Ceprotin

1 fiolka zawiera 500 j.m. białka C. Roztwór sporządzony przez odtworzenie proszku w 5 ml jałowej wody do wstrzykiwań zawiera około 100 j.m./ml białka C z osocza ludzkiego. Preparat zawiera sód.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Ceprotin 1 fiolka + rozp., proszek do sporz. roztw. do wstrz. 2018-01-25

Działanie

Białko C jest glikoproteiną o właściwościach antykoagulacyjnych, wytwarzaną w wątrobie przy udziale witaminy K. Otrzymywane jest z osocza ludzkiego oczyszczonego za pomocą mysich przeciwciał monoklonalnych. Pod wpływem działania kompleksu trombina/trombomodulina ulega przemianie do aktywowanego białka C (APC) - proteazy serynowej, silnie hamującej krzepnięcie krwi, zwłaszcza w obecności kofaktora - białka S. Działanie APC polega na unieczynnieniu aktywowanych form czynników krzepnięcia V i VIII, co prowadzi do zmniejszenia tworzenia trombiny. Wykazano ponadto, że APC może mieć działanie profibrynolityczne. Podanie dożylne leku powoduje natychmiastowe, ale przejściowe zwiększenie stężenia białka C w osoczu. Terapia substytucyjna u pacjentów z niedoborem białka C ma na celu opanowanie powikłań zakrzepowych lub w przypadku podawania profilaktycznego - zapobiec ich wystąpieniu. U osób z bezobjawowym niedoborem białka C, biologiczny okres półtrwania wynosił 4,4-15,8 h. U pacjentów z ostrą zakrzepicą, zwiększanie stężenia białka C i biologiczny okres półtrwania mogą być znacznie zmniejszone.

Dawkowanie

Dożylnie. Leczenie powinno być rozpoczynane pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w terapii substytucyjnej czynnikami/inhibitorami krzepnięcia, w ośrodkach gdzie możliwe jest monitorowanie aktywności białka C. Dawkę należy dobrać indywidualnie w oparciu o ocenę wyników badań laboratoryjnych. Początkowo należy uzyskać 100% aktywność białka C i utrzymywać ją powyżej 25% w okresie przeprowadzanego leczenia. W celu ustalenia stopnia odzyskania i biologicznego T0,5 zaleca się podanie dawki wstępnej 60-80 j.m./kg mc. Przed i podczas leczenia preparatem zaleca się ustalenie stężenia białka C w osoczu za pomocą oznaczenia aktywności białka C z wykorzystaniem chromogennego substratu. W ostrych stanach zakrzepowych oznaczenia należy wykonywać co 6 h do czasu stabilizacji stanu pacjenta, a następnie 2 razy dziennie i zawsze bezpośrednio przed kolejnym podaniem leku. Należy pamiętać, że T0,5 białka C może być znacząco skrócony w określonych przypadkach klinicznych, takich jak ostra zakrzepica z plamicą piorunującą i martwicą skóry. U pacjentów leczonych w ostrej fazie choroby może dochodzić do znacznie mniejszych przyrostów aktywności białka C. Z uwagi na duże rozbieżności w indywidualnej odpowiedzi na leczenie, wpływ białka C na parametry krzepnięcia powinien być kontrolowany regularnie. W przypadku przestawiania chorego na stałe leczenie profilaktyczne doustnymi antykoagulantami, podawanie białka C można przerwać dopiero po osiągnięciu stabilnego stanu homeostazy. Dawkowanie antykoagulantu należy rozpoczynać od małych dawek i stopniowo zwiększać. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby powinni być dokładnie obserwowani. W rzadkich i wyjątkowych przypadkach, u pacjentów z brakiem dostępu żylnego, podskórne podanie 250 –350 j.m./kg prowadziło do uzyskania terapeutycznych poziomów białka C w osoczu. Sposób podania. Preparat podaje się we wstrzyknięciu dożylnym z szybkością nie większą niż 2 ml/min. U dzieci o mc. < 10 kg szybkość podawania nie może być większa niż 0,2 ml/kg mc./min.

Wskazania

Leczenie plamicy piorunującej i martwicy skóry wywołanej kumaryną u pacjentów z ciężkim wrodzonym niedoborem białka C. Ponadto lek jest wskazany w krótkotrwałej profilaktyce u pacjentów z ciężkim wrodzonym niedoborem białka C, jeśli zachodzi przynajmniej jedno z uwarunkowań: zagrażający/nieuchronny zabieg operacyjny lub leczenie inwazyjne; podczas rozpoczynania leczenia pochodną kumaryny; jeżeli leczenie samą pochodną kumaryny jest niewystarczające; jeżeli leczenie pochodną kumaryny nie jest możliwe do przeprowadzenia.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość substancję czynną lub na jakąkolwiek substancję pomocniczą, na białko mysie lub na heparynę, z wyjątkiem użycia w celu opanowania zagrażających życiu powikłań zakrzepowych.

Środki ostrożności

Z uwagi na możliwość wystąpienia reakcji nadwrażliwości typu alergicznego, pacjent powinien być poinformowany o wczesnych objawach reakcji nadwrażliwości (takich jak: wysypka, uogólniona pokrzywka, ucisk w klatce piersiowej, trudności w oddychaniu, spadek ciśnienia i anafilaksja); w przypadku ich wystąpienia należy natychmiast przerwać podawanie leku. W przypadku wstrząsu należy postępować zgodnie z obowiązującym postępowaniem w leczeniu wstrząsu. Ze względu na brak doświadczenia w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby, zaleca się dokładną obserwację takich pacjentów. W przypadku podawania preparatów przygotowywanych z ludzkiej krwi lub osocza nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych (dotyczy to również nieznanych lub pojawiających się od niedawna wirusów oraz innych czynników chorobotwórczych). Podejmowane środki są uważane za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak HIV, HBV i HCV, a także wirusów bezotoczkowych HAV. Podejmowane środki mogą mieć ograniczoną wartość wobec wirusów bezotoczkowych, takich jak parwowirus B19. Zakażenie parwowirusem B19 może być poważne u kobiet w ciąży (zakażenie płodu) i dla osób z niedoborem odporności lub zwiększoną erytropoezą (np. anemia hemolityczna). U pacjentów otrzymujących regularnie lub w sposób powtarzany produkty z białkiem C powinno się wziąć pod uwagę przeprowadzenie odpowiednich szczepień (wirusowe zapalenie wątroby typu A i B). Z uwagi na śladową obecność heparyny w preparacie, należy liczyć się z możliwością wystąpienia małopłytkowości indukowanej heparyną (HIT) maskowanej symptomatologią ostrej fazy niedoboru białka C. W przypadku podejrzenia HIT należy oznaczyć liczbę płytek we krwi i w razie konieczności przerwać podawanie preparatu. Ponieważ zawartość sodu w maksymalnej dawce dziennej może przekraczać 200 mg, leczenie może być potencjalnie szkodliwe dla osób na diecie ubogosodowej.

Niepożądane działanie

Mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, pieczenie, kłujący ból w miejscu podania, dreszcze, nagłe zaczerwienienie twarzy, wysypka, uogólniona pokrzywka, ból głowy, spadek ciśnienia, letarg, nudności, niepokój ruchowy, częstoskurcz, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty i trudności w oddychaniu). Podczas badań klinicznych ponadto bardzo rzadko obserwowano zawroty głowy, gorączkę, wzrost białka C-reaktywnego, świąd, wysypkę. Bardzo rzadko: niepokój, krwiak opłucnej, nadmierne pocenie się, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, podwyższoną temperaturę ciała, zwiększone zapotrzebowanie na katecholaminy w celu utrzymania ciśnienia krwi. Przy podawaniu preparatu pacjentom z ciężkim wrodzonym niedoborem białka C możliwe jest wytworzenie przeciwciał hamujących białko C.

Ciąża i laktacja

Bezpieczeństwo stosowania leku w ciąży i okresie karmienia piersią nie zostało ustalone. Preparat można stosować wyłącznie w przypadku, gdy spodziewane korzyści leczenia przewyższają potencjalne ryzyko dla matki i dziecka.

Uwagi

Preparat nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Nie są znane obecnie żadne interakcje z innymi lekami. U pacjentów, którzy rozpoczynają leczenie doustnymi antykoagulantami z grupy antagonistów witaminy K (np. warfaryną) może wystąpić przemijający stan nadkrzepliwości zanim pojawi się pożądany efekt przeciwzakrzepowy - w przypadku przestawiania na leczenie tymi lekami, podawanie białka C można przerwać dopiero po osiągnięciu stabilnego efektu przeciwzakrzepowego ich działania. Chociaż martwica skóry indukowana warfaryną może wystąpić u każdego pacjenta podczas wprowadzania leczenia doustnymi antykoagulantami, u osób z wrodzonym niedoborem białka C ryzyko to jest szczególnie wysokie.

Preparat zawiera substancję Protein C.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 500 j.m. białka C. Roztwór sporządzony przez odtworzenie proszku w 5 ml jałowej wody do wstrzykiwań zawiera około 100 j.m./ml białka C z osocza ludzkiego. Preparat zawiera sód.

1 fiolka Beriplex P/N 250 zawiera nominalnie: 200-480 j.m. czynnika II, 100-250 j.m. czynnika VII, 200-310 j.m. czynnika IX, 220-600 j.m. czynnika X oraz 150-450 j.m. białka C, 120-380 j.m. białka S. 1 fiolka Beriplex P/N 500 zawiera nominalnie: 400-960 j.m. czynnika II, 200-500 j.m. czynnika VII, 400-620 j.m. czynnika IX, 440-1200 j.m. czynnika X oraz 300-900 j.m. białka C, 240-760 j.m. białka S. Specyficzna aktywność czynnika IX wynosi 2,5 j.m./mg białka całkowitego. Lek zawiera sód (do 343 mg/100 ml).

1 fiolka zawiera ludzki kompleks protrombiny - nominalnie: 280-760 j.m. ludzkiego II czynnika krzepnięcia krwi, 180-480 j.m. ludzkiego VII czynnika krzepnięcia krwi, 500 j.m. ludzkiego IX czynnika krzepnięcia krwi, 360-600 j.m. ludzkiego X czynnika krzepnięcia krwi oraz 260-620 j.m. białka C i 240-640 j.m. białka S. Aktywność swoista leku wynosi ≥0,6 j.m./mg białka, wyrażona jako aktywność czynnika IX. Lek zawiera sód (75-125 mg/fiolka) i heparynę (100-250 j.m./fiolka, odpowiadających 0,2-0,5 j.m./j.m. czynnika IX).

Najczęściej wyszukiwane

1000 ml roztworu zawiera: 5,75 g chlorku sodu, 4,62 g trójwodnego octanu sodu, 0,90 g dwuwodnego cytrynianu sodu, 0,26 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,38 g chlorku potasu, 0,20 g sześciowodnego chlorku magnezu. Preparat zawiera: 141 mmol/1000 ml Na+, 34 mmol/1000 ml CH3COO-, 3 mmol/1000 ml C6H5O73-, 2 mmol/1000 ml Ca2+, 5 mmol/1000 ml K+, 1 mmol/1000 ml Mg2+, 109 mmol/1000 ml Cl-.

1000 ml roztw. zawiera: 8,6 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,33 g dwuwodnego chlorku wapnia, 147,2 mmol Na+, 4,0 mmol K+, 2,25 mmol Ca2+, 155,7 Cl-.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1 ml roztworu zawiera 23 mg sodu.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

1 tabl. powl. dojelitowa zawiera 75 mg lub 150 mg kwasu acetylosalicylowego. Lek zawiera czerwień koszenilową.

1 tabl. powl. zawiera: 80 mg jonów żelaza (II) w postaci siarczanu żelaza (II) oraz 0,35 mg kwasu foliowego.

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

Pojemnik trzykomorowy zawierający w oddzielnych komorach roztwór glukozy, aminokwasów z elektrolitami i emulsję tłuszczową. 1000 ml mieszaniny otrzymanej po połączeniu zawartości komór zawiera: 35,4 g oleju sojowego, 67,5 g glukozy, 3,3 g L-alaniny, 2,3 g L-argininy, 0,7 g kwasu L-asparginowego, 1,2 g kwasu L-glutaminowego, 1,7 g glicyny, 1,4 g L-histydyny, 1,2 g L-izoleucyny, 1,7 g L-leucyny, 1,9 g L-lizyny, 1,2 g L-metioniny, 1,7 g L-fenyloalaniny, 1,4 g L-proliny, 0,94 g L-seryny, 1,2 g L-treoniny, 0,4 g L-tryptofanu, 0,05 g L-tyrozyny, 1,5 g L-waliny oraz 0,15 g chlorku wapnia 1,04 g glicerofosforanu sodu, 0,33 g siarczanu magnezu, 1,25 g chlorku potasu, 1 g octanu sodu. Wartość energetyczna: około 710 kcal. Zawartość azotu: 3,7 g. Osmolalność: około 830 mOsm/kg H2O, osmolarność: około 750 mOsm/l, pH około 5,6.

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Histiocytoza - przyczyny, objawy i leczenie Histiocytoza - przyczyny, objawy i leczenie

Histiocytoza to grupa rzadko diagnozowanych chorób układu krwiotwórczego, które zalicza się do chorób z pogranicza nowotworowych i autoimmunoagresji. Choroby z tej grupy ...

więcej

Kibicowanie może doprowadzić do ZAWAŁU! Skutki zdrowotne kibicowania Kibicowanie może doprowadzić do ZAWAŁU! Skutki zdrowotne kibicowania

Kibicowanie może powodować poważne problemy zdrowotne. Dopingowanie ulubionej drużyny powoduje nagły skok ciśnienia, przyspieszony puls, co jest szczególnie niebezpieczne dla kibiców zmagających ...

więcej

HEMOROIDY (żylaki odbytu): przyczyny, objawy i leczenie hemoroidów HEMOROIDY (żylaki odbytu): przyczyny, objawy i leczenie hemoroidów

Hemoroidy (guzki krwawnicze) ma każdy, żylaki odbytu - co drugi Polak. Objawy choroby hemoroidalnej są bardzo nieprzyjemne, a przecież żylaki odbytu da ...

więcej

Nadciśnienie tętnicze WTÓRNE - przyczyny, objawy, leczenie Nadciśnienie tętnicze WTÓRNE - przyczyny, objawy, leczenie

Nadciśnienie tętnicze wtórne to najrzadziej występujący typ nadciśnienia. Nadciśnienie tętnicze wtórne rozpoznaje się u zaledwie 5 proc. chorych. Jego przyczyny można ustalić ...

więcej

Zespół pozakrzepowy: przyczyny, objawy, leczenie Zespół pozakrzepowy: przyczyny, objawy, leczenie

Zespół pozakrzepowy to dość częsty problem zdrowotny, stanowiący przewlekłe powikłanie zakrzepicy żył głębokich (ZŻG). Szacuje się,że aż 23-60% pacjentów po epizodzie zakrzepicy ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.