Concoram

1 tabl. zawiera połączenie fumaranu bisoprololu i amlodypiny (w postaci bezylanu), odpowiednio: 5 mg+5 mg, 5 mg+10 mg, 10 mg+5 mg lub 10 mg+10 mg.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Concoram 30 szt., tabl. 32,89zł 2017-10-31

Działanie

Preparat stanowi połączenie bisoprololu i amlodypiny. Bisoprolol jest wybiórczym lekiem blokującym receptory β1-adrenergiczne, pozbawionym wewnętrznego działania agonistycznego i istotnych właściwości stabilizujących błony komórkowe. Wykazuje niewielkie powinowactwo do receptorów β2 mięśni gładkich oskrzeli i naczyń oraz do receptorów związanych z regulacją metabolizmu. Amlodypina jest antagonistą wapnia należącym do grupy dihydropirydyny. Hamuje przezbłonowy napływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego amlodypiny wynika z bezpośredniego działania rozkurczającego mięśnie gładkie naczyń. Możliwe są dwa mechanizmy działania w dławicy piersiowej: rozszerzenie tętniczek obwodowych, zmniejszając w ten sposób całkowity opór obwodowy (obciążenie następcze) - ponieważ częstość skurczów serca pozostaje niezmieniona działanie to zmniejsza zużycie energii przez mięsień sercowy i jego zapotrzebowanie na tlen; rozszerzanie dużych tętnic i tętniczek wieńcowych zarówno w obszarach prawidłowo ukrwionych, jak i zmienionych w skutek niedokrwienia - działanie to zwiększa zaopatrzenie w tlen. Biodostępność bisoprololu po podaniu doustnym wynosi ok. 90%. Wiąże się z białkami osocza w ok. 30%. W 50 % jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z moczem. Pozostałe 50% jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi 10-12 h. Po podaniu doustnym amlodypina osiąga Cmax we krwi między 6 a 12 h (biodostępność wynosi 64-80%; pokarm nie wpływa na biodostępność). Jest metabolizowana w wątrobie. Wydala się z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów (60%) i w postaci niezmienionej (10%) oraz z kałem (20-25%). Nie jest usuwana z organizmu za pomocą dializy. T0,5 wynosi 35-50 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: zalecana dawka dobowa wynosi 1 tabl. o mocy odpowiadającej przyjmowanej do tej pory dawce. Leczenia nie wolno przerywać nagle, gdyż może doprowadzić do przemijającego zaostrzenia choroby. Leczenia nie wolno przerywać nagle, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. Szczególne grupy pacjentów. W przypadku zaburzenia czynności wątroby eliminacja amlodypiny może ulec wydłużeniu. Nie ustalono dokładnych zaleceń odnośnie dawkowania amlodypiny, dlatego u tych pacjentów preparat należy stosować ze szczególną ostrożnością. W przypadku ciężkiego zaburzenia czynności wątroby dobowa dawka bisoprololu nie może być większa niż 10 mg. Nie ma konieczności dostosowywania dawkowania u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek. Amlodypiny nie można usunąć poprzez dializę, dlatego należy ją podawać ze szczególną ostrożnością pacjentom poddawanym dializoterapii. W przypadku ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny Sposób podania. Tabletki należy przyjmować rano, niezależnie od posiłku. Nie należy żuć tabletek.

Wskazania

Preparat jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zastępując jednocześnie podawane poszczególne substancje czynne w takich samych dawkach jak w leku Concoram, lecz w oddzielnych tabletkach, u pacjentów, u których uzyskano odpowiednią kontrolę ciśnienia tętniczego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na amlodypinę, pochodne dihydropirydyny, bisoprolol lub pozostałe składniki preparatu. Amlodypina: ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia), niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego. Bisoprolol: ostra niewydolność serca lub okresy niewydolności serca, które wymagają dożylnego stosowania leków o działaniu inotropowym dodatnim, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia lub III stopnia (bez wszczepionego stymulatora serca), zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia (częstość pracy serca <60 skurczów/min) przed rozpoczęciem terapii, niedociśnienie tętnicze (skurczowe ciśnienie tętnicze <100 mmHg), ciężka astma oskrzelowa, ciężka postać choroby zarostowej tętnic obwodowych lub zespołu Raynauda, nieleczony guz chromochłonny nadnerczy, kwasica metaboliczna.

Środki ostrożności

Amlodypina. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w przełomie nadciśnieniowym. Amlodypina może być stosowana u pacjentów z niewydolnością nerek w zwykle zalecanych dawkach (amlodypina nie jest usuwana z organizmu podczas dializy). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością serca (ryzyko obrzęku płuc) oraz u pacjentów w podeszłym wieku podczas zwiększania dawki. Bisoprolol. Leczenia bisoprololem nie należy przerywać nagle, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, chyba że są wyraźne wskazania, ponieważ może to spowodować przemijające pogorszenie czynności serca. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową ze współistniejącą niewydolnością serca. Ostrożnie stosować u pacjentów: z cukrzycą, z dużymi wahaniami stężeń glukozy we krwi (objawy hipoglikemii mogą ulec zamaskowaniu); podczas ścisłej głodówki i (lub) będących na diecie; w trakcie terapii odczulającej (bisoprolol może zwiększać wrażliwość na alergeny oraz ciężkość reakcji anafilaktycznych; leczenie adrenaliną nie zawsze może przynieść spodziewany efekt); z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia; z dławicą Prinzmetala; z chorobą zarostową tętnic obwodowych (nasilenie dolegliwości jest możliwe szczególnie na początku leczenia); z łuszczycą lub z łuszczycą w wywiadzie (bisoprolol można podawać jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka); z nadczynnością tarczycy (istnieje ryzyko maskowania objawów tyreotoksykozy); z guzem chromochłonnym, którym nie wolno podawać bisoprololu, jeśli nie podano leków α-adrenolitycznych; znieczulanych ogólnie, zastosowanie leków β-adrenolitycznych zmniejsza częstość występowania zaburzeń rytmu i niedokrwienia mięśnia sercowego podczas wprowadzenia do znieczulenia oraz intubacji, jak również w okresie pooperacyjnym. Obecnie zaleca się podawanie β-adrenolityków w okresie okołooperacyjnym. Anestezjolog musi być poinformowany o podawaniu β-adrenolityków, ze względu na ryzyko interakcji z innymi lekami, co może prowadzić do bradyarytmii, osłabienia odruchowej tachykardii oraz zmniejszonej zdolności odruchowej kompensacji układu krążenia w przypadku utraty krwi. Jeśli przed znieczuleniem zachodzi konieczność przerwania stosowania β-adrenolityków, należy stopniowo zmniejszać ich dawkę, a leczenie zakończyć na 48 h przed planowanym znieczuleniem. Pomimo tego, że β1-adrenolityki o wybiórczym działaniu na serce mogą mieć mniejszy wpływ na czynność płuc niż β-adrenolityki niekardiowybiórcze, należy unikać ich stosowania u pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych, chyba że istnieją istotne powody kliniczne. Wtedy preparat należy stosować z ostrożnością. W astmie oskrzelowej lub innej przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc, która może dawać objawy, należy stosować jednocześnie leki rozszerzające oskrzela. Sporadycznie u pacjentów z astmą może wystąpić zwiększenie oporu w drogach oddechowych, dlatego może być konieczne zwiększenie dawki β2-sympatykomimetyku.

Niepożądane działanie

Amlodypina. Często: ból i zawroty głowy, senność (zwłaszcza na początku leczenia), kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, ból brzucha, obrzęk okolicy kostek, obrzęk, zmęczenie. Niezbyt często: bezsenność, zmiany nastroju (w tym niepokój), depresja, omdlenia, niedoczulica, parestezje, zaburzenia smaku, drżenia, zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie), szumy uszne, niedociśnienie, duszność, zapalenie błony śluzowej nosa, wymioty, niestrawność, zmiana rytmu wypróżnień (w tym biegunki i zaparcia), suchość błony śluzowej jamy ustnej, łysienie, plamica, przebarwienia skóry, nasilone pocenie, świąd, wysypka, wykwit, ból stawów, ból mięśni, kurcze mięśni, ból pleców, częste oddawanie moczu, zaburzenia oddawania moczu, oddawanie moczu w nocy, impotencja, ginekomastia, ból w klatce piersiowej, osłabienie, ból, złe samopoczucie, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała. Rzadko: splątanie. Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, reakcje alergiczne, hiperglikemia, hipertonia, neuropatia obwodowa, zawał serca, arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), zapalenie naczyń krwionośnych, kaszel, zapalenie błony śluzowej żołądka, rozrost dziąseł, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby lub żółtaczka (w większości przypadków z cholestazą), obrzęk naczynioworuchowy, rumień wielopostaciowy, pokrzywka, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevens-Johnsona, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (w większości przypadków z cholestazą). Zgłaszano sporadyczne przypadki wystąpienia zespołu pozapiramidowego. Bisoprolol. Często: ból i zawroty głowy, uczucie ziębnięcia i drętwienia kończyn, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, zmęczenie. Niezbyt często: depresja, zaburzenia snu, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenie istniejącej niewydolności serca, bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub z obturacyjną chorobą płuc w wywiadzie, osłabienie i kurcze mięśni, osłabienie. Rzadko: zwiększenie stężenia triglicerydów, koszmary senne, omamy, omdlenia, zmniejszone wydzielanie łez, zaburzenie słuchu, alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości (świąd skóry, nagłe zaczerwienienie twarzy, wysypka), impotencja, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT. Bardzo rzadko: zapalenie spojówek, łysienie, łuszczyca lub jej nasilenie, wysypka łuszczycopodobna.

Ciąża i laktacja

Nie należy stosować preparatu w ciąży, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne. Jeśli leczenie preparatem zostanie uznane za konieczne, należy starannie monitorować maciczno-łożyskowy przepływ krwi i rozwój płodu. W przypadku stwierdzenia niekorzystnego działania preparatu na przebieg ciąży lub na płód, należy rozważyć zastosowanie innego leczenia. Noworodek musi pozostać pod ścisłą obserwacją. Objawy hipoglikemii i bradykardia zazwyczaj występują w pierwszych trzech dobach życia. Bisoprolol może mieć szkodliwy wpływ na przebieg ciąży i (lub) płód/noworodka. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co było wiązane z opóźnieniem wzrostu płodu, śmiercią wewnątrzmaciczną, samoistnym poronieniem i z porodem przedwczesnym. U płodu lub noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia). Jeśli leczenie β-adrenolitykami jest konieczne, zaleca się stosowanie leków działających wybiórczo na receptory β1-adrenergiczne. Nie określono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży. Nie wiadomo, czy bisoprolol lub amlodypina przenikają do mleka u ludzi. Z tego względu nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Amlodypina może mieć mały lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn. Jeśli u pacjenta stosującego amlodypinę wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności, zdolność reakcji może być osłabiona. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, bisoprolol nie wywierał wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów. Jednak, ze względu na indywidualną zmienność reakcji na lek, nie można wykluczyć wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Należy brać to pod uwagę szczególnie na początku terapii lub przy zmianie leczenia.

Interakcje

Amlodypina. Podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny i silnych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, jak indynawir, sakwinawir i rytonawir, azole przeciwgrzybicze, takie jak flukonazol i itrakonazol, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) można spodziewać się istotnego klinicznie zwiększenia stężenia amlodypiny w osoczu. Równoczesne podawanie z lekami indukującymi CYP3A4 (np. z ryfampicyną, zielem dziurawca) może prowadzić do zmniejszenia stężenia amlodypiny w osoczu. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny z induktorami CYP3A4. Stosowanie symwastatyny z amlodypiną może powodować zwiększenie stężenia symwastatyny w osoczu; nie zaleca się stosowania dawek większych niż 20 mg symwastatyny na dobę. Amlodypina nasila działanie innych leków obniżających ciśnienie tętnicze. Amlodypina była bezpiecznie stosowana z tiazydowymi lekami moczopędnymi, lekami β-adrenolitycznymi, długo działającymi azotanami, podjęzykowymi preparatami triazotanu glicerolu, NLPZ, antybiotykami, doustnymi lekami hipoglikemizującymi. W badaniach klinicznych interakcji cymetydyna, aluminium/magnez (leki zobojętniające), syldenafil i sok z grejpfruta nie wpływały na farmakokinetykę amlodypiny. W badaniach klinicznych interakcji amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny, etanolu, warfaryny lub cyklosporyny. Bisoprolol. Połączenia niezalecane: antagoniści kanału wapniowego typu werapamilu i w mniejszym stopniu typu diltiazemu (ujemny wpływ na kurczliwość, przewodzenie przedsionkowo-komorowe i ciśnienie tętnicze, dożylne podawanie werapamilu u pacjentów leczonych lekiem β-adrenolitycznym może spowodować głęboką hipotonię i blok przedsionkowo-komorowy); leki hipotensyjne działające ośrodkowo, takie jak klonidyna, metyldopa, moksonidyna, rylmenidyna (ryzyko zwolnienia częstości pracy serca, zmniejszenia pojemności minutowej serca i rozszerzenia naczyń, nagłe odstawienie leku może zwiększać ryzyko "nadciśnienia z odbicia"). Połączenia wymagające ostrożności: antagoniści kanału wapniowego typu pochodnych dihydropirydyny, jak nifedypina (ryzyko niedociśnienia tętniczego, a u pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć ryzyka dalszego pogorszenia czynności skurczowej serca); leki antyarytmiczne klasy I, np. dyzopiramid, chinidyna, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon (wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i działanie inotropowo ujemne mogą ulec nasileniu); leki przeciwarytmiczne klasy III, np. amiodaron (wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego może się wydłużyć); leki parasympatykomimetyczne (możliwe wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększone ryzyko bradykardii); leki β-adrenolityczne stosowane miejscowo, np. krople do oczu stosowane w jaskrze (możliwe nasilenie układowego działania bisoprololu); insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe (nasilenie działania hipoglikemizującego, możliwe maskowanie objawów hipoglikemii); leki stosowane w znieczuleniu ogólnym (osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększenie ryzyka niedociśnienia); glikozydy naparstnicy (zwolnienie czynności serca, wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego); NLPZ (możliwe osłabienie działania bisoprololu); leki β-sympatykomimetyczne, np. izoprenalina, dobutamina (połączenie z bisoprololem może osłabiać efekt działaniu obu leków); leki sympatykomimetyczne działające agonistycznie na receptory β i α, np. noradrenalina, adrenalina (działanie naczynioskurczowe, ryzyko jest wyższe w przypadku nieselektywnych leków β-adrenolitycznych); leki przeciwnadciśnieniowe i inne leki, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze, np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny (może zwiększać ryzyko niedociśnienia). Połączenia wymagające rozważenia: meflochina (zwiększone ryzyko bradykardii); inhibitory MAO, z wyjątkiem inhibitorów MAO-B (nasilone działanie leków β-adrenolitycznych, ryzyko przełomu nadciśnieniowego); ryfampicyna (niewielkie skrócenie T0,5 bisoprololu, zwykle nie jest konieczne dostosowywanie dawkowania); pochodne ergotamin (nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego).

Preparat zawiera substancje Amlodipine, Bisoprolol fumarate.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera połączenie fumaranu bisoprololu i amlodypiny (w postaci bezylanu), odpowiednio: 5 mg+5 mg; 5 mg+10 mg; 10 mg+5 mg; 10 mg+10 mg.

1 tabl. zawiera połączenie fumaranu bisoprololu i amlodypiny (w postaci bezylanu), odpowiednio: 5 mg+5 mg, 5 mg+10 mg, 10 mg+5 mg lub 10 mg+10 mg.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 3,34 mg peryndoprylu) i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 3,34 mg peryndoprylu) i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) lub 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu).

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.