Diclovit

1 kaps. zawiera: 50 mg diklofenaku sodowego, 50 mg chlorowodorku tiaminy (witamina B1), 50 mg chlorowodorku pirydoksyny (witamina B6), 0,25 mg cyjanokobalaminy (witamina B12).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Diclovit 30 szt., kaps. twarde 19,00zł 2017-10-31

Działanie

Połączenie leku z grupy NLPZ (diklofenak) i neurotropowych witamin B1, B6 i B12. Diklofenak jest inhibitorem syntetazy prostaglandynowej (cyklooksygenazy); działa przeciwreumatycznie, przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciwgorączkowo. W dużych dawkach, przemijająco hamuje agregację płytek krwi. Neurotropowe witaminy z grupy B (B1 - tiamina, B6 - pirydoksyna i B12 - cyjanokobalamina) pełnią funkcję koenzymów w metabolizmie, a szczególnie w metabolizmie komórek nerwowych, co pozytywnie wpływa na działanie przeciwbólowe diklofenaku. Mają pozytywny wpływ na stany zapalne i choroby zwyrodnieniowe nerwów i narządów ruchu. Diklofenak jest wchłaniany całkowicie z przewodu pokarmowego, Cmax osiągane jest po ok. 2 h. Ok. 50% podanej dawki metabolizowane jest podczas pierwszego przejścia przez wątrobę. Wiąże się w ok. 99,7% z białkami osocza, głównie albuminami. Przenika do płynu maziowego, gdzie maksymalne stężenia mierzone są po 2-4 h po osiągnięciu maksymalnego stężenia we krwi. Pozorny T0,5 w fazie eliminacji z płynu maziowego wynosi 3-6 h. Biotransformacja diklofenaku obejmuje hydroksylację, metoksylację i sprzęganie z kwasem glukuronowym. Ok. 60% podanej dawki jest wydalane w moczu w postaci metabolitów, 0,5 w fazie eliminacji wynosi 1-2 h. Po podaniu doustnym tiamina (wit. B1) wykazuje zależny od dawki podwójny mechanizm transportu: aktywne wchłanianie i bierna dyfuzja. T0,5 wynosi ok. 4 h. W organizmie ludzkim może być zmagazynowane około 30 mg tiaminy. Z uwagi na jej szybki metabolizm zdolność do gromadzenia rezerw jest ograniczona. Pirydoksyna (wit. B6) jest szybko wchłaniania, głównie w górnym odcinku przewodu pokarmowego i wydalana z moczem w czasie 2-5 h. Organizm może zmagazynować ok. 40-150 mg pirydoksyny. Wchłanianie cyjanokobalaminy (wit. B12) z układu pokarmowego następuje poprzez dwa mechanizmy: uwalnianie poprzez kwas żołądkowy i natychmiastowe wiązanie do czynnika wewnętrznego oraz bierny przepływ do krwi niezależnie od czynnika wewnętrznego. Jest magazynowana głównie w wątrobie, a jej dobowe zapotrzebowanie wynosi około 1 μg. Rotacja witaminy B12 wynosi 2,5 μg na dobę lub 0,05% całkowitej ilości magazynowanej w organizmie. Jest głównie wydzielana do żółci i w większości ponownie wchłaniania poprzez krążenie jelitowo-wątrobowe.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i młodzież od 18 lat: w zależności od nasilenia choroby, początkowo 1-3 kaps. na dobę (co odpowiada 50-150 mg diklofenaku/dobę), w dawkach podzielonych. Dawka podtrzymująca wynosi zazwyczaj 1 kaps. raz lub 2 razy na dobę. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki wynoszącej 3 kaps. na dobę. Szczególne grupy pacjentów. Nie przeprowadzono specjalnych badań na temat szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek; diklofenak jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Nie przeprowadzono specjalnych badań na temat szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby; diklofenak jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) należy zachować szczególną ostrożność z uwagi na możliwość występowania jednocześnie innych chorób lub niedowagę, zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży Sposób podania. Kapsułki należy połykać w całości z wystarczającą ilością wody, najlepiej przed posiłkiem; nie należy ich dzielić, ani żuć.

Wskazania

Leczenie (u dorosłych i młodzieży w wieku od 18 lat): bólu w niereumatoidalnych stanach zapalnych; stanów zapalnych w chorobie zwyrodnieniowej stawów, tj.: przewlekłe zapalenie wielostawowe, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (choroba Bechterewa), choroba zwyrodnieniowa stawów, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, zapalenie nerwów i nerwobóle jak zespół szyjny, lumbago, rwa kulszowa.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Występujące w przeszłości reakcje nadwrażliwości (np. astma, pokrzywka, ostry nieżyt nosa) po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. Choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja przewodu pokarmowego. Nawracająca choroba wrzodowa lub krwawienie (stwierdzone w wywiadzie dwa lub więcej epizody choroby wrzodowej lub krwawienia). Stwierdzone w wywiadzie krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja w wyniku stosowania NLPZ. Zaburzenia hematologiczne (zaburzenia hematopoezy, uszkodzenie szpiku, porfiria, skaza krwotoczna). Stwierdzona zastoinowa niewydolność serca (klasa II–IV wg NYHA), choroba niedokrwienna serca, choroba naczyń obwodowych i (lub) choroba naczyń mózgowych. Krwawienie w obrębie mózgu. Ciężkie krwawienie. Ciężka niewydolność wątroby lub nerek. III trymestr ciąży. Dzieci i młodzież <18 lat (z uwagi na dużą dawkę witamin B).

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia owrzodzenia i krwawienia z przewodu pokarmowego: z owrzodzeniem w wywiadzie (zwłaszcza powikłanym krwotokiem lub perforacją), u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy lub krwawienia (takie jak: doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny - SSRI lub leki przeciwpłytkowe, w tym kwas acetylosalicylowy w małej dawce) - w tych grupach pacjentów niezbędny jest ścisły nadzór lekarski i zachowanie szczególnej ostrożności, należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę diklofenaku oraz rozważyć leczenie skojarzone z lekami ochronnymi (np. mizoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej). Jednoczesne stosowanie diklofenaku z innymi lekami z grupy NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2 nie jest zalecane, z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Przyjmowanie diklofenaku w najmniejszej dawce skutecznej i przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z: toczniem rumieniowatym układowym, jak również mieszanymi chorobami tkanki łącznej (ryzyko wystąpienia objawów aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych); małą masą ciała i (lub) osłabionych (zwiększone ryzyko działań niepożądanych); wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, chorobą Leśniowskiego-Crohna (ryzyko zaostrzenia tych chorób); zaburzeniami hemostazy (ryzyko krwawienia); zaburzeniami czynności wątroby (ryzyko pogorszenia stanu ogólnego); porfirią wątrobową (ryzyko wywołania ataku choroby); astmą, sezonowym alergicznym nieżytem nosa, obrzękiem błony śluzowej nosa (np. polipami nosa), POChP lub przewlekłymi zakażeniami układu oddechowego, szczególnie gdy mają objawy podobne do objawów alergicznego nieżytu nosa oraz u pacjentów uczulonych na inne substancje (ryzyko wystąpienia skurczu oskrzeli, obrzęku Quinckego lub pokrzywki); z zaburzoną czynnością serca lub nerek, z nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, w podeszłym wieku, jednoczenie stosujących leki moczopędne lub leki znacząco wpływające na czynność nerek oraz u pacjentów z nadmierną utratą płynu pozakomórkowego o różnej etiologii, np.: w fazie około- lub pooperacyjnej po dużych zabiegach chirurgicznych (monitorować czynność nerek). Pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie lub łagodną do umiarkowanej zastoinową niewydolnością serca, z zatrzymaniem płynów i z obrzękami, należy odpowiednio kontrolować, gdyż w związku z leczeniem NLPZ były zgłaszane przypadki zatrzymania płynów i obrzęki. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia tętniczych powikłań zakrzepowych (np. zawał serca lub udar) w związku ze stosowaniem diklofenaku, szczególnie w dużych dawkach (150 mg na dobę) i długotrwale, lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń dotyczących układu krążenia (takimi jak:. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu); stosować możliwie jak najkrócej i w najmniejszej skutecznej dawce dobowe, okresowo kontrolować konieczność kontynuacji leczenia objawowego i odpowiedź na leczenie. Należy przerwać stosowanie diklofenaku, jeśli utrzymują się nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby lub ulegają pogorszeniu oraz gdy wystąpią kliniczne oznaki lub objawy wskazujące na zaburzenia czynności wątroby oraz inne objawy (np.: eozynofilia, wysypka itp.); w razie wystąpienia krwotoku z przewodu pokarmowego czy owrzodzenia; a także po wystąpieniu pierwszych objawów nadwrażliwości, takich jak: wysypka skórna, zmiany na błonach śluzowych. Diklofenak może maskować objawy istniejącego zakażenia. Stosowanie leków przeciwbólowych (zwłaszcza wielu) może prowadzić do trwałego uszkodzenia nerek (nefropatia analgetyczna). Wraz z przedłużającym się okresem stosowania leków przeciwbólowych w dużych dawkach lub niezgodnie z zaleceniami, mogą wystąpić bóle głowy, których nie należy leczyć zwiększając dawkę leku. W trakcie długotrwałego leczenia diklofenakiem zaleca się regularne kontrolowanie wskaźników hematologicznych oraz czynności nerek i wątroby. W zależności od czasu trwania leczenia diklofenakiem, może być wskazane przeprowadzenie następujących badań: jonogram, badanie równowagi kwasowo-zasadowej, bilans płynów, aktywność enzymów wątrobowych, czynność nerek, morfologia krwi, testy krzepnięcia i na krew utajoną w kale. W przypadku jednoczesnego stosowania doustnych leków przeciwcukrzycowych należy monitorować stężenie glukozy we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania leków moczopędnych oszczędzających potas należy monitorować stężenie potasu. W przypadku jednoczesnego stosowania leków przeciwzakrzepowych należy monitorować parametry krzepnięcia. Ze względu na zawartość wit. B6, należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, padaczką lub chorobą Parkinsona. Podczas długotrwałego (6-12 mies.) stosowania wit. B6 w dawce >50 mg/dobę oraz w czasie krótkotrwałego (w ciągu 2 mies.) stosowania wit. B6 w >1 g/dobę obserwowano neuropatie - jeśli wystąpią oznaki lub objawy czuciowej neuropatii obwodowej (parestezja), należy rozważyć zmianę dawki lub odstawienie leku.

Niepożądane działanie

Bardzo często: nudności, wymioty, biegunka, małe krwawienie. Często: ból głowy, zawroty głowy, zmęczenie, senność, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, anoreksja, zaburzenia czynności wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz), wysypka, świąd. Niezbyt często: zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, podwójne widzenie), zapalenie wątroby, żółtaczka, uszkodzenie wątroby, pokrzywka. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne (w tym niedociśnienie i wstrząs), zaburzenia słuchu, szumy uszne, astma (w tym duszność), nieżyt żołądka, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawa biegunka, krew w kale, wrzód w układzie pokarmowym (z lub bez krwawienia lub perforacji), obrzęk. Bardzo rzadko: nasilenie zapaleń związanych z zakażeniem, trombopenia, leukopenia, niedokrwistość (w tym niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna), agranulocytoza, obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy), dezorientacja, depresja, bezsenność, koszmary senne, drażliwość, reakcje psychotyczne, parestezje, zaburzenia smaku, zaburzenia pamięci, drgawki, drżenie, lęk, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, zdarzenia mózgowo-naczyniowe, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie okrężnicy (w tym krwotoczne zapalenie okrężnicy i zaostrzenie wrzodziejącego zapalenia okrężnicy lub choroby Leśniowskiego-Crohna), zaparcie, zapalenie jamy ustnej (w tym wrzodziejące zapalenie jamy ustnej), zapalenie języka, uszkodzenia przełyku, przeponopodobne zwężenie jelit (po doustnym podaniu diklofenaku), zapalenie trzustki, piorunujące zapalenie wątroby, martwica wątroby, niewydolność wątroby, wysypka pęcherzowa, wyprysk, rumień, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, złuszczające zapalenie skóry, łysienie, reakcje nadwrażliwości na światło, plamica, plamica alergiczna, ostra niewydolność nerek, krwiomocz, białkomocz, zespół nerczycowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, martwica brodawek nerkowych. Częstość nieznana: neuropatia obwodowa (po długotrwałym stosowaniu, tj. 6-12 mies. witaminy B6 w dawkach >50 mg/dobę), niedokrwienne zapalenie okrężnicy.

Ciąża i laktacja

Lek nie powinien być stosowany w I ani w II trymestrze ciąży (witaminy zawarte w tym preparacie znacząco przekraczają dawki zalecane w ciąży, ponadto stosowanie diklofenaku we wczesnej ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca i wytrzewienia - ryzyko zwiększa się wraz z dawką i czasem trwania leczenia). Lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (diklofenak stosowany w czasie III trymestru ciąży może spowodować: u płodu - nadciśnienie płucne z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego Botalla oraz zaburzenia czynności nerek, które może prowadzić do rozwoju niewydolności nerek z małowodziem; u matki i noworodka - może wydłużać czas krwawienia, działać antyagregacyjnie; u matki - może hamować kurczliwość macicy powodując wydłużenie porodu). Lek nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią (witaminy B1, B6 i B12 oraz w małych ilościach diklofenak przenikają do mleka kobiecego, istnieje ryzyko niepożądanego wpływu na dziecko). Stosowanie diklofenaku może zaburzać płodność u kobiet - w przypadku kobiet mających trudność z zajściem w ciążę lub badanych w związku z niepłodnością należy rozważyć zakończenie stosowania diklofenaku; nie zaleca się podawania diklofenaku kobietom planującym ciążę.

Uwagi

Lek wywiera niewielki wpływ na sprawność psychomotoryczną; jeżeli wystąpią zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zmęczenie lub inne objawy ze strony OUN nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Preparaty witaminy B12 mogą maskować obraz kliniczny i wyniki badań laboratoryjnych niedokrwistości złośliwej i powrózkowego zwyrodnienia rdzenia kręgowego.

Interakcje

Diklofenak. Diklofenak może zwiększać stężenie litu i digoksyny we krwi - zaleca się monitorowanie stężenia litu i digoksyny we krwi oraz dostosowanie dawki, jeśli wskazane. Może osłabiać działanie leków moczopędnych i hipotensyjnych (β-adrenolityków, inhibitorów ACE) - należy odpowiednio nawadniać pacjentów i okresowo kontrolować ciśnienie tętnicze (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku) oraz czynność nerek (po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz w jego trakcie, szczególnie po zastosowaniu leków moczopędnych i inhibitorów ACE). Stosowany jednocześnie z diuretykami oszczędzającymi potas (w tym z triamterenem) lub z trimetoprimem może nasilać hiperkaliemię - zalecane jest monitorowanie czynności nerek oraz stężenia potasu we krwi. Stosowany z innymi NLPZ lub kortykosteroidami o działaniu ogólnoustrojowym może nasilać działanie niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Należy unikać jednoczesnego stosowania diklofenaku oraz innych NLPZ (w tym kwasu acetylosalicylowego lub selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2), z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów na działanie synergiczne oraz potencjalne działania niepożądane. Diklofenak stosowany z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi lub lekami z grupy SSRI może zwiększać ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego - należy kontrolować stan pacjentów. Podczas stosowania diklofenaku należy unikać spożywania alkoholu, ponieważ alkohol zwiększa ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego. Podczas stosowania diklofenaku z lekami przeciwcukrzycowymi należy kontrolować glikemię - obserwowano zmiany stężenia glukozy we krwi. Podczas stosowania z cyklosporyną może wystąpić hiperkaliemia, zwiększone ryzyko toksycznego wpływu na układ pokarmowy, wątrobę i nerki - unikać takiego skojarzenia lub zmniejszyć dawkę diklofenaku; zaleca się monitorowanie czynności wątroby i nerek. Diklofenak może zwiększać stężenie i nasilać toksyczność metotreksatu - szczególną ostrożność należy zachować 24 h przed lub po podaniu metotreksatu. Może nasilać nefrotoksyczność takrolimusa - unikać tego skojarzenia. Może zwiększać ekspozycję na fenytoinę - kontrolować stężenie fenytoiny we krwi, jeśli konieczne dostosować dawkę. Nasila toksyczność hematologiczną zydowudyny. Stosowany jednocześnie z chinolonami może powodować drgawki. Osłabia działanie mifepristonu - NLPZ nie powinny być zażywane 8-12 dni po zastosowaniu mifepristonu. Kolestypol i cholestyramina spowalniają lub zmniejszają wchłanianie diklofenaku - zaleca się przyjmowanie diklofenaku co najmniej 1 h przed lub 4-6 h po przyjęciu kolestypolu/cholestyraminy. Silne inhibitory CYP2C9 (np. sulfinpyrazon i worykonazol) mogą hamować metabolizm diklofenaku, znacznie zwiększając jego stężenie i ekspozycję - zachować ostrożność, zalecane jest zmniejszenie dawki diklofenaku. Moklobemid nasila działania diklofenaku. Tiamina. Alkohol, herbata, antacydy zmniejszają wchłanianie tiaminy. Napoje zawierające siarczany (np. wino) nasilają rozkład tiaminy. 5- fluorouracyl kompetencyjnie hamuje fosforylację tiaminy do pirofosforanu tiaminy, powodując jej dezaktywację. Diuretyki pętlowe (np. furosemid) hamują reabsorpcje tiaminy w kanalikach, długotrwale stosowane zmniejszają jej stężenie we krwi. Pirydoksyna. Pirydoksyna osłabia działanie lewodopy. Antagoniści pirydoksyny (np. izoniazyd, hydralazyna, D-penicylamina, cykloseryna) zwiększają zapotrzebowanie na witaminę B6.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera: 50 mg diklofenaku sodowego, 50 mg chlorowodorku tiaminy (witamina B1), 50 mg chlorowodorku pirydoksyny (witamina B6), 0,25 mg cyjanokobalaminy (witamina B12).

2 ml roztw. do wstrzykiwań zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy (co odpowiada 78,7 mg wit. B1), 100 mg chlorowodrku pirydoksyny (co odpowiada 82,3 mg wit. B6), 1 mg cyjanokobalaminy (co odpowiada 0,98 mg wit. B12). Preparat zawiera alkohol benzylowy i chlorowodorek lidokainy.

1 tabl. powl. zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 200 mg chlorowodorku pirydoksyny i 0,2 mg cyjanokobalaminy.

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy (witamina B1), 100 mg chlorowodorku pirydoksyny (witamina B6), 1 mg cyjanokobalaminy (witamina B12).

1 tabl. zawiera 800 µg kwasu foliowego, 3 mg witaminy B6 i 500 µg witaminy B12.

1 kaps. zawiera: 82,5 mg choliny, 50 mg ekstraktu z oliwki europejskiej (Olea europaea) zawierający co najmniej 10 mg oleuropeiny, 1,1 mg witaminy B1, 1,4 mg witaminy B6, 200 µg kwasu foliowego, 5 µg witaminy D, 10 mg cynku, 55 µg selenu, 40 µg chromu.

1 kaps. zawiera 214,3 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego (nie mniej niż 150 mg flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę), 10 mg witaminy B1, 4 mg witaminy B2, 10 mg witaminy B6, 10 mg witaminy PP i 4 mg pantetonianu wapnia. Kapsułki zawierają laktozę, indygotynę E 132, żółcień chinolinową E 104.

1 tabl. zawiera 300 mg asparaginianu magnezu (20 mg Mg) i 0,25 mg chlorowodorku pirydoksyny (witamina B6).

1 kaps. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 100 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera sacharozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 g żelu zawiera 25 mg ketoprofenu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 75 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera alkohol benzylowy, glikol propylenowy, sód (poniżej 23 mg jonów sodu w 1 amp.).

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku sodowego; tabletki zawierają laktozę.

1 fiolka zawiera 100 j. toksyny botulinowej typu A.

1 tabl. powl. lub 1 saszetka granulatu zawiera 25 mg deksketoprofenu w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem; granulat zawiera sacharozę.

1 plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego.

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 g kremu zawiera 50 mg ibuprofenu.

1 fiolka zawiera 125 jednostek toksyny botulinowej typu A. 0,05 ml rekonstytuowanego roztworu zawiera 10 jednostek Speywood (1 jednostka Speywood jest określona jako mediana dawki śmiertelnej podanej dootrzewnowo myszy - LD50).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie

Złamanie kości udowej to głównie problem osób starszych. Na złamanie kości udowej najczęściej narażone są kobiety po 60. roku życia. U nich ...

więcej

SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie

Skolioza - potocznie mylnie określana jako boczne skrzywienie kręgosłupa - to najczęściej występująca wada postawy u dzieci. Do jej powstania przyczyniają się ...

więcej

Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie

Guzki Schmorla to zmiany pojawiające się w obrębie kręgosłupa. Guzki Schmorla spotykane są u stosunkowo wielu ludzi (najczęściej u dorosłych), a mimo ...

więcej

KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia

Kifoza pogłębiona (inaczej plecy okrągłe) to choroba kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku tyłowi w odcinku piersiowym i krzyżowym. ...

więcej

PROTEZA kończyny dolnej i górnej PROTEZA kończyny dolnej i górnej

Powrót do zdrowia po amputacji i pogodzenie się z nową rzeczywistością wymaga cierpliwości i czasu. Dopiero później można zacząć myśleć o protezie, ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.