Dironorm

1 tabl. zawiera lizynopryl (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i amlodypinę (w postaci bezylanu amlodypiny), odpowiednio: 10 mg+5 mg, 20 mg+5 mg lub 20 mg+10 mg.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Dironorm 30 szt., tabl. 25,66zł 2017-10-31

Działanie

Połączenie inhibitora konwertazy angiotensyny z antagonistą kanału wapniowego. Lizynopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II. Hamowanie aktywności konwertazy angiotensyny powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co powoduje rozszerzenie naczyń tętniczych i zmniejszenie wydzielania aldosteronu. Z przewodu pokarmowego wchłania się około 25% przyjętej doustnie dawki leku. Cmax we krwi osiąga w ciągu 7 h. Lizynopryl nie ulega metabolizmowi i jest wydalany całkowicie w postaci niezmienionej z moczem. Efektywny T0,5 w fazie kumulacji po podaniu wielu dawek wynosi 12,6 h. Amlodypina jest antagonistą wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny. Hamuje napływ jonów wapniowych przez błonę komórkową do komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych i komórek mięśnia sercowego. Działa przeciwnadciśnieniowo poprzez rozkurczanie mięśni gładkich naczyń. Po podaniu doustnym osiąga Cmax w ciągu 6-12 h. Biodostępność wynosi 64-80% (pokarm nie wpływa na biodostępność). Wiąże się z białkami osocza w około 97,5%. W dużym stopniu jest metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki jest wydalane z moczem, z czego 10% w postaci niezmienionej. Nie jest usuwana przez dializę. T0,5 wynosi 35-50 h. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i u pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania jest wydłużony, a AUC zwiększone.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 1 tabl. na dobę. Lek jest wskazany jedynie u pacjentów, u których w wyniku stopniowego zwiększania dawki ustala się optymalną dawkę podtrzymującą wynoszącą 10 mg lizynoprylu i 5 mg amlodypiny lub 20 mg lizynoprylu i 5 mg amlodypiny lub 20 mg lizynoprylu i 10 mg amlodypiny. Jeśli konieczne jest dostosowywanie dawki, należy rozważyć stopniowe zwiększanie dawki poszczególnych składników. Maksymalna dawka dobowa wynosi 1 tabl. W celu ustalenia optymalnej dawki początkowej i podtrzymującej u pacjentów z niewydolnością nerek i u pacjentów powyżej 65 rż. oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby należy indywidualnie ustalić dawkę, stopniowo zwiększając oddzielne dawki lizynoprylu i amlodypiny. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby stosowanie amlodypiny należy rozpocząć od najmniejszej dawki i stopniowo ją zwiększać. W przypadku pogorszenia czynności nerek należy odstawić preparat i zastąpić go odpowiednio dobranymi dawkami poszczególnych składników.Lek można stosować niezależnie od posiłków.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze pierwotne u dorosłych pacjentów. Lek jest wskazany w leczeniu pacjentów dorosłych, u których ciśnienie krwi jest skutecznie kontrolowane przy jednoczesnym podawaniu lizynoprylu i amlodypiny w tych samych dawkach, jak w tym leku złożonym.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lizynopryl, inne inhibitory ACE, obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR 2), II i III trymestr ciąży. Nadwrażliwość na amlodypinę, inne pochodne dihydropirydyny, ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. stenoza aortalna dużego stopnia), hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału serca. Nadwrażliwość na pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności

Nie należy stosować leku u dzieci poniżej 18 rż., ponieważ nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w tej grupie wiekowej. Lizynopryl. U pacjentów z nadciśnieniem, otrzymujących lizynopryl, prawdopodobieństwo wystąpienia niedociśnienia tętniczego jest większe w przypadku zmniejszonej objętości wewnątrznaczyniowej, np. w wyniku leczenia diuretykami, diety z ograniczeniem soli, dializoterapii, biegunki lub wymiotów albo w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego reninozależnego. Należy skorygować niedobór sodu i (lub) płynów przed rozpoczęciem stosowania leku. Obserwowano objawowe niedociśnienie tętnicze u pacjentów z niewydolnością serca, ze współistniejącą niewydolnością nerek lub bez niej. Największe ryzyko dotyczy pacjentów z bardziej nasiloną niewydolnością serca. U pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia niedociśnienia tętniczego objawowego, należy uważnie monitorować rozpoczęcie leczenia i dostosowanie dawki. Podobne zalecenia odnoszą się także do pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowo-mózgowymi, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub incydent naczyniowo-mózgowy. U niektórych pacjentów z niewydolnością serca, z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym, może wystąpić dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego po podaniu lizynoprylu. Jeżeli niedociśnienie stanie się objawowe, konieczne może być zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia lizynoprylem. Nie wolno rozpoczynać leczenia lizynoprylem u pacjentów z ostrym zawałem serca, jeżeli istnieje niebezpieczeństwo dalszego, ciężkiego pogorszenia stanu hemodynamicznego po zastosowaniu leku rozszerzającego naczynia. Dotyczy to pacjentów z ciśnieniem skurczowym wynoszącym 100 mmHg lub mniej lub pacjentów we wstrząsie kardiogennym. W czasie pierwszych 3 dób od wystąpienia zawału dawkę należy zmniejszyć, jeśli ciśnienie skurczowe wynosi ≤120 mmHg. Jeżeli ciśnienie skurczowe wynosi ≤100 mmHg dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub czasowo do 2,5 mg. Jeżeli niedociśnienie tętnicze się utrzymuje (ciśnienie skurczowe krwi mniejsze 177 µmol/l i (lub) białkomocz >500 mg/dobę. Jeżeli zaburzenie czynności nerek rozwinie się w trakcie leczenia lizynoprylem (stężenie kreatyniny w surowicy >265 µmol/l lub podwojenie wartości sprzed leczenia), należy rozważyć odstawienie lizynoprylu. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) całej krtani lizynopryl należy natychmiast odstawić. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej, niż w przypadku innych ras. Lizynopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. U pacjentów dializowanych z zastosowaniem błony poliakrylonitrylowej (np. AN 69) i jednocześnie leczonych inhibitorem ACE zgłaszano wystąpienie reakcji rzekomoanafilaktycznych, dlatego należy unikać tego rodzaju połączenia. Rzadko, u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE podczas aferezy LDL siarczanem dekstranu, występowały zagrażające życiu reakcje rzekomoanafilaktyczne - każdorazowo przed aferezą należy odstawić inhibitory ACE. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE w trakcie odczulania np. jadem owadów błonkoskrzydłych występowały reakcje rzekomoanafilaktyczne - należy czasowo przerwać podawanie leku. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z kolagenozą naczyń, poddanych immunosupresji, leczonych allopurinolem albo prokainamidem lub w przypadku jednoczesnego występowania wymienionych czynników, szczególnie jeśli towarzyszy im występująca wcześniej niewydolność czynności nerek - zaleca się regularną kontrolę liczby leukocytów; pacjenci powinni zgłaszać wszelkie objawy zakażenia. U pacjentów poddawanych dużemu zabiegowi chirurgicznemu lub w trakcie znieczulenia środkami wywołującymi niedociśnienie, lizynopryl może blokować wytwarzanie angiotensyny II wtórnie do kompensacyjnego uwalniania reniny. Jeżeli wystąpi niedociśnienie, które jest przypuszczalnie wynikiem takiego działania, można je wyrównać zwiększając objętość wewnątrznaczyniową. Ostrożnie stosować u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, tj. u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, ostrą niewydolnością serca, odwodnieniem, kwasicą metaboliczną, stosujący jednocześnie leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas oraz inne leki zwiększające stężenie potasu w surowicy (np. heparynę). U pacjentów z cukrzycą, leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną, należy ściśle monitorować stężenie glukozy we krwi podczas pierwszego miesiąca stosowania inhibitora ACE. Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i lizynoprylu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Amlodypina. Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z niewydolnością serca (u pacjentów z niewydolnością serca klasy III i IV wg NYHA, wykazano zwiększenie częstości obrzęku płuc). Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu, amlodypina powinna być ostrożnie stosowana u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca. Brak danych dotyczących stosowania preparatu u dzieci poniżej 6 rż.

Niepożądane działanie

Lizynopryl. Często: ból i zawroty głowy, niedociśnienie ortostatyczne, kaszel, zaburzenie czynności nerek. Niezbyt często: zmiana nastroju, zaburzenia snu, parestezje, zaburzenia smaku, zawał mięśnia sercowego (prawdopodobnie wtórny do nasilonego niedociśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka), tachykardia, kołatanie serca, udar naczyniowy mózgu (prawdopodobnie wtórny do nasilonego niedociśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka), choroba Reynauda, nieżyt nosa, ból brzucha, nudności, niestrawność, wysypka, świąd, reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, ust, języka, głośni i (lub) krtani), impotencja, astenia, zmęczenie, podwyższone stężenie mocznika i kreatyniny we krwi, hiperkaliemia, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych. Rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zaburzenia psychiczne, suchość w ustach, łuszczyca, pokrzywka, łysienie, ostra niewydolność nerek, mocznica, ginekomastia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu, zwiększenie stężenie bilirubiny we krwi, hiponatremia. Bardzo rzadko: zahamowanie czynności szpiku, agranulocytoza, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, choroby autoimmunologiczne, hipoglikemia, skurcz oskrzeli, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych/eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy jelit, niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka, żółtaczka zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherzyca, nadmierna potliwość, skórne pseudochłoniaki, skąpomocz/bezmocz, zespół obejmujący jeden lub kilka z następujących objawów: gorączka, zapalenie naczyń, bóle mięśni, bóle i zapalenie stawów, dodatni wynik badania na obecność przeciwciał przeciwjądrowych (ANA), podwyższone OB, eozynofilia i leukocytoza, nadwrażliwość na światło lub inne objawy skórne, zespół rozpoczynający się żółtaczką zastoinową lub zapaleniem wątroby i postępujący do piorunującej martwicy i (niekiedy) zgonu. Częstość nieznana: depresja, omdlenie. Amlodypina. Często: senność, ból i zawroty głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, ból brzucha, nudności, obrzęk kostek, obrzęk, zmęczenie. Niezbyt często: bezsenność, zmiany nastroju (w tym lęk), depresja, omdlenie, drżenie, zaburzenia smaku, niedoczulica, parestezje, zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie), szumy uszne, niedociśnienie tętnicze, duszność, nieżyt nosa, wymioty, niestrawność, zaburzenia wypróżniania (w tym biegunka i zaparcia), suchość błony śluzowej jamy ustnej, łysienie, wysypka, plamica, przebarwienia skóry, nasilona potliwość, świąd, wysypka, wykwity skórne, bóle stawów, bóle mięśni, kurcze mięśni, ból pleców, zaburzenia mikcji, oddawanie moczu w nocy, zwiększona częstość oddawania moczu, impotencja, ginekomastia, ból w klatce piersiowej, ból, złe samopoczucie, astenia, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała. Rzadko: dezorientacja. Bardzo rzadko: trombocytopenia, leukocytopenia, reakcje nadwrażliwości, hiperglikemia, neuropatia obwodowa, wzmożone napięcie, zawał serca, arytmia (w tym bradykardia, częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków), zapalenie naczyń, kaszel, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, rozrost dziąseł, zapalenie wątroby, żółtaczka, zastój żółci, obrzęk naczynioruchowy, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło, pokrzywka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (w większości przypadków odpowiadające cholestazie). Pojedyncze przypadki zespołu pozapiramidowego.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane (istnieje ryzyko działania teratogennego lizynoprylu). Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Ekspozycja na inhibitory ACE podczas II i III trymestru ciąży zwiększa ryzyko toksyczności dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i dla noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). Gdy ekspozycja na lek miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; dzieci, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. Lek nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu (szczególnie w początkowym okresie leczenia).

Interakcje

Lizynopryl. Stosowanie diuretyków oszczędzających potas (np. spironolakton, amiloryd i triamteren), suplementów potasu, zamienników soli zawierających potas lub innych substancji mogących powodować zwiększenie stężenia potasu (np. heparyna) może prowadzić do hiperkaliemii w przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek i innymi współistniejącymi wcześniej chorobami - należy starannie rozważyć konieczność jednoczesnego podawania tych leków z lizynoprylem, w przypadku jednoczesnego stosowania należy regularnie monitorować stężenie potasu we krwi i czynność nerek. Podczas jednoczesnego stosowania leku i leków moczopędnych działanie przeciwnadciśnieniowe się nasila. Lizynopryl osłabia kaliuretyczne działanie diuretyków. Prawdopodobieństwo wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego spowodowanego lizynoprylem można zmniejszyć odstawiając lek moczopędny przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem. Jednoczesne przyjmowanie leków przeciwnadciśnieniowych, triazotanu glicerolu i innych azotanów, innych leków rozszerzających naczynia, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych, środków znieczulających, opioidów i alkoholu może nasilać działanie hipotensyjne lizynoprylu. W przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE allopurinol, prokainamid, cytostatyki lub leki immunosupresyjne mogą zwiększać ryzyko leukopenii. Leki zobojętniające zmniejszają biodostępność inhibitorów ACE. Leki sympatykomimetyczne mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną może nasilić ryzyko hipoglikemii, szczególnie w pierwszych tygodniach skojarzonego leczenia oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Długotrwałe stosowanie NLPZ, w tym kwasu acetylosalicylowego ≥3 g/dobę, może osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. NLPZ oraz inhibitory ACE zwiększają stężenie potasu we krwi, co może prowadzić do zaburzeń czynności nerek i rzadko do ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W trakcie jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE może nastąpić zwiększenie stężenia litu we krwi i objawów jego toksyczności. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania lizynoprylu z litem, jeśli jest to konieczne należy starannie monitorować stężenie litu we krwi. U pacjentów stosujących inhibitory ACE zgłaszano występowanie reakcji azotynopodobnych po zastosowaniu soli złota w iniekcjach (np. aurotiojabłczan sodu). Lizynopryl może być stosowany w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi, β-adrenolitykami i (lub) azotanami. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii. Amlodypina. Jednoczesne stosowanie z silnym lub umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie ekspozycji na amlodypinę, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, dlatego może być konieczna odpowiednia kontrola kliniczna oraz odpowiednie dostosowanie dawki. Jednoczesne stosowanie leków przeciwdrgawkowych (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon), ryfampicyny, wyciągu z dziurawca może prowadzić do zmniejszenia stężenia amlodypiny w osoczu. Stosowanie amlodypiny z grejpfrutem lub z sokiem grejpfrutowym nie jest wskazane ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności, co u niektórych pacjentów może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej (dantrolen). Działanie amlodypiny nasila się podczas stosowania z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Nie obserwowano interakcji amlodypiny z diuretykami tiazydowymi, lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne, inhibitorami ACE, długo działającymi azotanami, nitrogliceryną podawaną podjęzykowo, digoksyną, warfaryną, atorwastatyną, sildenafilem, lekami zobojętniającymi (wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, symetykon), cymetydyną, NLPZ, antybiotykami oraz doustnymi lekami hipoglikemizującymi. Amlodypina nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne cyklosporyny. Jednoczesne podawanie 10 mg amlodypiny w dawkach wielokrotnych z 80 mg symwastatyny powodowało zwiększenie narażenia na symwastatynę o 77% w porównaniu do monoterapii symwastatyną. U pacjentów stosujących amlodypinę  należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę.

Preparat zawiera substancje Amlodipine, Lisinopril.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera lizynopryl (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i amlodypinę (w postaci bezylanu amlodypiny), odpowiednio: 10 mg+5 mg, 20 mg+5 mg lub 20 mg+10 mg.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera 8 mg cyleksetylu kandesartanu i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) lub 16 mg cyleksetylu kandesartanu i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu). Tabletki zawierają laktozę.

1 kaps. zawiera: 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny (co odpowiada 6,935 mg bezylanu amlodypiny); 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg amlodypiny (co odpowiada 13,87 mg bezylanu amlodypiny); 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny (co odpowiada 6,935 mg bezylanu amlodypiny) lub 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg amlodypiny (co odpowiada 13,87 mg bezylanu amlodypiny). Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i amlodypiny (w postaci bezylanu amlodypiny), odpowiednio: 40 mg+5 mg, 40 mg+10 mg, 80 mg+5 mg lub 80 mg+10 mg. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. powl. zawiera atorwastatynę, peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, odpowiednio: 20 mg+5 mg+5 mg lub 20 mg+10 mg+5 mg lub 40 mg+10 mg+10 mg. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.