Cefobid®

1 fiolka zawiera 1 g cefoperazonu w postaci soli sodowej. Preparat zawiera sód (34 mg sodu/1 g proszku).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cefobid® 1 fiolka, proszek do sporz. roztw. do wstrz. i inf. 29,64zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna III generacji do stosowania pozajelitowego. Oporny na działanie wielu β-laktamaz. Drobnoustroje wrażliwe - bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, szczepy wytwarzające i niewytwarzające penicylinazy, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes (paciorkowce β-hemolizujące z grupy A), Streptococcus agalactiae (paciorkowce β-hemolizujące z grupy B), Enterococcus faecalis; bakterie Gram-ujemne: Escherichia coli, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Citrobacter spp., Haemophilus influenzae, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Providencia spp., Serratia spp. (w tym S. marcescens), Salmonella spp., Shigella spp., Pseudomonas aeruginosa i niektóre inne gatunki Pseudomonas spp., Acinetobacter calcoaceticus, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Bordetella pertussis, Yersinia enterocolitica; bakterie beztlenowe: Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Veillonella spp., Clostridium spp., Eubacterium spp., Lactobacillus spp., Fusobacterium spp., wiele szczepów Bacteroides fragilis i innych gatunków Bacteroides. Osiąga stężenie terapeutyczne w: płynie wysiękowym jamy otrzewnej, płynie mózgowo-rdzeniowym (u pacjentów z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych), moczu, żółci i ścianie pęcherzyka żółciowego, plwocinie i w płucach, migdałkach podniebiennych i błonie śluzowej zatok, uszku przedsionka mięśnia sercowego, nerce, moczowodzie, prostacie, jądrach, macicy i jajowodzie, kości, we krwi pępowinowej i płynie owodniowym. Cefoperazon wydalany jest z żółcią i z moczem. T0,5 wynosi ok. 2 h.

Dawkowanie

Domięśniowo lub dożylnie. Dorośli: 2-4 g/dobę w 2 dawkach co 12 h; w ciężkich zakażeniach 8-12 g/dobę w 2-, 3- lub 4 dawkach podzielonych. Jednorazowa dawka maksymalna wynosi 4 g. Pacjentom o obniżonej odporności podawano dawkę do 16 g/dobę w dawkach podzielonych w ciągłym wlewie dożylnym. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów, u których przesączanie kłębuszkowe wynosi 3,5 mg/dl, maksymalna dawka dobowa wynosi 4 g. U pacjentów dializowanych lek należy podawać bezpośrednio po dializie. U pacjentów z ciężką niedrożnością dróg żółciowych, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub zaburzeniami czynności wątroby współistniejącymi z zaburzeniami czynności nerek, jeśli nie monitoruje się stężeń leku we krwi, nie należy podawać więcej niż 2 g/dobę. Sposób podania. Domięśniowo podawać głęboko w mięsień pośladkowy większy lub przednią część uda. Dożylnie, w infuzji trwającej 15 min do 1 h; w bezpośrednim wstrzyknięciu, nie krótszym niż 3-5 min - u dorosłych maks. do 2 g. W leczeniu skojarzonym, z powodu niezgodności fizycznej, nie mieszać roztworów cefoperazonu i aminoglikozydów; można podawać leki w kolejnych krótkotrwałych infuzjach dożylnych, używając dwóch cewników dożylnych, które należy przepłukiwać odpowiednim płynem do rozcieńczania między podaniami leków; zaleca się podawać cefoperazon przed aminoglikozydem; w przypadku jednoczesnego stosowania aminoglikozydów i cefoperazonu należy w czasie trwania terapii kontrolować czynność nerek.

Wskazania

Leczenie następujących zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefoperazon: zakażenia dróg oddechowych (górnych i dolnych); zakażenia dróg moczowych (górnych i dolnych); zapalenie otrzewnej, pęcherzyka żółciowego, zapalenia dróg żółciowych i inne zakażenia wewnątrz jamy brzusznej; posocznica; zakażenie skóry i tkanki miękkiej; stany zapalne w obrębie miednicy, zapalenie błony śluzowej macicy, rzeżączka i inne zakażenia dróg rodnych. Zapobieganie zakażeniom pooperacyjnym u pacjentów poddanych operacjom w obrębie jamy brzusznej i miednicy, operacjom kardiologicznym i ortopedycznym. Cefoperazon może być stosowany w monoterapii (ma szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego) lub w skojarzeniu z innymi antybiotykami, jeżeli jest to wskazane.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

Środki ostrożności

Przed podaniem cefoperazonu należy przeprowadzić wywiad dotyczący występujących uprzednio reakcji nadwrażliwości na inne antybiotyki β-laktamowe (penicyliny lub cefalosporyny) lub inne alergeny, w związku z możliwością wystąpienia reakcji anafilaktycznej. Szczególną ostrożność zachować u pacjentów z nadwrażliwością na penicylinę lub, u których występuje jakikolwiek rodzaj alergii (zwłaszcza na leki). Jeżeli wystąpi reakcja alergiczna, antybiotyk należy odstawić i zastosować odpowiednie leczenie. Ostrożnie stosować: u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, ciężką niedrożnością dróg żółciowych, ciężką chorobą wątroby lub chorobą wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek (wskazana modyfikacja dawkowania); u pacjentów będących na ubigiej diecie, u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania (np. mukowiscydozą) lub u pacjentów długotrwale odżywianych dożylnie (ze względu na ryzyko niedoboru witaminy K kontrolować czas protrombinowy i w razie potrzeby podawać witaminę K). Podczas długotrwałego leczenia należy okresowo kontrolować czynność narządów wewnętrznych, zwłaszcza nerek, wątroby i układu krwiotwórczego; jest to szczególnie istotne u noworodków (zwłaszcza wcześniaków) oraz niemowląt. U noworodków, w tym przedwcześnie urodzonych, stosować po rozważeniu stosunku korzyści do potencjalnego ryzyka. U noworodków z żółtaczką jąder podkorowych mózgu cefoperazon nie zmienia zdolności wiązania bilirubiny z białkami osocza. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka po zastosowaniu antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. W trakcie leczenia należy obserwować pacjenta pod kątem nadkażenia niewrażliwymi drobnoustrojami, np. grzybami. Zawartość sodu (34 mg na 1 g cefoperazonu) należy uwzględnić u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu. Często: neutropenia, dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa, małopłytkowość, eozynofilia, zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia, biegunka, zwiększenie aktywności AspAT, AlAT, fosfatazy alkalicznej, żółtaczka, świąd, pokrzywka, wysypka plamisto-grudkowa. Niezbyt często: wymioty, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka. Częstośc nieznana: hipoprotrombinemia, nadwrażliwość, reakcja anafilaktoidalna (w tym wstrząs), krwotok, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka.

Ciąża i laktacja

W ciąży stosować wyłącznie w razie zdecydowanej konieczności. Cefoperazon przenika do mleka matki tylko w nieznacznym stopniu - ostrożnie stosować w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Cefoperazon może powodować fałszywie dodatnie wyniki próby wykrywającej glukozę w moczu metodą Benedicta lub Fehlinga.

Interakcje

Ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji disulfiramowej, nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia cefoperazonem (reakcję disulfiramową obserwowano także u pacjentów, którzy spożywali alkohol w ciągu 5 dni od ostatniego podania antybiotyku). U chorych żywionych przez zgłębnik lub pozajelitowo należy unikać podawania roztworów zawierających etanol. Niezgodności farmaceutyczne: nie należy mieszać roztworów cefoperazonu i aminoglikozydów.

Preparat zawiera substancję Cefoperazone.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g cefoperazonu w postaci soli sodowej oraz odpowiednio 500 mg lub 1 g sulbaktamu w postaci soli sodowej (w stosunku 1:1).

1 fiolka zawiera 1 g cefoperazonu w postaci soli sodowej. Preparat zawiera sód (34 mg sodu/1 g proszku).

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.