Cefepime Kabi

1 fiolka zawiera 1 g lub 2 g cefepimu w postaci dichlorowodorku.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cefepime Kabi 10 fiolek 20 ml, proszek do sporz. roztw. do wstrz. i do inf. 1537,68zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna IV generacji o dużej oporności na działanie β-laktamaz i szerokim zakresie działania bakteriobójczego. Gatunki zwykle wrażliwe na cefepim - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę), Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, inne paciorkowce (paciorkowce grupy C, F, G); tlenowe bakterie Gram-ujemne: Citrobacter spp., Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Serratia marcescens. Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej: Pseudomonas aeruginosa. Gatunki z wrodzoną opornością: Enterococcus spp., Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę), Stenotrophomonas maltophilia, Bacteroides spp., Clostridium difficile. Lek osiąga stężenia terapeutyczne w moczu, żółci, płynie śródmiąższowym, płynie otrzewnowym, błonie śluzowej oskrzeli, wyrostku robaczkowym i pęcherzyku żółciowym. Wiązanie z białkami osocza wynosi 0,5 wynosi 2 h; jest wyraźnie dłuższy u pacjentów z niewydolnością nerek.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli i młodzież w wieku >12 lat o mc. >40 kg: w zakażeniach ciężkich - 2 g co 12 h; w zakażeniach bardzo ciężkich lub zagrażających życiu (w tym w gorączce neutropenicznej) - 2 g co 8 h. Leczenie trwa zazwyczaj 7 -10 dni, jednak w cięższych zakażeniach może być dłuższe. Empiryczne leczenie gorączki neutropenicznej trwa zazwyczaj 7 dni lub do czasu ustąpienia neutropenii. Niemowlęta (w wieku od 2 mies.) i dzieci do 12 lat o mc. ≤40 kg: 50 mg/kg mc. co 12 h przez 10 dni; w zakażeniach o cięższym przebiegu dawkę można podawać co 8 h; w empirycznym leczeniu gorączki neutropenicznej - 50 mg/kg mc. co 8 h przez 7-10 dni. U dzieci o mc. >40 kg należy uwzględnić zalecenia dotyczące dawkowania u dorosłych. U pacjentów w wieku >12 lat o mc. Dorośli i młodzież w wieku >12 lat z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, od lekkich do umiarkowanych, zaleca się podawanie dawki początkowej cefepimu takiej, jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Dawki podtrzymujące należy uzależnić od klirensu kreatyniny (CCr): CCr >50 ml/min - modyfikacja dawkowania nie jest konieczna; CCr 30-50 ml/min - w zakażeniach ciężkich - 2 g co 24 h, w zakażeniach bardzo ciężkich lub zagrażających życiu - 2 g co 12 h; CCr 11-29 m/min - w zakażeniach ciężkich - 1 g co 24 h, w zakażeniach bardzo ciężkich lub zagrażających życiu - 2 g co 24 h; CCr ≤10 ml/min - w zakażeniach ciężkich - 500 mg co 24 h, w zakażeniach bardzo ciężkich lub zagrażających życiu - 1 g co 24 h; pacjenci hemodializowani - dawka nasycająca 1 g w pierwszej dobie leczenia, a następnie 500 mg co 24 h, bez względu na ciężkość zakażenia (w dniu dializy cefepim należy podawać po zakończeniu sesji hemodializy, jeśli to możliwe, lek należy zawsze podawać o tej samej porze dnia). Pacjentom poddawanym ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej cefepim można podawać w zwykłych dawkach, zalecanych pacjentom z prawidłową czynnością nerek, co 48 h. Niemowlęta i dzieci w wieku do 12 lat o masie ciała ≤40 kg z zaburzeniami czynności nerek. Brak danych klinicznych dotyczących tej grupy pacjentów. Jednakże z uwagi na porównywalne właściwości farmakokinetyczne cefepimu u dzieci i dorosłych, w leczeniu dzieci i młodzieży zaleca się takie same zasady zmiany dawkowania, jak u dorosłych. Dawka 50 mg/kg mc. u pacjentów w wieku od 2 mies. do 12 lat i dawka 30 mg/kg mc. u niemowląt w wieku od 1 do 2 mies. są porównywalne z dawką 2 g u dorosłych. Należy stosować takie same zasady zmniejszania dawek i (lub) wydłużania odstępów między dawkami, jakie podano dla pacjentów dorosłych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna. U pacjentów w podeszłym wieku ryzyko zaburzenia czynności nerek jest zwiększone, dlatego w tej grupie należy zachować ostrożność podczas dobierania dawki i monitorować czynność nerek. Sposób podawania. Lek należy podawać w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym przez 3-5 min lub do zestawu do infuzji, podczas podawania odpowiedniego płynu do infuzji dożylnych, gdy pacjent otrzymuje zgodny farmakologicznie płyn infuzyjny, lub w infuzji dożylnej trwającej 30 min. Przed podaniem proszek należy rozpuścić w w jałowej wodzie do wstrzykiwań, 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań lub 0,9% roztworze NaCl, stosując się do zaleceń producenta.

Wskazania

Dorośli i dzieci w wieku >12 lat: szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych, powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej, zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD). Cefepim można stosować u pacjentów z neutropenią i gorączką, jeśli podejrzewa się, że gorączkę wywołało zakażenie bakteryjne. Dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat o mc. ≤40 kg: szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych. Cefepim można stosować u dzieci z neutropenią i gorączką, jeśli podejrzewa się, że gorączkę wywołało zakażenie bakteryjne.Lek należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze wtedy, gdy rodzaj bakterii wywołujących zakażenie mógłby wykraczać poza zakres działania cefepimu. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cefepim, inne cefalosporyny lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Stwierdzona w wywiadzie ciężka reakcja nadwrażliwości na jakikolwiek antybiotyk β-laktamowy (penicyliny, karbapenemy, monobaktamy).

Środki ostrożności

Przed podaniem leku należy upewnić się, czy pacjent nie jest uczulony na penicyliny, cefalosporyny lub inne leki, w związku z możliwością wystąpienia reakcji anafilaktycznej (istnieje ryzyko krzyżowej nadwrażliwości na penicylinę i cefalosporyny). Należy zachować ostrożność podczas stosowania cefepimu u pacjentów, u których kiedykolwiek rozpoznano astmę lub skłonność do alergii. W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości należy odstawić antybiotyk, może być konieczne podanie adrenaliny lub podjęcie innego postępowania ratunkowego. U pacjentów z niewydolnością nerek należy dostosować dawkowanie cefepimu. Jeśli wystąpią zaburzenia czynności nerek w trakcie leczenia, konieczne jest zmniejszenie dawki antybiotyku. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka w związku ze stosowaniem antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego; w zależności od nasilenia objawów należy rozważyć przerwanie podawania cefepimu lub wdrożenie odpowiedniego leczenia. Podczas długotrwałego stosowania cefepimu może nastąpić nasilony wzrost niewrażliwych drobnoustrojów (np., Enterococcus spp., grzybów), co może prowadzić do konieczności przerwania leczenia lub wdrożenia odpowiedniego postępowania; konieczne jest wówczas przeprowadzenie ponownej oceny stanu pacjenta. Brak wystarczających danych klinicznych uzasadniających stosowanie cefepimu u niemowląt w wieku <2 miesięcy.

Niepożądane działanie

Często: niedokrwistość, hipereozynofilia, reakcje nadwrażliwości (wysypka), duszność, biegunka, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył (po wstrzyknięciu dożylnym), wydłużenie czasu protrombinowego, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny, zwiększenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy alkalicznej, zwiększenie stężenia całkowitej bilirubiny, zmniejszenie stężenia fosforu we krwi. Niezbyt często: zapalenie pochwy, trombocytopenia, przemijająca leukopenia lub neutropenia, reakcje alergiczne (świąd, pokrzywka), ból głowy, nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, gorączka, stan zapalny (po wstrzyknięciu dożylnym), przemijające zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy. Rzadko: agranulocytoza, anafilaksja (reakcje nadwrażliwości mogą mieć ciężki, niekiedy śmiertelny przebieg), parestezja, splątanie, zawroty głowy, drgawki, zmiany łaknienia, zaburzenia widzenia, szumy uszne, niedociśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ból brzucha, zaparcia, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy, obrzęk, ból stawów. Częstość nieznana: niedokrwistość aplastyczna lub hemolityczna, krwotoki, encefalopatia, napady drgawek i mioklonie (u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których zastosowano niewłaściwe dawkowanie; na ogół objawy neurotoksyczności ustępują po przerwaniu leczenia cefepimem i (lub) po hemodializie, niemniej jednak niektóre przypadki miały przebieg śmiertelny), toksyczna nefropatia, niewydolność nerek (u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których zastosowano niewłaściwe dawkowanie).

Ciąża i laktacja

U zwierząt nie obserwowano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu leku na ciążę, rozwój zarodka lub płodu oraz rozwój w okresie około- i poporodowym. Brak jest jednak odpowiednich danych dotyczących stosowania cefepimu u kobiet w ciąży, dlatego zaleca się unikanie stosowania w ciąży. Cefepim przenika w bardzo małym stopniu do mleka kobiecego - lek można stosować w okresie karmienia piersią, jednak dziecko należy dokładnie obserwować.

Uwagi

U pacjentów leczonych cefepimem mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testów oznaczania glukozy w moczu z zastosowaniem metod opartych na redukcji miedzi - zaleca się wykonanie testów z wykorzystaniem oksydazy glukozowej; opisywano dodatni odczyn Coombs'a bez hemolizy.

Interakcje

W przypadku stosowania cefepimu z lekami o działaniu nefrotoksycznym (m.in.: aminoglikozydy i silnie działające leki moczopędne), należy kontrolować czynność nerek. Cefepim może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny. Antybiotyki działające bakteriostatycznie mogą zmniejszać skuteczność antybiotyków β-laktamowych, w tym cefepimu.

Preparat zawiera substancję Cefepime dihydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 1 g lub 2 g cefepimu w postaci dichlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.