Dexamethasone Krka

1 tabl. zawiera 4 mg lub 8 mg deksametazonu; tabletki zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Dexamethasone Krka 20 szt., tabl. 120,90zł 2017-10-31

Działanie

Bardzo silny glikokortykosteroid o długim czasie działania. Działanie przeciwzapalne deksametazonu jest 7 razy silniejsze niż predizolonu, ponadto podobnie jak inne glikokortykosteroidy deksametazon wykazuje działanie antyalergiczne, przeciwgorączkowe i immunosupresyjne. Nie zatrzymuje sodu w organizmie, w związku z czym jest szczególnie użyteczny u pacjentów z niewydolnością serca i nadciśnieniem. Deksametazon charakteryzuje się biologicznym okresem półtrwania wynoszącym 36-54 h i dlatego nadaje się do stosowania w leczeniu chorób, w przypadku których wymagane jest długotrwałe działanie glikokortykosteroidu. Deksametazon dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax w czasie 1-2 h. W ok. 77% wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami. Jest szybko rozprowadzany do wszystkich tkanek ciała; przedostaje się przez łożysko i w niewielkich ilościach jest wydzielany do mleka matki. Jest metabolizowany głównie w wątrobie, częściowo w nerkach. Wydalanie zachodzi z moczem. Średni T0,5 we krwi wynosi 3,6+/-0,9 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dawkę zawsze ustala się indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta i nasilenia choroby. Deksametazon jest zwykle podawany w dawkach 0,5-10 mg/dobę; w cięższych stanach chorobowych >10 mg/dobę. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Wymienione poniżej zalecenia dotyczące dawkowania mają wyłącznie charakter informacyjny. Obrzęk mózgu: 6-16 mg (maks. do 24 mg)/dobę, w 3-4 dawkach podzielonych. Ostra astma: dorośli -16 mg/dobę przez 2 dni; dzieci - 0,6 mg/kg mc./dobę przez 1-2 dni. Krup: dzieci - 0,15-0,6 mg/kg mc. w pojedynczej dawce. Ostre choroby skóry: w zależności od rodzaju i stopnia rozległości choroby 8-40 mg/dobę, a w niektórych przypadkach nawet do 100 mg/dobę, po czym powinno nastąpić ograniczanie dawki zgodnie z potrzebami klinicznymi. Aktywna faza układowych chorób reumatycznych: układowy toczeń rumieniowaty 6-16 mg/dobę. Aktywne reumatoidalne zapalenie stawów o poważnym, postępującym przebiegu: szybko postępująca destrukcyjna postać choroby - 12-16 mg/dobę, z objawami pozastawowymi - 6-12 mg/dobę. Idiopatyczna plamica małopłytkowa: 40 mg przez 4 doby w cyklach. Gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: pacjenci z chorobą II lub III fazy otrzymują leczenie deksametazonem dożylnie przez 4 tyg. (0,4 mg/kg mc./dobę w 1. tygodniu, 0,3 mg/kg mc./dobę w 2. tygodniu, 0,2 mg/kg mc./dobę w 3. tygodniu i 0,1 mg/kg mc./dobę w 4. tygodniu), a następnie deksametazon doustnie przez 4 tygodnie, rozpoczynając od dawki 4 mg/dobę i co tydzień zmniejszając dawkę o 1 mg. Pacjenci z chorobą I fazy otrzymują leczenie deksametazonem dożylnym przez 2 tyg. (0,3 mg/kg mc./dobę w 1. tygodniu i 0,2 mg/kg mc./dobę w 2. tygodniu), a następnie leczenie doustne przez 4. tygodnie - 0,1 mg/kg mc./dobę w 3. tygodniu leczenia, a w kolejnym tygodniu 3 mg/dobę, co tydzień zmniejszając dawkę o 1 mg. Opieka paliatywna w chorobach nowotworowych: dawka początkowa i czas trwania leczenia w zależności od przyczyn i nasilenia choroby - 3-20 mg/dobę; w opiece paliatywnej mogą być stosowane także bardzo duże dawki, maksymalnie do 96 mg/dobę. Profilaktyka i leczenie wymiotów: wymioty wywołane przez cytostatyki, chemioterapię emetogenną (wraz z innymi lekami przeciwwymiotnymi) - 8-20 mg przed chemioterapią, a następnie 4-16 mg/dobę w 2. i 3. dniu terapii; wymioty pooperacyjne (wraz z innymi lekami przeciwwymiotnymi) - pojedyncza dawka 8 mg przed zabiegiem. Leczenie objawowego szpiczaka mnogiego, ostrej białaczki limfocytowej, ostrej białaczki limfoblastycznej, choroby Hodgkina i chłoniaka nieziarniczego (w połączeniu z innymi lekami): 40 mg lub 20 mg raz na dobę. Dawka i częstość podawania różnią się w zależności od protokołu terapii i innych przyjmowanych leków. Podawanie deksametazonu powinno odbywać się zgodnie z wytycznymi dotyczącymi dawkowania deksametazonu opisanymi w ChPL innego przyjmowanego leku, jeżeli zostały tam umieszczone. Jeżeli nie, należy postępować zgodnie z krajowymi lub międzynarodowymi protokołami i wytycznymi dawkowania. Należy dokładnie ocenić właściwą dawkę w każdym przypadku, biorąc pod uwagę stan pacjenta i status jego choroby. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci poddawani regularnym hemodializom mogą mieć większy klirens leku w procesie dializy i wobec tego wymagają odpowiedniego dostosowania dawki steroidu. U pacjentów z poważną niewydolnością/chorobą wątroby działanie deksametazonu może być spotęgowane przez wolniejszy metabolizm (wydłużony T0,5 we krwi) oraz hipoalbuminemię (zwiększone stężenie niezwiązanego leku we krwi); konieczne może być odpowiednie dostosowanie dawki. U pacjentów w podeszłym wieku stężenie deksametazonu we krwi może być większe, a jego wydalanie wolniejsze; należy odpowiednio obniżyć dawkę; ponadto istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, jak: osteoporoza, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, osłabienie odporności, zaburzenia psychiczne. U dzieci i młodzieży wydalanie deksametazonu jest równoważne jak u dorosłych, jeżeli dawka jest dostosowana do powierzchni ich ciała; dawkę należy planować, mając na uwadze potencjalny wpływ na wzrost i rozwój dziecka oraz zwracając uwagę na oznaki zahamowania czynności kory nadnerczy. Leczenie długotrwałe: w przypadku długotrwałego leczenia kilku chorób, po terapii początkowej należy dokonać zmiany glikokortykosteroidu z deksametazonu na prednizon lub prednizolon, w celu ograniczenia hamującego wpływu na korę nadnerczy. Odstawienie deksametazonu: leczenia (zwłaszcza długotrwałej terapii z użyciem dużych dawek glikokortykosteroidów) nie należy przerywać nagle; dawkę glikokortykosteroidów należy stopniowo zmniejszać, aby uniknąć ostrej niedoczynności kory nadnerczy. Sposób podania. Lek należy przyjmować z posiłkiem lub po posiłku, aby zminimalizować ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. Unikać spożywania napojów zawierających alkohol lub kofeinę. Tabletki można podzielić na 2 równe dawki. Dla optymalnego dawkowania i ograniczenia liczby tabletek można łączyć tabletki o mniejszej dawce (4 mg i 8 mg) z tabletkami o większej dawce (20 mg lub 40 mg). W schemacie leczenia co drugi dzień, całą dawkę dobową zazwyczaj można podać rano jako dawkę pojedynczą; jednakże niektórzy pacjenci wymagają podzielenia dobowej dawki.

Wskazania

Choroby neurologiczne: obrzęk mózgu (wyłącznie z objawami zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego potwierdzonego badaniem przy użyciu tomografii komputerowej) wywołany guzem mózgu, interwencją neurochirurgiczną, ropniem mózgu. Choroby płuc i dróg oddechowych: zaostrzenie objawów astmy w przypadkach, w których właściwe jest użycie kortykosteroidów doustnych; krup. Choroby dermatologiczne: początkowy etap leczenia rozległych, poważnych, ostrych chorób skóry wrażliwych na działanie glikokortykosteroidów, np. erytrodermia (złuszczające zapalenie skóry), pęcherzyca zwykła. Zaburzenia autoimmunologiczne i choroby reumatyczne: początkowy etap leczenia chorób autoimmunologicznych, takich jak układowy toczeń rumieniowaty; fazy aktywne układowych zapaleń naczyń, takich jak guzkowe zapalenie tętnic (czas trwania terapii powinien być ograniczony do 2 tyg. w przypadkach współtowarzyszącego pozytywnego wyniku badania serologicznego wirusowego zapalenia wątroby typu B); poważny postępujący przebieg aktywnego reumatoidalnego zapalenia stawów np. szybko postępujące destrukcyjne formy choroby i (lub) objawy pozastawowe; poważny układowy przebieg młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów (choroba Stilla). Choroby hematologiczne: idiopatyczna plamica małopłytkowa u dorosłych. Choroby zakaźne: gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (wyłącznie w połączeniu z terapią przeciwinfekcyjną). Choroby onkologiczne: opieka paliatywna w chorobach nowotworowych; profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych przez cytostatyki, chemioterapię emetogenną (wraz z innymi środkami przeciwwymiotnymi); leczenie objawowego szpiczaka mnogiego, ostrej białaczki limfocytowej, ostrej białaczki limfoblastycznej, choroby Hodgkina i chłoniaka nieziarniczego (w połączeniu z innymi lekami). Inne choroby: profilaktyka i leczenie wymiotów pooperacyjnych, w ramach terapii przeciwwymiotnej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Zakażenie układowe, chyba że zostanie zastosowana specyficzna terapia przeciwinfekcyjna. Owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy. Wykonywanie szczepień z użyciem szczepionek żywych jest przeciwwskazane w trakcie leczenia dużymi terapeutycznymi dawkami deksametazonu (i innych kortykosteroidów), ze względu na możliwość wystąpienia infekcji wirusowej.

Środki ostrożności

Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku urazów głowy, gdyż nie są skuteczne, a mogą być nawet szkodliwe. Długotrwałą terapię deksametazonem u dzieci można stosować tylko w przypadku bardzo poważnych wskazań (istnieje ryzyko zahamowania wzrostu, zależnie od dawki; wpływ ten może być nieodwracalny); należy regularnie oceniać tempo wzrostu dzieci. Lek stosować szczególnie ostrożnie (wyłącznie w przypadku najpoważniejszych wskazań i - jeżeli to konieczne - z dodatkowymi specyficznymi sposobami leczenia) u pacjentów: z ostrą infekcją wirusową (Herpes zoster, Herpes simplex, Varicella, opryszczkowe zapalenie rogówki); z przewlekłym aktywnym zapaleniem wątroby z obecnością antygenu HbsAG; z układową mykozą i parazytozą (np. zakażeniem mątwikiem); z chorobą Heinego-Medina (polio); z zapaleniem węzłów chłonnych po szczepieniu BCG; z ostrymi i przewlekłymi zakażeniami bakteryjnymi; z przebytą gruźlicą (ryzyko reaktywacji) - stosować tylko w połączeniu z terapią przeciwgruźliczą; ze zdiagnozowaną lub podejrzewaną węgorczycą, tj. zakażeniem nicieniami (leczenie glikokortykosteroidami może prowadzić do masywnej infestacji węgorkiem, jego rozprzestrzenienia się w organizmie i rozległej migracji larw); w okresie od 8 tyg. przed do 2 tyg. po szczepieniu z użyciem żywej szczepionki; u pacjentów u których podejrzewa się lub stwierdzono występowanie guza chromochłonnego (ryzyko przełomu w przebiegu guza chromochłonnego, niekiedy zakończonego zgonem); z chorobą wrzodową żołądka lub jelit; z ciężkim wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, zapaleniem uchyłków, zespoleniem jelitowo-jelitowym (bezpośrednio po zabiegu) - ryzyko perforacji jelita; z nieuregulowanym nadciśnieniem tętniczym; z ciężką niewydolnością serca; po niedawno przebytym zawale serca (istnieją doniesienia o przypadkach pęknięcia serca); z nieuregulowaną cukrzycą (należy wziąć pod uwagę większe zapotrzebowanie na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe); z zaburzeniami psychicznymi (w tym w wywiadzie); z jaskrą zamkniętego kąta i jaskrą otwartego kąta; z owrzodzeniem rogówki i urazami rogówki; z ciężką osteoporozą. Ostrożnie stosować u pacjentów z migreną (ryzyko zatrzymania płynów); z miastenią (ryzyko zaostrzenia objawów); leczonych jednocześnie glikokortykosteroidami i fluorochinolonami (ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgna i zerwania ścięgna); w podeszłym wieku, zwłaszcza z osteoporozą, nadciśnieniem tętniczym, hipokaliemią, cukrzycą, podatnych na infekcje oraz atrofię skóry (zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji zagrażających życiu); z opryszczką oka (możliwość perforacji rogówki). Układowe leczenie glikokortykosteroidami może spowodować chorioretinopatię, która może prowadzić do pogorszenia wzroku lub nawet jego utraty. Długotrwałe stosowanie kortykosterydów może wywołać zaćmę podtorebkową tylną, jaskrę z możliwością uszkodzenia nerwu wzrokowego i może zwiększyć ryzyko wtórnych zakażeń oka spowodowanych przez grzyby lub wirusy. Podczas długotrwałej terapii deksametazonem zalecane są regularne kontrolne wizyty lekarskie (obejmujące badania wzroku raz na 3 mies.). Podczas leczenia deksametazonem należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi oraz gospodarkę wodno-elektrolitową (stężenie wapnia, sodu, potasu). Może być konieczne wprowadzenie profilaktyki osteoporozy, zwłaszcza u pacjentów ze współistniejącymi czynnikami ryzyka, takimi jak predyspozycje genetyczne, podeszły wiek, okres po menopauzie, niedobór białek i wapnia w diecie, nałogowe palenie papierosów, nadmierne spożycie alkoholu, a także zbyt mała aktywność fizyczna (profilaktyka obejmuje spożywanie właściwej ilości wapnia i witaminy D oraz aktywność fizyczną; należy rozważyć zastosowanie dodatkowego leczenia w przypadku zdiagnozowanej wcześniej osteoporozy). Pacjentów leczonych deksametazonem należy obserwować pod kątem występowania niepokojących objawów psychicznych, szczególnie euforii, jak również obniżenia nastroju lub myśli samobójczych. Glikokortykosteroidy mogą maskować objawy zakażenia lub zapalenia oraz upośledzać mechanizmy obronne organizmu i zwiększać podatność na zakażenia oraz ich nasilenie; zakażenia mogą mieć cięższy przebieg. Unikać narażenia powinni szczególnie pacjenci z osłabionym układem odpornościowym, którzy nie przebyli wcześniej chorób takich jak ospa wietrzna lub odra oraz dzieci. Szczepienia szczepionkami nieaktywnymi można wykonywać w każdym momencie leczenia deksametazonem, jednakże reakcja odpornościowa i skuteczność szczepionki może być osłabiona w przypadku stosowania większych dawek kortykoidów. Niedoczynność kory nadnerczy, która jest spowodowana leczeniem glikokortykosteroidem, może utrzymywać się przez wiele miesięcy, a w niektórych przypadkach nawet ponad rok od zakończenia leczenia. U pacjentów leczonych kortykosteroidami, w sytuacji zwiększonego stresu fizycznego (uraz, zabieg, poród itp.) może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki. W warunkach związanych ze stresem, należy oznaczyć stężenie kortyzolu we krwi u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii. Nagłe zaprzestanie leczenia może spowodować wystąpienie niewydolności kory nadnerczy, dlatego dawkę deksametazonu należy zmniejszać stopniowo. Przerwanie leczenia po długotrwałym stosowaniu może wywołać objawy zespołu odstawienia glikokortykosteroidów. Ze względu na zawartość laktozy, leku nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

W trakcie leczenia mogą wystąpić działania niepożądane, które są znacząco zależne od dawki i czasu trwania leczenia. Podczas krótkiej terapii (dni/tygodnie) ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest niewielkie; zwykle występują: przyrost masy ciała, zaburzenia psychiczne, nietolerancja glukozy oraz przejściowa niedoczynność kory nadnerczy. Długotrwałe leczenie deksametazonem (miesiące/lata) zwykle powoduje otyłość brzuszną, wrażliwość skórną, atrofię mięśni, osteoporozę, zahamowanie wzrostu i długotrwałą niewydolność nadnerczy. Częstość nieznana: zwiększona podatność na latentne infekcje, takie jak posocznica, gruźlica, zaostrzenie infekcji oka, ospa wietrzna, odra, zakażenia grzybicze i wirusowe (którym towarzyszy maskowanie objawów klinicznych), infekcje oportunistyczne, leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, nadkrwistość, zaburzenia krzepliwości, reakcje alergiczne (obejmujące anafilaksję, immunosupresję), hamowanie osi podwzgórzowo-przysadkowo-jajnikowej oraz indukcja zespołu Cushinga (typowe objawy: twarz księżycowata, hiperwolemia, otyłość brzuszna), wtórna niewydolność nadnerczy i przysadki (zwłaszcza w sytuacjach stresu, takich jak uraz lub zabieg), zahamowanie wzrostu w okresie niemowlęcym, dzieciństwie i okresie dojrzewania, nieregularne miesiączki oraz brak miesiączki, hirsutyzm, przyrost masy ciała, ujemny bilans białkowy i wapniowy, zwiększony apetyt, zatrzymywanie sodu i wody w organizmie, utrata potasu (może powodować zaburzenia rytmu serca), alkaloza hipokaliemiczna, wystąpienie objawów latentnej cukrzycy, upośledzenie tolerancji węglowodanów z zapotrzebowaniem na zwiększoną dawkę leków przeciwcukrzycowych, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia, uzależnienie psychiczne, depresja, bezsenność, zaostrzona schizofrenia, choroba psychiczna (od euforii do objawowej psychozy), zwiększone ciśnienie śródczaszkowe z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego u dzieci (guz rzekomy mózgu) - zwykle po zakończeniu leczenia; objawy latentnej epilepsji, większa ilość ataków w czynnej epilepsji, zawroty głowy, ból głowy, zwiększone ciśnienie śródgałkowe, jaskra, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, zaćma (głównie podtorebkowa tylna), atrofia rogówki i twardówki, nasilenie wirusowych, grzybiczych i bakteryjnych infekcji oka, zaostrzenie objawów związanych z owrzodzeniem rogówki, pęknięcie mięśnia sercowego po niedawno przebytym zawale, zastoinowa niewydolność serca u podatnych pacjentów, dekompensacja serca, nadciśnienie, zapalenie naczyń, nasilona miażdżyca, ryzyko choroby zakrzepowo-zatorowej (zwiększenie krzepliwości krwi może prowadzić do powikłań związanych z chorobą zakrzepowo-zatorową), czkawka, dyspepsja, wzdęcia brzucha, wrzody żołądka z perforacją i krwawieniem, ostre zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej przełyku, drożdżyca przełyku, gazy jelitowe, nudności, wymioty, hipertrichoza, atrofia skóry, teleangiektazja, rozstępy, rumień, trądzik steroidowy, wybroczyny, wybroczyny, alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wypadanie włosów, zaburzenia barwnikowe, zwiększona kruchość naczyń włosowatych, zapalenie skóry okolicy ust, nadmierna potliwość, skłonność do powstawania siniaków, przedwczesne zamknięcie nasad kości, osteoporoza, złamania kręgosłupa i kości długich, aseptyczna martwica kości udowych i ramiennych, naderwania ścięgien, miopatia mięśni proksymalnych, osłabienie mięśni, utrata masy mięśniowej, impotencja, osłabiona reakcja na szczepienia i testy skórne, wolniejsze gojenie się ran, dyskomfort, złe samopoczucie, zespół odstawienia steroidów (zbyt szybkie zmniejszenie dawki kortykosteroidów po długotrwałym leczeniu może prowadzić do ostrej niedoczynności nadnerczy, niedociśnienia i śmierci; zespół odstawienia może objawiać się gorączką, bólem mięśni, bólem stawów, nieżytem nosa, zapaleniem spojówek, bolesnymi i swędzącymi guzkami na skórze i utratą masy ciała).

Ciąża i laktacja

Deksametazon przenika przez łożysko. W ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, stosować tylko w przypadku, gdy korzyści przewyższają ryzyko (długotrwała lub wielokrotna terapia kortykosteroidami zwiększa ryzyko zahamowania wzrostu wewnątrzmacicznego; u noworodków poddawanych działaniu kortykosteroidów w okresie prenatalnym istnieje zwiększone ryzyko niedoczynności kory nadnerczy, która zwykle samoistnie ustępuje po porodzie i rzadko ma znaczenie kliniczne). Glikokortykosteroidy przenikają do mleka matki; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków lub niemowląt. Dzieci matek przyjmujących duże dawki kortykosteroidów przez dłuższy czas mogą wykazywać pewien stopień upośledzenia kory nadnerczy. Decyzja dotycząca kontynuacji bądź zaprzestania karmienia piersią lub kontynuacji bądź zaprzestania stosowania deksametazonu powinna zostać podjęta po rozważeniu korzyści karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści stosowania deksametazonu u matki. Deksametazon osłabia biosyntezę testosteronu i wydzielanie endogennego ACTH, co ma wpływ na spermatogenezę oraz cykl jajnikowy.

Uwagi

Deksametazon może hamować reakcję skóry na testy alergiczne; może dawać fałszywie ujemny wynik testu redukcji błękitu nitrotetrazoliowego do wykrywania zakażeń bakteryjnych; może dawać pozytywny wynik testów dopingowych. Deksametazon może powodować dezorientację, halucynacje, zawroty głowy, senność, zmęczenie, omdlenie oraz niewyraźne widzenie - w takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Interakcje

Deksametazon jest metabolizowany przez CYP3A4. Induktory CYP3A4, takie jak: efedryna, barbiturany, ryfabutyna, ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina mogą przyspieszać metabolizm deksametazonu, zmniejszając jego stężenie we krwi - może być konieczne zwiększenie dawki steroidu. Aminoglutetymid może przyspieszyć eliminację deksametazonu oraz osłabić jego skuteczność - w razie potrzeby należy dostosować dawkę deksametazonu. Żywice wiążące kwasy żółciowe, takie jak cholestyramina, mogą ograniczać absorpcję deksametazonu. Stosowane objawowo leki gastrologiczne, zobojętniające kwas żołądkowy, węgiel aktywny zmniejszają resorpcję glikokortykosteroidów - glikokortykosteroidy należy podawać z zachowaniem co najmniej 2 h przerwy. Inhibitory CYP3A4, takie jak: azole przeciwgrzybicze (np. ketokonazol, itrakonazol), inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), a także antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna) mogą zmniejszać klirensu deksametazonu, zwiększając jego stężenie we krwi - może być konieczne zmniejszenie dawki steroidu. Ketokonazol może dodatkowo hamować syntezę kortykosteroidów w nadnerczach i spowodować niedoczynność kory nadnerczy w momencie zakończenia terapii kortykosteroidami. Estrogeny, w tym doustne środki antykoncepcyjne, mogą hamować metabolizm niektórych kortykosteroidów i nasilać ich działanie. Deksametazon jest umiarkowanym induktorem CYP3A4, może zwiększać klirens substratów CYP3A4, zmniejszając ich stężenie we krwi. Może zmniejszać stężenie izoniazydu we krwi - pacjentów należy monitorować. Stosowanie deksametazonu z cyklosporyną może prowadzić do nasilenia działania obydwu substancji (ryzyko napadów mózgowych). Obniżone stężenie prazykwantelu we krwi powoduje ryzyko niepowodzenia leczenia spowodowanego zwiększonym metabolizmem deksametazonu w wątrobie. Kortykosteroidy mogą nasilać lub osłabiać działanie doustnych antykoagulantów - w przypadku dużych dawek lub terapii trwającej ponad 10 dni istnieje ryzyko krwawienia charakterystycznego dla kortykoterapii (z błony śluzowej żołądka, kruchość naczyń); pacjentów należy dokładnie monitorować (badanie kontrolne w 8. dniu terapii, a następnie co dwa 2 tyg. w trakcie i po zakończeniu terapii). Stosowane z atropiną lub innymi lekami antycholinergicznymi mogą powodować dodatkowe zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Wydłużają zwiotczenie mięśni wywołane przez niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie prążkowane. Osłabiają działanie somatotropiny. Po stosowaniu kortykosteroidów z protyreliną, zwiększenie stężenia TSH po podaniu protyreliny może być obniżone. Kortykosteroidy stosowane z NLPZ zwiększają ryzyko owrzodzenia żołądka i jelit oraz krwawień. Może wystąpić interakcja z salicylanami u pacjentów z hipoprotrombinemią. Zwiększają klirens nerkowy salicylanów, dlatego odstawienie steroidów może powodować zatrucie salicylanami - dawkę salicylanów należy zmniejszyć po zakończeniu podawania steroidów. Osłabiają działanie leków przeciwcukrzycowych, takich jak insulina, sulfonylomocznik i metformina; sporadycznie może wystąpić hiperglikemia i ketoacydoza cukrzycowa - u pacjentów z cukrzycą na początku leczenia należy częściej wykonywać badania krwi i moczu. Stosowane z talidomidem zwiększają ryzyko wystąpienia toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka. Zwiększają działanie hipokalemiczne acetazolamidu, diuretyków pętlowych i tiazydowych, amfoterycyny i.v., mineralokortykosteroidów, tetrakozaktydu, leków przeczyszczających, karbenoksolonu. Hipokaliemia zwiększa prawdopodobieństwo zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza torsade de pointes) oraz nasila toksyczność glikozydów nasercowych. Przed rozpoczęciem leczenia kortykosteroidami należy wyrównać niedobór potasu. Istnieją doniesienia, wg których równoczesne stosowanie amfoterycyny B i hydrokortyzonu prowadziło do powiększenia i niewydolności serca. Kortykosteroidy stosowane z chlorokiną, hydroksychlorokiną i meflokiną zwiększają ryzyko miopatii i kardiomiopatii. Mogą osłabiać działanie leków hipotensyjnych; może być konieczne dostosowanie dawkowania leków przeciwnadciśnieniowych. Inhibitory ACE stosowane z kortykosteroidami zwiększają ryzyko zmian morfologii krwi. Równoczesne stosowanie inhibitorów cholinoesterazy i kortykosteroidów może powodować poważne osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią - jeżeli to możliwe, inhibitory cholinoesterazy należy odstawić co najmniej 24 h przed rozpoczęciem terapii kortykosteroidami. Fluorochinolony stosowane z kortykosteroidami zwiększają ryzyko zaburzeń ze strony ścięgien. Podczas leczenia deksametazonem może dojść do osłabienia działania szczepionek. Ze względu na możliwość wystąpienia infekcji wirusowej stosowanie żywych szczepionek jest przeciwwskazane w trakcie leczenia dużymi terapeutycznymi dawkami kortykosteroidów - szczepienie można wykonać nie wcześniej niż 3 mies. po zakończeniu kortykoterapii. Stosowanie innych typów immunizacji podczas leczenia dużymi terapeutycznymi dawkami kortykosteroidów może być niebezpieczne, ze względu na ryzyko powikłań neurologicznych i ograniczonego lub nieobecnego wzrostu liczby przeciwciał (nieskuteczność szczepień). Można szczepić pacjentów, którzy stosują kortykosteroidy miejscowo lub przez krótki czas (<2 tyg.) i w mniejszych dawkach.

Preparat zawiera substancję Dexamethasone.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 20 mg lub 40 mg deksametazonu; tabletki zawierają laktozę.

1 ml zawiesiny zawiera 3 mg tobramycyny i 1 mg deksametazonu. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

1 g zawiesiny zawiera 1,38 mg siarczanu neomycyny i 0,28 mg deksametazonu.

1 ml kropli do oczu zawiera 5 mg siarczanu gentamycyny i 1 mg sodu fosforanu deksametazonu. 1 g maści do oczu zawiera 5 mg siarczanu gentamycyny i 0,3 mg deksametazonu. Preparat w postaci maści zawiera lanolinę, butylohydroksytoluen i glikol propylenowy.

1 tabl. zawiera 4 mg lub 8 mg deksametazonu; tabletki zawierają laktozę.

1 implant zawiera 700 µg deksametazonu.

1 tabl. zawiera 0,5 mg lub 1 mg deksametazonu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml kropli do oczu zawiera 3 mg tobramycyny oraz 1 mg deksametazonu. Krople zawierają chlorek benzalkoniowy.

1 ml zawiesiny lub 1 g maści do oczu zawiera 3500 j.m. siarczanu neomycyny, 6 000 j.m. siarczanu polimiksyny B i 1 mg deksametazonu. Preparat w postaci kropli do oczu zawiera chlorek bezalkoniowy.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 40 mg metyloprednizolonu w postaci octanu oraz 10 mg chlorowodorku lidokainy. Lek zawiera alkohol benzylowy.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 ampułka (1 ml) zawiera 4 mg betametazonu (5,3 mg soli sodowej fosforanu betametazonu).

1 fiolka zawiera 40 mg mekaserminy. Lek zawiera alkohol benzylowy (9 mg/ml).

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 5,3 mg lub 12 mg somatropiny.

1 ml roztworu zawiera 6,7 mg somatropiny. 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. somatropiny.

1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 88 µg, 100 µg, 112 µg, 125 µg, 137 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg soli sodowej lewotyroksyny. Tabl. zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka zawiera 30 mg lanreotydu w postaci octanu lanreotydu.

1 amp. (1 ml) zawiera 100 µg karbetocyny. Aktywność oksytocynowa wynosi ok. 50 j.m./1 ml.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie

Nadczynność przysadki mózgowej oznacza nadmiar hormonów przysadki. Jej najczęstszą przyczyną są guzy przysadki mózgowej (zwykle gruczolaki), które wydzielają lub uwalniają hormony przysadki ...

więcej

Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu

Kretynizm to nie tylko obelga, ale i wyróżniana w medycynie jednostka chorobowa. Objawy kretynizmu obejmują zaburzenia intelektualne, ale i liczne problemy somatyczne. ...

więcej

Aldosteron: rola i normy Aldosteron: rola i normy

Aldosteron to hormon zaliczany do mineralokortykosteroidów produkowanych przez warstwę kłębkowatą nadnerczy. Zarówno zbyt niskie stężenie tego hormonu, jak i powyżej górnej granicy ...

więcej

Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm kobiety? Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm ...

Estradiol jest podstawowym kobiecym hormonem płciowym. Wywiera on oczywiście wpływ na kobiece narządy rozrodcze i zjawiska związane z rozrodczością, ale oprócz wpływa ...

więcej

Zespół oporności na hormony tarczycy Zespół oporności na hormony tarczycy

Zespół oporności na hormony tarczycy to choroba tarczycy dość nietypowa – w jej przebiegu pacjenci doświadczać mogą bowiem jednocześnie objawów nadczynności i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.