Diprivan®

1 ml emulsji zawiera 10 mg propofolu; lek zawiera olej sojowy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Diprivan® 1 amp.-strzyk. 50 ml, emulsja do wstrz. 104,23zł 2017-10-31

Działanie

Krótko działający anestetyk dożylny. Początek działania jest szybki i wynosi około 30 s; wybudzenie po znieczuleniu jest zwykle szybkie. Mechanizm działania sedatywnego/anestetycznego propofolu polega na pozytywnej modulacji hamującej funkcji neurotransmitera GABA, wywieranej przez bramkowany ligandem receptor GABA-A. Farmakokinetykę propofolu po wstrzyknięciu pojedynczej dawki (bolus) lub po zakończeniu wlewu dożylnego opisuje trójkompartmentowy model otwarty. W pierwszej fazie charakterystyczna jest bardzo szybka dystrybucja (T0,5 2-4 min), następnie zachodzi szybka eliminacja (T0,5 30-60 min) i wolniejsza faza końcowa, w której następuje uwalnianie propofolu ze słabo ukrwionych tkanek. Wydalanie następuje głównie w wyniku procesów metabolicznych zachodzących w wątrobie, zależnych od przepływu krwi: sprzęgania propofolu i chinolu do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane z moczem. Średni klirens propofolu jest znacząco niższy u noworodków <1 mies. (20 ml/kg/min), w porównaniu ze starszymi dziećmi (wiek od 4 mies. do 7 lat). Średni klirens propofolu u starszych dzieci po pojedynczym wstrzyknięciu 3 mg/kg mc wynosi: 37,5 ml/min/kg (wiek 4-24 mies.); 38,7 ml/min/kg (wiek 11-43 mies.); 48 ml/min/kg (wiek 1-3 lat); 28,2 ml/min/kg (wiek 4-7 lat), w porównaniu do 23,6 ml/min/kg u pacjentów dorosłych.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli. Wprowadzenie do znieczulenia ogólnego. Pacjentom z premedykacją lub bez niej zaleca się podawanie propofolu w dawkach podzielonych (ok. 40 mg, czyli 4 ml co 10 s u przeciętnie zdrowego człowieka) w postaci pojedynczego wstrzyknięcia lub wlewu dożylnego, w zależności od reakcji, aż do wystąpienia klinicznych cech znieczulenia. Dla większości dorosłych pacjentów w wieku 55 latzapotrzebowanie na propofol jest mniejsze. U pacjentów z III lub IV grupy wg klasyfikacji ASA należy stosować mniejsze dawki (ok. 20 mg, czyli 2 ml co 10 s). Podtrzymywanie znieczulenia ogólnego. W celu utrzymania pożądanej głębokości znieczulenia propofol można podawać we wlewie albo w powtarzanych wstrzyknięciach (bolus). Szybkość wlewu konieczna do zapewnienia właściwej głębokości znieczulenia znacznie się różni u poszczególnych pacjentów i mieści się zwykle w zakresie od 4-12 mg/kg mc./h. Lek można również podawać w powtarzanych wstrzyknięciach. W zależności od zapotrzebowania klinicznego, dawka wynosi 25-50 mg (2,5-5 ml). Wywołanie uspokojenia z zachowaniem świadomości podczas zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych. Dawkę należy ustalić indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta. Do wywołania wstępnego uspokojenia u większości pacjentów konieczne jest podanie dawki od 0,5-1,0 mg/kg mc. w czasie 1-5 min. Podtrzymanie żądanej głębokości uspokojenia osiąga się, dobierając odpowiednio szybkość wlewu. Szybkość wlewu wynosi zwykle 1,5-4,5 mg/kg mc./h. Jeśli jest konieczne szybkie pogłębienie uspokojenia, można dodatkowo podać pojedyncze wstrzyknięcia (bolus) propofolu w dawce 10-20 mg. U pacjentów z III lub IV grupy wg klasyfikacji ASA może być konieczne zmniejszenie szybkości wlewu oraz dawki propofolu. Wywołanie uspokojenia podczas intensywnej opieki medycznej u pacjentów w wieku >16 lat. W przypadku konieczności uspokojenia dorosłych pacjentów, u których stosuje się oddychanie wspomagane, zaleca się podawanie propofolu w ciągłym wlewie dożylnym. Szybkość wlewu należy dostosować do pożądanego stopnia sedacji. Zwykle skuteczne są dawki w zakresie 0,3-4,0 mg/kg mc./h. Nie stosować propofolu w celu wywołania uspokojenia podczas intensywnej terapii u pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w wieku >55 lat, zarówno podczas wprowadzenia do znieczulenia jak i podczas sedacji z zachowaniem świadomości w trakcie zabiegów diagnostycznych lub chirurgicznych, może być konieczne podanie mniejszej dawki propofolu. U pacjentów z III lub IV grupy wg klasyfikacji ASA należy stosować mniejsze dawki i rzadziej je podawać. Nie należy podawać pojedynczych lub powtarzanych wstrzyknięć (bolus) ze względu na możliwość zatrzymania czynności serca i oddechu. Dzieci > 1 mż. Wprowadzenie do znieczulenia ogólnego. Propofol u dzieci należy podawać powoli, aż do wystąpienia klinicznych cech znieczulenia. Dawkę należy dostosować do wieku i (lub) masy ciała dziecka. U większości dzieci w wieku >8 lat do indukcji znieczulenia wystarcza dawka około 2,5 mg/kg mc. U dzieci młodszych, szczególnie w wieku od 1 mż. do 3 lat, wymagana dawka może być większa (2,5-4 mg/kg mc.). Mniejsze dawki zaleca się u dzieci z III lub IV grupy wg klasyfikacji ASA. Podtrzymywanie znieczulenia ogólnego. Propofol można podawać w ciągłym wlewie dożylnym lub w pojedynczych powtarzanych wstrzyknięciach. Szybkość wlewu konieczna do zapewnienia odpowiednio głębokiego znieczulenia może znacznie się różnić między poszczególnymi pacjentami, przy czym zwykle mieści się w zakresie 9-15 mg/kg mc./h. U młodszych dzieci, szczególnie w wieku od 1 mż. do 3 lat, wymagane może być zastosowanie większej dawki. Mniejsze dawki zaleca się u dzieci z III lub IV grupy wg klasyfikacji ASA. Uspokojenie z zachowaniem świadomości podczas zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych. Dawkowanie i schemat dawkowania zależą od oczekiwanej głębokości uspokojenia oraz odpowiedzi klinicznej. Do wywołania sedacji u większości pacjentów pediatrycznych wymagane jest podanie dawki od 1-2 mg/kg mc. Podtrzymanie efektu uspokojenia jest osiągane poprzez podawanie propofolu dożylnie aż do uzyskania odpowiedniego poziomu uspokojenia. Dla większości pacjentów niezbędna dawka wynosi 1,5-9 mg/kg mc./h. Wlew może być uzupełniony przez pojedyncze wstrzyknięcia do 1 mg /kg mc., jeśli konieczne jest szybko pogłębiające się uspokojenie. Mniejsze dawki zaleca się u dzieci z III lub IV grupy wg klasyfikacji ASA. Uspokojenie podczas intensywnej opieki medycznej u dzieci. Stosowanie propofolu jest przeciwwskazane u dzieci Sposób podania. Lek należy stosować wyłącznie w oddziałach, w których jest dostępny system ciągłego monitorowania pacjenta, sprzęt do zapewnienia drożności dróg oddechowych, oddychania kontrolowanego, podawania tlenu oraz resuscytacji. Osoba przeprowadzająca zabieg diagnostyczny lub chirurgiczny nie powinna podawać pacjentowi propofulu. Propofol nie ma właściwości analgetycznych, dlatego podczas jego podawania zaleca się stosowanie dodatkowo leków znieczulających. Do wlewów można używać nierozcieńczony propofol. Lek można także podawać w postaci rozcieńczonej. Rozpuszczalnikiem może być wyłącznie 5% roztwór glukozy. Propofol można mieszać z roztworem alfentanylu w stężeniu 500 mg/ml, w stosunku objętościowym od 20:1 do 50:1. Ból podczas pierwszego wstrzyknięcia propofolu można zmniejszyć dodając lidokainę. Lek może być podawany za pomocą systemu Diprifusor TCI, zawierającego komputerowe oprogramowanie przeznaczone do tego celu. Podawanie leku za pomocą pompy Diprifusor z systemem TCI stosuje się do indukcji i podtrzymywania znieczulenia ogólnego wyłącznie u dorosłych; nie zaleca się stosowania tej metody w celu wywołania uspokojenia u pacjentów na OIOM, w celu wywołania uspokojenia z zachowaniem świadomości, a także podczas zabiegów chirurgicznych u dzieci. Szczegółowe informacje dotyczące sposobu podawania propofolu - patrz ChPL leku Diprivan.

Wskazania

Wprowadzenie i podtrzymanie znieczulenia ogólnego u dorosłych i dzieci w wieku >1 mż. Wywołanie uspokojenia z zachowaniem świadomości u pacjentów dorosłych i dzieci w wieku >1 mż. poddawanych zabiegom diagnostycznym i chirurgicznym jako pojedynczy lek lub w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w celu wywołania znieczulenia miejscowego lub regionalnego. Sedacja pacjentów w wieku >16 lat podczas oddychania kontrolowanego, leczonych w oddziale intensywnej terapii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na propofol, na soję lub orzeszki ziemne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Lek jest przeciwwskazany w celu wywołania uspokojenia podczas intensywnej terapii u pacjentów w wieku ≤16 lat.

Środki ostrożności

Zastosowanie propofolu bez kontroli układu oddechowego może prowadzić do poważnych komplikacji oddechowych. Jeśli preparat jest stosowany w celu uspokojenia z zachowaniem świadomości w trakcie zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych, należy zapewnić ciągłe monitorowanie pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów hipotensji, niedrożności dróg oddechowych lub desaturacji. Ostrożnie stosować w zabiegach wymagających całkowitego unieruchomienia pacjenta (np. okulistycznych), ze względu na możliwość wystąpienia ruchów mimowolnych podczas znieczulenia. Zachować szczególną ostrożność podczas podawania leku pacjentom z niewydolnością układu krążenia, układu oddechowego, nerek, wątroby, pacjentom z hipowolemią, pacjentom osłabionym. Klirens propofolu zależy od przepływu krwi, dlatego też ulega on zmniejszeniu po jednoczesnym zastosowaniu leków zmniejszających pojemność minutową serca. Należy zachować szczególną ostrożność stosując propofol w pojedynczych wstrzyknięciach dożylnych (bolus) u chorych z ostrą niewydolnością układu oddechowego lub depresją oddechową. Podczas wprowadzania do znieczulenia u części pacjentów może wystąpić niedociśnienie tętnicze i przemijający bezdech; bardzo rzadko, z powodu niedociśnienia tętniczego, konieczne jest dożylne podanie płynów i zmniejszenie szybkości podawania propofolu w trakcie podtrzymywania znieczulenia. Propofol nie ma działania blokującego czynność nerwu błędnego i może wywoływać bradykardię (czasami ciężką), a nawet asystolię; podczas wprowadzenia lub podtrzymywania znieczulenia ogólnego należy rozważyć konieczność dożylnego podania leku antycholinergicznego, zwłaszcza gdy może przeważać napięcie nerwu błędnego lub gdy propofol stosuje się z innymi środkami, które mogą wywołać bradykardię. Ostrożnie stosować u pacjentów z padaczką (ryzyko wystąpienia drgawek). Nie zaleca się stosowania preparatu łącznie z leczeniem elektrowstrząsami. Ze względu na ryzyko wystąpienia tzw. "zespołu propofolowego" (objawy to m.in.: kwasica metaboliczna, rabdomioliza, hiperkaliemia, hepatomegalia, niewydolność nerek, hiperlipidemia, arytmia serca, zmiany w obrazie EKG typu Brugada i szybko nasilająca się niewydolność serca zwykle niereagująca na wspomagające leczenie inotropowe), należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak: zmniejszona objętość tlenu dostarczanego do tkanek; ciężkie obrażenia neurologiczne i (lub) sepsa; stosowanie dużych dawek jednego lub więcej leków - środki zwężające naczynia krwionośne, steroidy, inotropy i (lub) propofol (zwykle dla dawek większych od zalecanej 4 mg/kg mc./h podawanych dłużej niż 48 h). Należy rozważyć niezwłoczne zmniejszenie dawki lub odstawienie propofolu, gdy wystąpią objawy "zespołu propofolowego". Wszystkie środki uspokajające i terapeutyczne stosowane na OIOM należy dawkować w sposób właściwy dla utrzymania optymalnej dostawy tlenu i parametrów hemodynamicznych. Podczas zmiany leczenia u pacjentów ze zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym należy zastosować właściwe leczenie w celu zapewnienia odpowiedniego przepływu mózgowego. Nie należy podawać dawki propofolu >4 mg/kg mc./h w celu uzuskania sedacji na OIOM, jeśli jest to możliwe. Lek należy podawać szczególnie ostrożnie pacjentom z zaburzeniami metabolizmu tłuszczów oraz pacjentom z innymi chorobami, wymagającymi szczególnej uwagi podczas stosowania emulsji tłuszczowych. Zaleca się monitorowanie stężenia tłuszczów we krwi w przypadku podawania propofolu pacjentom zagrożonym przeładowaniem tłuszczami. Ilość podawanego propofolu należy odpowiednio skorygować, jeżeli monitorowanie wskazuje na niedostateczne wydalanie tłuszczu z organizmu. Jeżeli pacjent równocześnie otrzymuje dożylnie tłuszcze, ich ilość należy zmniejszyć (1,0 ml preparatu zawiera około 0,1 g tłuszczu). Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z chorobami mitochondrialnymi (ryzyko zaostrzeń choroby); zaleca się utrzymywanie u tych pacjentów normotermii, podawanie węglowodanów oraz przestrzeganie właściwego nawodnienia organizmu; wczesne oznaki zaostrzenia choroby mitochondrialnej oraz "zespołu propofolowego" mogą być podobne. Preparat zawiera 0,0018 mmol sodu w 1 ml. Preparat nie zawiera środków konserwujących. Preparat zawiera edetynian disodu (EDTA), który chelatuje kationy metali, np. cynk, i zmniejsza odsetek przyrostu drobnoustrojów; podczas przedłużonego stosowania może być konieczne podawanie cynku, dotyczy to zwłaszcza pacjentów ze zwiększonym ryzykiem niedoboru cynku, np. pacjentów poparzonych, pacjentów z biegunką i (lub) uogólnionymi zakażeniami. Stosowanie leku u noworodków nie jest zalecane (brak odpowiednich badań w tej grupie wiekowej); dane farmakokinetyczne wskazują, że klirens ulega znacznemu obniżeniu u noworodków i jest zmienny; podawanie niemowlętom dawek stosowanych u starszych dzieci może prowadzić do relatywnego przedawkowania i powodować ciężką niewydolność sercowo-naczyniową.

Niepożądane działanie

Wprowadzenie do znieczulenia lub uspokojenie oraz utrzymanie znieczulenia i efektu uspokojenia jest zazwyczaj łagodne z niewielkimi objawami pobudzenia. Najczęściej występujące działania niepożądane, np. niedociśnienie, są znanymi działaniami środków anestetycznych i uspokajających. Rodzaj, nasilenie i częstość występowania działań niepożądanych obserwowanych u pacjentów otrzymujących propofol mogą być związane ze stanem pacjenta oraz procedurami zabiegowymi i leczniczymi, którym pacjent był poddawany. Bardzo często: ból w miejscu wstrzyknięcia. Często: ból głowy podczas wybudzania, bradykardia (ciężka bradykardia występuje rzadko, w pojedynczych przypadkach występowała asystolia), niedociśnienie tętnicze (bardzo rzadko wymagające stosowania płynów dożylnie i zmniejszenia szybkości wlewu propofolu), przemijający bezdech podczas wprowadzenia do znieczulenia, nudności, wymioty podczas wybudzania. Niezbyt często: zakrzepica, zapalenie żył. Rzadko: ruchy padaczkopodobne (w tym drgawki i opistotonus podczas wprowadzenia, podtrzymywania znieczulenia i wybudzania ze znieczulenia). Bardzo rzadko: anafilaksja (obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, rumień i niedociśnienie tętnicze), wydłużony czas do wybudzenia, obrzęk płuc, zapalenie trzustki, zmiany zabarwienia moczu (po długotrwałym podawaniu), odhamowanie seksualne podczas wybudzania, martwica tkanek po przypadkowym podaniu pozanaczyniowym (martwicę stwierdzano w przypadkach upośledzenia żywotności tkanek), gorączka pooperacyjna. Częstość nieznana: kwasica metaboliczna, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hepatomegalia, rabdomioliza, niewydolność nerek, zmiany w obrazie EKG typu Brugada, arytmia serca, niewydolność serca (w tym zakończona zgonem) - połączenie powyższych działań niepożądanych określane jako „zespół propofolowy”, można obserwować u pacjentów z poważnymi chorobami, u których często występują liczne czynniki ryzyka; mimowolne ruchy, nastrój euforyczny, nadużywanie i uzależnienie od leku (głównie przez personel medyczny), depresja oddechowa (zależna od dawki), lokalna bolesność, obrzmienie po przypadkowym podaniu pozanaczyniowym.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne. Jednakże lek może być stosowany podczas zabiegu przerwania ciąży. Nie zaleca się stosowania propofolu w anestezjologii położniczej, chyba że jest to konieczne. Niewielka ilość leku przenika do mleka kobiecego - nie należy karmić piersią przez 24 h po zastosowaniu propofolu.

Uwagi

Zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn może być upośledzona przez ok. 12 h po zastosowaniu propofolu.

Interakcje

Propofol może być stosowany w skojarzeniu ze znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnątrzoponowym, lekami używanymi do premedykacji, lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Jednoczesne podawanie preparatu i substancji działających hamująco na układ nerwowy (np. silnych leków przeciwbólowych, narkotycznych leków przeciwbólowych, alkoholu, środków stosowanych do znieczulenia ogólnego) może zwiększać działanie uspokajające propofolu oraz zwiększyć ryzyko niewydolności układu oddechowego i (lub) układu krążenia - w związku z tym zaleca się podawanie propofolu po podaniu leków przeciwbólowych, a jego dawka powinna być dostosowana do reakcji pacjenta. Zaleca się podawanie mniejszych dawek propofolu, jeśli stosuje się go jako uzupełnienie znieczulenia regionalnego. U pacjentów leczonych ryfampicyną po indukcji znieczulenia propofolem może wystąpić ciężkie niedociśnienie tętnicze. Pacjentom przyjmującym walproinian należy podawać mniejsze dawki propofolu. Nie wolno spożywać alkoholu co najmniej 8 h przed podaniem propofolu i 8 h po jego podaniu.

Preparat zawiera substancję Propofol.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka 20 ml zawiera 200 mg propofolu.

1 ml emulsji zawiera 10 mg propofolu. Preparat zawiera olej sodowy i sód.

1 ampułka lub fiolka zawiera 1% propofol (10 mg/ml). Substancje pomocnicze m.in.: olej sojowy, lecytyna jaja kurzego.

1 ml emulsji zawiera 10 mg lub 20 mg propofolu. Preparat zawiera olej sojowy.

1 ml emulsji zawiera 10 mg propofolu; lek zawiera olej sojowy.

1 ml emulsji zawiera 20 mg propofolu. Preparat zawiera olej sojowy i sód.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.