Celsentri

1 tabl. powl. zawiera 150 mg lub 300 mg marawiroku. Tabletki zawierają lecytynę sojową.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Celsentri 60 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwwirusowy - antagonista CCR5. Marawirok wiąże się wybiórczo z ludzkim receptorem dla chemokin CCR5, przez co uniemożliwia przedostanie się CCR5-tropowych wirusów HIV-1 do wnętrza komórki. Wchłanianie marawiroku jest zmienne i osiąga wiele wartości maksymalnych. Całkowita biodostępność dawki 100 mg wynosi 23%, a przewidywana jej wartość dla dawki 300 mg wynosi 33%. Marawirok jest substratem transportera pompy lekowej, P-glikoproteiny. Wiąże się z białkami osocza ludzkiego (ok. 76%) i wykazuje umiarkowane powinowactwo do albumin i kwaśnej α1-glikoproteiny. Marawirok jest metabolizowany głównie przez układ cytochromu P450, z wytworzeniem metabolitów, które zasadniczo nie działają na HIV-1. CYP3A4 jest najważniejszym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm marawiroku. Polimorficzne enzymy CYP2C9, CYP2D6 i CYP2C19 nie biorą znaczącego udziału w metabolizmie. Po podaniu dawki 300 mg ok. 20% wydala się w moczu, a 76% - w kale (w ciągu 168 h). Marawirok był głównym składnikiem wykrywanym w moczu (średnio 8% dawki) i w kale (średnio 25% dawki). Pozostała część dawki była wydalana w postaci metabolitów.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinno być rozpoczęte przez lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu zakażeń wirusem HIV. Przed zastosowaniem marawiroku należy potwierdzić, że jedynym wykrywalnym wirusem jest HIV-1 CCR5-tropowy (tj. nie są wykrywalne: wirus wykazujący tropizm do CXCR4 ani wirus o tropizmie podwójnym lub mieszanym), wykorzystując odpowiednio zwalidowaną i czułą metodę wykrywania w świeżo pobranej próbce krwi (w badaniach klinicznych  wykorzystywano test Monogram Trofile). Inne testy fenotypowe i genotypowe podlegają obecnie ocenie. Tropizm wirusów nie może być bezpiecznie określany na podstawie historii dotychczasowego leczenia i oceny przechowywanych próbek. Brak danych dotyczących ponownego zastosowania leku u pacjentów zakażonych wcześniej jedynie wykrywalnym wirusem HIV-1 CCR5-tropowym, u których niepowodzeniem zakończyła się terapia marawirokiem (lub innym antagonistą CCR5) z wykrywalnym wirusem wykazującym tropizm do CXCR4 lub wirusem o tropizmie podwójnym lub mieszanym. Brak danych dotyczących zmiany leku pochodzącego z innej grupy leków przeciwretrowirusowych na marawirok u pacjentów z supresją wirologiczną. Należy rozważyć inne metody leczenia. Dorośli: zalecana dawka wynosi 150 mg, 300 mg lub 600 mg 2 razy na dobę, zależnie od interakcji z jednocześnie przyjmowanymi lekami przeciwretrowirusowymi oraz innymi lekami. Szczególne grupy pacjentów. Lek stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z CCr Sposób podania. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.

Wskazania

W skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi do stosowania u dorosłych pacjentów zakażonych wirusem HIV-1, o ustalonym powinowactwie tylko do koreceptora CCR5, którzy byli wcześniej leczeni lekami tego typu. Wskazanie to zostało ustalone na podstawie danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności, pochodzących z dwóch badań klinicznych prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanych placebo, z udziałem pacjentów leczonych wcześniej lekami przeciwretrowirusowymi.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na orzeszki ziemne albo na soję lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Zgłaszano przypadki hepatotoksyczności oraz niewydolności wątroby z cechami alergii, występującej w związku z przyjmowaniem marawiroku. U pacjentów z uprzednio występującym zaburzeniem czynności wątroby, w tym z przewlekłym czynnym zapaleniem wątroby, częściej mogą występować zaburzenia czynności wątroby podczas stosowania skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego i należy ich monitorować zgodnie ze standardową procedurą. Przerwanie stosowania marawiroku należy poważnie rozważyć u pacjentów z objawami ostrego zapalenia wątroby, zwłaszcza jeśli podejrzewa się nadwrażliwość związaną z lekiem lub w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz wątrobowych z jednoczesnym występowaniem wysypki lub innych ogólnoustrojowych objawów potencjalnej nadwrażliwości (np. swędząca wysypka, eozynofilia lub zwiększone stężenie IgE). Dane dotyczące pacjentów z jednocześnie występującym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B i (lub) C są ograniczone. Należy zachować ostrożność podczas leczenia tych pacjentów. W razie równoczesnego stosowania leków przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu B i (lub) C należy zapoznać się z ChPL każdego z tych leków. Ze względu na ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania marawiroku u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby, lek ten należy stosować ostrożnie w tej populacji. W przypadku wystąpienia objawów ciężkiej reakcji skórnej lub ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy natychmiast zaprzestać stosowania marawiroku oraz innych leków podejrzanych o wywołanie tych reakcji. Należy monitorować stan kliniczny pacjenta oraz odpowiednie wskaźniki biochemiczne krwi i w razie konieczności rozpocząć stosowne leczenie objawowe. Dostępne są nieliczne dane na temat stosowania marawiroku u pacjentów z ciężką chorobą sercowo-naczyniową, dlatego należy zachować szczególną ostrożność stosując marawirok u tych pacjentów. Ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego należy zachować ostrożność podczas podawania marawiroku pacjentom, którzy przyjmują jednocześnie leki obniżające ciśnienie krwi. Marawirok należy też stosować ostrożnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka niedociśnienia ortostatycznego lub występowaniem niedociśnienia ortostatycznego w wywiadzie. U pacjentów ze współistniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego może występować zwiększone ryzyko działań niepożądanych dotyczących serca i naczyń, wywołanych przez niedociśnienie ortostatyczne. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, leczonych silnymi inhibitorami CYP3A lub wzmocnionymi inhibitorami proteazy (IP) w skojarzeniu z marawirokiem, może wystąpić zwiększone ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. U pacjentów zakażonych wirusem HIV z ciężkim niedoborem immunologicznym w czasie rozpoczynania skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego (CART) może wystąpić reakcja zapalna na niewywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne, powodująca wystąpienie ciężkich objawów klinicznych lub nasilenie objawów. Na ogół reakcje takie były obserwowane w ciągu pierwszych kilku tygodni lub miesięcy od rozpoczęcia CART. Przykłady takiej reakcji to: zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii, uogólnione i (lub) miejscowe zakażenia wywołane przez mykobakterie oraz zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jiroveci (poprzednio Pneumocystis carinii). Wszelkie objawy stanu zapalnego należy zdiagnozować i w razie konieczności rozpocząć leczenie. Zaobserwowano także przypadki występowania chorób autoimmunologicznych (takich jak choroba takich jak choroba Gravesa-Basedowa) w przebiegu reaktywacji immunologicznej, jednak czas do ich wystąpienia jest zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Marawirok należy stosować jako element schematu skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego. Optymalną metodą jest połączenie marawiroku z innymi lekami, na które wrażliwy jest wirus występujący u pacjenta. Marawirok należy stosować tylko wtedy, gdy wykrywalny jest jedynie wirus HIV-1 CCR5-tropowy (tj. nie są wykrywalne: wirus wykazujący tropizm do CXCR4 ani wirus o tropizmie podwójnym lub mieszanym), co potwierdzono za pomocą odpowiednio zwalidowanej i czułej metody diagnostycznej. Tropizm wirusów nie może być przewidziany na podstawie historii dotychczasowego leczenia lub oceny przechowywanych próbek. U pacjentów zakażonych HIV-1 w miarę upływu czasu zachodzą zmiany tropizmu wirusowego. Dlatego istnieje konieczność rozpoczęcia terapii wkrótce po przeprowadzeniu testu tropizmu. Wykazano, że podstawowa oporność na inne grupy leków przeciwretrowirusowych u wcześniej niewykrytych wirusów z mniejszej populacji wirusowej, wykazujących tropizm do CXCR4, jest podobna do stwierdzonej w przypadku wirusa wykazującego tropizm do CCR5. Stosowania marawiroku nie można na podstawie wyników badań klinicznych przeprowadzonych u pacjentów wcześniej nieleczonych lekami przeciwretrowirusowymi, zalecić do stosowania w tej populacji. Ze względu na ryzyko wystąpienia martwicy kości należy pouczyć pacjentów o konieczności zgłoszenia się do lekarza w przypadku wystąpienia bólów lub sztywności stawów albo trudności w poruszaniu się. Antagoniści CCR5 mogą osłabiać odpowiedź immunologiczną na niektóre zakażenia. Należy brać to pod uwagę podczas leczenia takich zakażeń, jak czynna gruźlica i inwazyjne infekcje grzybicze. Preparat zawiera lecytynę sojową - nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na orzeszki ziemne lub soję.

Niepożądane działanie

Klinicznie istotne działania niepożądane o nasileniu umiarkowanym lub większym, występujące częściej u pacjentów po podaniu marawiroku niż po podaniu leku porównawczego. Często: niedokrwistość, jadłowstręt, depresja, bezsenność, ból w okolicy brzucha, wzdęcia, nudności, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, wysypka, osłabienie. Niezbyt często: zapalenie płuc, kandydoza przełyku, drgawki, hiperbilirubinemia, zwiększenie aktywności GGT, zapalenie mięśni, zwiększona aktywność fosfokinazy kreatynowej, niewydolność nerek, białkomocz. Rzadko: nowotwór przewodu żółciowego, rozlany chłoniak z dużych komórek B, choroba Hodgkina, przerzuty do kości, przerzuty do wątroby, przerzuty do otrzewnej, rak jamy nosowo-gardłowej, rak przełyku, pancytopenia, granulocytopenia, dusznica bolesna, toksyczne zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, marskość wątroby, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zespół Stevensa-Johnsona, zanik mięśni. Bardzo rzadko: niewydolność wątroby z cechami alergii (zgłaszano reakcje nadwrażliwości opóźnionej, pojawiające się zazwyczaj od 2 do 6 tyg. od rozpoczęcia terapii, obejmujące wysypkę, gorączkę, eozynofilię oraz reakcje ze strony wątroby). U pacjentów zakażonych wirusem HIV ze znacznym niedoborem immunologicznym w momencie rozpoczynania CART może wystąpić reakcja zapalna na bezobjawowe lub resztkowe zakażenie oportunistyczne. Zaobserwowano także przypadki występowania chorób autoimmunologicznych (takich jak choroba Gravesa-Basedowa), jednak czas do ich wystąpienia jest zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Notowano przypadki martwicy kości, szczególnie u pacjentów z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowanym zakażeniem HIV lub długotrwale poddawanych skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej (CART). Zgłaszano przypadki występowania omdleń spowodowanych niedociśnieniem ortostatycznym.

Ciąża i laktacja

Marawirok może być stosowany w czasie ciąży tylko wtedy, gdy możliwe korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję przy wysokim stopniu narażenia (stosowaniu dużych dawek). Nie wiadomo, czy marawirok jest wydzielany do mleka kobiecego. Jest wydzielany do mleka szczura w znacznych ilościach. Zaleca się, aby matki zakażone HIV w żadnych okolicznościach nie karmiły piersią swoich dzieci w celu uniknięcia przeniesienia HIV. W badaniach na szczurach nie obserwowano niepożądanego wpływu na płodność samic ani samców.

Uwagi

Chociaż wykazano, że skuteczna supresja wirusa za pomocą terapii przeciwretrowirusowej znacznie zmniejsza ryzyko przeniesienia zakażenia drogą płciową, nie można wykluczyć resztkowego ryzyka. Należy przestrzegać środków ostrożności w celu uniknięcia zakażenia, zgodnie z wytycznymi krajowymi. Pacjentów należy poinformować, że jeśli wystąpią u nich zawroty głowy, należy unikać wykonywania ryzykownych zadań, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługa maszyn.

Interakcje

Marawirok jest substratem CYP3A4. Równoczesne podawanie marawiroku i leków pobudzających aktywność CYP3A4 może zmniejszać stężenie marawiroku i osłabiać jego działanie. Podawanie marawiroku jednocześnie lekami, które hamują aktywność CYP3A4, może zwiększać stężenie marawiroku w osoczu. Zalecane jest dostosowanie dawki w przypadku podawania marawiroku razem z inhibitorami i (lub) induktorami CYP3A4. Dalsze szczegóły przedstawione są poniżej. W klinicznie istotnych stężeniach marawirok nie hamuje aktywności żadnego z ważnych enzymów cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4). Marawirok nie wykazywał klinicznie znaczącego wpływu na farmakokinetykę midazolamu, doustnych środków antykoncepcyjnych, takich jak etynyloestradiol i lewonorgestrel, ani na stosunek 6β-hydrokortyzolu do kortyzolu w moczu, co świadczy o braku działania hamującego lub pobudzającego na CYP3A4 in vivo. Nie można wykluczyć możliwego zahamowania CYP2D6 w przypadku dużego narażenia na działanie marawiroku. Potencjalny wpływ marawiroku na farmakokinetykę leków stosowanych równocześnie jest niewielki. Klirens nerkowy stanowi ok. 23% całkowitego klirensu marawiroku, jeśli marawirok podawany jest bez inhibitorów CYP3A4. Ponieważ w grę wchodzą zarówno procesy bierne, jak i czynne, istnieje możliwość konkurencyjnego wpływu na wydalanie innych substancji czynnych usuwanych przez nerki. Jednak równoczesne podawanie marawiroku z tenofowirem (substrat metabolizmu nerkowego) i ko-trimoksazolem (zawiera trimetoprym, który jest inhibitorem transportu kationów w nerkach) nie wykazało wpływu na farmakokinetykę marawiroku. Ponadto podawanie marawiroku w skojarzeniu z lamiwudyną lub zydowudyną nie wykazało wpływu marawiroku na farmakokinetykę lamiwudyny (usuwanej głównie przez nerki) ani zydowudyny (metabolizowanej bez udziału P450 i usuwanej przez nerki). W warunkach in vitro marawirok hamuje glikoproteinę P. Jednakże, in vivo marawirok nie wpływa w znaczący sposób na farmakokinetykę digoksyny. Nie można wykluczyć, że marawirok może zwiększać ekspozycję na etaksylan dabigatranu, będący substratem dla glikoproteiny P. Leki wzmacniające właściwości farmakokinetyczne. Kobicystat jest silnym inhibitorem CYP3A - dawkę marawiroku należy zmniejszyć do 150 mg 2 razy na dobę w przypadku jednoczesnego podawania z kobicystatem. Nukleozydowe/nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI) - lamiwudyna, tenofowir, zydowudyna - nie stwierdzono ani nie oczekuje się istotnej interakcji; marawirok w dawce 300 mg 2 razy na dobę oraz NRTI mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Inhibitory integrazy. Elwitegrawir jest wskazany do stosowania jedynie z niektórymi inhibitorami proteazy wzmacnianymi rytonawirem; nie powinien wpływać na narażenie na marawirok w stopniu istotnym klinicznie, a obserwowane działanie jest przypisywane rytonawirowi. W związku z tym dawkę marawiroku należy zmodyfikować zgodnie z zaleceniami dotyczącymi jednoczesnego podawania z odpowiednim skojarzeniem inhibitora proteazy i rytonawiru. Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji marawiroku z raltegrawirem - marawirok w dawce 300 mg 2 razy na dobę oraz raltegrawir mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTI). Dawkę marawiroku należy zwiększyć do 600 mg 2 razy na dobę w przypadku jednoczesnego podawania z efawirenzem bez silnego inhibitora CYP3A4. Stosowanie z efawirenzem i z inhibitorami proteazy - patrz poniżej. Etrawiryna jest wskazana tylko do stosowania w skojarzeniu ze wzmacnianymi inhibitorami proteazy. Stosowanie z etrawiryną i z inhibitorami proteazy - patrz poniżej. Porównanie do danych historycznych wskazuje, że marawirok 300 mg 2 razy na dobę i newirapina mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Inhibitory proteazy HCV - boceprewir, telaprewir - jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne podawanie marawiroku miało wpływ na stężenia boceprewiru lub telaprewiru (marawirok w dawce 150 mg 2 razy na dobę podczas jednoczesnego stosowania z boceprewirem lub telaprewirem). Inhibitory proteazy HIV (PI) - atazanawir, lopinawir, sakwinawir, darunawir - dawkę marawiroku należy zmniejszyć do 150 mg 2 razy na dobę w przypadku jednoczesnego podawania z inhibitorami proteazy; z wyjątkiem skojarzenia z typranawirem z rytonawirem , wtedy dawka marawiroku powinna wynosić 300 mg 2 razy na dobę. Nelfinawir - dane dotyczące jednoczesnego stosowania z nelfinawirem są ograniczone, nelfinawir należy do silnie działających inhibitorów CYP3A4 i oczekuje się, że będzie zwiększał stężenie marawiroku. Indynawir - dane dotyczące jednoczesnego stosowania z indynawirem są ograniczone, indynawir należy do silnych inhibitorów CYP3A4, analiza PK w populacji w trakcie badań klinicznych 3 fazy sugeruje, iż zmniejszenie dawki marawiroku w przypadku podawania z indynawirem umożliwia uzyskanie odpowiedniej ekspozycji na marawirok. Fosamprenawir + rytonawir + marawirok - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane, obserwowane znaczne zmniejszenie Cmin amprenawiru może skutkować niepowodzeniem wirusologicznym u pacjentów. NNRTI+inhibitory proteazy. Dawkę marawiroku należy zmniejszyć do 150 mg 2 razy na dobę w przypadku jednoczesnego podawania z efawirenzem i w skojarzeniu z inhibitorami proteazy (z wyjątkiem skojarzenia typranawiru z rytonawirem, wtedy dawka powinna wynosić 600 mg 2 razy na dobę). Jednoczesne stosowanie marawiroku i fosamprenawiru/rytonawiru nie jest zalecane. Dawkę marawiroku należy zmniejszyć do 150 mg 2 razy na dobę w przypadku jednoczesnego podawania z etrawiryną i z inhibitorami proteazy. Etrawiryna i lopinawir z rytonawirem, sakwinawir z rytonawirem lub atazanawir z rytonawirem - nie badano, na podstawie zakresu działania hamującego lopinawiru z rytonawirem, sakwinawiru z rytonawirem lub atazanawiru z rytonawirem bez etrawiryny, spodziewane jest zwiększenie stopnia narażenia. Antybiotyki. Sulfametoksazol+trymetoprym - marawirok 300 mg 2 razy na dobę i sulfametoksazol z trimetoprymem mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Dawkę marawiroku należy zwiększyć do 600 mg 2 razy na dobę w przypadku jednoczesnego podawania z ryfampicyną bez silnego inhibitora CYP3A4 (opisane dostosowanie dawki nie zostało poddane badaniom u pacjentów z HIV). Jednoczesne podawanie marawiroku i ryfampicyny z efawirenzem nie jest zalecane. Dawkę marawiroku należy zmniejszyć do 150 mg 2 razy na dobę podczas jednoczesnego podawania z ryfabutyną i z inhibitorem proteazy (oprócz typranawiru z rytonawirem, wtedy dawka powinna wynosić 300 mg 2 razy na dobę). Jednoczesne stosowanie marawiroku i fosamprenawiru/rytonawiru nie jest zalecane. Dawkę marawiroku należy zmniejszyć do 150 mg 2 razy na dobę w przypadku jednoczesnego podawania z klarytromycyną i telitromycyną. Leki przeciwgrzybicze. Dawkę marawiroku należy zmniejszyć do 150 mg 2 razy na dobę w przypadku jednoczesnego podawania z ketokonazolem lub z itrakonazolem. Marawirok w dawce 300 mg 2 razy na dobę należy podawać ostrożnie w przypadku jednoczesnego stosowania z flukonazolem. Leki przeciwwirusowe. Marawirok 300 mg 2 razy na dobę i pegylowany interferon lub rybawiryna mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Substancje uzależniające. Marawirok 300 mg 2 razy na dobę i metadon lub buprenorfina mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Leki zmniejszające stężenie lipidów. Marawirok 300 mg 2 razy na dobę i statyny mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Leki przeciwarytmiczne. Marawirok 300 mg 2 razy na dobę i digoksyna mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Wpływ marawiroku w dawce 600 mg 2 razy na dobę na działanie digoksyny nie był badany. Doustne środki antykoncepcyjne. Marawirok 300 mg 2 razy na dobę i etynyloestradiol lub lewonogestrel mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Leki uspokajające. Marawirok 300 mg 2 razy na dobę i midazolam mogą być podawane jednocześnie bez konieczności modyfikacji dawki. Preparaty ziołowe. Jednoczesne podawanie marawiroku z preparatami dziurawca zwyczajnego spowoduje znaczące zmniejszenie stężenia marawiroku i może spowodować nieuzyskanie optymalnego stężenia marawiroku i w konsekwencji doprowadzić do utraty odpowiedzi wirusologicznej i ewentualnego rozwoju oporności na marawirok. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania marawiroku i dziurawca zwyczajnego lub preparatów zawierających ziele dziurawca.

Preparat zawiera substancję Maraviroc.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 150 mg lub 300 mg marawiroku. Tabletki zawierają lecytynę sojową.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.