Celestone®

1 ampułka (1 ml) zawiera 4 mg betametazonu (5,3 mg soli sodowej fosforanu betametazonu).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Celestone® 1 amp. 1 ml, roztw. do wstrz. 15,60zł 2017-10-31

Działanie

Syntetyczny glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym (około 25 razy silniejszym niż działanie hydrokortyzonu), działaniu przeciwuczuleniowym i przeciwreumatycznym. Nie wykazuje istotnego klinicznie działania mineralokortykoidowego. Poza swym istotnym wpływem na proces zapalny i odpornościowy, kortykosteroidy wpływają również na przemianę węglowodanów, białek i tłuszczów, na układ sercowa-naczyniowy, mięśnie szkieletu oraz centralny układ nerwowy. Działa na poziomie DNA, modyfikując syntezę niektórych enzymów, dlatego maksymalna aktywność farmakologiczna występuje później niż osiągnięcie największego stężenia leku we krwi. Sól sodowa fosforanu betametazonu wchłaniana jest w miejscu wstrzyknięcia i powoduje działanie lecznicze zarówno miejscowe jak i ogólne. Jest łatwo rozpuszczalna w wodzie i przyswajana jest przez organizm w postaci betametazonu, biologicznie czynnego kortykosteroidu. Po podaniu doustnym lub pozajelitowym, okres półtrwania betametazonu wynosi ponad 5 h; okres półtrwania biologicznego wynosi 36-54 h. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie leku we krwi występuje po 60 min, a całkowita eliminacja następuje w ciągu pierwszego dnia. Aktywność farmakologiczna utrzymuje się mimo zmniejszenia stężenia leku we krwi do nieoznaczalnego. Betametazon jest metabolizowany w wątrobie. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby rozkład leku przebiega wolniej lub z opóźnieniem.

Dawkowanie

Dawkę ustala się indywidualnie, zależnie od rodzaju i nasilenia choroby oraz reakcji na lek. Dorośli: początkowo do 8 mg betametazonu/dobę; dzieci: początkowo 0,02-0,125 mg/kg mc./dobę. W nagłych wypadkach podawać dożylnie, we wlewie kroplowym po rozcieńczeniu 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy. Po uzyskaniu poprawy należy ustalić możliwie najmniejszą, skuteczną dawkę podtrzymującą, stopniowo zmniejszając dawkę początkową. Wstrząs: 3 mg betametazonu, dawkę można powtarzać co 4-6 h, podawanie dużej dawki glikokortykosteroidów należy przerwać natychmiast po ustabilizowaniu się stanu pacjenta. Obrzęk mózgu: 2-4 mg betametazonu (poprawa może nastąpić w ciągu kilku godzin po podaniu preparatu), pacjenci w stanie śpiączki mogą otrzymywać 2-4 mg 4 razy na dobę. Choroby układu narządu ruchu: duże stawy 2-4 mg, małe stawy 0,8-2 mg, kaletka maziowa 2-3 mg, pochewka ścięgna 0,4-1 mg, tkanki miękkie 2-6 mg, ganglion 1-2 mg. Zapobieganie zespołowi zaburzeń oddychania (choroba błon szklistych) u wcześniaków: jeśli konieczne jest wywołanie porodu przed 32. tyg. ciąży lub gdy samoistny przedwczesny poród w tym okresie ciąży jest nieuchronny, podawać 4-6 mg betametazonu domięśniowo co 12 h przez 24-48 h; zaleca się podawanie preparatu 48-72 h przed spodziewanym porodem. Odczyny poprzetoczeniowe: w zapobieganiu odczynom poprzetoczeniowym dożylnie 4 mg lub 8 mg betametazonu tuż przed przetoczeniem krwi (preparatu nie mieszać z przetaczaną krwią), przy kolejnych przetoczeniach krwi dawkę można powtórzyć, nie przekraczając 4 dawek na dobę.

Wskazania

Zaburzenia gruczołów wydzielania wewnętrznego: pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy, ostra niewydolność kory nadnerczy, ciężki uraz lub choroba poprzedzająca zabieg u pacjenta z wcześniej rozpoznaną niedoczynnością lub ograniczoną czynnością kory nadnerczy, wstrząs niereagujący na standardowe leczenie z powodu rozpoznanej lub podejrzewanej niedoczynności kory nadnerczy, stan po obustronnym usunięciu nadnerczy, wrodzony przerost nadnerczy, ostre lub nieropne zapalenie tarczycy, przełom tarczycowy. Wstrząs: leczenie wspomagające z równoczesnym stosowaniem standardowych metod leczenia. Obrzęk mózgu (zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe): leczenie wspomagające w celu zmniejszenia obrzęku mózgu lub zapobiegania jego powstaniu w związku z zabiegiem operacyjnym lub innymi urazami mózgu, choroby naczyniowe mózgu (udar). Choroby układu narządu ruchu: krótkotrwałe leczenie wspomagające zaostrzenia reumatoidalnego zapalenia stawów, pourazowego zapalenia kości i stawów, zapalenia błony maziowej, łuszczycowego zapalenia stawów, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, ostrej dny stawowej, ostrego i podostrego zapalenia kaletek maziowych, ostrej choroby reumatycznej, gośćca mięśniowo-ścięgnistego, zapalenia nadkłykcia, zapalenia pochewki ścięgna, zapalenia mięśni i powięzi oraz leczenie torbieli galaretowatych pochewki ścięgnistej. Choroby skóry: pęcherzyca, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ciężka postać rumienia wielopostaciowego (zespół Stevensa-Johnsona), złuszczające zapalenie skóry, ziarniniak grzybiasty, ciężka łuszczyca, wyprysk alergiczny, ciężkie łojotokowe zapalenie skóry. Alergie (ciężkie postacie chorób alergicznych niepoddające się leczeniu): sezonowy lub alergiczny nieżyt nosa, polipowatość nosa, astma oskrzelowa, kontaktowe lub atopowe zapalenie skóry, alergia polekowa, odczyny posurowicze, ostry nieinfekcyjny obrzęk krtani. Choroby układu krwiotwórczego: małopłytkowość samoistna i wtórna u dorosłych, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, odczyny poprzetoczeniowe. Zapobieganie zespołowi zaburzeń oddychania (choroba błon szklistych) u wcześniaków. Preparat stosuje się w krótkotrwałym leczeniu objawowym.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na kortykosteroidy, substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Grzybica uogólniona. Gruźlica. Osteoporoza. Chwiejność emocjonalna. Choroba wrzodowa. Pierwotna jaskra. Wczesne zespolenie żył. Cukrzyca. Zespół Cushinga. Niewydolność nerek. Zakażenia bakteryjne, grzybicze lub wirusowe.

Środki ostrożności

Kortykosteroidy nie są wskazane w leczeniu choroby błon szklistych u wcześniaków po urodzeniu. Ostrożnie stosować u pacjentów z opryszczką oczną, wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy zagrożonym perforacją, ropniem lub infekcją ropną, zapaleniem uchyłków świeżych zespoleń jelitowych, czynną lub utajoną chorobą wrzodową, niewydolnością nerek, niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym, osteoporozą, miastenią, skłonnością do zakrzepów z zatorami lub z zakrzepowym zapaleniem żył, zaburzeniami psychicznymi (ryzyko wystąpienia zaburzeń emocjonalnych i psychoz) oraz u pacjentów z nadwrażliwością na leki w wywiadzie. U pacjentów z niedoczynnością tarczycy lub marskością wątroby działanie glikokortykosteroidów jest nasilone. Glikokortykosteroidy mogą maskować objawy zakażenia oraz mogą upośledzać mechanizmy obronne organizmu i zwiększać podatność na nowe zakażenia. W czasie leczenia kortykosteroidami pacjenci nie powinni być szczepieni na ospę, nie należy również wykonywać innych szczepień ochronnych, zwłaszcza podczas stosowania dużych dawek kortykosteroidów. Szczepić można jedynie pacjentów otrzymujących kortykoterapię substytucyjną, np. w chorobie Addisona. Pacjenci otrzymujący immunosupresyjne dawki kortykosteroidów powinni unikać kontaktu z chorymi na ospę wietrzną i odrę. Podawanie glikokortykosteroidów u pacjentów z czynną gruźlicą powinno być ograniczone do przypadków o gwałtownym przebiegu lub prosówki (stosować wraz z leczeniem przeciwprątkowym). Jeżeli glikokortykosteroidy muszą być stosowane u pacjentów z utajoną gruźlicą lub dodatnią próbą tuberkulinową, pacjentów należy dokładnie obserwować pod kątem uaktywnienia choroby; w trakcie długotrwałej kortykosteroidoterapii należy stosować profilaktycznie preparaty przeciwgruźlicze. Wstrzyknięcia domięśniowe preparatu należy wykonywać głęboko w duże masy mięśniowe w celu uniknięcia miejscowego zaniku tkanek. Należy zachować ostrożność przy domięśniowym podawaniu pacjentom z samoistną plamicą małopłytkową. Podawanie leku miejscowo do tkanek miękkich i dostawowo może wywoływać działanie ogólne i miejscowe.

Niepożądane działanie

Mogą wystąpić: zastoinowa niewydolność serca, drgawki, zawroty głowy, ból głowy, nadpobudliwość, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego (guz rzekomy mózgu), zaćma, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego, jaskra, wytrzeszcz, ślepota, owrzodzenie jelit, perforacja jelit, krwotok z jelit, zapalenie trzustki, wzdęcie brzucha, zapalenie przełyku z tworzeniem owrzodzeń, zaburzenia gajenia ran, zmiany zanikowe tkanki podskórnej i skóry, scieńczenie i kruchość skóry, wybroczyny i wylewy krwawe, wzmożona potliwość, pokrzywka, zaburzenia pigmentacji skóry (hiperpigmentacja i hipopigmentacja), alergiczne zapalenie skóry, osłabienie mięśni, zanik mięśni, osteoporoza, kompresyjne złamanie trzonów kręgów, martwica aseptyczna główek kości udowej i ramiennej, nasilenie osłabienia mięśni w miastenii, pęknięcie ścięgna, miopatia posteroidowa, patologiczne złamania kości długich, niestabilność stawów, zaostrzenie objawów miastenii, objawy przypominające zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, wtórny brak reakcji kory nadnerczy i przysadki mózgowej (stłumienie osi przysadkowo-nadnerczowej), obniżenie tolerancji węglowodanów, cukrzyca, nasilenie cukrzycy, zatrzymanie sodu, hipokaliemia, zasadawica hipokaliemiczna, zatrzymanie płynów, ujemny bilans azotowy, tłuszczakowatość, zwiększenie masy ciała, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie twarzy, zmiany zanikowe tkanki podskórnej i skóry w miejscu podania, jałowe ropnie w miejscu podania, obrzęk w miejscu podania (po padaniu dostawowym), artropatia podobna do choroby Charcota w miejscu podania, hamowanie wzrostu płodu, reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynio-nerwowy, nieregularne miesiączki, euforia, zmienność nastroju, zmiany osobowości, ciężka depresja, psychoza, bezsenność.

Ciąża i laktacja

U kobiet w ciąży i wieku rozrodczym stosować tylko w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Brak danych potwierdzających bezpieczeństwo profilaktycznego stosowania glikokortykosteroidów powyżej 32. tyg. ciąży. W profilaktyce zespołu błon szklistych u wcześniaków, glikokortykosteroidów nie należy podawać ciężarnym w stanie przedrzucawkowym i w okresie rzucawki lub z objawami uszkodzenia łożyska. Niemowlęta matek leczonych w ciąży dużymi dawkami glikokortykosteroidów, należy obserwować ze względu na ryzyko wystąpienia niedoczynności nadnerczy i zaćmy wrodzonej. Kobiety przyjmujące glikokortykosteroidy w ciąży należy obserwować w czasie porodu i po porodzie (na skutek stresu związanego z porodem może wystąpić niewydolność nadnerczy). Betametazon przenika do mleka matki, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia niepożądanych działań u karmionych piersią niemowląt, należy podjąć decyzję dotyczącą zaprzestania karmienia lub stosowania leku, biorąc pad uwagę korzyści leczenia dla matki.

Uwagi

Należy dokładnie obserwować wzrost i rozwój niemowląt i dzieci leczonych preparatem długotrwale. Podczas leczenia powyżej 6 tyg. należy regularnie przeprowadzać badania okulistyczne. Przy stosowaniu średnich i dużych dawek betametazonu należy rozważyć ograniczenie soli w diecie i uzupełnienie potasu. Nagłe przerwanie terapii może spowodować wystąpienie objawów niewydolności kory nadnerczy; można ją zminimalizować przez stopniowe, powolne zmniejszanie dawek leku. Po zakończeniu leczenia, przy względnej niedoczynności kory nadnerczy i towarzyszących jej stanach stresowych należy ponownie włączyć glikokortykosteroidy, podać preparat z grupy mineralokortykosteroidów i zwiększyć ilość soli w diecie. Po długotrwałym leczeniu pozajelitowym należy zmienić drogę podania na doustną. Preparat może powodować fałszywie ujemny wynik testu z błękitem nitrotetrazolowym na obecność zakażenia bakteryjnego. Należy zachować ostrożność, prowadząc pojazdy i obsługując urządzenia mechaniczne.

Interakcje

Fenobarbital, ryfampicyna, fenytoina lub efedryna mogą nasilać metabolizm betametazonu, osłabiając jego działanie. Estrogeny nasilają działanie steroidów. Stosowanie preparatu z glikozydami naparstnicy zwiększa prawdopodobieństwo zaburzeń rytmu serca lub toksycznego wpływu naparstnicy w wyniku hipokaliemii; stosowanie z diuretykami lub amfoterycyną B nasila hipokaliemię - podczas jednoczesnego stosowania ww. leków należy kontrolować stężenia elektrolitów we krwi, szczególnie potasu. Stosowanie betametazonu wraz z lekami przeciwzakrzepowymi może wymagać zmiany dawkowania leku hamującego krzepliwość. Preparat może obniżać stężenie salicylanów we krwi. Ostrożnie stosować z kwasem acetylosalicylowym u pacjentów z obniżonym poziomem protrombiny. W połączeniu z lekami z grupy NLPZ lub alkoholem może nasilać objawy choroby wrzodowej lub zwiększać ryzyko wystąpienia owrzodzeń przewodu pokarmowego. Zwiększa zapotrzebowanie na leki przeciwcukrzycowe. Osłabia działanie somatotropiny - podczas podawania somatotropiny unikać dawek betametazonu przekraczających 450 µg/m2 pc.

Preparat zawiera substancję Betamethasone.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ampułka (1 ml) zawiera 4 mg betametazonu (5,3 mg soli sodowej fosforanu betametazonu).

1 g maści zawiera 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu.

1 g maści zawiera 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu betametazonu.

1 g maści lub kremu zawiera 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu i 1 mg gentamycyny w postaci siarczanu. Krem zawiera chlorokrezol, alkohol cetostearylowy.

1 g kremu zawiera 0,64 mg dipropionianu betametazonu (co odpowiada 0,5 mg betametazonu) i 10 mg klotrymazolu. Preparat zawiera alkohol cetostearylowy, glikol propylenowy.

1 g żelu zawiera 50 µg kalcypotriolu i 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu. Żel zawiera butylohydroksytoluen.

1 g maści zawiera 0,5 mg betametazonu (w postaci dipropionianu) i 1 mg gentamycyny (w postaci siarczanu); maść zawiera alkohol cetostearylowy, butylohydroksytoluen, butylohydroksyanizol.

1 g kremu lub 1 g maści zawiera 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu betametazonu. Preparat w postaci kremu zawiera alkohol cetostearylowy i chlorokrezol.

1 g żelu zawiera 50 µg kalcypotriolu i 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu. Preparat zawiera butylohydroksytoluen.

1 g maści zawiera 50 µg kalcypotriolu i 0,5 mg betametazonu w postaci dipropionianu. Maść zawiera butylohydroksytoluen.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 40 mg metyloprednizolonu w postaci octanu oraz 10 mg chlorowodorku lidokainy. Lek zawiera alkohol benzylowy.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 ampułka (1 ml) zawiera 4 mg betametazonu (5,3 mg soli sodowej fosforanu betametazonu).

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 5,3 mg lub 12 mg somatropiny.

1 ml roztworu zawiera 6,7 mg somatropiny. 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. somatropiny.

1 fiolka zawiera 40 mg mekaserminy. Lek zawiera alkohol benzylowy (9 mg/ml).

1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 88 µg, 100 µg, 112 µg, 125 µg, 137 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg soli sodowej lewotyroksyny. Tabl. zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka zawiera 30 mg lanreotydu w postaci octanu lanreotydu.

1 amp. (1 ml) zawiera 100 µg karbetocyny. Aktywność oksytocynowa wynosi ok. 50 j.m./1 ml.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie

Nadczynność przysadki mózgowej oznacza nadmiar hormonów przysadki. Jej najczęstszą przyczyną są guzy przysadki mózgowej (zwykle gruczolaki), które wydzielają lub uwalniają hormony przysadki ...

więcej

Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu

Kretynizm to nie tylko obelga, ale i wyróżniana w medycynie jednostka chorobowa. Objawy kretynizmu obejmują zaburzenia intelektualne, ale i liczne problemy somatyczne. ...

więcej

Aldosteron: rola i normy Aldosteron: rola i normy

Aldosteron to hormon zaliczany do mineralokortykosteroidów produkowanych przez warstwę kłębkowatą nadnerczy. Zarówno zbyt niskie stężenie tego hormonu, jak i powyżej górnej granicy ...

więcej

Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm kobiety? Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm ...

Estradiol jest podstawowym kobiecym hormonem płciowym. Wywiera on oczywiście wpływ na kobiece narządy rozrodcze i zjawiska związane z rozrodczością, ale oprócz wpływa ...

więcej

Zespół oporności na hormony tarczycy Zespół oporności na hormony tarczycy

Zespół oporności na hormony tarczycy to choroba tarczycy dość nietypowa – w jej przebiegu pacjenci doświadczać mogą bowiem jednocześnie objawów nadczynności i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.