadzie lub drgawkami w wywiadzie. U pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego, u których utrzymuje się arytmia węzła przedsionkowego lub arytmia komorowa, należy szczególnie dokładnie monitorować czynność serca podczas początkowego dostosowywania dawki. Pacjentów z przewlekłą jaskrą z szerokim kątem przesączania można leczyć preparatem z zachowaniem ostrożności, pod warunkiem, że ciśnienie wewnątrzgałkowe jest dobrze kontrolowane a występujące zmiany ciśnienia wewnątrzgałkowego u pacjenta są dokładnie monitorowane. Wszystkich pacjentów leczonych preparatem należy dokładnie monitorować pod kątem zaburzeń psychicznych, a szczególnie depresji z tendencjami samobójczymi. Ostrożnie stosować u pacjentów z psychozą występującą obecnie lub w przeszłości. Należy zachować ostrożność przy równoczesnym podawaniu leków przeciwpsychotycznych o właściwościach blokowania receptorów dopaminowych, szczególnie antagonistów receptora D2 - obserwować, czy u pacjenta nie występuje utrata działania przeciw chorobie Parkinsona lub nasilenia objawów choroby Parkinsona. Preparat może indukować niedociśnienie ortostatyczne, dlatego należy zachować ostrożność w przypadku podawania go pacjentom przyjmującym inne leki mogące powodować niedociśnienie ortostatyczne. Ze względu na ryzyko rabdomiolizy wtórnej, ciężkich dyskinez lub złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN), należy dokładnie obserwować pacjentów po nagłym zmniejszeniu dawki lub zaprzestaniu podawania leku, szczególnie pacjentów przyjmujących neuroleptyki. Podczas przedłużonej terapii preparatem zaleca się okresową kontrolę czynności wątroby, układu krwiotwórczego, układu sercowo-naczyniowego oraz nerek. Jeżeli konieczne jest zastosowanie ogólnego znieczulenia, terapię preparatem można kontynuować tak długo, jak długo pacjentowi wolno będzie przyjmować płyny i leki doustnie. Jeżeli terapię trzeba czasowo przerwać, można wznowić podawanie preparatu w takiej samej dawce, jak tylko dozwolone będzie doustne przyjmowanie płynów. Wykonywane w przeszłości zabiegi chirurgiczne w górnej części jamy brzusznej mogą powodować trudności w wykonaniu gastrostomii lub jejunostomii. Osłabiona zdolność do obsługiwania urządzenia (pompa, przyłączanie cewnika) może prowadzić do powikłań; w przypadku takich pacjentów konieczna jest pomoc opiekuna. Nagłe lub stopniowe nasilanie się spowolnienia ruchowego może wskazywać na niedrożność urządzenia i powinno być zbadane w celu ustalenia przyczyny. Preparat zawiera hydrazynę, produkt rozpadu karbidopy, która może być genotoksyczna i ewentualnie kancerogenna; zawartość hydrazyny przyjęta przy średniej dawce preparatu wynosi 4 mg/dobę, a przy dawce maksymalnej 8 mg/dobę; znaczenie kliniczne przyjętej hydrazyny nie jest znane. Nie ma wskazań do stosowania preparatu u dzieci i młodzieży.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zmniejszenie masy ciała, niepokój, depresja, bezsenność, dyskinezy, nasilenie choroby Parkinsona, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, zaparcia, upadki. Często: niedokrwistość, zwiększenie masy ciała, zwiększenie stężenia aminokwasów (zwiększenie stężenia kwasu metylomalonowego), zwiększenie stężenia homocysteiny we krwi, zmniejszenie łaknienia, niedobór witaminy B6, niedobór witaminy B12, nienormalne sny, pobudzenie, stan splątania, omamy, impulsywne zachowanie, zaburzenie psychotyczne, napady snu, zaburzenie snu, zawroty głowy, dystonia,  bóle głowy, hipestezja, zjawisko „on-off”, parestezje, polineuropatia, senność, omdlenie, drżenie, nieregularna częstość pracy serca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, duszność, ból części ustnej gardła, zachłystowe zapalenie płuc, powiększenie obwodu brzucha, biegunka, suchość w jamie ustnej, zaburzenie smaku, niestrawność, utrudnione połykanie, wzdęcie z oddawaniem gazów, wymioty, kontaktowe zapalenie skóry, nadmierna potliwość, obrzęk obwodowy, świąd, wysypka, skurcze mięśni, ból szyi, nietrzymanie moczu, zatrzymanie moczu, zmęczenie, ból w miejscu podania, astenia. Niezbyt często: leukopenia, trombocytopenia, samobójstwo dokonane, otępienie, dezorientacja, nastrój euforyczny, strach, zwiększone libido,  koszmary senne, próba samobójcza, ataksja, drgawki, zaburzenia chodu, skurcz powiek, podwójne widzenie, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niewyraźne widzenie, kołatanie serca, zapalenie żył, ból w klatce piersiowej, dysfonia, nadmierne wydzielanie śliny, łysienie, rumień, pokrzywka, niewłaściwe zabarwienie moczu, złe samopoczucie. Rzadko: nieprawidłowe myślenie, nieprawidłowe oddychanie, bruksizm, przebarwienie śliny, bolesność języka, czkawka, przebarwienie potu, czerniak złośliwy, priapizm. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna. Działania niepożądane związane z urządzeniem i zabiegiem. Bardzo często: ból brzucha, nadmierne ziarninowanie, powikłania założenia cewnika, rumień w miejscu nacięcia, wydzielina po zabiegu, ból związany z zabiegiem, odczyn w miejscu zabiegu. Często: zapalenie tkanki łącznej w miejscu nacięcia, zakażenie po zabiegu, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, bóle w górnej części jamy brzusznej, zapalenie otrzewnej, odma otrzewnowa, przemieszczenie cewnika, zamknięcie światła urządzenia,  powikłania związane ze stomią żołądkowo-jelitową, ból w miejscu nacięcia, pooperacyjne czasowe zatrzymanie perystaltyki jelit, powikłania po zabiegu, uczucie dyskomfortu po zabiegu, krwotok po zabiegu. Niezbyt często: ropień pooperacyjny, bezoar, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwienie przewodu pokarmowego, niedrożność przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki, krwotok z jelita cienkiego,  wrzód jelita cienkiego, perforacja jelita grubego. Częstość nieznana: perforacja żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, niedokrwienie jelita cienkiego, perforacja jelita cienkiego. U pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych agonistami dopaminy, w tym lewodopą z karbidopą, zwłaszcza stosujących duże dawki, opisywano patologiczną skłonność do gier hazardowych, zwiększone libido i nadmierną aktywność seksualną, zazwyczaj ustępujące po zmniejszeniu dawki lub zaprzestaniu leczenia. Zgłaszano następujące nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych: zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi, zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej, AspAT, AIAT, LDH, zwiększone stężenie bilirubiny, glukozy, kreatyniny, kwasu moczowego, pozytywny wynik testu Coombsa oraz zmniejszone stężenie hemoglobiny i wartości hematokrytu.

Ciąża i laktacja

Preparat nie powinien być stosowany podczas ciąży, chyba że korzyści dla matki przeważają nad możliwym ryzykiem dla płodu. Nie stosować podczas karmienia piersią.

Uwagi

Preparat może powodować senność i nagłe napady snu - podczas leczenia należy unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, dopóki epizody takie nie ustąpią. Preparat może powodować fałszywie dodatni wynik badań z użyciem testu paskowego na obecność ketonów w moczu; reakcji tej nie zmienia gotowanie próbki moczu. Zastosowanie testu z oksydazą glukozy może dać fałszywie ujemne wyniki przy wykrywaniu glukozy w moczu.

Interakcje

Preparatu nie należy stosować jednocześnie z nieselektywnymi inhibitorami MAO lub selektywnymi inhibitorami MAO-A oraz przez okres 2 tyg. po zaprzestaniu ich przyjmowania. Można stosować w skojarzeniu z selektywnymi inhibitorami MAO-B (np. selegiliną), jednak należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia ciężkiej hipotonii ortostatycznej. Preparat nasila działanie leków hipotensyjnych; konieczne może być dostosowanie dawki leku hipotensyjnego. Ostrożnie stosować z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, ze względu na ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego i dyskinez. Leki cholinolityczne mogą działać synergistycznie z lewodopą w zakresie redukcji drżenia; ich równoczesne stosowanie może jednak nasilać ruchy mimowolne. Leki cholinolityczne mogą osłabiać działanie lewodopy poprzez spowalnianie jej wchłaniania; konieczne może być dostosowanie dawki preparatu. Antagoniści receptorów dopaminy (niektóre leki przeciwpsychotyczne, np. fenotiazyny, butyrofenony i rysperydon oraz leki przeciwwymiotne, np. metoklopramid), benzodiazepiny, izoniazyd, fenytoina i papaweryna, mogą osłabiać działanie terapeutyczne lewodopy; w przypadku ich równoczesnego stosowania z preparatem należy obserwować pacjentów w celu wykrycia utraty działania leczniczego. Inhibitory COMT (np. tolkapon, entakapon) mogą zwiększać biodostępność preparatu; konieczne może być dostosowanie dawki preparatu. Amantadyna nasila działanie lewodopy i może nasilać działania niepożądane związane z przyjmowaniem lewodopy; konieczne może być dostosowanie dawki preparatu. Sympatykomimetyki mogą nasilać działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego związane z przyjmowaniem lewodopy. Lewodopa tworzy chelaty z żelazem w przewodzie pokarmowym prowadzące do zmniejszenia wchłaniania lewodopy. Ponieważ lewodopa konkuruje z niektórymi aminokwasami, wchłanianie lewodopy może być zaburzone u niektórych pacjentów na diecie bogatobiałkowej.

Preparat zawiera substancje Carbidopa, Levodopa.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 ml żelu zawiera 20 mg lewodopy oraz 5 mg karbidopy.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg, 100 mg lub 150 mg lewodopy i odpowiednio 12,5 mg, 25 mg lub 37,5 mg karbidopy w połączeniu z 200 mg entakaponu. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 200 mg lewodopy i 50 mg karbidopy.

1 kaps. lub 1 tabl. do sporządzania zawiesiny doustnej "62,5 mg" zawiera 50 mg lewodopy i 12,5 mg benzerazydu. 1 kaps. lub 1 tabl. do sporządzania zawiesiny doustnej "125 mg" zawiera 100 mg lewodopy i 25 mg benzerazydu. 1 kaps. lub 1 tabl. "250 mg" zawiera 200 mg lewodopy i 50 mg benzerazydu. 1 kaps. HBS zawiera 100 mg lewodopy i 25 mg benzerazydu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.