Digoxin Teva

1 tabl. zawiera 100 µg lub 250 µg digoksyny. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Digoxin Teva 30 szt., tabl. 1,86zł 2017-10-31

Działanie

Glikozyd nasercowy otrzymany z naparstnicy wełnistej (Digitalis lanata), pochodna glikozydu macierzystego - lanatosidu C. Wywiera wpływ na serce poprzez działanie inotropowe i tonotropowe dodatnie a chronotropowe, dromotropowe ujemne. Wywiera ponadto dodatnie działanie batmotropowe. Zwiększa siłę skurczu mięśnia serca, skraca czas jego trwania, wydłużeniu ulegają przerwy pomiędzy skurczami, co ułatwia napływ żylny. Zwalnia czynność serca poprzez bezpośredni hamujący wpływ na węzeł zatokowy, oraz przez pobudzenie receptorów nerwu błędnego. Hamuje i zwalnia przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Powoduje wzrost pobudliwości pozazatokowych ośrodków bodźcotwórczych. O stanie wysycenia glikozydami świadczy miseczkowaty kształt odcinka ST w elektrokardiogramie, ponadto ulega wydłużeniu odcinek PQ, skróceniu odcinek QT. Lek kurczy naczynia jamy brzusznej. Z przewodu pokarmowego wchłania się dobrze - w około 60-80%. Po podaniu doustnym początek działania występuje po 1 h, maksymalne działanie po 6 h. T0,5 wynosi 36 h. Lecznicze stężenie digoksyny we krwi wynosi 0,8-1,6 ng/ml, toksyczne 2-2,4 ng/ml. Wydala się w czasie około 1 tygodnia w 80% z moczem.

Dawkowanie

Doustnie. Dawkowanie należy ustalać indywidualnie, zależnie od wskazania, wieku, masy ciała, wydolności nerek i stężenia elektrolitów we krwi. Dorośli: szybkie nasycenie polega na podaniu dawki 500-750 µg i następnie 125-375 µg co 6-8 h, do sumarycznej dawki nasycającej 750-1500 µg podanej w czasie pierwszej doby; powolne nasycenie polega na podaniu dawki 250-750 µg na dobę, co u pacjentów z prawidłową czynnością nerek doprowadza w czasie 6-7 dni do stężenia stacjonarnego leku. U chorych przed 60 rż., z prawidłową czynnością nerek, dawka podtrzymująca wynosi zwykle 375 µg; od 60-80 rż. 250 µg na dobę. Niemowlęta i dzieci do 2 lat: dawka nasycająca - 20-35 µg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych; dawka podtrzymująca 5-9 µg/kg mc. (25%-35% dawki nasycającej); dzieci 2-12 lat: dawka nasycająca - 10-15 µg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych, dawka podtrzymująca 3-5 µg/kg mc. Pacjenci z niewydolnością nerek: klirens kreatyniny 50-59 ml/min: dawka podtrzymująca 188-375 µg na dobę; 20-49 ml/min - 125-250 µg na dobę; <20 ml/min - 125 µg na dobę lub co 48 h. Preparat stosować przed posiłkiem lub w trakcie posiłku, pod warunkiem unikania pokarmów bogatych w błonnik.

Wskazania

Migotanie przedsionków z szybką czynnością komór. Zaawansowana niewydolność serca w stopniu odpowiadającym II, III i IV klasie wg czynnościowego podziału NYHA.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na digoksynę, inne glikozydy nasercowe lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Arytmia spowodowana zatruciem glikozydami nasercowymi. Kardiomiopatia przerostowa. Idiopatyczne przerostowe zwężenie podzastawkowe aorty. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. i IIIst.. Wczesny okres zawału serca. Ostra faza zapalenia mięśnia sercowego. Zespół chorej zatoki. Zespół przedwczesnego pobudzenia komór (Zespół Wolffa-Parkinsona-White'a). Napady częstoskurczu komorowego i migotania komór.

Środki ostrożności

Toksyczne działanie digoksyny może wywołać arytmie serca. W niektórych przypadkach zaburzeń zatokowo-przedsionkowych digoksyna może wywołać lub nasilić bradykardię zatokową lub wywołać blok zatokowo-przedsionkowy. Ustalenie wartości stężenia digoksyny w surowicy krwi, może być pomocne w podjęciu decyzji o dalszym leczeniu, jednak dawki toksyczne innych glikozydów mogą wejść w interakcję podczas analizy, co błędnie może sugerować prawidłowe pomiary. Obserwacje w trakcie wstrzymania stosowania digoksyny mogą być bardziej odpowiednie. W przypadkach, gdy glikozydy nasercowe były stosowane w ciągu 2 tyg. przed zastosowaniem digoksyny, zaleca się zachowanie ostrożności podczas podawania dawki początkowej, a nawet zmniejszenia dawki. W przypadku pacjentów w podeszłym wieku lub pacjentów, których klirens nerkowy digoksyny z innych powodów jest obniżony, dawkowanie leku należy poddać ponownemu rozważeniu; należy wziąć pod uwagę obniżenie zarówno dawki początkowej jak i podtrzymującej. Hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia oraz stwierdzona hiperkalcemia zwiększa wrażliwość mięśniówki serca na działanie glikozydów nasercowych. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami tarczycy (w niedoczynności, należy zmniejszyć dawkę początkową i podtrzymującą, w nadczynności tarczycy może istnieć konieczność zwiększenia dawki do czasu opanowania tyreotoksykozy) oraz z niewydolnością nerek (należy dostosować dawkę). U pacjentów poddawanych hemodializie może dochodzić do obniżenia stężenia potasu i magnezu we krwi, co zwiększa niebezpieczeństwo wywoływania arytmii przez digoksynę. Hipokaliemia i azotemia mogą powodować fałszywe objawy przedawkowania digoksyny. Pacjenci z zespołem złego wchłaniania lub rekonstrukcją ciągłości przewodu pokarmowego mogą wymagać większych dawek digoksyny. Na 24 h przed wykonaniem kardiowersji należy zaprzestać przyjmowania digoksyny. W nagłej sytuacji, jak atak serca, w czasie przeprowadzania kardiowersji powinna zostać zastosowania mniejsza dawka energii. Kardiowersja elektryczna nie jest zalecana w leczeniu arytmii, uważanych za wywołane przez glikozydy nasercowe. W przypadku występowania już niepełnego bloku przedsionkowo-komorowego, należy wziąć pod uwagę nagłe zwiększenie stopnia bloku. U pacjentów bezpośrednio po zawale mięśnia sercowego podawanie leków działających inotropowo może wywołać niepożądany wzrost zapotrzebowania na tlen w mięśniu sercowym. Nie stosować u pacjentów z niewydolnością serca powiązaną z amyloidozą serca (chyba że jest to konieczne wtedy należy zachować ostrożność) oraz u pacjentów z zapaleniem mięśnia sercowego i zaciskającym zapaleniem osierdzia. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: zaburzenia o.u.n., zawroty głowy; zaburzenia widzenia (widzenie nieostre lub w żółtym kolorze); arytmia, zaburzenia przewodzenia, rytm bliźniaczy serca-bigeminia (podwójne tętno), potrójne tętno (trigeminia), wydłużenie odcinka PR, bradykardia zatokowa; nudności, wymioty, biegunka; wysypka skórna z pokrzywką o płonicowatym charakterze (może być również związana z eozynofilią). Niezbyt często: depresja. Bardzo rzadko: trombocytopenia; jadłowstręt; psychoza, apatia, dezorientacja, zmieszanie; ból głowy; tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, częstoskurcz węzłowy, tachykardia przedsionkowo-komorowa, arytmia komorowa, przedwczesne pobudzenie komorowe, obniżenie odcinka ST; niedokrwienie jelitowe, martwica jelitowa; ginekomastia (podczas długotrwałego stosowania); uczucie zmęczenia, złe samopoczucie, osłabienie.

Ciąża i laktacja

Preparat może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Digoksyna przenika do mleka matki w małych stężeniach. Podczas stosowania leku u kobiet karmiących konieczne jest zachowanie ostrożności.

Uwagi

W czasie leczenia należy okresowo kontrolować stężenie elektrolitów (zwłaszcza potasu, wapnia i magnezu) oraz monitorować czynność serca, a także wykonywać badania czynnościowe wątroby i nerek. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jeśli wystąpią zawroty głowy bądź zaburzenia widzenia.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi (hydrochlorotiazyd, spironolakton, amilorid, furosemid) może powodować znaczny spadek ciśnienia tętniczego, zmniejszenie pojemności minutowej serca, wzrost całkowitego obwodowego oporu naczyniowego, nasilenie arytmii. Spironolakton może powodować znaczne zwiększenie stężenia digoksyny. Inhibitory ACE (np. kaptopryl) zwiększają frakcję wyrzutową lewej komory i zmniejszają liczbę dodatkowych skurczów komorowych. Kaptopryl zwiększa stężenie digoksyny we krwi. Leki rozszerzające tętniczki (losartan, prazosyna, dihydralazyna) zmniejszają stężenie digoksyny. Stężenie digoksyny może być zwiększone podczas jednoczesnego stosowania antybiotyków makrolidowych (np. klarytromycyny), tetracykliny i propafenonu). Wapń, szczególnie jeśli jest podawany szybko dożylnie, może spowodować ciężkie zaburzenia rytmu u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy. Hiperkalcemia predysponuje do wystąpienia zatrucia digoksyną. Hipokalcemia zmniejsza efekty działania glikozydów naparstnicy. Leki przeciwarytmiczne (chinidyna, chinina) powodują zmniejszenie klirensu kreatyniny oraz objętości dystrybucji digoksyny; prokainamid usuwa komorowe zaburzenia rytmu wywołane przez glikozydy nasercowe; amiodaron, diltiazem i werapamil zwiększają stężenie digoksyny oraz hamują przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Sympatykomimetyki stosowane wraz z digoksyną mogą powodować wzrost ryzyka arytmii. Jednoczesne stosowanie glikozydów naparstnicy z lekami blokującymi kanały wapniowe (np. werapamilem, diltiazemem, nifedypiną) może prowadzić do zwiększenia jej stężenia. Diuretyki lub leki powodujące hipokaliemię nasilają toksyczne działanie digoksyny. Erytromycyna, tetracykliny, indometacyna, propafenon mogą nasilać wchłanianie digoksyny. Sole potasowe stosowane z digoksyną mogą prowadzić do hiperkaliemii. Cholestyramina, kolestypol oraz środki zobojętniające sok żołądkowy hamują wchałnienie digoksyny i skracają jej T0,5 o 50%. Stężenie digoksyny w osoczu może być zmniejszone w czasie równoczesnego przyjmowania niektórych cytostatyków, fenytoiny, metoklopramidu, penicylaminy oraz leku ziołowego otrzymywanego z dziurawca lekarskiego. Klarytromycyna indukuje efekty toksyczne digoksyny.

Preparat zawiera substancję Digoxin.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml zawiera 0,25 mg digoksyny. Roztwór zawiera etanol.

1 tabl. zawiera 100 µg lub 250 µg digoksyny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 250 µg digoksyny. Tabletki zawierają laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy osocze? Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy ...

Osocze to płynna, niekomórkowa część krwi, która stanowi w przybliżeniu ok. 55% jej całkowitej objętości. Zawieszone w osoczu składniki komórkowe tworzą pozostałe ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.