Cedax®

1 kaps. zawiera 400 mg ceftybutenu. 5 ml przygotowanej zawiesiny zawiera 180 mg ceftybutenu; zawiesina zawiera sacharozę oraz benzoesan sodu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cedax® but. 30 ml, proszek do sporz. zaw. doustnej 83,19zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna III generacji do podawania doustnego. Wyjątkowo oporny na działanie β-laktamazy (z wyjątkiem niektórych β-laktamaz chromosomalnych, wytwarzanych m.in. przez Enterobacter spp., Citrobacter spp., Bacteroides spp.). Drobnoustroje wrażliwe na ceftybuten - bakterie Gram-dodatnie: Streptococcus pyogenes, Streptococcus pneumoniae (z wyjątkiem szczepów penicylinoopornych); bakterie Gram-ujemne: Hemophilus influenzae (szczepy β-laktamazo-dodatnie i -ujemne), Hemophilus parainfluenzae (szczepy β-laktamazo-dodatnie i -ujemne), Moraxella (Branhamella) catarrhalis (z których większość jest β-laktamazo-dodatnia), Echerichia coli, Kebsiella spp. (w tym K. pneumoniae i K. oxytoca), Poteus spp. (szczepy indolo-dodatnie, w tym P. vulgaris i inne szczepy Proteus spp.), P. mirabilis, Providencia spp., Enterobacter spp. (w tym E. cloacae i E. aerogenes), Salmonella spp., Shigella spp. Działa także in vitro na większość szczepów niżej wymienionych drobnoustrojów, chociaż nie ustalono jeszcze skuteczności klinicznej: paciorkowce grupy C i G, Brucella spp., Neisseria spp., Aeromonas hydrophila, Yersinia enterocolitica, Providencia rettgeri, Providencia stuartii, szczepy Citrobacter, Morganella, Serratia niewytwarzające w nadmiarze chromosomalnej cefalosporynazy. Ceftibuten nie działa na gronkowce, enterokoki, Acinetobacter, Listeria, Flavobacterium i Pseudomonas spp. Słabo działa na większość bakterii beztlenowych, w tym większość rodzajów Bacteroides. Izomer trans ceftybutenu in vitro i in vivo nie działa na te same szczepy drobnoustrojów. Podawany doustnie ceftybuten jest prawie całkowicie wchłaniany w jelicie (≥90%), Cmax występuje po 2-3 h. W 62-64% wiąże się z białkami osocza. Łatwo przenika do tkanek i płynów ustrojowych. Nie jest metabolizowany. Główną pochodną ceftybutenu znajdującą się w krążeniu jest izomer trans, który prawdopodobnie powstaje w wyniku bezpośredniej konwersji ceftybutenu (izomer cis). T0,5 ceftybutenu w fazie eliminacji wynosi 2-4 h.

Dawkowanie

Doustnie. Lek podaje się zwykle 5-10 dni, w leczeniu zakażeń wywołanych przez Streptococcus pyogenes - co najmniej przez 10 dni. U dzieci oraz u pacjentów, którzy wymagają podania dawki Dorośli - ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz powikłane i niepowikłane zakażenia dróg moczowych: 400 mg raz na dobę; pozaszpitalne zapalenie płuc: 200 mg 2 razy na dobę (co 12 h). Dzieci w wieku >6 mies. - zapalenie gardła (z zapaleniem migdałków lub bez), ostre zapalenie ucha środkowego z wysiękiem oraz powikłane i niepowikłane zakażenia układu moczowego: 9 mg/kg mc. raz na dobę (maks. 400 mg/dobę); ostre zapalenie jelit pochodzenia bakteryjnego: 4,5 mg/kg mc./dobę w 2 dawkach podzielonych (co 12 h). U dzieci o mc. >45 kg i dzieci w wieku >10 lat stosuje się dawki, jak u pacjentów dorosłych. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci dorośli z zaburzeniem czynności nerek - klirens kreatyniny (CCr) 30-49 ml/min: 200 mg/dobę; CCr 5-29 ml/min: 100 mg/dobę. Jeśli zalecana jest zmiana częstości podawania, to dawkę 400 mg podaje się co 48 h u pacjentów z CCr 30-49 ml/min i co 96 h u pacjentów z CCr 5-29 ml/min. U pacjentów dializowanych 2-3 razy w tyg. podaje się 400 mg leku bezpośrednio po każdej dializie. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Farmakokinetyka ceftybutenu nie zmienia się istotnie w przewlekłym zapaleniu wątroby, marskości wątroby, chorobie poalkoholowej wątroby i w innych chorobach wątroby związanych z martwicą komórek wątrobowych.Kaps. można podawać niezależnie od posiłków. Zawiesinę doustną (sporządzoną z proszku) podaje się 1-2 h przed lub po posiłku.

Wskazania

Leczenie następujących zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na ceftybuten: zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie gardła, zapalenie migdałków i płonica u dorosłych i dzieci, ostre zapalenie zatok u dorosłych, zapalenie ucha środkowego u dzieci); zakażenia dolnych dróg oddechowych u dorosłych (w tym ostre zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli i ostre zapalenie płuc u pacjentów, którym można lek podawać doustnie); zakażenia dróg moczowych u dorosłych i u dzieci (zakażenia powikłane i niepowikłane); zapalenie błony śluzowej jelit oraz zapalenie żołądkowo-jelitowe u dzieci w przebiegu powikłanego lub niepowikłanego zakażenia wywołanego przez bakterie: Salmonella spp., Shigella spp. lub E. coli. Nie wykazano działania leku na bakterie Campylobacter spp. lub Yersinia spp.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ceftibuten lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ostre lub ciężkie reakcje nadwrażliwości (anafilaksja) po zastosowaniu antybiotyków z grupy penicylin lub innych antybiotyków β-laktamowych. Nie stosować u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy ze względu na brak wystarczających danych dotyczących stosowania leku w tej grupie wiekowej.

Środki ostrożności

U pacjentów ze znaczną niewydolnością nerek (w tym u pacjentów dializowanych) może być konieczna modyfikacja dawkowania. Pacjentów dializowanych należy bardzo dokładnie monitorować, a lek podawać bezpośrednio po zakończeniu dializy. Lek  stosować ostrożnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi w wywiadzie, szczególnie z przewlekłym zapaleniem okrężnicy. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów ze znaną lub podejrzewaną nadwrażliwością na penicyliny (ryzyko alergii krzyżowej) a także u pacjentów, u których występowały jakiekolwiek reakcje alergiczne (np. uczulenie na pyłki roślin lub astma). Jeżeli podczas stosowania ceftybutenu wystąpi reakcja alergiczna (zwłaszcza anafilaktyczna) lub nagłe objawy neurologiczne, należy niezwłocznie przerwać leczenie antybiotykiem i natychmiast wdrożyć odpowiednie leczenie. U każdego pacjenta, u którego występuje długotrwała biegunka w czasie stosowania lub w ciągu 2 mies. po zastosowaniu preparatu lub innego antybiotyku o szerokim spektrum działania, należy rozważyć rozpoznanie rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, wywołanego przez toksyny Clostridium difficile. Stosowanie ceftybutenu może zmniejszać aktywność protrombiny, co prowadzi do wydłużenia czasu protrombinowego, szczególnie u pacjentów leczonych doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi. Należy monitorować u pacjenta PT lub INR i w razie konieczności podać witaminę K. Preparat w postaci zawiesiny zawiera sacharozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania zawiesiny u niemowląt poniżej 6. mż. nie zostały ustalone.

Niepożądane działanie

Często: ból głowy, nudności, biegunka. Niezbyt często: kandydoza jamy ustnej, zakażenie pochwy, eozynofilia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wydłużenie czasu protrombinowego, zwiększenie INR, zaburzenie smaku, jadłowstręt, przekrwienie błony śluzowej nosa, duszność, zapalenie żołądka, wymioty, ból brzucha, zaparcie, suchość w ustach, dyspepsja, wzdęcia, nietrzymanie kału, zwiększenie aktywności AspAT, AlAT, pieluszkowe zapalenie skóry u dzieci, bolesne oddawanie moczu, krwiomocz u dzieci. Rzadko: zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridium difficile, leukopenia, trombocytoza, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, krwotok, pancytopenia, neutropenia, agranulocytoza, drgawki, zwiększenie aktywności LDH. Bardzo rzadko: parestezje, senność, hiperkineza u dzieci, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, pobudzenie i bezsenność u dzieci, zmęczenie, drażliwość i dreszcze u dzieci. Częstość nieznana: nadkażenia, zespół choroby posurowiczej, reakcje nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, skurcz oskrzeli, wysypka, pokrzywka, nadwrażliwość na światło, świąd, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, afazja, zaburzenia psychotyczne, smoliste stolce, choroby wątroby i dróg żółciowych, żółtaczka. Działania niepożądane typowe dla antybiotyków z grupy cefalosporyn i mogą prawdopodobnie wystąpić po zastosowaniu preparatu (niezbyt często): dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa, hiperbilirubinemia, uszkodzenie nerek, nefropatia polekowa, cukromocz, ketonuria.

Ciąża i laktacja

Brak badań dotyczących stosowania leku w czasie ciąży lub porodu. Należy rozważyć stosunek ryzyka dla płodu do korzyści dla matki. Ceftibuten jest wydzielany z mlekiem u ludzi. U niemowląt karmionych mlekiem matek mogą wystąpić zmiany flory bakteryjnej przewodu pokarmowego z biegunką i kolonizacją drożdżaków, dlatego też konieczna może być przerwa w karmieniu podczas stosowania leku przez matkę. Należy rozważyć również możliwość wystąpienia uczulenia u dzieci matek karmiących i stosujących lek. Preparat można zalecić podczas karmienia tylko wtedy, kiedy korzyść przewyższa ryzyko.

Uwagi

Nie stwierdzono wpływu przyjmowania leku na wyniki badań laboratoryjnych. Fałszywie dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa zgłaszano w czasie stosowania innych cefalosporyn. Jednakże badania mające na celu określenie zdolności powodowania przez lek bezpośredniej reakcji Coombsa w warunkach in vitro, nie wykazały dodatniej reakcji nawet wtedy, gdy stężenie wynosiło do 40 μg/ml. Nie badano wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Badano interakcje leku: dużymi dawkami wodorotlenku glinowo-magnezowego, stosowanymi w nadkwaśności, ranitydyną i jednorazowo podaną dożylnie teofiliną. Nie stwierdzono znaczących interakcji. Wpływ leku na stężenie podawanej doustnie teofiliny w osoczu lub na jej farmakokinetykę nie jest znany. Cefalosporyny, w tym także ceftibuten, mogą w rzadkich przypadkach zmniejszać aktywność protrombiny, co prowadzi do wydłużenia czasu protrombinowego, szczególnie u pacjentów leczonych doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi. U pacjentów z grupy ryzyka należy monitorować czas protrombinowy i w razie konieczności podać witaminę K.

Preparat zawiera substancję Ceftibuten.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 400 mg ceftybutenu. 5 ml przygotowanej zawiesiny zawiera 180 mg ceftybutenu; zawiesina zawiera sacharozę oraz benzoesan sodu.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.