Cyclaid

1 kaps. zawiera 25 mg, 50 mg lub 100 mg cyklosporyny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cyclaid 50 szt., kaps. miękkie 268,47zł 2017-10-31

Działanie

Cyklosporyna (zwana także cyklosporyną A) jest cyklicznym polipeptydem złożonym z 11 aminokwasów, o silnym działaniu immunosupresyjnym. Z badań wynika, że cyklosporyna hamuje rozwój odczynów odporności komórkowej, w tym reakcji na alloprzeszczep, opóźnionej nadwrażliwości skórnej, doświadczalnego alergicznego zapalenia mózgu i rdzenia, zapalenia stawów wywołanego przez adiuwant Freund'a, reakcji przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD), a także hamuje wytwarzanie przeciwciał zależne od limfocytów T. Na poziomie komórkowym hamuje wytwarzanie i uwalnianie limfokin, w tym interleukiny 2 (czynnika wzrostu limfocytów T, TCGF). Wydaje się, że cyklosporyna blokuje limfocyty w stanie spoczynku w fazie G0 lub G1 cyklu komórkowego i hamuje stymulowane przez antygen uwalnianie limfokin przez pobudzone limfocyty T. Cyklosporyna działa swoiście i odwracalnie na limfocyty. W odróżnieniu od leków cytostatycznych nie tłumi czynności krwiotwórczej i nie wpływa na czynność fagocytów. Lek osiąga Cmax 1-2 h po podaniu doustnym. Biodostępność wynosi 30-60%. W ok. 90% wiąże się z białkami osocza. Cyklosporyna jest metabolizowana w kilku szlakach do ok. 15 metabolitów. Wydalanie następuje głównie z żółcią, a jedynie 6% dawki podanej doustnie wydalane jest z moczem. 0,1% dawki wydalane jest w moczu w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi ok. 6,3 h; w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby wydłuża się do ok. 20,4 h.

Dawkowanie

Doustnie. Przeszczepianie narządów. Leczenie cyklosporyną należy rozpocząć w ciągu 12 h przed transplantacją, od dawki 10-15 mg/kg mc./dobę i stosować tą dawkę przez 1-2 tyg. po operacji. Następnie dawkę należy stopniowo zmniejszać, odpowiednio do stężenia cyklosporyny we krwi, aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej, wynoszącej ok. 2-6 mg/kg mc./dobę. Jeżeli cyklosporyna jest podawana jednocześnie z innymi lekami immunosupresyjnymi (np. z kortykosteroidami lub jako element terapii wielolekowej), stosuje się mniejsze dawki (np. początkowo 3-6 mg/kg mc./dobę). Przeszczepianie szpiku. W celu zapobiegania chorobie przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD), cyklosporyna jest często stosowana w krótkotrwałej terapii inicjującej w skojarzeniu z metotreksatem. Optymalna dawka leku powinna być ustalona indywidualnie. Zwykle terapię należy rozpocząć 1 lub 2 dni przed przeszczepieniem szpiku od dawki 2,5 do 5 mg/kg mc./dobę, podawanej dożylnie. Podawanie dożylne należy zastąpić podawaniem doustnym, kiedy tylko pacjent będzie je tolerował (zwykle w dawce 12,5 mg/kg mc./dobę). Leczenie doustne należy kontynuować przez przynajmniej 3-6 mies. Następnie należy stopniowo zmniejszać dawkę aż do odstawienia leku. Alternatywny sposób podawania cyklosporyny to dożylna monoterapia w dawce 5 mg/kg mc./dobę (od dnia 1. do dnia 3.), a następnie 3 mg/kg mc./dobę (od dnia 4. do dnia 14.) lub terapia skojarzona w dawce 3-5 mg/kg mc./dobę w połączeniu z kortykosteroidami. Także w tym wypadku podawanie dożylne cyklosporyny należy zastąpić podawaniem doustnym, tak szybko jak tylko będzie to możliwe, a następnie kontynuować przez dłuższy czas. Jeżeli cyklosporyna jest stosowana do inicjacji leczenia, zaleca się dawkę 12,5 do 15 mg/kg mc./dobę, zaczynając od dnia poprzedzającego transplantację. U niektórych pacjentów po przerwaniu podawania cyklosporyny może wystąpić choroba przeszczep przeciw gospodarzowi. Zwykle ustępuje ona po ponownym podaniu cyklosporyny. W leczeniu łagodnej, przewlekłej GVHD należy stosować małe dawki cyklosporyny. Zespół nerczycowy. W celu wywołania remisji zaleca się dawkę 5 mg/kg mc./dobę u dorosłych i 6 mg/kg mc./dobę u dzieci, jeżeli czynność nerek jest prawidłowa. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawka początkowa nie powinna być większa niż 2,5 mg/kg mc./dobę. Zalecane jest odpowiednie monitorowanie stężenia cyklosporyny przed podaniem kolejnej dawki leku w celu uniknięcia przedawkowania. W ogniskowym segmentalnym stwardnieniu kłębuszków nerkowych, korzystne działanie może wykazywać jednoczesne stosowanie cyklosporyny z kortykosteroidami. Jeżeli po 3 mies. leczenia zmian minimalnych i ogniskowego segmentalnego stwardnienia kłębuszków nerkowych lub po 6 mies. leczenia błoniastego zapalenia kłębuszków nerkowych nie obserwuje się poprawy, należy przerwać podawanie cyklosporyny. Dawki należy dostosowywać indywidualnie, w zależności od ich skuteczności (białkomocz) i bezpieczeństwa (ocenianego w pierwszym rzędzie na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy). Jednakże nie powinny one być większe niż 5 mg/kg mc./dobę u dorosłych i 6 mg/kg mc./dobę u dzieci. W leczeniu podtrzymującym dawkę należy powoli zmniejszać do najmniejszej dawki skutecznej. Reumatoidalne zapalenie stawów. Przez pierwsze 6 tyg. leczenia zaleca się dawkę 2,5 mg/kg mc./dobę. Dawka może być zmniejszona w zależności od tolerancji. Jeżeli efekt jest niewystarczający, dawkę można stopniowo zwiększać. Zwykle nie należy przekraczać 4 mg/kg mc./dobę. W indywidualnych przypadkach dawkę można zwiększyć do 5 mg/kg mc./dobę. W leczeniu podtrzymującym dawkę należy dobrać indywidualnie, w celu ustalenia najniższej dawki skutecznej. Cyklosporynę można podawać jednocześnie z małymi dawkami kortykosteroidów i (lub) niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Łuszczyca. Z powodu różnic w przebiegu tej choroby, dawka musi być dobrana indywidualnie. W celu wywołania remisji zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg/kg mc./dobę. Jeżeli po miesiącu nie ma poprawy, dawkę można stopniowo zwiększać, nie przekraczając 5 mg/kg mc./dobę. Leczenie należy przerwać, jeżeli stosując dawkę 5 mg/kg mc./dobę u pacjentów ze zmianami łuszczycowymi, nie można osiągnąć w ciągu 6 tyg. wystarczającej odpowiedzi lub jeżeli dawka skuteczna u danego pacjenta nie może być uważana za dawkę bezpieczną. Początkowa dawka 5 mg/kg mc./dobę jest wskazana u pacjentów, których stan wymaga szybkiej poprawy. Po osiągnięciu zadowalającej poprawy można przerwać podawanie cyklosporyny, a w przypadku nawrotu choroby można ponownie zastosować lek w uprzednio skutecznej dawce. U niektórych pacjentów może być konieczne kontynuowanie leczenia podtrzymującego. W leczeniu podtrzymującym dawkę należy dobrać indywidualnie, aby ustalić najmniejszą dawkę skuteczną. Nie powinna ona być większa niż 5 mg/kg mc./dobę. Atopowe zapalenie skóry. Z powodu różnic w przebiegu tej choroby, dawka musi być dobrana indywidualnie. Zalecana dawka wynosi 2,5 do 5 mg/kg mc./dobę przez maksymalnie 8 tyg. Jeżeli dawka początkowa 2,5 mg/kg mc./dobę nie pozwala osiągnąć zadowalającej poprawy w ciągu 2 tyg. leczenia, można ją zwiększyć do maksymalnie 5 mg/kg mc./dobę. W bardzo ciężkich przypadkach uzyskanie zadowalającej kontroli choroby można osiągnąć po podaniu dawki początkowej 5 mg/kg mc./dobę. Po uzyskaniu zadowalającej poprawy, dawkę należy stopniowo zmniejszać i, jeżeli to możliwe, przerwać podawanie leku. Szczególne grupy pacjentów. Niewydolność nerek. Nie przeprowadzono specyficznych badań farmakokinetycznych dotyczących stosowania cyklosporyny po przeszczepie nerek u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Należy zwrócić szczególną uwagę, jeśli dochodzi do nagłego zwiększenia stężenia kreatyniny w surowicy (nawet, jeśli to stężenie pozostaje w zakresie wartości prawidłowych) po rozpoczęciu podawania cyklosporyny. Nagłe zwiększenie stężenia kreatyniny lub zmniejszenie klirensu kreatyniny mogą być objawem ostrego odrzucenia przeszczepu, szczególnie po przeszczepie nerek. Rozpoczęcie podawania cyklosporyny u pacjentów z już istniejącą zaburzoną czynnością nerek, a następnie dostosowanie dawki, wymaga wnikliwej oceny stosunku korzyści do ryzyka oraz uwzględnienia stanu klinicznego pacjenta i stężeń cyklosporyny we krwi. U pacjentów z zespołem nerczycowym oraz umiarkowaną niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny u dorosłych Zaburzenia czynności wątroby. Zaburzenia czynności wątroby mogą w niektórych wypadkach znacząco modyfikować farmakokinetykę cyklosporyny. Należy w takich wypadkach monitorować stężenie cyklosporyny we krwi i dostosowywać dawkę leku do uzyskiwanych stężeń. W łuszczycy, jeśli wystąpi 2-krotne zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych i (lub) bilirubiny w stosunku do wartości wyjściowych, należy zaprzestać podawania cyklosporyny. W zespole nerczycowym u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, dawka początkowa cyklosporyny powinna być zmniejszona o 25-50%. Podeszły wiek. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania, jeśli nie występują czynniki związane z wiekiem, jak np. zaburzenia czynności nerek. Dzieci. Dzieci w wieku >1 roku otrzymywały cyklosporynę w zwykle stosowanych dawkach bez szczególnych problemów. W kilku badaniach dzieci wymagały zastosowania większych dawek cyklosporyny na kg mc. niż dorośli i dawki te były tolerowane, chociaż w dawkach przekraczających maksymalną dawkę zalecaną dzieci wydają się być bardziej podatne na retencję płynów, drgawki i zwiększenie ciśnienia tętniczego. Jeśli wystąpią wymienione objawy, redukcja dawki powoduje ich ustąpienie. Sposób podania. Dobową dawkę preparatu należy zawsze podawać w 2 dawkach podzielonych. Lek należy przyjmować zawsze o tej samej porze, a odstępy pomiędzy dawkami powinny być w przybliżeniu równe. Zaleca się przyjmowanie leku rano i wieczorem. Cyklosporyna może być przyjmowana z posiłkiem lub bez posiłku. Kapsułki należy popijać płynem i połykać w całości. U pacjentów przygotowywanych do transplantacji należy monitorować stężenie cyklosporyny we krwi, w celu uniknięcia działań niepożądanych (jeśli stężenie we krwi jest zbyt duże) lub odrzucenia przeszczepu (jeśli stężenie we krwi jest zbyt małe). W celu monitorowania stężenia leku preferowane jest wykonywanie oznaczeń z krwi pełnej. Używa się specyficznych metod analitycznych, mierzących stężenie cyklosporyny niezmienionej (wysokociśnieniowa chromatografia cieczowa - HPLC, lub z zastosowaniem swoistych przeciwciał monoklonalnych, znakowanych radioizotopem) oraz metod niespecyficznych, wykorzystujących oznaczenia stężeń pewnych metabolitów, za pośrednictwem których mierzone jest stężenie cyklosporyny. Wyniki oznaczeń, wykonanych za pomocą różnych metod, nie mogą być ze sobą porównywane. Zalecane jest wykonywanie oznaczeń stężeń cyklosporyny za pomocą specyficznych przeciwciał monoklonalnych lub za pomocą metody HPLC. Docelowe stężenie cyklosporyny we krwi zależy od przeszczepionego narządu, od czasu jaki upłynął od transplantacji oraz od schematu stosowanego leczenia immunosupresyjnego. Uzyskane wartości stężeń cyklosporyny są jedynie wskazówką odnośnie dawkowania leku i powinny być oceniane łącznie z objawami klinicznymi oraz pozostałymi parametrami laboratoryjnymi. Ze względu na możliwe różnice w biodostępności, nie należy zamieniać jednego preparatu, zawierającego cyklosporynę w postaci doustnej na inny, bez odpowiedniej kontroli stężenia leku we krwi, stężenia kreatyniny w surowicy oraz ciśnienia tętniczego. Zamiana powinna nastąpić na taką samą dawkę dobową cyklosporyny, jaka stosowana była poprzednio (przeliczenie dawki 1:1). Zaleca się oznaczenie stężenia cyklosporyny we krwi, stężenia kreatyniny w surowicy oraz ciśnienia tętniczego po 4-7 dniach leczenia. Jeśli to konieczne, należy odpowiednio dostosować dawkę cyklosporyny. Dodatkowe analizy mogą być niezbędne w czasie 2 pierwszych mies. od dokonania zamiany preparatu (np. w 2, 4 i 8 tygodniu) w celu dokonania ewentualnej korekty dawkowania.

Wskazania

Jednocześnie z innymi lekami immunosupresyjnymi w celu zapobiegania ostremu lub przewlekłemu odrzuceniu przeszczepu po allogenicznej transplantacji nerek, wątroby, serca, serca z płucami, płuc lub trzustki. Leczenie odrzucenia przeszczepu u pacjentów uprzednio otrzymujących inne leki immunosupresyjne. Zapobieganie i leczenie choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD) w następstwie allogenicznego przeszczepu szpiku. Leczenie ciężkiej łuszczycy, szczególnie typu płytkowego, u pacjentów, u których konwencjonalne metody leczenia układowego są niewystarczająco skuteczne. Leczenie ciężkiego atopowego zapalenia skóry u pacjentów, u których konwencjonalne metody leczenia są nieskuteczne lub niewskazane. Leczenie steroidozależnego i steroidoopornego zespołu nerczycowego u dorosłych i dzieci wywołanego przez choroby kłębuszków nerkowych, takie jak: nefropatia ze zmianami minimalnymi, ogniskowe i segmentowe stwardnienie kłębuszków lub błoniaste zapalenie kłębuszków nerkowych, u pacjentów, u których glikokortykosteroidy i leki alkilujące są niewystarczająco skuteczne lub związane ze zbyt dużym ryzykiem. Lek może być stosowany do wywołania remisji i jej utrzymania; może też być stosowany do podtrzymania remisji wywołanej przez kortykosteroidy, co pozwala zmniejszyć ich dawkę. Leczenie ciężkiego, czynnego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych, u których konwencjonalne metody leczenia, obejmujące przynajmniej jeden lek modyfikujący przebieg choroby (DMARD), na przykład niskie dawki metotreksatu, okazały się niewystarczające.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cyklosporynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Zaburzenia czynności nerek, z wyjątkiem zespołu nerczycowego i łagodnej do umiarkowanej niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie preparatów zawierających takrolimus. Jednoczesne stosowanie preparatów zawierających ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum). Cyklosporyna jest przeciwwskazana w łuszczycowym i atopowym zapaleniu skóry, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, opornymi na leczenie zakażeniami lub nowotworem złośliwym poza obrębem skóry. Cyklosporyna jest przeciwwskazana w reumatoidalnym zapaleniu stawów u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, opornymi na leczenie zakażeniami lub nowotworem złośliwym o jakiejkolwiek lokalizacji. Cyklosporyna jest przeciwwskazana u pacjentów z łuszczycą, którzy jednocześnie są leczeni promieniowaniem UVB, radioterapią, fotochemioterapią (PUVA), pochodnymi smoły węglowej (dziegciu) lub innymi lekami immunosupresyjnymi. Cyklosporyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zespołem nerczycowym i niewyrównanym nadciśnieniem tętniczym, opornymi na leczenie zakażeniami lub nowotworem złośliwym o jakiejkolwiek lokalizacji. Nie stosować cyklosporyny w reumatoidalnym zapaleniu stawów u dzieci i młodzieży, z powodu ograniczonego doświadczenia w tej populacji. Nie zaleca się stosowania cyklosporyny w atopowym zapaleniu skóry u dzieci, z powodu ograniczonego doświadczenia w tej populacji.

Środki ostrożności

Z uwagi na nefrotoksyczne działanie cyklosporyny, przed rozpoczęciem leczenia należy oznaczyć stężenie kreatyniny w surowicy wykonując co najmniej 2 oznaczenia. W czasie pierwszych 3 mies. leczenia stężenie kreatyniny należy oznaczać co 2 tyg., a później raz w miesiącu. Oznaczanie stężenia kreatyniny powinno być częstsze w przypadku zwiększenia dawki cyklosporyny lub, jeżeli rozpoczęto jednoczesne leczenie niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym albo zwiększono dawkowanie leku z tej grupy oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Jeżeli w więcej niż jednym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwiększone o >30% w porównaniu do stężenia początkowego, należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny o 25-50%. Jeżeli stężenie kreatyniny w surowicy zwiększy się o >50% w porównaniu do stężenia początkowego, należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny o 50%. Zalecenie to obowiązuje nawet, jeżeli stężenie kreatyniny pozostaje w zakresie wartości prawidłowych. Jeżeli, mimo zmniejszenia dawki cyklosporyny, stężenie kreatyniny nie zmniejszy się w ciągu miesiąca, leczenie cyklosporyną należy przerwać. U pacjentów z zespołem nerczycowym otrzymujących cyklosporynę ponad rok zaleca się wykonanie biopsji nerek, w celu oceny postępu choroby nerek i rozległości ewentualnych zmian morfologicznych, które mogą wystąpić w związku z podawaniem cyklosporyny. Wykonanie biopsji nerek należy rozważyć także u pacjentów po transplantacji nerek, którzy mają bardzo duże stężenie cyklosporyny we krwi i u których postępuje pogorszenie parametrów czynności nerek, nieustępujące po zmniejszaniu dawki leku. W trakcie leczenia cyklosporyną należy kontrolować czynność wątroby, stężenie elektrolitów (magnezu i potasu) we krwi, ciśnienie tętnicze (zaprzestać podawania cyklosporyny, jeśli u pacjenta rozwinie się nadciśnienie, którego nie można opanować za pomocą leku hipotensyjnego). Przed rozpoczęciem leczenia oraz po zakończeniu pierwszego mies. stosowania cyklosporyny wskazane jest oznaczenie stężenia lipidów (jeśli nastąpi zwiększenie stężenia lipidów we krwi, należy ograniczyć zawartość tłuszczów w diecie i (lub) zmniejszyć dawkę cyklosporyny). Należy regularnie przeprowadzać kontrolę dentystyczną (np. co 3 mies.); w celu zapobieżenia i (lub) redukcji przerostu dziąseł należy poinstruować pacjenta w zakresie prawidłowej techniki mycia zębów i koniecznych elementów właściwej higieny jamy ustnej. Ze względu na ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych skóry, podczas leczenia cyklosporyną zalecana jest regularna kontrola skóry, łącznie z badaniem histopatologicznym podejrzanych zmian skórnych; wszyscy pacjenci przyjmujący cyklosporynę powinni unikać ekspozycji na światło słoneczne. Podczas leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów, ze względu na bezpieczeństwo pacjenta, należy dodatkowo przeprowadzać uzupełniające badania kontrolne w następujących przedziałach czasowych: morfologia krwi (ocena liczby erytrocytów, leukocytów i płytek krwi) - przed podaniem leku, następnie co 4 tyg.; enzymy wątrobowe - przed podaniem leku, następnie co 4 tyg.; badanie ogólne moczu - przed podaniem leku, następnie co 4 tyg.; kontrola ciśnienia tętniczego - przed podaniem leku, następnie co 2 tyg. przez 3 mies., następnie co 4 tyg.; stężenie potasu, lipidogram - przed podaniem leku, następnie co 4 tyg. U pacjentów z łuszczycą przed rozpoczęciem leczenia cyklosporyną należy poszukać wszelkich guzów, w tym skóry i szyjki macicy; należy wykonać biopsję wszelkich zmian skórnych, które nie są typowe dla łuszczycy, aby wykluczyć raka skóry, ziarniniaka grzybiastego i inne zmiany przedrakowe. Pacjentom z nowotworami złośliwymi lub stanami przedrakowymi skóry należy podawać cyklosporynę tylko po odpowiednim leczeniu tych stanów i jeżeli nie istnieje inna możliwość skutecznego leczenia łuszczycy. Pacjenci w podeszłym wieku z łuszczycą lub z atopowym zapaleniem skóry powinni być leczeni cyklosporyną tylko w przypadku, gdy choroba podstawowa powoduje znaczne wyniszczenie, przy czym należy u nich szczególnie uważnie kontrolować czynność nerek. Powiększenie węzłów chłonnych, które występuje w trakcie leczenia cyklosporyną, powinno być uważnie kontrolowane; jeżeli powiększenie węzłów chłonnych utrzymuje się mimo poprawy stanu pacjenta, należy wykonać biopsję w celu wykluczenia obecności chłoniaka. Przed rozpoczęciem leczenia preparatem, należy wykluczyć obecność aktywnego zakażenia wirusem opryszczki; jeżeli wystąpi ono w czasie leczenia, nie ma konieczności odstawienia leku, chyba, że infekcja jest ciężka. Zakażenia skóry gronkowcem złocistym nie są bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania preparatu, ale powinny być kontrolowane za pomocą odpowiednich leków przeciwbakteryjnych (należy unikać leczenia erytromycyną, jeśli jest to możliwe). Cyklosporynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z nieleczonymi ostrymi zakażeniami; ze zwiększonym stężeniem kwasu moczowego we krwi. Pacjenci z objawami zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego powinni być zbadani i jeśli zostanie rozpoznane łagodne nadciśnienie śródczaszkowe, leczenie cyklosporyną należy przerwać, ze względu na ryzyko trwałej utraty wzroku. Długookresowe (1-2 lata) podawanie cyklosporyny może być brane pod uwagę u pacjentów z zespołem nerczycowym, jeśli nastąpi wyraźna redukcja proteinurii, a klirens kreatyniny będzie utrzymywał się na stałym poziomie, przy założeniu, że zostaną przedsięwzięte odpowiednie środki ostrożności. Dostępne są doświadczenia z badań trwających do 12 mies. u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (obecnie doświadczenie dotyczące dłuższych okresów leczenia jest niewystarczające); w związku z powyższym, jeśli nie uzyskuje się widocznej poprawy po 3 mies. stosowania, należy przerwać leczenie cyklosporyną. U pacjentów z łuszczycą zwykle cyklosporyna jest stosowana przez 12 tyg.; brak jest wystarczających doświadczeń dotyczących stosowania cyklosporyny w okresie dłuższym niż 24 tyg. Podobnie jak w przypadkach innego długotrwałego leczenia immunosupresyjnego, należy pamiętać o zwiększonym ryzyku chorób limfoproliferacyjnych. Zachować ostrożność stosując cyklosporynę z lekami, z którymi daje interakcje. Preparat zawiera hydroksystearynian makroglicerolu, który może powodować zaburzenia żołądkowe i biegunkę; zawiera także etanol (525 mg etanolu na dawkę) - należy zachować ostrożność stosując preparat u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia choroby wątroby, padaczką, chorobą alkoholową, u kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz u dzieci.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zaburzenia czynności nerek, hiperlipidemia, hipercholesterolemia, drżenie, ból głowy, nadciśnienie tętnicze. Często: hiperurykemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia, parestezje, jadłowstręt, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, przerost dziąseł, zaburzenia czynności wątroby, nadmierne owłosienie, kurcze mięśni, ból mięśni, uczucie zmęczenia. Niezbyt często: niedokrwistość, trombocytopenia, nowotwory złośliwe lub choroby limfoproliferacyjne, objawy encefalopatii (drgawki, splątanie, dezorientacja, zmniejszona reaktywność, pobudzenie, bezsenność, zaburzenia widzenia, ślepota korowa, śpiączka, niedowład, ataksja móżdżkowa), wysypka alergiczna, obrzęki, przyrost masy ciała. Rzadko: mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, zespół hemolityczno-mocznicowy, zaburzenia miesiączkowania, ginekomastia, hiperglikemia, polineuropatia ruchowa, zapalenie trzustki, osłabienie mięśni, miopatia. Bardzo rzadko: obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, z możliwym upośledzeniem widzenia w następstwie łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. U pacjentów z zespołem nerczycowym, leczonych lekami immunosupresyjnymi (w tym cyklosporyną), opisywano niekiedy występowanie nowotworów złośliwych (w tym ziarnicy złośliwej). U pacjentów po zabiegach transplantacji, w wyniku zastosowania większej dawki początkowej i długotrwałego leczenia podtrzymującego, działania niepożądane są częstsze i zwykle cięższe niż u pacjentów leczonych cyklosporyną z powodu innych wskazań.

Ciąża i laktacja

Ograniczone dane dotyczące podawania cyklosporyny kobietom ciężarnym nie wykazują działania teratogennego, wskazują natomiast, że cyklosporyna zwiększa ryzyko powikłań specyficznych dla ciąży, tj. stanu przedrzucawkowego i przedwczesnego porodu noworodka z niską masą urodzeniową. Cyklosporyna może być stosowana w ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Lek przenika do mleka kobiecego - nie stosować w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Ze względu na zawartość etanolu w preparacie, lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Barbiturany, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, gryzeofulwina, metamizol, nafcylina, sulfadymidyna i.v. i trymetoprym i.v., ryfampicyna, oktreotyd, probukol, sulfadiazyna, orlistat, troglitazon, ziele dziurawca (Hypericum perforatum), tiklopidyna zmniejszają stężenie cyklosporyny. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny i ziela dziurawca zwyczajnego jest przeciwwskazane, ze względu na ryzyko znacznego zmniejszenia stężenia cyklosporyny we krwi i utraty skuteczności terapeutycznej leku. Antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna, josamycyna, roksytromycyna i prystynamycyna), ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, antagoniści wapnia (diltiazem, nikardypina, werapamil), metoklopramid, doustne środki antykoncepcyjne, propafenon, danazol, metyloprednizolon (duże dawki), allopurynol, antagoniści receptora histaminowego H2 (cymetydyna, ranitydyna), chlorochina, amiodaron, bromokryptyna, inhibitory proteaz, doksycyklina zwiększają stężenie cyklosporyny - należy dokładnie kontrolować czynność nerek oraz monitorować działania niepożądane cyklosporyny (monitorowanie stężenia cyklosporyny we krwi jest wątpliwe, gdyż związek między stężeniem cyklosporyny we krwi, a działaniem klinicznym nie jest tak dobrze udokumentowany). Monitorowanie stężenia cyklosporyny we krwi ma znaczenie jedynie u pacjentów po przeszczepach, zwłaszcza w okresie okresu wprowadzania lub zaprzestawania podawania dodatkowego leku. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania cyklosporyny z innymi lekami mającymi działanie nefrotoksyczne, takimi jak: aminoglikozydy (w tym gentamycyna i tobramycyna), amfoterycyna B, cyprofloksacyna, wankomycyna, trimetoprym (+sulfametoksazol), niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym diklofenak, naproksen, sulindak), melfalan, syrolimus - kontrolować czynność nerek (klirens kreatyniny) i jeśli dojdzie do istotnego zaburzenia czynności nerek, dawkę leku podawanego jednocześnie z cyklosporyną należy zmniejszyć lub rozważyć zastosowanie innego leczenia. Nie stosować z takrolimusem z powodu nasilenia nefrotoksyczności. Zachować szczególną ostrożność podczas stosowania z metotreksatem. Podczas leczenia cyklosporyną nie należy podawać chorym żywych szczepionek atenuowanych; należy monitorować odpowiedź immunologiczną po podaniu szczepionek inaktywowanych lub toksoidowych, gdyż ich skuteczność może być obniżona. Jednoczesne podawanie nifedypiny i cyklosporyny może powodować nasilenie przerostu dziąseł w porównaniu z przerostem obserwowanym po podaniu samej cyklosporyny; należy unikać jednoczesnego podawania nifedypiny u pacjentów, u których występuje przerost dziąseł. Stosowanie cyklosporyny z kortykosteroidami: metyloprednizolonem, prednizonem i prednizolonem (zwłaszcza w dużych dawkach) może powodować obniżenie progu drgawkowego. Podawanie z diklofenakiem powoduje istotne zwiększenie biodostępności diklofenaku (spowodowane zmniejszeniem efektu pierwszego przejścia), co może prowadzić do odwracalnego zaburzenia czynności nerek - dawkę diklofenaku należy zmniejszyć; jeśli wraz z cyklosporyną podaje się niesteroidowe leki przeciwzapalne o słabo wyrażonym efekcie pierwszego przejścia (np. kwas acetylosalicylowy) nie należy spodziewać się zwiększenia ich biodostępności. U pacjentów leczonych NLPZ i cyklosporyną zaleca się regularne kontrolowanie czynności wątroby. Cyklosporyna może zmniejszać klirens digoksyny (ryzyko zatrucia digoksyną), kolchicyny, lowastatyny, prawastatyny, simwastatyny, atorwastatyny i prednizolonu (ryzyko uszkodzenia mięśni) - pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem działań niepożądanych tych leków. Należy unikać stosowania cyklosporyny jednocześnie z lekami zwiększającymi stężenie potasu we krwi (m.in. leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz stosowania diety o dużej zawartości potasu. Nie należy pić soku grapefruitowego w trakcie leczenia cyklosporyną, gdyż może on zwiększać stężenie cyklosporyny we krwi poprzez wpływ na układ cytochromu P-450; istnieją indywidualne, niemożliwe do przewidzenia różnice osobnicze. Nie stosować cyklosporyny i terapii z wykorzystaniem promieniowania UVB lub fotochemioterapii (PUVA). Preparat zawiera etanol, który może wchodzić w interakcje z innymi lekami.

Preparat zawiera substancję Ciclosporin.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 25 mg, 50 mg lub 100 mg cyklosporyny. 1 ml roztworu doustnego zawiera 100 mg cyklosporyny. Kapsułki zawierają etanol, uwodorniony systearynian makrogologlicerolu i sorbitol. Roztwór zawiera etanol i uwodorniony systearynian makrogologlicerolu.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 50 mg cyklosporyny.

1 ml emulsji zawiera 1 mg cyklosporyny. Preparat zawiera chlorek cetalkonium.

1 kaps. zawiera 25 mg, 50 mg lub 100 mg cyklosporyny.

1 kaps. zawiera 10 mg, 25 mg, 50 mg lub 100 mg cyklosporyny; 1 ml roztworu doustnego zawiera 100 mg cyklosporyny. Preparat (obie postaci) zawiera etanol, glikol propylenowy, hydroksystearynian makrogologlicerolu/uwodorniony olej rycynowy Polyoxyl 40.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.