Cital

1 tabl. powl. zawiera 24,98 mg bromowodorku citalopramu, co odpowiada 20 mg citalopramu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cital 60 szt., tabl. powl. 58,57zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdepresyjny - selektywny neuronalny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny. Mechanizm działania polega na nasileniu przekaźnictwa serotoninowego poprzez zwiększenie pozakomórkowej zawartości serotoniny w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Lek jest mieszaniną racemiczną izomerów optycznie czynnych (50/50). Zahamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny zależy głównie od (S)-enancjomeru. Citalopram wykazuje największą selektywność działania spośród klinicznie stosowanych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny. Nie ma natomiast istotnego wpływu na wychwyt zwrotny noradrenaliny, dopaminy i nie hamuje działania monoaminooksydazy. Ma małe powinowactwo do muskarynowych receptorów cholinergicznych i nie wykazuje istotnego powinowactwa wobec α1-, α2- lub β-adrenergicznych receptorów, a także receptorów dopaminowych D1 i D2, histaminowych H1, receptorów 5-HT1A, 5-HT1B, receptorów GABAA, opioidowych, receptorów benzodiazepinowych. Pierwsze objawy poprawy stanu klinicznego depresji pojawiają się zazwyczaj w 1-2 tyg. przyjmowania leku; maksymalne działanie obserwuje się zazwyczaj w 5-6 tyg. terapii. Po podaniu doustnym citalopram wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 2-4 h od podania (biodostępność leku wynosi około 80%). Przyjmowane pokarmy nie wywierają istotnego wpływu na wchłanianie leku. Citalopram wiąże się z białkami osocza w około 50%. Citalopram jest metabolizowany głównie w wątrobie; metabolitami farmakologicznie czynnymi są: demetylocitalopram, didemetylocitalopram, tlenek N-citalopramu. Wszystkie trzy aktywne metabolity również hamują wychwyt doneuronalny serotoniny, ich działanie jest jednak znacznie słabsze niż citalopramu. T0,5 citalopramu wynosi 33-37 h. Citalopram jest wydalany głównie z żółcią, pozostała część z moczem. 12-13% citalopramu jest wydalane z moczem w postaci nie zmienionej. U pacjentów w podeszłym wieku biologiczny okres półtrwania ulega wydłużeniu o 50% po pojedynczej dawce, a po wielokrotnej - do 30%. U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby biologiczny okres półtrwania może ulec nawet 2-krotnemu wydłużeniu.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Leczenie depresji: zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę. W indywidualnych przypadkach dawkę można zwiększyć maksymalnie do 40 mg na dobę. Lek może być przyjmowany o różnej porze dnia; pokarm nie wpływa na wchłanianie i działanie leku. Działanie przeciwdepresyjne zazwyczaj uzyskuje się po 2-4 tyg. stosowania. Leczenie należy kontynuować wystarczająco długo, aby zapobiec nawrotom depresji (zazwyczaj 6 miesięcy po ustąpieniu objawów depresji). U pacjentów z nawracającą depresją (jednobiegunową) leczenie podtrzymujące może trwać nawet kilka lat, aby zapobiec nowym epizodom. Leczenie zaburzenia lękowego z napadami lęku: przez pierwszy tydzień zaleca się podawanie pojedynczej dawki doustnej 10 mg na dobę, a następnie zwiększenie dawki dobowej do 20 mg. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie, dawkę można zwiększyć maksymalnie do 40 mg na dobę. Maksymalną skuteczność cytalopramu w leczeniu zaburzenia lękowego z napadami lęku osiąga się po około 3 miesiącach, a odpowiedź ta utrzymuje się podczas kontynuowanego leczenia. U osób w podeszłym wieku zalecana dawka dobowa wynosi 10-20 mg, w indywidualnych przypadkach dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę przez pierwsze 2 tygodnie leczenia. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność oraz szczególną uwagę podczas dostosowywania dawki.  U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek zwykle nie ma potrzeby zmiany dawkowania. U pacjentów, u których stwierdzono wolny metabolizm z udziałem cytochromu CYP2C19, zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę przez pierwsze 2 tygodnie leczenia. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg.

Wskazania

Leczenie depresji i profilaktyka nawrotów zaburzeń depresyjnych nawracających. Zaburzenia lękowe z napadami lęku z agorafobią lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na citalopram lub inne składniki preparatu. Pacjenci ze stwierdzonym wydłużonym odstępem QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego QT. Jednoczesne stosowanie z produktami o znanym działaniu wpływającym na wydłużenie odstępu QT. Jednoczesne podawanie citalopramu i inhibitorów MAO (w tym z selegiliną w dawce powyżej 10 mg na dobę). Leczenie citalopramem można rozpocząć 14 dni po zaprzestaniu podawania nieodwracalnych inhibitorow MAO i w okresie określonym dla odstawienia odwracalnych inhibitorów MAO, podanym w charakterystyce produktu. Leczenie inhibitorami MAO można wprowadzić 7 dni po zaprzestaniu podawania citalopramu. Nie stosować jednocześnie z pimozydem. Nie stosować u dzieci.

Środki ostrożności

U pacjentów z manią lub hipomanią w wywiadzie, citalopram należy stosować ostrożnie, w momencie wystąpienia fazy maniakalnej należy odstawić lek. Podczas leczenia pacjentów z psychozami, u których wystąpi depresja, zastosowanie cytalopramu może nasilić objawy psychotyczne. Citalopramu nie należy stosować u pacjentów z niestabilną padaczką, a pacjentów z kontrolowaną padaczką należy monitorować. Należy zaprzestać leczenia citalopramem, gdy u pacjenta wystąpią napady padaczki, lub w przypadku zwiększenia częstości napadów drgawek. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas jednoczesnego stosowania elektrowstrząsów. Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie monitorować pacjentów do uzyskania wyraźnej remisji objawów depresji oraz w początkowych etapach procesu zdrowienia. Należy uważnie monitorować pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi, pacjentów z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, pacjentów, którzy przed rozpoczęciem terapii wykazywali znaczne skłonności samobójcze oraz pacjentów poniżej 25 lat. Lek powinien być przepisywany w jak najmniejszych ilościach, w celu zmniejszenia ryzyka przedawkowania. Należy zachować ostrożność u pacjentów zaburzeniami czynności wątroby, z ciężkimi zaburzeniami czynności nerekoraz u osób w podeszłym wieku. U pacjentów z cukrzycą leczenie produktami z grupy SSRI może wpływać na stężenie glukozy we krwi. Wymagać to może zmiany dawkowania insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych. Zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania leków, które wpływają na czynność płytek krwi lub mogą zwiększać ryzyko krwotoku, jak również u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi w wywiadzie. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów ze znaczną bradykardią, z ostatnio przebytym zawałem lub z niewyrównaną niewydolnością serca. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko złośliwych zaburzeń rytmu serca. Stężenie elektrolitów powinno być wyrównane przed rozpoczęciem leczenia citalopramem. Jeśli pacjenci z ustabilizowaną chorobą serca są w trakcie leczenia, przed rozpoczęciem stosowania citalopramu należy rozważyć wykonanie badania EKG. Jeśli podczas leczenia citalopramem pojawią się objawy zaburzeń rytmu serca, leczenie należy przerwać i wykonać badanie EKG. Rzadko informowano o przypadkach zespołu serotoninowego u pacjentów stosujących leki z grupy SSRI. Jednoczesne wystąpienie objawów, takich jak zaburzenie czynności układu autonomicznego, splątanie, pobudzenie, drżenie mięśni, mioklonie i hipertermia może wskazywać na ten zespół. W razie wystąpienia tego zespołu należy natychmiast przerwać stosowanie cytalopramu i zastosować leczenie objawowe. Cytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z jaskrą z zamkniętym kątem przesączania lub z jaskrą w wywiadzie. Tabletki zawierają laktozę jednowodną i nie powinny być stosowane przez pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: senność, bezsenność, ból głowy, suchość w jamie ustnej, nudności, nasilone pocenie się. Często: zmniejszenie łaknienia, zmniejszenie masy ciała, pobudzenie, osłabione libido, lęk, nerwowość, stan splątania, zaburzenia orgazmu (u kobiet), nieprawidłowe marzenia senne, drżenie, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia uwagi, szumy uszne, ziewanie, biegunka, wymioty, zaparcie, świąd, ból mięśni, ból stawów, impotencja, zaburzenia wytrysku, uczucie zmęczenia. Niezbyt często: zwiększenie łaknienia, zwiększenie masy ciała, agresja, depersonalizacja, omamy, mania, omdlenie, rozszerzenie źrenic, bradykardia, tachykardia, pokrzywka, łysienie, wysypka, plamica, reakcja nadwrażliwości na światło, zatrzymanie moczu, obrzęk, u kobiet: nadmierne krwawienie. Rzadko: hiponatremia, drgawki grand mal, dyskinezy, zaburzenia smaku, krwawienie, zapalenie wątroby, gorączka. Częstość nieznana: małopłytkowość, nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, hipokaliemia, napady paniki, bruksizm, niepokój ruchowy, myśli samobójcze, zachowania samobójcze, drgawki, zespół serotoninowy, zaburzenia pozapiramidowe, akatyzja, zaburzenia ruchu, zaburzenia widzenia, wydłużenie odstępu QT w EKG, komorowe zaburzenia rytmu serca, w tym typu torsade de pointes, niedociśnienie ortostatyczne, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego (w tym krwotok odbytniczy), nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby, wybroczyny, obrzęk naczynioruchowy, plamienie międzymiesiączkowe u kobiet, priapizm i mlekotok u mężczyzn. Badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie u osób w wieku co najmniej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów otrzymujących SSRI i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Mechanizm powstawania tego ryzyka nie jest znany. W okresie po wprowadzeniu leku do obrotu notowano przypadki wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym zaburzeń typu torsade de pointes (częstoskurcz komorowy wielokształtny). Dotyczyły one głównie kobiet, pacjentów z hipokaliemią, z istniejącym wydłużeniem odstępu QT lub pacjentów z innymi chorobami. Przerwanie leczenia cytalopramem (zwłaszcza nagłe) często prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Do najczęstszych należą: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym również parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne marzenia senne), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenie, splątanie, pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, chwiejność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia.

Ciąża i laktacja

Cytalopramu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne i dokładnie został rozważony stosunek ryzyka do korzyści z leczenia. Należy obserwować noworodki matek, które przyjmowały cytalopram aż do późnego okresu ciąży (zwłaszcza w III trymestrze). Należy unikać gwałtownego przerywania leczenia podczas ciąży. U noworodków, których matki przyjmowały leki z grupy SSRI lub SNRI w późnym okresie ciąży, mogą wystąpić następujące objawy: zespół zaburzeń oddechowych, sinica, bezdech, drgawki, wahania ciepłoty ciała, trudności z przyjmowaniem pokarmu, wymioty, hipoglikemia, wzmożone lub zmniejszone napięcie mięśniowe, nadreaktywność, drżenie, nerwowość, drażliwość, letarg, ciągły płacz, senność i trudności w zasypianiu. Objawy te mogą być spowodowane zarówno działaniem serotoninergicznym, jak i zespołem odstawienia. W większości przypadków powikłania występują natychmiast lub wkrótce po porodzie (Płodność. Badania na zwierzętach wykazały, że cytalopram może wpływać na jakość nasienia. Z opisów przypadków zastosowania niektórych leków z grupy SSRI u ludzi wynika, że działanie to jest przemijające. Dotychczas nie zaobserwowano wpływu na płodność u ludzi.

Uwagi

Lek należy odstawiać stopniowo. Citalopram nie zaburza zdolności intelektualnych i psychomotorycznych, jednakże u pacjentów leczonych lekami psychotropowymi mogą występować zaburzenia koncentracji i uwagi ze względu na samą chorobę, jak i na przyjmowane leki - z tego powodu należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie citalopramu i inhibitorów MAO może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego. Nie stosować w skojarzeniu z pimozydem. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie citalopramu oraz leków wydłużających odcinek QT, takich jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fentiazyny, haloperidol), trójcykliczne antydepresanty, niektóre leki antybakteryjne (np. sparfloksacyna, moksifloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, głównie halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, mizolastyna). Badanie interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, w którym citalopram (20 mg na dobę) podawano w skojarzeniu z selegiliną, selektywnym inhibitorem MAO-B (10 mg na dobę) nie wykazało klinicznie istotnych interakcji. Podawanie cytalopramu w skojarzeniu z lekami serotoninergicznymi (np. z tramadolem lub sumatryptanem) może prowadzić do nasilenia działania związanego z przekaźnictwem receptorów serotoninowych (5-HT) - nie zaleca się jednoczesnego stosowania. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania citalopramu z lekami przeciwzakrzepowymi (takimi jak warfaryna), lekami wpływającymi na czynność płytek krwi, takimi jak: NLPZ, kwas acetylosalicylowy, dipirydamol, tyklopidyna lub innymi lekami zwiększającymi ryzyko krwawienia (np. niektóre atypowe leki przeciwpsychotyczne, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). Dotychczas nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji citalopramu z neuroleptykami (nie można jednak wykluczyć możliwości ich wystąpienia). Nie należy równocześnie stosować citalopramu i preparatów zawierających ziele dziurawca (ryzyko zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych). Nie należy spożywać alkoholu podczas leczenia citalopramem, pomimo że nie stwierdzono interakcji. Cimetydyna (silnie działający inhibitor CYP2D6, 3A4 i 1A2) powoduje umiarkowane zwiększenie średniego stężenia citalopramu w stanie stacjonarnym w osoczu. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas jednoczesnego stosowania, może być konieczne dostosowanie dawki. Citalopram jest słabym inhibitorem izoenzymu cytochromu CYP2D6. Chociaż klinicznie istotne interakcje z citalopramem nie są powszechne, nie można ich wykluczyć, gdy citalopram jest stosowany jednocześnie z innym produktem leczniczym metabolizowanym z udziałem CYP2D6. Badanie interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, w którym citalopram podawano w skojarzeniu z metoprololem (substrat CYP2D6), wykazało dwukrotne zwiększenie stężenia metoprololu w osoczu bez istotnego zwiększenia działania metoprololu na ciśnienie krwi ani na częstość akcji serca u zdrowych ochotników. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania citalopramu z litem lub tryptofanem i systematycznie kontrolować stężenie litu w osoczu. W badaniach nie wykazano interakcji wpływających na stężenie citalopramu czy imipraminy, chociaż stężenie dezypraminy - głównego metabolitu imipraminy - zwiększyło się. Podczas leczenia skojarzonego citalopramem i dezypraminą, odnotowano zwiększenie stężenia dezypraminy w osoczu - konieczne może być zmniejszenie dawki dezypraminy. Nie stwierdzono interakcji z lewomepromazyną, digoksyną, karbamazepiną oraz jej metabolitem epoksydem karbamazepiny. Wykazano prawdopodobną interakcję pomiędzy citalopramem a propafenonem - u pacjentki w podeszłym wieku obserwowano zawroty głowy i upadki. Jednoczesne stosowanie citalopramu i flukonazolu może powodować wystąpienie zespołu serotoninowego.

Preparat zawiera substancję Citalopram.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 24,98 mg bromowodorku citalopramu, co odpowiada 20 mg citalopramu.

1 tabl. powl. zawiera 40 mg cytalopramu w postaci bromowodorku. Preparat zawiera mannitol.

1 tabl. powl. zawiera 20 mg cytalopramu w postaci bromowodorku.

1 tabl. powl. zawiera 20 mg lub 40 mg cytalopramu w postaci bromowodorku.

1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg lub 40 mg cytalopramu.

1 tabl. powl. zawiera 20 mg cytalopramu, co odpowiada 24,98 mg bromowodorku cytalopramu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 20 mg cytalopramu w postaci bromowodorku. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 10mg, 20 mg lub 40 mg cytalopramu w postaci cytalopramu bromowodorku. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.