Decaldol®

1 ampułka (1 ml) zawiera 50 mg haloperydolu w postaci dekanonianu. Roztwór zawiera 15 mg alkoholu benzylowego w 1 ml.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Decaldol® 5 amp. 1 ml, roztw. do wstrz. 35,62zł 2017-10-31

Działanie

Leki przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych butyrofenonu. Blokuje receptory dopaminergiczne, wykazuje antagonizm w stosunku do noradrenaliny i mniejszy wobec serotoniny. W minimalnym stopniu działa przeciwhistaminowo i jest antagonistą receptora cholinergicznego M. Powoli wchłania się z miejsca podania i przenika do krążenia ogólnego. Po podaniu drugiej dawki stężenie leku osiąga stan stacjonarny. Dawka stosowana w ciągu miesiąca jest równoważna klinicznie 20-krotnej doustnej dawce podtrzymującej.

Dawkowanie

Domięśniowo. Dorośli. Dawkę należy dostosować indywidualnie, dawka początkowa zależy od nasilenia objawów oraz dawki wcześniej stosowanej postaci doustnej. Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg haloperydolu co 4 tyg. W cięższych przypadkach dawkę można zwiększać o 50 mg co 4 tyg. maksymalnie do 300 mg. Można podawać połowę dawki co 2 tyg. U pacjentów z ciężkimi objawami lub u osób leczonych dużymi doustnymi dawkami podtrzymującymi, może być konieczne zastosowanie dużych dawek haloperydolu, jednak kliniczne doświadczenie z dawkami >300 mg na mies. jest ograniczone. Podczas zamiany doustnie stosowanych leków neuroleptycznych na haloperydol, należy przyjąć, że 500 mg chloropromazyny na dobę lub 25 mg dekanonianu flufenazyny co 2 tyg. lub 40 mg dekanonianu flupentyksolu co 2 tyg. odpowiada 100 mg haloperydolu podawanego raz na mies.U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpoczynać od małej dawki początkowej 12,5-25 mg haloperydolu co 4 tyg., w razie potrzeby dawkę można zwiększyć.

Wskazania

Długotrwałe leczenie podtrzymujące schizofrenii i innych psychoz (zwłaszcza paranoidalnych), innych zaburzeń zachowania lub zaburzeń psychicznych, w których wskazane jest zastosowanie leku neuroleptycznego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na haloperydol lub którąkolwiek substancję pomocniczą (produkt zawiera olej arachidowy). Stany śpiączkowe. Zahamowanie czynności o.u.n. Choroba Parkinsona. Uszkodzenie zwojów podstawy mózgu. Stosowanie haloperydolu jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami serca o znaczeniu klinicznym, np. niedawno przebyty ostry zawał serca, niewyrównana niewydolność serca, arytmie leczone lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, wydłużenie odstępu QTc, arytmia komorowa lub torsade de pointes w wywiadzie, bradykardia, blok serca IIst. i IIIst. oraz niewyrównana hipokaliemia. Haloperydolu nie należy stosować jednocześnie z lekami wydłużającymi odstęp QT.

Środki ostrożności

Odnotowano nagłe zgony pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, którzy stosowali leki przeciwpsychotyczne, w tym haloperydol. U pacjentów w podeszłym wieku z demencją, którzy byli leczeniu lekami przeciwpsychotycznymi istnieje nieznacznie zwiększone ryzyko zgonu w porównaniu z tymi pacjentami, którzy nie byli leczeni. Preparat nie jest zarejestrowany do leczenia demencji związanej z zaburzeniami zachowania. Bardzo rzadko donoszono o wydłużeniu odstępu QT i (lub) komorowych zaburzeniach rytmu, towarzyszących rzadkim przypadkom nagłych zgonów po haloperydolu. Mogą one wystąpić częściej po zastosowaniu dużych dawek i u predysponowanych pacjentów. Przed rozpoczęciem stosowania haloperydolu u osób z ryzykiem wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu serca należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, zwłaszcza u pacjentów z chorobą serca, z nagłymi zgonami w rodzinie i (lub) wydłużeniem odstępu QT, niewyrównanymi zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia lub hipokalcemia, po krwotoku podpajęczynówkowym, z uzależnieniem od alkoholu, niedożywionych, zwłaszcza na początku leczenia do czasu osiągnięcia stężenia stacjonarnego haloperydolu w osoczu. Ryzyko wydłużenia odstępu QT i (lub) komorowych zaburzeń rytmu może być zwiększone po zastosowaniu dużych dawek lub po podaniu parenteralnym haloperydolu, szczególnie dożylnym. Ostrożnie stosować u pacjentów, u których metabolizm z udziałem CYP 2D6 przebiega wolniej oraz podczas stosowania inhibitorów cytochromu P450. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpsychotycznych. Przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów zaleca się przeprowadzenie badania EKG, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności serca w wywiadzie lub stwierdzonymi tego typu zmianami chorobowymi w rodzinie. Podczas leczenia należy rozważyć indywidualnie dla każdego pacjenta potrzebę wykonywania badań EKG (np. podczas zwiększania dawki). Jeżeli odstęp QT się wydłuży, dawkę leku należy zmniejszyć, jeśli odstęp QT przekracza 500 ms., haloperydol należy odstawić. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia elektrolitów, szczególnie u pacjentów stosujących leki moczopędne lub ze współistniejącymi chorobami. Odnotowano ok. 3-krotne zwiększenie ryzyka naczyniowo-mózgowych zdarzeń niepożądanych u pacjentów z demencją leczonych nietypowymi lekami przeciwpsychotycznymi. Haloperydol należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem wystąpienia udaru. W przypadku wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego należy przerwać podawanie leku, wdrożyć leczenie objawowe i uważnie obserwować pacjenta. Dyskinezy późne mogą wystąpić po długotrwałym leczeniu lub po zaprzestaniu stosowania leku. U niektórych pacjentów mogą one występować ciągle. Objawy te mogą nie ujawniać się podczas zwiększania dawki lub zamiany na inny lek przeciwpsychotyczny. Jeśli wystąpią dyskinezy późne, leczenie należy natychmiast przerwać. Podobnie jak w przypadku innych leków neuroleptycznych, mogą wystąpić objawy zespołu pozapiramidowego. Leki stosowane w parkinsonizmie o działaniu cholinolitycznym mogą być stosowane, ale nie zaleca się rutynowego ich przepisywania. Jeśli zachodzi konieczność jednoczesnego podawania leków stosowanych w chorobie Parkinsona (aby uniknąć wystąpienia lub nasilenia objawów zespołu pozapiramidowego), przyjmowanie ich może być kontynuowane po odstawieniu haloperydolu, jeżeli ich wydalanie przebiega szybciej niż haloperydolu. Należy pamiętać o możliwości zwiększenia ciśnienia wewnątrzgałkowego w razie jednoczesnego stosowania haloperydolu z lekami cholinolitycznymi, w tym z lekami stosowanymi w parkinsonizmie. Należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką lub predysponowanych do drgawek (np. pacjenci odstawiający alkohol i z uszkodzeniem mózgu) oraz u pacjentów z chorobą wątroby (ryzyko zaburzeń czynności wątroby lub zapalenia wątroby, najczęściej z zastojem żółci). Tyroksyna może nasilać działanie toksyczne dekanonianu haloperydolu. U osób z nadczynnością tarczycy można prowadzić leczenie przeciwpsychotyczne tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności i zawsze z utrzymaniem prawidłowej czynności tarczycy. Przed rozpoczęciem oraz podczas leczenia preparatem należy rozpoznać wszystkie możliwe czynniki ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz podjąć odpowiednie działania prewencyjne. Zaleca się, aby pacjent, u którego rozważa się zastosowanie haloperydolu w postaci roztw. do wstrz., początkowo otrzymał haloperydol doustnie, aby wykluczyć możliwość wystąpienia niespodziewanych reakcji nadwrażliwości. W przypadkach gdy depresja jest objawem dominującym, haloperydol nie powinien być stosowany w monoterapii. Preparat może być stosowany z lekami przeciwdepresyjnymi w stanach, gdy współistnieją depresja i psychozy. W schizofrenii reakcja na leki przeciwpsychotyczne może być opóźniona. Również w przypadku odstawienia leków, nawrót objawów może być widoczny po kilku tygodniach lub miesiącach. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek i guzem chromochłonnym nadnerczy. Ze względu na zawartość oleju arachidowego, stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u pacjentów uczulonych na orzeszki ziemne lub soję. Preparatu nie wolno podawać dożylnie.

Niepożądane działanie

Bardzo często: pobudzenie, bezsenność, zaburzenia pozapiramidowe, hiperkineza, ból głowy. Często: depresja, zaburzenia psychiczne, dyskinezy późne, dystonia, dyskineza, akatyzja, spowolnienie ruchowe, hipokineza, hipertonia, senność, maskowatość twarzy, drżenie, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, napad przymusowego patrzenia z rotacją gałek ocznych, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie, zaparcie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nadmierne wydzielanie śliny, nudności, wymioty, nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby, wysypka, zatrzymanie moczu, zaburzenia erekcji, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: leukopenia, nadwrażliwość, stan splątania, zmniejszenie lub utrata libido, niepokój, drgawki, parkinsonizm, akineza, objaw koła zębatego, sedacja, mimowolne skurcze mięśni, zamazane widzenie, tachykardia, bezdech, zapalenie wątroby, żółtaczka, reakcje nadwrażliwości na światło, pokrzywka, świąd, nadmierna potliwość, kręcz szyi, drżenie mięśniowe, skurcze mięśni, sztywność mięśniowo-szkieletowa, brak miesiączki, bolesne miesiączkowanie, mlekotok, dyskomfort w obrębie piersi, ból piersi, zaburzenia chodu, hipertermia, obrzęk. Rzadko: hiperprolaktynemia, zaburzenia ruchowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, oczopląs, skurcz oskrzeli, szczękościsk, fascykulacje, krwotok miesiączkowy, zaburzenia menstruacji, zaburzenia seksualne, wydłużenie odstępu QT. Częstość nieznana: agranulocytoza, neutropenia, pancytopenia, trombocytopenia, reakcje anafilaktyczne, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, hipoglikemia, migotanie komór, torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, skurcze dodatkowe, obrzęk krtani, skurcz krtani, ciężka niewydolność wątroby, zastój żółci, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, złuszczające się zapalenie skóry, zespół odstawienia lek u noworodka, ginekomastia, priapizm, nagły zgon, obrzęk twarzy, hipotermia. Ponadto obserwowano: wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes, zaburzenia komorowe, w tym migotanie komór i częstoskurcz komorowy, zatrzymanie serca (działania te mogą występować częściej po zastosowaniu dużych dawek i u pacjentów predysponowanych), toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym przypadki zatoru tętnicy płucnej i zakrzepicy żył głębokich.

Ciąża i laktacja

Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne zagrożenie dla płodu. Dawka powinna być jak najmniejsza, a czas leczenia jak najkrótszy. Noworodki narażone na leki przeciwpsychotyczne w III trymestrze ciąży są zagrożone wystąpieniem działań niepożądanych, w tym przemijających objawów pozapiramidowych i (lub) objawów odstawiennych. Istnieją doniesienia o pobudzeniu, wzmożonym lub obniżonym napięciu mięśniowym, drżeniach, senności, niewydolności oddechowej i zaburzeniach w karmieniu - noworodki należy uważnie monitorować. Haloperydol przenika do mleka matki. Odnotowywano pojedyncze przypadki objawów pozapiramidowych u dzieci karmionych piersią. Zastosowanie leku u kobiety karmiącej piersią należy rozważyć, biorąc pod uwagę ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u dziecka.

Uwagi

Po zastosowaniu haloperydolu może wystąpić nadmierne uspokojenie oraz zaburzenia czujności, szczególnie w początkowym okresie stosowania leku w dużych dawkach. Pacjent powinien powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych podczas stosowania haloperydolu do czasu ustalenia reakcji na lek.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie haloperydolu z lekami, które powodują wydłużenie odstępu QT może zwiększać ryzyko wystąpienia zaburzeń komorowych, w tym torsade de pointes - nie zaleca się jednoczesnego stosowania, m.in.: leki przeciwarytmiczne klasy 1A (chinidyna, dizopyramid, prokainamid) i klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid), niektóre leki przeciwbakteryjne (sparfloksacyna, moksyfloksacyna, erytromycyna i.v.), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (takie jak amitryptylina), niektóre leki przeciwdepresyjne czteropierścieniowe (takie jak maprotylina), inne leki neuroleptyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertyndol), niektóre leki przeciwhistaminowe (takie jak terfenadyna), cyzapryd, bretylium i niektóre przeciwmalaryczne, takie jak chinina i meflochina. Stosowanie haloperydolu i leków, które mogą wywołać zaburzenia elektrolitowe może powodować zwiększenie ryzyka komorowych zaburzeń serca. Należy unikać stosowania leków moczopędnych, szczególnie powodujących hipokaliemię, a jeżeli to konieczne, należy zastosować leki moczopędne oszczędzające potas. Metabolizm haloperydolu przebiega kilkoma szlakami, w tym glukoronizacji oraz przez system enzymów cytochromu P450 (szczególnie CYP 3A4 lub CYP 2D6). Hamowanie tych szlaków metabolizmu przez inne leki lub poprzez zmniejszenie aktywności enzymów CYP 2D6 może spowodować zwiększenie stężenia haloperydolu i zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, włącznie z wydłużeniem QT; obserwowano niewielkie do średniego zwiększenie stężenia haloperydolu, gdy był on stosowany z itrakonazolem, buspironem, wenlafaksyną, alprazolamem, fluwoksaminą, chinidyną, fluoksetyną, sertraliną, chloropromazyną i prometazyną. Zmniejszenie aktywności enzymów CYP 2D6 może powodować zwiększenie stężenia haloperydolu. Obserwowano zwiększenie odstępu QTc oraz objawy zespołu pozapiramidowego podczas jednoczesnego podawania inhibitorów metabolicznych - ketokonazolu (400 mg/dobę) i paroksetyny (20 mg/dobę). Może być konieczne zmniejszenie dawkowania haloperydolu. Długotrwałe stosowanie karbamazepiny, fenobarbitalu lub ryfampicyny zmniejsza stężenie haloperydolu w osoczu. W takim przypadku dawka haloperydolu powinna być zwiększona. Po zaprzestaniu leczenia skojarzonego, może być konieczne ponowne dostosowanie dawek haloperydolu. Walproinian sodowy, lek który hamuje proces glukuronizacji, nie wpływa na stężenie haloperydolu w osoczu. Haloperydol nasila działanie leków hamujących o.u.n. (leki nasenne, uspokajające, opioidowe leki przeciwbólowe) oraz alkoholu. Nasila działanie na o.u.n. w przypadku jednoczesnego stosowania z metyldopą. Haloperydol może działać przeciwstawnie do adrenaliny i innych leków sympatykomimetycznych oraz odwracać działanie preparatów obniżających ciśnienie tętnicze krwi - leków blokujących receptory adrenergiczne, takich jak guanetydyna. Może zmniejszać działanie lewodopy. Jako inhibitor CYP2D6, hamuje eliminację trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, zwiększając ich stężenie w osoczu. Może nasilać działanie neurotoksyczne węglanu litu (jeżeli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy podawać najmniejszą skuteczną dawkę haloperydolu, a stężenie litu monitorować i utrzymywać <1 mmol/l); jeżeli podczas jednoczesnego stosowania wystąpi zespół objawów przypominający encefalopatię oba leki należy odstawić. Nie ustalono, czy zaobserwowane przypadki były przypadkami zespołu neuroleptycznego, czy skutkiem toksycznego działania litu. Jedno doniesienie wskazywało na pojawienie się zmian w EEG bez wystąpienia objawów zespołu, dlatego zaleca się wykonywanie EEG. Odnotowano działanie antagonistyczne haloperydolu wobec fenindionu. Należy zwiększyć dawkowanie leków przeciwdrgawkowych, biorąc pod uwagę obniżony próg drgawkowy.

Preparat zawiera substancję Haloperidol decanoate.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ampułka (1 ml) zawiera 50 mg haloperydolu w postaci dekanonianu. Roztwór zawiera 15 mg alkoholu benzylowego w 1 ml.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.