Demezon

1 ml roztworu zawiera 4 mg fosforanu deksametazonu w postaci soli sodowej (oraz edetynian sodu, glikol propylenowy, chlorek sodu, wodorotlenek sodu) lub 8 mg fosforanu deksametazonu w postaci soli sodowej (oraz edetynian sodu, glikol propylenowy, wodorotlenek sodu).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
  10. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Demezon 1 amp. 5 ml, roztw. do wstrz. 28,74 zł 2018-01-25

Działanie

Fluorowany glikokortykosteroid o silnych właściwościach przeciwalergicznych, przeciwzapalnych oraz stabilizujących błonę. Działa 7,5-krotnie silniej niż prednizolon i prednizon oraz 30-krotnie silniej niż hydrokortyzon. Praktycznie nie wykazuje działania mineralokortykoidowego. Działanie biologiczne glikokortykosteroidów związane jest z aktywacją transkrypcji genów zależnych od kortykosteroidów. Działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne i antyproliferacyjne są spowodowane przez różne czynniki, w tym zmniejszone powstawanie, uwalnianie i aktywność mediatorów zapalnych oraz przez hamowanie czynności i migracji specyficznych komórek zapalnych. Dodatkowo, wpływ uczulających limfocytów T i makrofagów na komórki docelowe jest prawdopodobnie hamowany przez glikokortykosteroidy. Lek wpływa także na metabolizm węglowodanów, białek i lipidów. Deksametazon jest wiązany z albuminami w zależności od dawki. W przypadku podawania bardzo dużych dawek, większa frakcja krąży w postaci wolnej we krwi. W przypadku hipoalbuminemii, frakcja niezwiązanego (czynnego) glikokortykosteroidu wzrasta. Ze względu na biologiczny T0,5 wynoszący >36 h, deksametazon zaliczany jest do grupy długo działających glikokortykosteroidów. Średni T0,5 deksametazonu (w osoczu) w fazie eliminacji u osób dorosłych wynosi ok. 250 min (± 80 min). Deksametazon wydalany jest w dużym stopniu przez nerki w postaci wolnej. Jest częściowo metabolizowany, a metabolity są głównie wydalane przez nerki w postaci glukuronianów lub siarczanów. Uszkodzenie czynności nerek nie wpływa znacząco na wydzielanie deksametazonu, natomiast T0,5 w fazie eliminacji jest wydłużony u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby.

Dawkowanie

Dawki ustala się indywidualnie zależnie od stanu klinicznego pacjenta, nasilenia choroby i reakcji na leczenie. Czas trwania leczenia zależy od wskazań. W szczególnych przypadkach może wystąpić konieczność podania większej dawki deksametazonu. Jeżeli w ciągu kilku dni nie wystąpi pozytywna reakcja na leczenie, należy przerwać stosowanie glikokortykosteroidów. Ogólne wytyczne dotyczące dawkowania: 4-16 mg/dobę, wyjątkowo do 32 mg/dobę. Zwykle jednorazowa dawka wynosi 4-8 mg; dawkę tę można powtórzyć w razie potrzeby w odpowiednich odstępach, kilka razy w ciągu doby. W nagłych sytuacjach zagrażających życiu (np. wstrząs anafilaktyczny, ostry atak astmy) mogą być potrzebne znacznie większe dawki. Gdy choroba znajduje się pod kontrolą, należy zmniejszać stopniowo dawkowanie do najniższej skutecznej dawki, monitorując stan pacjenta. Leczenie polegające na miejscowym wstrzyknięciu i podaniu nasiękowym zazwyczaj wymaga podania dawki 4-8 mg; dawka 2 mg jest wystarczająca w przypadku wstrzyknięcia do małych stawów. Szczególne grupy pacjentów. W przypadku niedoczynności tarczycy lub marskości wątroby względnie małe dawki mogą być wystarczające lub może być wymagane zmniejszenie dawki. Stosowanie u osób w podeszłym wieku nie wymaga specjalnego dawkowania. Dzieci: wymagania dotyczące dawkowania są zmienne i mogą być zmieniane w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta; zazwyczaj 0,2-0,4 mg/kg mc./dobę. Sposób podania. Dożylnie: powolne wstrzyknięcie, trwające kilka min (szybkie dożylne wstrzyknięcie dużych dawek glikokortykosteroidów może czasami powodować zapaść sercowo-naczyniową, nie należy więc go stosować) lub we wlewie (bezpośrednio przed podaniem we wlewie zawartość ampułki rozcieńcza się w izotonicznym roztworze chlorku sodowego lub 5% roztworze glukozy). Domięśniowo: w przypadku braku możliwości podania dożylnego; podanie domięśniowe powinno być głębokie, do dużej masy mięśni. Dostawowo (4 mg/ml): wyłącznie w warunkach jałowych. Pojedyncze wstrzyknięcie dostawowe jest na ogół wystarczające do skutecznego złagodzenia objawów. Jeśli kolejne wstrzyknięcie okaże się konieczne, nie należy go podawać przez co najmniej następne 3-4 tyg. Ilość wstrzyknięć do jednego stawu powinna być ograniczona do 3-4 razy. Wskazane jest badanie lekarskie stawów, szczególnie po powtarzających się wstrzyknięciach. Nasiękowo (4 mg/ml): wyłącznie w warunkach jałowych; w okolicach objętych najbardziej intensywnym bólem lub w okolicach przyczepów ścięgna. Nie wstrzykiwać do ścięgna. Należy unikać wstrzyknięć w krótkich odstępach czasu.

Wskazania

4 mg/ml. W sytuacjach klinicznych wymagających zastosowania glikokortykosteroidów celem leczenia i (lub) łagodzenia objawów choroby podstawowej. Leczenie ostrych stanów zagrożenia życia wymagających podania glikokortykosteroidów (m.in. wstrząs, obrzęk mózgu, stan astmatyczny). 8 mg/ml. Leczenie ostrych stanów zagrożenia życia wymagających podania glikokortykosteroidów.

Przeciwwskazania

W ostrych, groźnych dla życia stanach nie ma żadnych przeciwwskazań, zwłaszcza jeżeli przewiduje się stosowanie leku przez krótki czas (24-36 h). Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Układowe zakażenia, o ile nie jest stosowane leczenie przeciwzakażeniowe. Domięśniowo nie należy stosować u pacjentów z samoistną plamicą małopłytkową. Ponadto dla dawki 4 mg/ml. Wstrzyknięcie dostawowe jest przeciwwskazane w następujących przypadkach: zakażenia w obrębie lub w bezpośrednim sąsiedztwie stawu wymagające leczenia; bakteryjne zapalenie stawów; niestabilność stawów wymagająca leczenia; skaza krwotoczna (samoistna lub spowodowana przez leki przeciwzakrzepowe); zwapnienia okołostawowe; pozanaczyniowa martwica kości; zerwanie ścięgna; staw Charcota. Podanie nasiękowe bez dodatkowego leczenia przyczynowego jest przeciwwskazane w przypadku występowania zakażeń w miejscu podania.

Środki ostrożności

Podczas leczenia dużymi dawkami należy monitorować gospodarkę wodno-elektrolitową (ryzyko powstania obrzęków), ciśnienie krwi, czynność serca (ryzyko arytmii i niewydolności serca), stężenie glukozy we krwi. Pacjenta należy także obserwować w kierunku wystąpienia wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz drgawek. Pacjentów leczonych deksametazonem należy obserwować pod kątem występowania niepokojących objawów psychologicznych, szczególnie obniżenia nastroju lub myśli samobójczych. Należy wziąć pod uwagę szczególne środki ostrożności rozważając zastosowanie glikokortykosteroidów u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami afektywnymi występującymi obecnie lub w wywiadzie (także w wywiadzie rodzinnym - u krewnych pierwszego stopnia); należy uwzględnić choroby depresyjne, maniakalno-depresyjne i wcześniejsze psychozy posteroidowe. Kortykosteroidy nie powinny być stosowane u pacjentów z urazem głowy lub udarem, ponieważ odniesienie z tego korzyści jest mało prawdopodobne, a nawet może być to szkodliwe. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z: osteoporozą (szczególne ryzyko u kobiet w okresie pomenopauzalnym); nadciśnieniem tętniczym lub zastoinową niewydolnością serca; ciężkimi chorobami psychicznymi (szczególnie posteroidowymi) obecnie lub w wywiadzie; cukrzycą (lub cukrzycą w wywiadzie rodzinnym); gruźlicą w wywiadzie (ryzyko nawrotu choroby); jaskrą (lub jaskrą w wywiadzie rodzinnym); miopatią wywołaną przez kortykosteroidy w wywiadzie; niewydolnością wątroby; niewydolnością nerek; padaczką; owrzodzeniem żołądka i jelit; migreną; niektórymi chorobami pasożytniczymi, szczególnie amebozą; zahamowaniem wzrostu, spowodowanym przyspieszonym zamknięciem nasady, wynikającym z długotrwałego przyjmowania glikokortykosteroidów; zespołem Cushinga; u pacjentów w podeszłym wieku (zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, które mogą mieć cięższy przebieg, dotyczy to zwłaszcza osteoporozy, nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii, cukrzycy, podatności na infekcje i ścieńczenia skóry); u niemowląt, dzieci i młodzieży (ryzyko zahamowania wzrostu, zależnie od dawki; wpływ ten może być nieodwracalny). Dostępne dane wskazują na występowanie długotrwałych zdarzeń niepożądanych wpływających na rozwój neurologiczny wcześniaków z przewlekłą chorobą płuc po rozpoczęciu wczesnego leczenia deksametazonem (varicella zoster (VZIG). W przypadku rozwoju ospy wietrznej, pacjent wymaga odpowiedniego leczenia specjalistycznego. Nie należy przerywać leczenia glikokortykosteroidami, ale może zaistnieć konieczność zwiększenia stosowanej dotychczas dawki. Po narażeniu na odrę, wskazane jest profilaktyczne podawanie immunoglobuliny (IG). Odpowiednie leczenie przeciwzakażeniowe powinno towarzyszyć glikokortykoterapii, jeśli to konieczne, np. w gruźlicy, wirusowym i grzybiczym zakażeniu oczu. Nie należy stosować żywych szczepionek u osób z osłabioną odpowiedzią immunologiczną. Odpowiedź przeciwciał na inne szczepionki może być zmniejszona. Podczas stosowania miejscowego (dotyczy dawki 4 mg/ml) należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych i interakcji jak w przypadku podania ogólnego. Podanie dostawowe glikokortykosteroidów zwiększa ryzyko zakażeń stawów. Przedłużone i powtarzane stosowanie glikokortykosteroidów w obrębie obciążonych stawów może prowadzić do pogorszenia zmian degeneracyjnych stawów. Jedną z możliwych przyczyn jest przeciążenie objętego chorobą stawu po ustąpieniu bólu lub innych objawów. Należy zachować ostrożność podczas wstrzyknięcia do przestrzeni między pochewką ścięgna i ścięgnem w leczeniu stanów chorobowych, takich jak zapalenie ścięgna lub zapalenie pochewki ścięgna, ponieważ zgłaszano przypadki zerwania ścięgna. Działania niepożądane leku można zminimalizować poprzez stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy okres i przez stosowanie wymaganej dawki dobowej jako pojedynczej dawki podawanej rano lub jeśli to możliwe jako poranną dawkę co 2. dzień. Aby dobrać odpowiednią dawkę konieczne jest częste monitorowanie stanu klinicznego pacjenta. Po pozajelitowym podaniu glikokortykosteroidów mogą wystąpić ciężkie reakcje anafilaktoidalne (takie jak obrzęk głośni, pokrzywka, skurcz oskrzeli), szczególnie u pacjentów z alergią w wywiadzie. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych, zaleca się następujące postępowanie: natychmiastowa powolna iniekcja dożylna 0,1-0,5 ml adrenaliny, dożylne podanie aminofiliny i sztuczne oddychanie, jeśli konieczne. Długotrwale stosowane glikokortykosteroidy należy odstawiać stopniowo, aby uniknąć wystąpienia ostrej niewydolności kory nadnerczy; dawkę należy zmniejszać w ciągu kilku tyg. lub mies., zależnie od stosowanej dawki i okresu leczenia. U pacjentów, którzy otrzymywali dawkę większą niż fizjologiczna (ok. 1 mg deksametazonu) w okresie dłuższym niż 3 tyg., nie należy odstawiać leku nagle; sposób zmniejszenia dawki należy w dużej mierze uzależnić od prawdopodobieństwa nawrotu choroby; w trakcie odstawienia konieczna jest kliniczna ocena stanu pacjenta; jeśli prawdopodobieństwo nawrotu choroby jest małe, ale istnieją wątpliwości dotyczące supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, stosowana dawka może być od razu zmniejszona do dawki fizjologicznej, dalsze zmniejszanie dawki powinno przebiegać wolniej. Nagłe przerwanie leczenia ogólnoustrojowymi glikokortykosteroidami, które trwało do 3 tyg., jest właściwe, jeśli uważa się, że nawrót choroby jest mało prawdopodobny. Nagłe przerwanie leczenia w przypadku stosowania deksametazonu w dawce 6 mg/dobę; pacjenci wielokrotnie przyjmujący dawki leku wieczorem. Choroby współistniejące, uraz lub zabieg chirurgiczny w przypadku długotrwałego leczenia mogą wymagać czasowego zwiększenia dawki. Jeśli przerwanie stosowania glikokortykosteroidów nastąpi po długotrwałej terapii, może być konieczne okresowe wznowienie leczenia. Zaburzenia widzenia mogą wystąpić w wyniku ogólnoustrojowego i miejscowego stosowania kortykosteroidów. Jeżeli u pacjenta wystąpią takie objawy, jak nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy rozważyć skierowanie go do okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn, do których może należeć zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), którą notowano po ogólnoustrojowym i miejscowym stosowaniu kortykosteroidów. Ze względu na zawartość glikolu propylenowego lek może powodować podrażnienie skóry. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkę, to znaczy jest "wolny od sodu".

Niepożądane działanie

W trakcie leczenia mogą wystąpić następujące działania niepożądane, które są znacząco zależne od dawki i czasu trwania leczenia (nie jest możliwe określenie częstości): maskowanie zakażeń, wystąpienie lub pogorszenie zakażeń wirusowych, grzybiczych, bakteryjnych, pasożytniczych oraz zakażeń patogenami oportunistycznymi, pobudzenie strongyloidozy, umiarkowana leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia, reakcje nadwrażliwości (np. wysypka polekowa), ciężkie reakcje anafilaktyczne (arytmie, skurcz oskrzeli, zmniejszenie lub zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi, zapaść krążeniowa, zatrzymanie akcji serca), osłabienie układu odpornościowego, zahamowanie czynności nadnerczy i wywołanie zespołu Cushinga (typowe objawy: twarz księżycowata, otyłość tułowia i nadmiar płynów ustrojowych), zatrzymanie sodu (któremu towarzyszy powstawanie obrzęków), zwiększenie wydalania potasu (ryzyko arytmii), zwiększenie masy ciała, obniżenie tolerancji glukozy, cukrzyca, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, zwiększenie apetytu, depresja, drażliwość, euforia, zwiększenie napędu, psychoza, mania, omamy, zmiany nastroju, lęk, zaburzenia snu, myśli samobójcze, rzekomy guz mózgu, pojawienie się objawów ukrytej padaczki, zwiększenie skłonności do drgawek w padaczce z objawami, zaćma (szczególnie tylna podtorebkowa), jaskra, pogorszenie objawów wrzodu rogówki, nasilenie wirusowych, grzybiczych i bakteryjnych zapaleń oka, pogorszenie bakteryjnego zapalenia rogówki, opadanie powieki, rozszerzenie źrenicy (mydriaza), obrzęk spojówek, jatrogenna perforacja twardówki, centralna retinopatia surowicza, w rzadkich przypadkach odwracalny wytrzeszcz; nadciśnienie tętnicze, zwiększone ryzyko miażdżycy i zakrzepicy, zapalenie naczyń (także jako zespół odstawienia po długotrwałym leczeniu), zwiększona łamliwość naczyń włosowatych, wrzody żołądka i jelit, krwawienie z żołądka lub jelit, zapalenie trzustki, dolegliwości w nadbrzuszu, rozstępy, zanik skóry, teleangiektazja, wybroczyny, wylewy krwi, nadmierne owłosienie, trądzik steroidowy, zapalenie skóry podobne do trądziku różowatego (wokół ust), zmiany pigmentacji skóry, miopatia, zanik i osłabienie mięśni, osteoporoza (zależne od dawki, możliwe także podczas krótkotrwałego stosowania), jałowe martwice kości, zaburzenia w obrębie ścięgien, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, tłuszczakowatość nadtwardówkowa, zahamowanie wzrostu u dzieci, zaburzenia wydzielania hormonów płciowych (skutkujące pojawieniem się nieregularnych krwawień miesiączkowych, w tym brakiem krwawień miesiączkowych, hirsutyzmem, impotencją), opóźnienie gojenia się ran. Po podaniu miejscowym (dotyczy dawki 4 mg/ml) mogą wystąpić: miejscowe podrażnienie oraz objawy nietolerancji (uczucie gorąca, długotrwały ból); zanik skóry i tkanki podskórnej w miejscu wstrzyknięcia, jeśli kortykosteroidy nie są wstrzyknięte dokładnie do jamy stawu.

Ciąża i laktacja

Deksametazon łatwo przenika przez łożysko - w ciąży może być stosowany jedynie w przypadku, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne zagrożenie dla płodu. Długotrwałe lub częste podawanie kortykosteroidów w ciąży może zwiększać ryzyko opóźnienia rozwoju płodu. U dzieci matek leczonych kortykosteroidami w ciąży teoretycznie może wystąpić niedoczynność kory nadnerczy, która zwykle ustępuje po urodzeniu i rzadko ma znaczenie kliniczne. Kortykosteroidy przenikają do mleka kobiecego, choć brak jest danych na temat deksametazonu. Zaleca się zaprzestanie karmienia piersią w czasie przyjmowania dużych dawek deksametazonu, gdyż u niemowląt może wystąpić zahamowanie czynności kory nadnerczy.

Uwagi

Kortykoterapia może powodować zahamowanie reakcji skórnych w testach alergicznych.

Interakcje

W razie konieczności zastosowania deksametazonu w postaci iniekcji w ostrych, groźnych dla życia stanach, zwłaszcza jeżeli przewiduje się stosowanie leku przez krótki czas, interakcje z innymi lekami nie są brane pod uwagę. Ryfampicyna, ryfabutyna, efedryna, karbamazepina, fenylobutazon, fenobarbital, fenytoina, prymidon, aminoglutetimid mogą nasilać metabolizm kortykosteroidów, zmniejszając ich skuteczność. Estrogeny (np. hamujące owulację) wydłużają T0,5 glikokortykosteroidów we krwi, nasilając ich działanie. Substancje hamujące CYP3A4 (np. ketokonazol i itrakonazol) mogą nasilać działanie deksametazonu. Fluorochinolony stosowane z kortykosteroidami zwiększają ryzyko zaburzeń ze strony ścięgien. Atropina lub inne leki antycholinergiczne mogą powodować dodatkowe zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Chlorochina, hydroksychlorochina lub meflochina mogą zwiększać ryzyko miopatii i kardiomiopatii. Po stosowaniu kortykosteroidów z protyreliną, zwiększenie stężenia TSH po podaniu protyreliny może być obniżone. Kortykosteroidy wykazują antagonistyczne działanie w stosunku do inhibitorów cholinoesterazy podawanych w miastenii, leków hipoglikemicznych (w tym insuliny), przeciwnadciśnieniowych, moczopędnych i glikozydów nasercowych. Zwiększają działanie hipokalemiczne acetazolamidu, diuretyków pętlowych i tiazydowych, karbenoksolonu oraz leków przeczyszczających. Mogą wpływać na działanie leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn - należy często kontrolować wskaźnik INR lub czas protrombinowy w trakcie terapii skojarzonej. Zwiększają klirens nerkowy salicylanów, dlatego odstawienie steroidów może powodować zatrucie salicylanami. Może wystąpić interakcja z salicylanami u pacjentów z hipoprotrombinemią. Stosowane z NLPZ zwiększają ryzyko owrzodzenia żołądka i jelit oraz krwawień. Wydłużają zwiotczenie mięśni wywołane przez niedepolaryzująe leki zwiotczające mięśnie prążkowane. Mogą zmniejszać stężenia prazykwantelu we krwi. Stosowane z lekami immunosupresyjnymi zwiększają podatności na zakażenia oraz możliwość zaostrzenia lub pojawienia się zakażeń utajonych. Mogą zwiększać stężenie cyklosporyny we krwi (ryzyko drgawek mózgowych). Inhibitory ACE stosowane z kortykosteroidami zwiększają ryzyko zmian morfologii krwi.

Cena

Demezon, cena 100% 28,74 zł

Preparat zawiera substancję Dexamethasone phosphate.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml zawiera 4 mg fosforanu deksametazonu w postaci soli sodowej. Preparat zawiera siarczyn sodu.

1 ml roztworu zawiera 1 mg fosforanu deksametazonu w postaci soli sodowej.

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 4,37 mg deksametazonu sodu fosforanu (co odpowiada 4 mg deksametazonu fosforanu). Preparat zawiera glikol propylenowy.

1 ml roztworu zawiera 4 mg fosforanu deksametazonu w postaci soli sodowej (oraz edetynian sodu, glikol propylenowy, chlorek sodu, wodorotlenek sodu) lub 8 mg fosforanu deksametazonu w postaci soli sodowej (oraz edetynian sodu, glikol propylenowy, wodorotlenek sodu).

Najczęściej wyszukiwane

1 ml zawiera 4 mg fosforanu deksametazonu w postaci soli sodowej. Preparat zawiera siarczyn sodu.

1 ml zawiera 6,43 mg dipropionianu betametazonu (co odpowiada 5 mg betametazonu), 2,63 mg soli sodowej fosforanu betametazonu (co odpowiada 2 mg betametazonu).

1 fiolka zawiera 40 mg metyloprednizolonu w postaci octanu oraz 10 mg chlorowodorku lidokainy. Lek zawiera alkohol benzylowy.

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 4,37 mg deksametazonu sodu fosforanu (co odpowiada 4 mg deksametazonu fosforanu). Preparat zawiera glikol propylenowy.

1 tabl. zawiera 20 mg lub 40 mg deksametazonu; tabletki zawierają laktozę.

1 fiolka zawiera 25 mg lub 100 mg hydrokortyzonu w postaci soli sodowej bursztynianu.

1 ampułka (1 ml) zawiera 4 mg betametazonu (5,3 mg soli sodowej fosforanu betametazonu).

1 fiolka zawiera 40 mg, 125 mg, 250 mg, 500 mg lub 1 g metyloprednizolonu w postaci soli sodowej bursztynianu. Dawka 40 mg: proszek zawiera laktozę. Dawka 500 mg i 1000 mg: 1 ml rozpuszczalnika zawiera 9 mg alkoholu benzylowego.

1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 88 µg, 100 µg, 112 µg, 125 µg, 137 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg soli sodowej lewotyroksyny. Tabl. zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 6,7 mg somatropiny. 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. somatropiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Choroba Hashimoto: przyczyny, objawy leczenie Choroba Hashimoto: przyczyny, objawy leczenie

Choroba Hashimoto (hashimoto, przewlekłe zapalenie tarczycy) jest trudna do zdiagnozowania, a jej leczenie polega na usuwaniu skutków, nie przyczyny schorzenia. Objawy choroby ...

więcej

Melatonina: rola w organizmie. Objawy niedoboru melatoniny Melatonina: rola w organizmie. Objawy niedoboru melatoniny

Melatonina to hormon, który produkuje szyszynka – wraz ze zmierzchem nakłania do snu, dlatego nazywana jest "hormonem nocy" lub "hormonem snu". Ma ...

więcej

Kalcytonina - budowa, wydzielanie, badanie, choroby

Kalcytonina to hormon produkowany przez komórki C tarczycy, który wpływa na gospodarkę wapniową organizmu, a dokładniej doprowadza do zmniejszenia stężenia wapnia we ...

więcej

Leczenie jodem radioaktywnym w chorobach tarczycy - na czym polega? Leczenie jodem radioaktywnym w chorobach tarczycy - na czym ...

Leczenie jodem radioaktywnym stosuje się w chorobach tarczycy, które powodują nadczynność tego narządu. Radioaktywny jod-131 jest alternatywą dla leczenia chirurgicznego, a jego ...

więcej

Endorfiny (hormony szczęścia) - budowa, wydzielanie, działanie Endorfiny (hormony szczęścia) - budowa, wydzielanie, działanie

Endorfiny są określane jako hormony szczęścia nie bez powodu - to właśnie dzięki nim możemy odczuwać przyjemność, a nawet euforię. Do tego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.