Clindamycin Kabi

1 amp. 2 ml i 4 ml zawiera odpowiednio 300 mg i 600 mg klindamycyny w postaci fosforanu. 1 amp. 2 ml i 4 ml zawiera odpowiednio 18 mg i 36 mg alkoholu benzylowego.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Clindamycin Kabi 5 amp. 6 ml, roztw. do wstrz. 85,51zł 2017-10-31

Działanie

Klindamycyna jest półsyntetycznym piranozydem i linkozamidem. Działa głównie bakteriostatycznie. Drobnoustroje zazwyczaj wrażliwe: bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Actinomyces israelii, Staphylococcus aureus wrażliwe na metycylinę, Streptococcus agalactiae, grupa Streptococcus viridans; bakterie beztlenowe: Bacteroides spp. z wyjątkiem B. fragilis, Fusobacterium spp., Peptococcus spp., Prevotella spp., Veilonella spp.; inne drobnoustroje: Chlamydia trachomatis, Chlamydophila pneumoniae, Gardnerella vaginalis, Mycoplasma hominis. Gatunki, które mogą wytworzyć oporność nabytą: bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, także oporny na metycylinę, S. epidermidis, S. haemolyticus, S. hominis, Streptococcus pneumoniae; bakterie tlenowe Gram-ujemne: Moraxella catarhalis; bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis, Clostridium perfringens, Peptostreptococcus spp., Propionibacterium spp.. Drobnoustroje oporne: bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus spp., Listeria monocytogenes; bakterie tlenowe Gram-ujemne: Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella spp., Neisseria gonorrhoeae, N. meningitidis, Pseudomonas aeruginosa; bakterie beztlenowe: Clostridium difficile, inne drobnoustroje: Mycoplasma pneumoniae, Ureaplasma urealyticum. Fosforan klindamycyny jest estrem - prolekiem, który ulega hydrolizie do wolnej zasady - postaci czynnej. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest po 3 h. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 40-94%. Klindamycyna łatwo przenika do tkanek, przez barierę krew-łożysko oraz do mleka matki. Lek osiąga duże stężenie w tkance kostnej, mazi stawowej, płynie otrzewnowym, płynie opłucnej, plwocinie i ropie. Stopień dyfuzji do przestrzeni podpajęczynówkowej jest niewystarczający nawet w przypadku stanu zapalnego opon mózgowych. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie. T0,5 wynosi ok. 3 h u dorosłych i ok. 2 h u dzieci. Ulega wydłużeniu w przypadku niewydolności nerek oraz umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności wątroby. 2/3 dawki wydalane jest z kałem, 1/3 - z moczem; poniżej 10% dawki wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Klindamycyna nie może być dializowana.

Dawkowanie

Preparat podaje się we wstrzyknięciu domięśniowym lub infuzji dożylnej. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: w ciężkich zakażeniach: 1800 -2700 mg na dobę w 2-4 równych dawkach podzielonych, zazwyczaj w skojarzeniu z antybiotykiem skutecznym przeciw tlenowym bakteriom Gram-ujemnym; w zakażeniach mniej skomplikowanych: 1200-1800 mg na dobę w 3 lub 4 równych dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa wynosi 2700 mg w 2-4 równych dawkach podzielonych; w przypadku zakażeń zagrażających życiu podawano dawki do 4800 mg/dobę. W jednorazowych wstrzyknięciach domięśniowych nie jest zalecane podawanie dawek większych niż 600 mg, a w pojedynczej infuzji trwającej 1 h - nie więcej niż 1,2 g. Pierwsza dawka leku może być podana w postaci pojedynczej, szybkiej infuzji, po której nastąpi ciągła infuzja dożylna. Dzieci powyżej 1 miesiąca do 12 lat: w ciężkich zakażeniach: 15-25 mg/kg mc./dobę w 3-4 równych dawkach podzielonych, nie zaleca się podawania dawki większej niż 300 mg/dobę niezależnie od mc. dziecka; w bardzo ciężkich zakażeniach: 25-40 mg/kg mc./dobę w 3-4 równych dawkach podzielonych. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby przy podawaniu leku co 8 h zmniejszenie dawki nie jest na ogół konieczne. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy monitorować stężenie klindamycyny w osoczu - w zależności od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami. W lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub bezmoczem należy monitorować stężenie klindamycyny w osoczu - w zależności od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami do 8 h lub nawet do 12 h. Klindamycyna nie jest usuwana z organizmu w procesie hemodializy, nie ma koniczności podawania dodatkowej dawki ani przed rozpoczęciem ani po zakończeniu dializy. Przed podaniem w postaci infuzji lek należy rozcieńczyć tak, aby stężenie roztworu nie przekraczało 12 mg/ml, infuzja powinna trwać co najmniej 10 do 40 min (nie szybciej niż 30 mg/min). Preparat można rozcieńczać za pomocą 0,9% roztworu NaCl, 5% roztworu glukozy lub płynu Ringera z mleczanami. Nie podawać w postaci dożylnego szybkiego wstrzyknięcia. W postaci wstrzyknięcia domięśniowego podawać, gdy wykonanie infuzji jest niemożliwe.

Wskazania

Ciężkie zakażenia wywołane przez drobnoustroje wrażliwe na klindamycynę. W przypadku zakażeń drobnoustrojami tlenowymi - jako leczenie alternatywne, gdy inne leki przeciwbakteryjne są nieskuteczne lub przeciwwskazane (np. alergia na penicyliny). W zakażeniach drobnoustrojami beztlenowymi można rozważyć zastosowanie klindamycyny jako leku pierwszego wyboru. Lek może być stosowany w: wywołanych przez gronkowce zakażeniach kości i stawów takich jak zapalenie szpiku i infekcyjne zapalenie stawów; przewlekłym zapaleniu zatok wywołanym przez bakterie beztlenowe; zakażeniach dolnych dróg oddechowych takich jak zachłystowe zapalenie płuc, ropień płucny, martwicze zapalenie płuc i ropniak (jeżeli istnieje podejrzenie, że zapalenie płuc wywołane jest przez wiele drobnoustrojów należy w skojarzeniu zastosować lek skuteczny przeciw bakteriom Gram-ujemnym); zakażeniach w obrębie jamy brzusznej takich jak zapalenie otrzewnej, ropień brzuszny (gdy leczeniem z wyboru jest klindamycyna w skojarzeniu z lekiem skutecznym przeciw bakteriom Gram-ujemnym); zakażeniach w obrębie miednicy i żeńskich narządów płciowych, takie jak PID, zapalenie błony śluzowej macicy, zakażenia okołopochwowe, ropień jajowodowo-jajnikowy, zapalenie jajowodu, zapalenie komórkowe miednicy, przy jednoczesnym stosowaniu antybiotyku skutecznego przeciw tlenowym bakteriom Gram-ujemnym; zakażeniach skóry i tkanek miękkich.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na klindamycynę lub linkomycynę (alergia krzyżowa) lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Preparat zawiera alkohol benzylowy, dlatego nie wolno go podawać wcześniakom ani noworodkom.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, zaburzeniami przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia, choroba Parkinsona), z zaburzeniami żołądka i jelit (zapalenie jelita grubego w wywiadzie), z chorobami atopowymi. Rozważając zastosowanie leku należy wziąć pod uwagę rodzaj zakażenia i ryzyko wystąpienia biegunki, ponieważ może ona wystąpić w przebiegu zapalenia okrężnicy lub rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, które mogą wystąpić w trakcie terapii, jak również 2-3 tyg. po jej zakończeniu. Nie należy stosować leków wywołujących zaparcie i spowalniających perystaltykę. Jeśli podczas leczenia wystąpi ciężka biegunka, preparat należy niezwłocznie odstawić i podjąć postępowanie diagnostyczne oraz zastosować odpowiednie leczenie. Zawarty w preparacie alkohol benzylowy może mieć działanie toksyczne i powodować reakcje rzekomoanafilaktyczne u niemowląt i dzieci do 3 lat. Nie należy podawać preparatu w postaci szybkich wstrzyknięć dożylnych (donoszono o przypadkach zatrzymania krążenia i niedociśnieniu). Leczenie klindamycyną może stanowić alternatywę u pacjentów uczulonych na penicylinę - istnieją jednak pojedyncze doniesienia o występowaniu nadwrażliwości na klindamycynę u pacjentów uczulonych na penicylinę. Preparatu nie należy stosować w ostrych wirusowych zakażeniach układu oddechowego, a także w zapaleniu opon mózgowych.

Niepożądane działanie

Bardzo często i często: nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka (zazwyczaj objawy te są nieznacznie nasilone, często ustępują w trakcie lub po przerwaniu leczenia), zapalenie przełyku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Często: niewielkie, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, podrażnienie, ból, stwardnienie, jałowe ropnie w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego. Niezbyt często: przemijające zmiany morfologii (małopłytkowość, leukopenia, eozynofilia, neutropenia, granulocytopenia), działanie hamujące przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelit (w trakcie lub po leczeniu), alergia w postaci wysypki odropodobnej, świąd, pokrzywka, ból i zapalenie żył po podaniu dożylnym, po szybkim wstrzyknięciu dożylnym - reakcje nadwrażliwości w postaci zaczerwienienia lub nudności. Rzadko: po zbyt szybkim wlewie dożylnym donoszono o przypadkach zatrzymania krążenia i niedociśnieniu, świąd, zapalenie pochwy, złuszczające i pęcherzowe zapalenie skóry, obrzęki (obrzęk naczynioruchowy Quinckego, obrzęki stawów), gorączka polekowa, rumień wysiękowy wielopostaciowy (np. zespół Stevensa-Johnsona), martwica toksyczno-rozpływna naskórka (zespół Lyella). Bardzo rzadko: przemijające zapalenie wątroby z żółtaczką zastoinową, zapalenie wielostawowe, ciężkie reakcje alergiczne w tym wstrząs anafilaktyczny (nawet po pierwszym podaniu preparatu). Częstość nieznana: zaburzenia smaku i węchu, ból i zawroty głowy, senność. Długotrwałe oraz wielokrotne podawanie preparatu może prowadzić do nadkażenia i (lub) kolonizacji skóry i błon śluzowych przez oporne patogeny lub drożdżaki.

Ciąża i laktacja

W ciąży i w okresie karmienia piersią stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu i karmionego dziecka.

Uwagi

Przy długotrwałym stosowaniu (ponad 3 tyg.) oraz u dzieci poniżej 1 roku wskazana jest regularna kontrola czynności wątroby, czynności nerek i parametrów hematologicznych. 1 amp. 2 ml i 4 ml zawiera odpowiednio 16,9 mg i 33,9 mg sodu - należy to uwzględnić u pacjentów na diecie z kontrolowaną podażą sodu. W trakcie stosowania preparatu mogą wystąpić: zawroty głowy, senność, ból głowy, które mogą ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Interakcje

U pacjentów przyjmujących klindamycynę razem z antagonistą witaminy K (np. warfaryną, acenokumarolem lub fluinidionem) notowano zwiększenie wartości parametrów krzepnięcia krwi (PT/INR) i (lub) czasu krwawienia. Dlatego u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K należy regularnie kontrolować parametry krzepnięcia krwi. Nie należy stosować preparatu z erytromycyną, ponieważ w badaniach in vitro zaobserwowano antagonizm tych leków pod względem działania przeciwbakteryjnego. Drobnoustroje oporne na linkomycynę są również oporne na klindamycynę (oporność krzyżowa). Preparat może nasilać działanie leków zwiotczających mięśnie - istnieje ryzyko zagrażających życiu zdarzeń śródoperacyjnych. Preparat może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych.

Preparat zawiera substancję Clindamycin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 300 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku). Preparat zawiera laktozę.

1 amp. 2 ml lub 4 ml zawiera odpowiednio 300 mg lub 600 mg klindamycyny (w postaci fosforanu). Preparat zawiera alkohol benzylowy.

1 tabl. powl. zawiera 300 mg lub 600 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku).

1 kaps. zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku); tabl. zawierają laktozę. Po sporządzeniu - 5 ml syropu zawiera 75 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku palmitynianu); granulat zawiera sacharozę.

5 g kremu (zawartość aplikatora) zawiera 100 mg klindamycyny w postaci fosforanu. Preparat zawiera glikol propylenowy i alkohol cetostearylowy.

1 g żelu zawiera 10 mg klindamycyny w postaci fosforanu klindamycyny. Preparat zawiera glikol propylenowy.

1 ml płynu i emulsji oraz 1 g żelu zawiera 10 mg klindamycyny w postaci fosforanu.

1 g żelu zawiera 10 mg klindamycyny w postaci fosforanu. Preparat zawiera glikol propylenowy i parahydroksybenzoesan metylu.

1 ampułka (2 ml) zawiera 300 mg; 1 fiolka (4 ml) zawiera 600 mg klindamycyny w postaci fosforanu.

1 ml roztworu zawiera 150 mg klindamycyny (w postaci fosforanu); roztwór zawiera alkohol benzylowy.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.