Cyclaid

1 kaps. zawiera 25 mg, 50 mg lub 100 mg cyklosporyny. Kapsułki zawierają etanol oraz hydroksystearynian makrogologlicerolu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
  10. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cyclaid 50 szt., kaps. miękkie 268,47 zł 2018-01-25

Działanie

Lek immunosupresyjny. Cyklosporyna (zwana także cyklosporyną A) jest cyklicznym polipeptydem złożonym z 11 aminokwasów, o silnym działaniu immunosupresyjnym. Hamuje rozwój odczynów zależnych od odporności komórkowej, w tym reakcji na alloprzeszczep, opóźnionej nadwrażliwości skórnej, doświadczalnego alergicznego zapalenia mózgu i rdzenia, zapalenia stawów wywołanego przez adiuwant Freund'a, reakcji przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD), a także wytwarzanie przeciwciał zależnych od limfocytów T. Na poziomie komórkowym hamuje wytwarzanie i uwalnianie limfokin, w tym interleukiny 2 (czynnika wzrostu limfocytów T, TCGF). Wydaje się, że cyklosporyna blokuje limfocyty w stanie spoczynku w fazie G0 lub G1 cyklu komórkowego i hamuje stymulowane przez antygen uwalnianie limfokin przez pobudzone limfocyty T. Cyklosporyna działa swoiście i odwracalnie na limfocyty. W odróżnieniu od leków cytostatycznych nie tłumi czynności krwiotwórczej, i nie wpływa na czynność fagocytów. Po doustnym podaniu Cmax cyklosporyny we krwi są osiągane w ciągu 1-2 h. Biodostępność całkowita wynosi 20-50%. Cyklosporyna przenika głównie do przestrzeni pozanaczyniowej. W osoczu ok. 90% cyklosporyny jest związane z białkami, głównie z lipoproteinami. Cyklosporyna jest w znacznym stopniu metabolizowana do ok. 15 metabolitów. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie za pośrednictwem CYP3A4. Eliminacja następuje głównie z żółcią, a jedynie 6% dawki podanej doustnie wydalane jest w moczu; tylko 0,1% wydalane jest w moczu w postaci niezmienionej. T0,5 w fazie eliminacji mieści się w zakresie od 6,3 h u zdrowych ochotników do 20,4 h u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Dawkowanie

Doustnie. Przeszczepianie. U pacjentów przygotowywanych do transplantacji należy monitorować stężenie cyklosporyny we krwi, aby uniknąć działań niepożądanych (jeśli stężenie we krwi jest zbyt duże) lub odrzucenia przeszczepu (jeśli stężenie we krwi jest zbyt małe). Do monitorowania stężenia cyklosporyny we krwi pełnej najlepiej stosować swoiste przeciwciało monoklonalne (określające stężenie leku w postaci niezmienionej). Można też zastosować metodę HPLC, za pomocą, której można również oznaczyć lek w postaci niezmienionej. Jeżeli pomiarów dokonuje się w osoczu lub surowicy, to należy postępować wg standardowych protokołów separacji surowicy/osocza (czas i temperatura). Aby zapewnić dawkowanie powodujące odpowiednią immunosupresję u biorców przeszczepów wątroby, w początkowym okresie monitorowania należy stosować swoiste przeciwciało monoklonalne albo wykonywać równoległe pomiary, stosując swoiste i nieswoiste przeciwciało monoklonalne. Należy pamiętać, że stężenie cyklosporyny we krwi, osoczu lub surowicy jest tylko jednym z wielu czynników wpływających na stan kliniczny pacjenta. Dlatego wyniki powinny służyć tylko jako wskazówka do ustalania dawkowania w zależności od innych parametrów klinicznych i laboratoryjnych. Przeszczepianie narządów. Leczenie cyklosporyną należy rozpocząć w ciągu 12 h przed transplantacją, od dawki 10-15 mg/kg mc./dobę i stosować tą dawkę przez 1-2 tyg. po operacji. Następnie dawkę należy stopniowo zmniejszać, odpowiednio do stężenia cyklosporyny we krwi, aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej, wynoszącej ok. 2-6 mg/kg mc./dobę. Jeżeli cyklosporyna jest podawana jednocześnie z innymi lekami immunosupresyjnymi (np. z kortykosteroidami lub jako element terapii wielolekowej), stosuje się mniejsze dawki (np. początkowo 3-6 mg/kg mc./dobę). Przeszczepianie szpiku. W celu zapobiegania chorobie przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD), cyklosporyna jest często stosowana w krótkotrwałej terapii inicjującej w skojarzeniu z metotreksatem. Optymalna dawka leku powinna być ustalona indywidualnie. Zwykle terapię należy rozpocząć 1 lub 2 dni przed przeszczepieniem szpiku od dawki 2,5 do 5 mg/kg mc./dobę, podawanej dożylnie. Podawanie dożylne należy zastąpić podawaniem doustnym, kiedy tylko pacjent będzie je tolerował (zwykle w dawce 12,5 mg/kg mc./dobę). Leczenie doustne należy kontynuować przez przynajmniej 3-6 mies. Następnie należy stopniowo zmniejszać dawkę aż do odstawienia leku. Alternatywny sposób podawania cyklosporyny to dożylna monoterapia w dawce 5 mg/kg mc./dobę (od dnia 1. do dnia 3.), a następnie 3 mg/kg mc./dobę (od dnia 4. do dnia 14.) lub terapia skojarzona w dawce 3-5 mg/kg mc./dobę w połączeniu z kortykosteroidami. Także w tym wypadku podawanie dożylne cyklosporyny należy zastąpić podawaniem doustnym, tak szybko jak tylko będzie to możliwe, a następnie kontynuować przez dłuższy czas. Jeżeli cyklosporyna jest stosowana do inicjacji leczenia, zaleca się dawkę 12,5 do 15 mg/kg mc./dobę, zaczynając od dnia poprzedzającego transplantację. U niektórych pacjentów po przerwaniu podawania cyklosporyny może wystąpić choroba przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD). Zwykle ustępuje ona po ponownym podaniu cyklosporyny. W leczeniu łagodnej, przewlekłej GVHD należy stosować małe dawki cyklosporyny. Wskazania pozatransplantacyjne. U pacjentów leczonych we wskazaniach pozatransplantacyjnych monitorowanie stężenia leku we krwi ma charakter pomocniczy, ponieważ związek między stężeniem cyklosporyny we krwi a jej działaniem klinicznym nie jest dobrze udokumentowany. Należy monitorować odpowiedź kliniczną i toksyczność cyklosporyny u danego pacjenta. Zespół nerczycowy. W celu wywołania remisji zaleca się dawkę 5 mg/kg mc./dobę u dorosłych i 6 mg/kg mc./dobę u dzieci, jeżeli czynność nerek jest prawidłowa. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawka początkowa nie powinna być większa niż 2,5 mg/kg mc./dobę. Zalecane jest odpowiednie monitorowanie stężenia cyklosporyny przed podaniem kolejnej dawki leku w celu uniknięcia przedawkowania. W ogniskowym segmentalnym stwardnieniu kłębuszków nerkowych, korzystne działanie może wykazywać jednoczesne stosowanie cyklosporyny z kortykosteroidami. Jeżeli po 3 mies. leczenia zmian minimalnych i ogniskowego segmentalnego stwardnienia kłębuszków nerkowych lub po 6 mies. leczenia błoniastego zapalenia kłębuszków nerkowych nie obserwuje się poprawy, należy przerwać podawanie cyklosporyny. Dawki należy dostosowywać indywidualnie, w zależności od ich skuteczności (białkomocz) i bezpieczeństwa (ocenianego w pierwszym rzędzie na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy). Jednakże nie powinny one być większe niż 5 mg/kg mc./dobę u dorosłych i 6 mg/kg mc./dobę u dzieci. W leczeniu podtrzymującym dawkę należy powoli zmniejszać do najmniejszej dawki skutecznej. Reumatoidalne zapalenie stawów. Przez pierwsze 6 tyg. leczenia zaleca się dawkę 2,5 mg/kg mc./dobę. Dawka może być zmniejszona w zależności od tolerancji. Jeżeli efekt jest niewystarczający, dawkę można stopniowo zwiększać. Zwykle nie należy przekraczać 4 mg/kg mc./dobę. W indywidualnych przypadkach dawkę można zwiększyć do 5 mg/kg mc./dobę. W leczeniu podtrzymującym dawkę należy dobrać indywidualnie, w celu ustalenia najniższej dawki skutecznej. Cyklosporynę można podawać jednocześnie z małymi dawkami kortykosteroidów i (lub) niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Łuszczyca. Z powodu różnic w przebiegu tej choroby, dawka musi być dobrana indywidualnie. W celu wywołania remisji zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg/kg mc./dobę. Jeżeli po miesiącu nie ma poprawy, dawkę można stopniowo zwiększać, nie przekraczając 5 mg/kg mc./dobę. Leczenie należy przerwać, jeżeli stosując dawkę 5 mg/kg mc./dobę u pacjentów ze zmianami łuszczycowymi, nie można osiągnąć w ciągu 6 tyg. wystarczającej odpowiedzi lub jeżeli dawka skuteczna u danego pacjenta nie może być uważana za dawkę bezpieczną. Początkowa dawka 5 mg/kg mc./dobę jest wskazana u pacjentów, których stan wymaga szybkiej poprawy. Po osiągnięciu zadowalającej poprawy można przerwać podawanie cyklosporyny, a w przypadku nawrotu choroby można ponownie zastosować lek w uprzednio skutecznej dawce. U niektórych pacjentów może być konieczne kontynuowanie leczenia podtrzymującego. W leczeniu podtrzymującym dawkę należy dobrać indywidualnie, aby ustalić najmniejszą dawkę skuteczną. Nie powinna ona być większa niż 5 mg/kg mc./dobę. Atopowe zapalenie skóry. Z powodu różnic w przebiegu tej choroby, dawka musi być dobrana indywidualnie. Zalecana dawka wynosi 2,5 do 5 mg/kg mc./dobę przez maksymalnie 8 tyg. Jeżeli dawka początkowa 2,5 mg/kg mc./dobę nie pozwala osiągnąć zadowalającej poprawy w ciągu 2 tyg. leczenia, można ją zwiększyć do maksymalnie 5 mg/kg mc./dobę. W bardzo ciężkich przypadkach uzyskanie zadowalającej kontroli choroby można osiągnąć po podaniu dawki początkowej 5 mg/kg mc./dobę. Po uzyskaniu zadowalającej poprawy, dawkę należy stopniowo zmniejszać, a następnie przerwać podawanie leku. Szczególne grupy pacjentów. Niewydolność nerek. Nie przeprowadzono specyficznych badań farmakokinetycznych dotyczących stosowania cyklosporyny po przeszczepie nerek u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Należy zwrócić szczególną uwagę, jeśli dochodzi do nagłego zwiększenia stężenia kreatyniny w surowicy (nawet, jeśli to stężenie pozostaje w zakresie wartości prawidłowych) po rozpoczęciu podawania cyklosporyny. Nagłe zwiększenie stężenia kreatyniny lub zmniejszenie klirensu kreatyniny mogą być objawem ostrego odrzucenia przeszczepu, szczególnie po przeszczepie nerek. Rozpoczęcie podawania cyklosporyny u pacjentów z już istniejącą zaburzoną czynnością nerek, a następnie dostosowanie dawki, wymaga wnikliwej oceny stosunku korzyści do ryzyka oraz uwzględnienia stanu klinicznego pacjenta i stężeń cyklosporyny we krwi. U pacjentów z zespołem nerczycowym oraz umiarkowaną niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny u dorosłych Zaburzenia czynności wątroby. Zaburzenia czynności wątroby mogą w niektórych wypadkach znacząco modyfikować farmakokinetykę cyklosporyny. Należy w takich wypadkach monitorować stężenie cyklosporyny we krwi i dostosowywać dawkę leku do uzyskiwanych stężeń. W łuszczycy, jeśli wystąpi 2-krotne zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych i (lub) bilirubiny w stosunku do wartości wyjściowych, należy zaprzestać podawania cyklosporyny. W zespole nerczycowym u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, dawka początkowa cyklosporyny powinna być zmniejszona o 25-50%. Podeszły wiek. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania, jeśli nie występują czynniki związane z wiekiem, jak np. zaburzenia czynności nerek. Dzieci. Dzieci w wieku >1 roku otrzymywały cyklosporynę w zwykle stosowanych dawkach bez szczególnych problemów. W kilku badaniach dzieci wymagały zastosowania większych dawek cyklosporyny na kg mc. niż dorośli i dawki te były tolerowane, chociaż w dawkach przekraczających maksymalną dawkę zalecaną dzieci wydają się być bardziej podatne na retencję płynów, drgawki i zwiększenie ciśnienia tętniczego. Jeśli wystąpią wymienione objawy, redukcja dawki powoduje ich ustąpienie. Sposób podania. Dobową dawkę preparatu należy zawsze podawać w 2 dawkach podzielonych. Lek należy przyjmować zawsze o tej samej porze, a odstępy pomiędzy dawkami powinny być w przybliżeniu równe. Zaleca się przyjmowanie leku rano i wieczorem. Cyklosporyna może być przyjmowana z posiłkiem lub bez posiłku. Kapsułki należy popijać płynem i połykać w całości. Ze względu na możliwe różnice w biodostępności, nie należy zamieniać jednego preparatu, zawierającego cyklosporynę w postaci doustnej na inny, bez odpowiedniej kontroli stężenia leku we krwi, stężenia kreatyniny w surowicy oraz ciśnienia tętniczego. Zamiana powinna nastąpić na taką samą dawkę dobową cyklosporyny, jaka stosowana była poprzednio (przeliczenie dawki 1:1). Zaleca się oznaczenie stężenia cyklosporyny we krwi, stężenia kreatyniny w surowicy oraz ciśnienia tętniczego po 4-7 dniach leczenia. Jeśli to konieczne, należy odpowiednio dostosować dawkę cyklosporyny. Dodatkowe analizy mogą być niezbędne w czasie 2 pierwszych mies. od dokonania zamiany preparatu (np. w 2, 4 i 8 tygodniu) w celu dokonania ewentualnej korekty dawkowania.

Wskazania

Jednocześnie z innymi lekami immunosupresyjnymi w celu zapobiegania ostremu lub przewlekłemu odrzuceniu przeszczepu po allogenicznej transplantacji nerek, wątroby, serca, serca z płucami, płuc lub trzustki. Leczenie odrzucenia przeszczepu u pacjentów uprzednio otrzymujących inne leki immunosupresyjne. Zapobieganie i leczenie choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD) w następstwie allogenicznego przeszczepu szpiku. Leczenie ciężkiej łuszczycy, szczególnie typu płytkowego, u pacjentów, u których konwencjonalne metody leczenia układowego są niewystarczająco skuteczne. Leczenie ciężkiego atopowego zapalenia skóry u pacjentów, u których konwencjonalne metody leczenia są nieskuteczne lub niewskazane. Leczenie steroidozależnego i steroidoopornego zespołu nerczycowego u dorosłych i dzieci wywołanego przez choroby kłębuszków nerkowych, takie jak: nefropatia ze zmianami minimalnymi, ogniskowe i segmentowe stwardnienie kłębuszków lub błoniaste zapalenie kłębuszków nerkowych, u pacjentów, u których glikokortykosteroidy i leki alkilujące są niewystarczająco skuteczne lub związane ze zbyt dużym ryzykiem. Lek może być stosowany do wywołania remisji i jej utrzymania; może też być stosowany do podtrzymania remisji wywołanej przez kortykosteroidy, co pozwala zmniejszyć ich dawkę. Leczenie ciężkiego, czynnego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych, u których konwencjonalne metody leczenia, obejmujące przynajmniej jeden lek modyfikujący przebieg choroby (DMARD), na przykład niskie dawki metotreksatu, okazały się niewystarczające.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cyklosporynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Zaburzenia czynności nerek, z wyjątkiem pacjentów z zespołem nerczycowym i łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek. Nie stosować w łuszczycowym i atopowym zapaleniu skóry u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niewyrównanym nadciśnieniem tętniczym, zakażeniami opornymi na leczenie lub nowotworem złośliwym o lokalizacji poza obrębem skóry. Nie stosować w reumatoidalnym zapaleniu stawów u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niewyrównanym nadciśnieniem tętniczym, zakażeniami opornymi na leczenie lub nowotworem złośliwym o jakiejkolwiek lokalizacji. Nie stosować w reumatoidalnym zapaleniu stawów u dzieci i młodzieży (ograniczone doświadczenia w tej populacji). Nie stosować u pacjentów z zespołem nerczycowym i niewyrównanym nadciśnieniem tętniczym, zakażeniami opornymi na leczenie lub nowotworem złośliwym o jakiejkolwiek lokalizacji. Nie stosować u pacjentów z łuszczycą, którzy są leczeni jednocześnie fotochemioterapią (PUVA), promieniowaniem UVB, radioterapią, pochodnymi smoły węglowej (dziegciu) lub innymi lekami immunosupresyjnymi. Podczas leczenia cyklosporyną przeciwwskazane jest stosowanie leków zawierających takrolimus, preparatów zawierających wyciąg z dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum).

Środki ostrożności

Lek może być przepisywany tylko przez lekarzy mających doświadczenie w leczeniu immunosupresyjnym, którzy mogą zapewnić właściwą obserwację podczas leczenia, w tym regularne pełne badanie lekarskie, pomiar ciśnienia tętniczego krwi i kontrolę laboratoryjnych parametrów, na podstawie których określa się bezpieczeństwo stosowania cyklosporyny. Pacjenci po transplantacji powinni być w okresie leczenia cyklosporyną prowadzeni przez ośrodki mające możliwość wykonania odpowiednich badań laboratoryjnych oraz zapewnienia odpowiedniej interwencji medycznej. Lekarz odpowiedzialny za leczenie podtrzymujące powinien otrzymać pełną informację potrzebną do obserwacji pooperacyjnej. Cyklosporyna zwiększa ryzyko rozwoju chłoniaków i innych nowotworów złośliwych, szczególnie nowotworów skóry. Wydaje się, że zwiększenie ryzyka jest związane ze stopniem i czasem trwania immunosupresji, a nie z zastosowaniem konkretnego leku. Dlatego zaleca się ostrożność w czasie stosowania wielolekowych schematów leczenia immunosupresyjnego (w tym cyklosporyny). Mogą one prowadzić do rozwoju chorób limfoproliferacyjnych i nowotworów narządów miąższowych. W niektórych przypadkach zakończyły się one zgonem. Ze względu na ryzyko wystąpienia nowotworów złośliwych skóry, pacjenci leczeni cyklosporyną, w szczególności pacjenci z łuszczycą lub atopowym zapaleniem skóry, powinni być poinformowani o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne bez stosowania filtrów ochronnych oraz na promieniowanie UVB lub fotochemioterapię PUVA. Należy zachować szczególną ostrożność stosując cyklosporynę u pacjentów z nieleczonymi ostrymi zakażeniami. Cyklosporyna zwiększa ryzyko rozwoju różnych zakażeń bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych i wirusowych. Często są one wywoływane przez drobnoustroje oportunistyczne. U pacjentów przyjmujących cyklosporynę obserwowano uaktywnione zakażenia utajonymi wirusami Polyoma, które mogą prowadzić do związanej z nimi nefropatii (PVAN), szczególnie nefropatii związanej z zakażeniem wirusem BK (BKVN), czy związanej z zakażeniem wirusem JC postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). Zdarzenia te są często związane z dużym całkowitym obciążeniem immunosupresyjnym i powinny być uwzględniane w diagnostyce różnicowej u pacjentów leczonych lekami immunosupresyjnymi z pogarszającą się czynnością nerek czy objawami neurologicznymi. Takie zakażenia mogą być ciężkie i (lub) prowadzić do zgonu pacjenta. Należy zastosować skuteczne metody zapobiegawcze i lecznicze, szczególnie u pacjentów, u których stosuje się długotrwale wielolekową immunosupresję. Ze względu na ryzyko toksycznego działania na wątrobę należy dokładnie monitorować parametry określające czynność wątroby. Ze względu na ryzyko toksycznego działania na nerki, a także zmian strukturalnych w nerkach przy długotrwałym stosowaniu, konieczne jest częste kontrolowanie czynności nerek, zgodnie z lokalnymi wytycznymi obowiązującymi dla danego wskazania. U pacjentów w podeszłym wieku czynność nerek powinna być kontrolowana ze szczególną uwagą. U niektórych pacjentów po przeszczepieniu nerek, u których występuje bardzo duże stężenie cyklosporyny we krwi z jednoczesnym postępującym pogorszeniem parametrów czynności nerek, nieustępującym w miarę zmniejszania dawki leku, należy przeprowadzić bardziej szczegółową diagnostykę, np. wykonanie biopsji nerek. Nieprawidłowe wartości parametrów czynności nerek i (lub) wątroby mogą powodować konieczność zmniejszenia dawki cyklosporyny. Gdy lek jest stosowany u pacjentów po przeszczepieniu, ważnym parametrem bezpieczeństwa jest rutynowe monitorowanie minimalnego stężenia cyklosporyny we krwi. U pacjentów leczonych we wskazaniach pozatransplantacyjnych zaleca się okazjonalne monitorowanie stężenia cyklosporyny we krwi, np. wtedy, gdy lek jest podawany jednocześnie z substancjami mogącymi wpływać na farmakokinetykę cyklosporyny lub w przypadku nietypowej odpowiedzi klinicznej (np. braku skuteczności lub zwiększonej nietolerancji leku jak w przypadku zaburzeń czynności nerek). Należy pamiętać, że stężenie cyklosporyny we krwi, osoczu lub surowicy jest tylko jednym z wielu czynników wpływających na stan kliniczny pacjenta, dlatego wyniki powinny służyć tylko jako wskazówka do ustalania dawkowania w zależności od innych parametrów klinicznych i laboratoryjnych. Pacjenci z objawami zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego powinni być zbadani i w przypadku rozpoznania łagodnego nadciśnienia śródczaszkowego cyklosporynę należy odstawić, ze względu na ryzyko trwałej utraty wzroku. W czasie leczenia pacjentów ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi należy zachować ostrożność. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii (szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek) należy zachować ostrożność podając cyklosporynę z lekami oszczędzającymi potas (np. lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, lekami z grupy inhibitorów ACE, lekami z grupy antagonistów receptora angiotensyny II) lub lekami zawierającymi potas oraz u pacjentów stosujących dietę o dużej zawartości potasu - w takich przypadkach zaleca się kontrolę stężenia potasu. Ze względu na ryzyko hipomagnezemii, w okresie okołotransplantacyjnym zaleca się badanie stężenia magnezu w surowicy, szczególnie w przypadku wystąpienia przedmiotowych i podmiotowych objawów neurologicznych - jeśli będzie to konieczne, należy zastosować suplementację magnezu. W czasie leczenia należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze krwi. Należy zakończyć podawanie cyklosporyny, jeśli zastosowane leczenie hipotensyjne nie doprowadzi do normalizacji ciśnienia tętniczego. Przed leczeniem oraz po zakończeniu pierwszego miesiąca leczenia wskazane jest oznaczenie stężenia lipidów. W razie stwierdzenia zwiększenia stężenia lipidów należy rozważyć ograniczenie spożycia tłuszczów i jeżeli to wskazane, zmniejszenie dawki cyklosporyny. Należy regularnie przeprowadzać kontrolę dentystyczną, np. co 3 mies., aby zapobiec lub zmniejszyć ryzyko wystąpienia przerostu dziąseł. Należy poinstruować pacjenta w zakresie prawidłowej techniki mycia zębów, niezbędnej do zachowania właściwej higieny jamy ustnej. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych leków, które mogą powodować przerost dziąseł (np. nifedypina). Leczenie cyklosporyną powoduje, że szczepienia ochronne mogą być mniej skuteczne. Podczas leczenia cyklosporyną nie należy podawać pacjentom żywych szczepionek atenuowanych. Stosując szczepionki inaktywowane lub toksoidowe należy zawsze monitorować odpowiedź immunologiczną organizmu poprzez oznaczanie miana przeciwciał. Należy zachować ostrożność podając cyklosporynę jednocześnie z lekami mogącymi powodować znaczne zwiększenie lub zmniejszenie stężenia cyklosporyny w osoczu poprzez zahamowanie lub indukcję CYP3A4 i (lub) glikoproteiny P. Należy monitorować pacjentów w celu wykrycia nefrotoksyczności podczas rozpoczynania leczenia cyklosporyną razem z substancjami czynnymi zwiększającymi stężenie cyklosporyny lub z substancjami wykazującymi synergiczne działanie nefrotoksyczne. Cyklosporyna jest inhibitorem CYP3A4 oraz transportera wielolekowego - glikoproteiny P; może zwiększać osoczowe stężenia innych podawanych jednocześnie leków będących substratami tego enzymu i (lub) transportera. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania cyklosporyny z takimi lekami. Nie należy stosować cyklosporyny jednocześnie z innymi inhibitorami kalcyneuryny, ponieważ takie połączenie może nasilać działania niepożądane, nie wpływając na zwiększenie skuteczności. Dodatkowe środki ostrożności w zespole nerczycowym. Zaleca się częstą kontrolę czynności nerek; jeżeli w więcej niż jednym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest większe o ponad 30% w porównaniu do stężenia początkowego, należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny o 25-50%. Pacjenci z nieprawidłową wyjściową czynnością nerek powinni otrzymywać początkowo dawkę 2,5 g/kg mc. na dobę i muszą być bardzo starannie obserwowani. Ze względu na zmiany czynności nerek wywołane przez zespół nerczycowy, u niektórych pacjentów mogą wystąpić trudności w wykryciu zaburzeń czynności nerek wywołanych przez lek. Wyjaśnia to występowanie rzadkich przypadków zmian strukturalnych nerek, związanych z leczeniem preparatem, bez zwiększenia stężenia kreatyniny w surowicy. Wskazane jest wykonanie biopsji nerek u pacjentów otrzymujących cyklosporynę przez ponad rok, aby ocenić postęp choroby nerek i rozległość ewentualnych zmian morfologicznych, które mogą wystąpić w związku z podawaniem cyklosporyny. U pacjentów z zespołem nerczycowym leczonych lekami immunosupresyjnymi (w tym cyklosporyną), opisywano niekiedy występowanie nowotworów złośliwych (w tym ziarnicy złośliwej). Dane z długotrwałej obserwacji pacjentów z zespołem nerczycowym leczonych cyklosporyną są ograniczone, jednak w badaniach klinicznych podawano lek przez okres 1-2 lat. Można rozważyć długotrwałe podawanie cyklosporyny, jeśli nastąpi znaczące zmniejszenie białkomoczu, klirens kreatyniny będzie utrzymywał się na stałym poziomie oraz zostaną podjęte odpowiednie środki ostrożności. Dodatkowe środki ostrożności w reumatoidalnym zapaleniu stawów. Przed rozpoczęciem leczenia należy wiarygodnie oznaczyć początkowe stężenie kreatyniny w surowicy wykonując co najmniej 2 oznaczenia. Następnie stężenie kreatyniny należy oznaczać co tydzień przez miesiąc. Po tym okresie stężenie kreatyniny w surowicy należy oznaczać co 2 tyg. podczas pierwszych 3 mies. leczenia, a później raz w mies. Oznaczanie stężenia kreatyniny należy wykonywać częściej w przypadku zwiększenia dawki cyklosporyny, rozpoczęcia jednoczesnego leczenia niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym lub zwiększenia jego dawki. Jeżeli w więcej niż jednym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwiększone o więcej niż 30% w porównaniu do stężenia początkowego, należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny. Jeżeli stężenie kreatyniny w surowicy zwiększy się o więcej niż 50%, konieczne jest zmniejszenie dawki cyklosporyny 50%. Zalecenie to obowiązuje nawet wtedy, gdy stężenie kreatyniny pozostaje w zakresie wartości prawidłowych. Jeżeli mimo zmniejszenia dawki cyklosporyny stężenie kreatyniny nie zmniejszy się w ciągu 1 mies., należy przerwać leczenie. Dodatkowo należy przeprowadzać uzupełniające badania kontrolne w następujących przedziałach czasowych: morfologia krwi (ocena liczby erytrocytów, leukocytów, płytek krwi) - przed rozpoczęciem leczenia, a następnie co 4 tyg.; enzymy wątrobowe - przed rozpoczęciem leczenia, a następnie co 4 tyg.; badanie ogólne moczu - przed rozpoczęciem leczenia, a następnie co 4 tyg.; kontrola ciśnienia tętniczego - przed rozpoczęciem leczenia, następnie co 2 tyg. przez 3 mies., następnie co 4 tyg.; stężenie potasu i lipidogram - przed rozpoczęciem leczenia, a następnie co 4 tyg. Należy pamiętać o zwiększonym ryzyku chorób limfoproliferacyjnych. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania leku w połączeniu z metotreksatem z uwagi na synergiczne toksyczne działanie na nerki. Jeśli nie uzyska się widocznej poprawy stanu pacjenta po 3 mies. leczenia cyklosporyną, leczenie należy przerwać. Dodatkowe środki ostrożności w łuszczycy. Przed rozpoczęciem leczenia należy wiarygodnie oznaczyć początkowe stężenie kreatyniny w surowicy wykonując co najmniej 2 oznaczenia. Stężenie kreatyniny w surowicy należy oznaczać co 2 tyg. podczas pierwszych 3 mies. leczenia, a później raz w mies. Jeżeli w więcej niż jednym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwiększone o więcej niż 30% w porównaniu do stężenia początkowego, należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny o 25-50%. Jeżeli stężenie kreatyniny w surowicy zwiększy się o więcej niż 50%, konieczne jest zmniejszenie dawki cyklosporyny 50%. Zalecenie to obowiązuje nawet wtedy, gdy stężenie kreatyniny pozostaje w zakresie wartości prawidłowych. Jeżeli mimo zmniejszenia dawki cyklosporyny stężenie kreatyniny nie zmniejszy się w ciągu 1 mies., należy przerwać leczenie. Pacjenci w podeszłym wieku powinni być leczeni cyklosporyną tylko w przypadku łuszczycy powodującej znaczne wyniszczenie, przy czym należy szczególnie uważnie kontrolować czynność nerek. Doświadczenie w stosowaniu leku u dzieci z łuszczycą jest ograniczone. Zwykle cyklosporyna jest stosowana przez 12 tyg. Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania cyklosporyny dłużej niż 24 tyg. Ze względu na ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych (szczególnie skóry), przed leczeniem cyklosporyną należy wykonać biopsję zmian skórnych nietypowych dla łuszczycy, lecz podejrzewanych, że są zmianami nowotworowymi lub stanami przedrakowymi. Pacjenci ze złośliwymi nowotworami skóry lub stanami przedrakowymi skóry powinni być leczeni cyklosporyną tylko po odpowiednim leczeniu tych zmian i jeżeli nie istnieje inna możliwość skutecznego leczenia łuszczycy. U kilku pacjentów z łuszczycą leczonych preparatem rozwinęły się choroby limfoproliferacyjne, które reagowały na szybkie przerwanie leczenia. Pacjenci stosujący lek nie powinni być jednocześnie poddawani działaniu promieniowania UVB lub fotochemioterapii (PUVA). Należy także unikać ekspozycji niechronionej skóry na promieniowanie słoneczne. Dodatkowe środki ostrożności w atopowym zapaleniu skóry (AZS). Przed rozpoczęciem leczenia należy wiarygodnie oznaczyć początkowe stężenie kreatyniny w surowicy wykonując co najmniej 2 oznaczenia. Stężenie kreatyniny w surowicy należy oznaczać co 2 tyg. podczas pierwszych 3 mies. leczenia, a później raz w mies. Jeżeli w więcej niż jednym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwiększone o więcej niż 30% w porównaniu do stężenia początkowego należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny o 25-50%. Zalecenie to obowiązuje nawet wtedy, gdy stężenie kreatyniny pozostaje w zakresie wartości prawidłowych. Jeżeli mimo zmniejszenia dawki cyklosporyny stężenie kreatyniny nie zmniejszy się w ciągu 1 mies., należy przerwać leczenie. Pacjenci w podeszłym wieku powinni być leczeni cyklosporyną tylko w przypadku AZS powodującego znaczne wyniszczenie, przy czym należy szczególnie uważnie kontrolować czynność nerek. Doświadczenie w stosowaniu leku u dzieci w atopowym zapaleniu skóry jest ograniczone - nie zaleca się stosowania. Łagodne, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych jest zwykle związane z nagłym rzutem atopowego zapalenia skóry i zanika spontanicznie albo na skutek ogólnej poprawy stanu pacjenta. Powiększenie węzłów chłonnych, które występuje w trakcie leczenia cyklosporyną, powinno być stale kontrolowane. Jeżeli powiększenie węzłów chłonnych utrzymuje się mimo poprawy stanu pacjenta, należy wykonać biopsję w celu wykluczenia obecności chłoniaka. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć obecność aktywnego zakażenia wirusem opryszczki. Jeżeli wystąpi ono w czasie leczenia, nie ma konieczności odstawienia leku, chyba że infekcja jest ciężka. Zakażenia skóry gronkowcem złocistym (Staphylococcus aureus) nie są bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania leku, ale powinny być kontrolowane za pomocą odpowiednich leków przeciwbakteryjnych. Należy unikać doustnego podawania erytromycyny, ponieważ może ona zwiększać stężenie cyklosporyny we krwi. Jeżeli nie istnieje możliwość alternatywnego leczenia, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia cyklosporyny we krwi, czynności nerek i działań niepożądanych spowodowanych stosowaniem cyklosporyny. Pacjenci stosujący lek nie powinni być jednocześnie poddawani działaniu promieniowania UVB lub fotochemioterapii (PUVA). Należy także unikać ekspozycji niechronionej skóry na promieniowanie słoneczne. Stosowanie u dzieci i młodzieży we wskazaniach pozatransplantacyjnych. Nie ma wystarczającego doświadczenia ze stosowaniem leku, z wyjątkiem leczenia zespołu nerczycowego. Nie można zalecać stosowania leku u dzieci w wieku <16 lat we wskazaniach pozatransplantacyjnych, z wyjątkiem zespołu nerczycowego. Preparat zawiera hydroksystearynian makrogologlicerolu, który może wywołać zaburzenia żołądkowe i biegunkę. Preparat zawiera 12,7% obj. etanolu., czyli ok 525 mg na dawkę, co jest równoważne 13 ml piwa lub 6 ml wina. Lek może być szkodliwy dla osób z chorobą alkoholową. Należy rozważyć wpływ alkoholu na zdrowie kobiet w ciąży, matek karmiących, dzieci oraz pacjentów z grup wysokiego ryzyka, takich jak osoby z chorobą wątroby lub padaczką.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zaburzenia czynności nerek, jadłowstręt, hiperlipidemia, hipercholesterolemia, drżenie, ból głowy (w tym migrena), nadciśnienie tętnicze. Często: hiperurykemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia, parestezje, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, przerost dziąseł, zaburzenia czynności wątroby, nadmierne owłosienie, kurcze mięśni, ból mięśni, uczucie zmęczenia. Niezbyt często: niedokrwistość, trombocytopenia, nowotwory złośliwe lub choroby limfoproliferacyjne, objawy encefalopatii (drgawki, splątanie, dezorientacja, zmniejszona reaktywność, pobudzenie, bezsenność, zaburzenia widzenia, ślepota korowa, śpiączka, niedowład, ataksja móżdżkowa), wysypka alergiczna, obrzęki, zwiększenie masy ciała. Rzadko: mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, zespół hemolityczno-mocznicowy, hiperglikemia, polineuropatia ruchowa, zapalenie trzustki, osłabienie mięśni, miopatia, zaburzenia miesiączkowania, ginekomastia. Bardzo rzadko: obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, z możliwym upośledzeniem widzenia w następstwie łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. U pacjentów po zabiegach transplantacji, w wyniku zastosowania większej dawki początkowej i długotrwałego leczenia podtrzymującego, działania niepożądane są częstsze i zwykle cięższe niż u pacjentów leczonych cyklosporyną z powodu innych wskazań. Informowano o występowaniu reakcji rzekomoanafilaktycznych po podaniu dożylnym preparatów cyklosporyny zawierających polietoksyowany olej rzepakowy. U pacjentów poddawanych leczeniu immunosupresyjnemu, w tym cyklosporyną lub schematami leczenia zawierającymi cyklosporynę, nasila się ryzyko zakażeń (wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych i zarażeń pasożytniczych); mogą wystąpić zarówno zakażenia uogólnione, jak i zlokalizowane; mogą także nasilić się istniejące wcześniej zakażenia lub ulec wznowie zakażenia wirusem Polyoma, prowadzące do związanej z tym nefropatii (PVAN) lub postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML) wywołanej przez wirus JCV; informowano o ciężkich i (lub) zakończonych śmiercią przypadkach. U pacjentów poddawanych leczeniu immunosupresyjnemu, w tym cyklosporyną lub schematami leczenia zawierającymi cyklosporynę nasila się ryzyko występowania chłoniaków lub zaburzeń limfoproliferacyjnych oraz innych nowotworów złośliwych, zwłaszcza skóry; niektóre nowotwory mogą być śmiertelne.

Ciąża i laktacja

Ograniczone dane dotyczące podawania cyklosporyny kobietom ciężarnym nie wykazują działania teratogennego, wskazują natomiast, że cyklosporyna zwiększa ryzyko powikłań specyficznych dla ciąży, tj. stanu przedrzucawkowego i przedwczesnego porodu noworodka z niską masą urodzeniową. Cyklosporyna może być stosowana w ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Lek przenika do mleka kobiecego - nie stosować w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Ze względu na zawartość etanolu w preparacie, lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Różne związki mogą zwiększać lub zmniejszać stężenie cyklosporyny w osoczu lub krwi pełnej, zwykle poprzez zahamowanie lub indukcję enzymów biorących udział w metabolizmie cyklosporyny, zwłaszcza CYP3A4. Cyklosporyna jest również inhibitorem CYP3A4 oraz białka transportującego - glikoproteiny P i może zwiększać osoczowe stężenia innych podawanych jednocześnie leków będących substratami tego enzymu i (lub) transportera. U pacjentów leczonych ze wskazań transplantacyjnych należy często oznaczać stężenie cyklosporyny i w razie konieczności dostosować dawkowanie cyklosporyny, zwłaszcza w chwili wprowadzania lub odstawiania jednocześnie stosowanego leku. U pacjentów leczonych ze wskazań pozatransplantacyjnych związek pomiędzy stężeniem we krwi a rezultatem działania klinicznego nie został tak dobrze ustalony - w przypadku jednoczesnego stosowania leków, o których wiadomo, że zwiększają stężenie cyklosporyny częsta ocena czynności nerek i uważne monitorowanie pacjenta w kierunku działań niepożądanych związanych z leczeniem cyklosporyną mogą być bardziej odpowiednie niż pomiary stężenia cyklosporyny we krwi. Należy spodziewać się, że induktory CYP3A4 i (lub) glikoproteiny P będą zmniejszać stężenia cyklosporyny. Przykładami leków, które zmniejszają stężenie cyklosporyny są: barbiturany, karbamazepina, okskarbazepina, fenytoina, fenobarbita, prymidon, gryzeofulwina, metamizol, nafcylina, sulfadymidyna i trymetoprym podawane dożylnie, ryfampicyna, oktreotyd, probukol, sulfadiazyna, orlistat, troglitazon, ziele dziurawca (Hypericum perforatum), tyklopidyna, sulfinpirazon, terbinafina, bosentan. Podczas leczenia nie należy spożywać leków i ziół zawierających ziele dziurawca zwyczajnego. Inhibitory CYP3A4 i (lub) glikoproteiny P mogą spowodować zwiększenie stężenia cyklosporyny. Przykładami leków, które zwiększają stężenie cyklosporyny są: antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, azytromycyna, klarytromycyna, jozamycyna, roksytromycyna i prystynamycyna), azole przeciwwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, worykonazol), antagoniści wapnia (diltiazem, nikardypina, werapamil), metoklopramid, doustne środki antykoncepcyjne, propafenon, danazol, metyloprednizolon (duże dawki), allopurynol, antagoniści receptora histaminowego H2 (cymetydyna, ranitydyna), chlorochina, amiodaron, kwas chlorowy i jego pochodne, bromokryptyna, inhibitory proteaz, doksycyklina. imatynib, kolchicyna, nefazodon. Sok grejpfrutowy zwiększa biodostępność cyklosporyny; występują osobnicze niemożliwe do przewidzenia różnice dotyczące wpływu soku grejpfrutowego na stężenie cyklosporyny we krwi - nie należy pić soku grejpfrutowego w czasie leczenia cyklosporyną. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania cyklosporyny z innymi lekami mającymi działanie nefrotoksyczne, takimi jak: aminoglikozydy (w tym gentamycyna i tobramycyna), amfoterycyna B, cyprofloksacyna, wankomycyna, trimetoprym (+sulfametoksazol), niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym diklofenak, naproksen, sulindak), melfalan, antagoniści receptora H2 (cymetydyna, ranitydyna), metotreksat, ewerolimus, syrolimus - kontrolować czynność nerek (klirens kreatyniny) i jeśli dojdzie do istotnego zaburzenia czynności nerek, dawkę leku podawanego jednocześnie z cyklosporyną należy zmniejszyć lub rozważyć zastosowanie innego leczenia. Nie stosować z takrolimusem z powodu nasilenia nefrotoksyczności. Zachować szczególną ostrożność podczas stosowania z metotreksatem. Podczas leczenia cyklosporyną nie należy podawać chorym żywych szczepionek atenuowanych; należy monitorować odpowiedź immunologiczną po podaniu szczepionek inaktywowanych lub toksoidowych, gdyż ich skuteczność może być obniżona. Jednoczesne podawanie nifedypiny i cyklosporyny może powodować nasilenie przerostu dziąseł w porównaniu z przerostem obserwowanym po podaniu samej cyklosporyny - należy unikać jednoczesnego podawania nifedypiny u pacjentów, u których występuje przerost dziąseł. Obserwowano zwiększenie stężenia zarówno cyklosporyny, jak i lerkadypiny, jeżeli leki stosowano jednocześnie - zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania cyklosporyny i lerkanidypiny. Stosowanie cyklosporyny z kortykosteroidami: metyloprednizolonem, prednizonem i prednizolonem (zwłaszcza w dużych dawkach) może powodować obniżenie progu drgawkowego. Podawanie z diklofenakiem powoduje istotne zwiększenie biodostępności diklofenaku (spowodowane zmniejszeniem efektu pierwszego przejścia), co może prowadzić do odwracalnego zaburzenia czynności nerek - dawkę diklofenaku należy zmniejszyć; jeśli wraz z cyklosporyną podaje się niesteroidowe leki przeciwzapalne o słabo wyrażonym efekcie pierwszego przejścia (np. kwas acetylosalicylowy) nie należy spodziewać się zwiększenia ich biodostępności. U pacjentów leczonych NLPZ i cyklosporyną zaleca się regularne kontrolowanie czynności wątroby. Cyklosporyna może zmniejszać klirens: digoksyny (ryzyko zatrucia digoksyną), kolchicyny, etopozydu, prednizolonu oraz inhibitorów reduktazy HMG-CoA (satyn) - pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem działań niepożądanych tych leków; może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki tych leków lub ich odstawienia. Obserwowano przypadki miopatii i rabdomiolizy podczas jednoczesnego stosowania cyklosporyny z lowastatyną, symwastatyną, atorwastatyną, prawastatyną oraz rzadziej - z fluwastatyną - leczenie statynami należy okresowo przerwać lub zakończyć u pacjentów z objawami miopatii lub z czynnikami ryzyka ciężkiego uszkodzenia nerek, w tym niewydolności nerek będącej następstwem rabdomiolizy. Cyklosporyna znacząco zwiększa stężenie ewerolimusa i syrolimusa we krwi - zachować ostrożność. Może zwiększać stężenie we krwi aliskirenu - zachować ostrożność. Może zwiększać stężenie repaglinidu we krwi, nasilając ryzyko hipoglikemii. Informowano o pojedynczych przypadkach występowania u biorców przeszczepów istotnego lecz odwracalnego zaburzenia czynności nerek (z odpowiednim zwiększeniem stężenia kreatyniny) w następstwie jednoczesnego stosowania fibratów (np. bezafibratu, fenofibratu) - należy ściśle kontrolować czynność nerek; w przypadku znacznego zaburzenia czynności nerek należy odstawić lek stosowany w skojarzeniu. Należy zachować ostrożność (unikać) stosowania cyklosporyny jednocześnie z lekami zwiększającymi stężenie potasu we krwi (m.in. leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz stosowania diety o dużej zawartości potasu. Nie stosować cyklosporyny i terapii z wykorzystaniem promieniowania UVB lub fotochemioterapii (PUVA). Preparat zawiera etanol, który może wchodzić w interakcje z innymi lekami.

Cena

Cyclaid, cena 100% 268,47 zł

Preparat zawiera substancję Ciclosporin.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml emulsji zawiera 1 mg cyklosporyny. Preparat zawiera chlorek cetalkonium.

1 kaps. zawiera 25 mg, 50 mg lub 100 mg cyklosporyny. Kapsułki zawierają etanol oraz hydroksystearynian makrogologlicerolu.

1 kaps. zawiera 25 mg, 50 mg lub 100 mg cyklosporyny. 1 ml roztworu doustnego zawiera 100 mg cyklosporyny. Kapsułki zawierają etanol, uwodorniony systearynian makrogologlicerolu i sorbitol. Roztwór zawiera etanol i uwodorniony systearynian makrogologlicerolu.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 50 mg cyklosporyny.

1 kaps. zawiera 10 mg, 25 mg, 50 mg lub 100 mg cyklosporyny; 1 ml roztworu doustnego zawiera 100 mg cyklosporyny. Preparat (obie postaci) zawiera etanol, glikol propylenowy, hydroksystearynian makrogologlicerolu/uwodorniony olej rycynowy Polyoxyl 40.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera: 0,215 ml alkoholowo - wodnego wyciągu (1:11) odpowiadającego: 10 mg korzenia dzikiego indygo, 7,5 mg korzenia jeżówki purpurowej oraz 2 mg ziela żywotnika zachodniego. Preparat zawiera laktozę i sacharozę.

1 fiolka zawiera 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 kaps. zawiera 150 mg cerytynibu.

1 ml zawiesiny zawiera 40 mg octanu megestrolu w postaci zmikronizowanej. Preparat zawiera sacharozę.

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 6 mg paklitakselu; lek zawiera etanol (391 mg/ml) oraz polioksylenowany olej rycynowy, tj. rycynooleinian makrogologlicerolu (527 mg/ml).

1 fiolka proszku zawiera 38,5 µg blinatumomabu. Po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań końcowe stężenie blinatumomabu wynosi 12,5 µg/ml.

1 ml zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny. Lek zawiera sód (3,54 mg/ml).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie

Chłoniaki to nowotwory złośliwe wywodzące się z białych krwinek. Objawy chłoniaków bywają niespecyficzne: mogą nimi być np. uczucie zmęczenia, nocne poty czy ...

więcej

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) to rzadki rodzaj białaczki, który występuje u niemowląt i małych dzieci, z reguły u tych poniżej 2. roku ...

więcej

Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie

Ostra białaczka szpikowa (AML - acute myeloid leukemia) to nowotwór układu krwiotwórczego, który w większości przypadków dotyka dorosłych. Ryzyko jej rozwoju zwiększa ...

więcej

Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie

Białaczka u niemowląt to rzadko występująca, ale bardzo złośliwa choroba nowotworowa układu krwiotwórczego. Białaczka niemowlęca cechuje się znacznym zaawansowaniem choroby już w ...

więcej

Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie

Białaczka włochatokomórkowa (hairy cell leukemia - HCL) to rzadka odmiana przewlekłej białaczki limfocytowej. Nie ma leku powodującego wyleczenie z białaczki włochatokomórkowej, ale ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.