Cataflam® 50

1 tabl. powl. zawiera 50 mg diklofenaku potasowego; preparat zawiera sacharozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Cataflam® 50 10 szt., tabl. powl. 20,57zł 2017-10-31

Działanie

Niesteroidowy lek o działaniu przeciwreumatycznym, przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym. Mechanizm działania polega na hamowaniu biosyntezy prostaglandyn, które odgrywają zasadniczą rolę w patogenezie procesu zapalnego, bólu i gorączki. Szybko i całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax w czasie 20-60 min. Ok. 50% dawki jest metabolizowane w wątrobie podczas tzw. "pierwszego przejścia", w wyniku czego biodostępność leku po podaniu doustnym wynosi w przybliżeniu połowę wartości występującej po parenteralnym podaniu równoważnej dawki. W ok. 99,7% wiąże się z białkami osocza. Przenika do płynu maziowego, w którym maksymalne stężenie osiąga 2-4 h od osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi. W płynie maziowym osiąga stężenie większe niż we krwi. Okres półtrwania w fazie eliminacji z płynu maziowego wynosi 3-6 h. Jest metabolizowany głównie na drodze hydroksylacji i metoksylacji do pochodnych fenolowych, które są następnie przekształcane do glukuronidów. Jest wydalany z moczem w postaci metabolitów (60%) oraz z kałem. T0,5 diklofenaku w fazie eliminacji wynosi 1-2 h.

Dawkowanie

Doustnie. Zaleca się przyjmowanie leku w najmniejszej dawce skutecznej i przez najkrótszy okres konieczny do złagodzenia objawów, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Dorośli: 100-150 mg/dobę; w mniej nasilonych dolegliwościach skuteczna jest dawka 100 mg/dobę; w bolesnym miesiączkowaniu indywidualnie, zazwyczaj 50-150 mg/dobę, sporadycznie i w krótkich okresach leczenia do 200 mg/dobę; w migrenie dawka początkowa wynosi 50 mg (podana w chwili wystąpienia pierwszych objawów zwiastujących napad choroby), jeśli dolegliwości nie zmniejszą się, dawkę leku (50 mg) można powtórzyć po 2 h, w razie potrzeby przyjmować kolejne dawki po 50 mg w odstępach co 4-6 h, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 200 mg. Dzieci i młodzież >14 lat: 75-100 mg na dobę (nie przekraczać 150 mg/dobę); działanie preparatu w leczeniu migreny u dzieci i młodzieży nie zostało zbadane. Całkowita dobowa dawka powinna być podawana w 2-3 dawkach podzielonych. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować  przed posiłkiem. Połykać w całości, popijając wodą. Nie należy ich dzielić ani żuć.

Wskazania

Krótkotrwałe leczenie następujących stanów ostrych: bólów pourazowych, stanów zapalnych i obrzęków, np. w wyniku skręcenia stawu; bólów pooperacyjnych, stanów zapalnych i obrzęków, np. po zabiegach stomatologicznych i ortopedycznych; stanów bólowych i (lub) zapalnych w ginekologii, np. pierwotnego bolesnego miesiączkowania lub zapalenia przydatków; napadów migreny; zespołów bólowych kręgosłupa; reumatyzmu pozastawowego. Jako środek wspomagający w ciężkich bolesnych zakażeniach uszu, nosa lub gardła, np. zapaleniu gardła i migdałków, zapaleniu ucha; zgodnie z ogólnymi zasadami terapeutycznymi należy w pierwszej kolejności zastosować leczenie przyczynowe; gorączka będąca jedynym objawem choroby nie jest wskazaniem do podania diklofenaku.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na diklofenak lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Nadwrażliwość na inne leki z grupy NLPZ, objawiająca się napadem astmy, pokrzywką lub ostrym nieżytem nosa. Czynna lub w wywiadzie choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienie lub perforacja. Podawane w wywiadzie krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja, związane z wcześniejszym leczeniem NLPZ. Czynna lub w wywiadzie nawracająca choroba wrzodowa i (lub) krwotok (wystąpienie dwóch lub więcej odrębnych przypadków potwierdzonego owrzodzenia lub krwawienia). Niewydolność wątroby. Niewydolność nerek. III trymestr ciąży. Stwierdzona zastoinowa niewydolność serca (klasy II-IV wg NYHA), choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych i/lub choroba naczyń mózgowych.

Środki ostrożności

Korzyści ze stosowania diklofenaku przewyższają ryzyko, jednakże obecnie dostępne dane wskazują na zwiększenie ryzyka występowania zdarzeń zakrzepowych tętnic w związku ze stosowaniem diklofenaku, podobne do obserwowanego w przypadku stosowania selektywnych inhibitorów COX-2. U pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu), należy ostrożnie rozważyć rozpoczęcie leczenia diklofenakiem. U wszystkich pacjentów diklofenak należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce i przez okres nie dłuższy niż to konieczne do kontrolowania objawów. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci <14 lat; zaleca się stosowanie diklofenaku w postaci czopków, w dawce 25 mg/dobę. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów: z astmą, sezonowym alergicznym nieżytem nosa, obrzękiem błony śluzowej nosa (np. polipami nosa), przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lub przewlekłymi zakażeniami układu oddechowego oraz u pacjentów uczulonych na inne leki lub substancje (zwiększone ryzyko nietolerancji diklofenaku i wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości); z objawami wskazującymi na zaburzenia żołądka i jelit lub z wywiadem sugerującym chorobę wrzodową żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienia lub perforację, w podeszłym wieku oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie kwas acetylosalicylowy w małych dawkach, kortykosteroidy działające ogólnoustrojowo, leki przeciwzakrzepowe, przeciwpłytkowe lub selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (zwiększone ryzyko toksycznego działania na przewód pokarmowy; leczenie należy rozpoczynać i kontynuować z zastosowaniem najmniejszych dawek skutecznych diklofenaku oraz rozważyć leczenie skojarzone z lekami osłonowymi, np. inhibitorami pompy protonowej lub mizoprostolem); z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy lub z chorobą Crohna (ryzyko pogorszenia stanu ogólnego); z zaburzeniami czynności wątroby (ryzyko pogorszenia stanu ogólnego); z porfirią wątrobową (ryzyko wywołania ataku choroby); z zaburzoną czynnością nerek, nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, w podeszłym wieku, u pacjentów jednocześnie otrzymujących leki moczopędne lub leki znacząco wpływające na czynność nerek oraz pacjentów z hipowolemią o różnej etiologii, np.: w fazie około- lub pooperacyjnej po dużych zabiegach chirurgicznych (ryzyko pogorszenia czynności nerek, zatrzymania płynów i powstania obrzęków; u tych pacjentów zaleca się monitorowanie czynności nerek w czasie leczenia diklofenakiem); z zaburzeniami  hemostazy (diklofenak może przejściowo hamować agregację płytek krwi); z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym; z małą masą ciała. Należy unikać jednoczesnego stosowania diklofenaku z innymi lekami z grupy NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2. Należy natychmiast przerwać leczenie diklofenakiem w przypadku wystąpienia: krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego, wysypki skórnej, zmian chorobowych dotyczących błon śluzowych lub jakichkolwiek objawów nadwrażliwości oraz w przypadku utrzymywania się nieprawidłowych lub pogorszenia wyników badań czynnościowych wątroby lub oznak klinicznych sugerujących wystąpienie zaburzeń czynności wątroby. Lek może maskować objawy istniejącego zakażenia. Ze względu na zawartość sacharozy, nie należy stosować preparatu u pacjentów z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharozy-izamaltazy.

Niepożądane działanie

Często: ból i zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, anoreksja, zwiększenie aktywności aminotransferaz, wysypka. Niezbyt często: zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej. Rzadko: nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne (w tym hipotensja i szok), senność, astma (w tym duszności), zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia z przewodu pokarmowego, krwawe wymioty, krwawe biegunki, smoliste stolce, choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy (z krwawieniami lub bez i perforacją), zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby, pokrzywka, obrzęk. Bardzo rzadko; trombocytopenia, leukopenia, anemia (w tym anemia hemolityczna i aplastyczna), agranulocytoza, obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy), dezorientacja, depresja, bezsenność, koszmary senne, drażliwość, zaburzenia psychotyczne, parestezje, zaburzenia pamięci, drgawki, lęk, drżenie, jałowe zapalenie opon mózgowych, zaburzenia smaku, udar naczyniowy mózgu, zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, szumy uszne, zaburzenia słuchu, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie okrężnicy (także krwotoczne oraz zaostrzenie wrzodziejącego zapalenie okrężnicy, choroba Crohna), zaparcia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, języka, zaburzenia w obrębie przełyku, błoniaste zwężenie jelit, zapalenie trzustki, piorunujące zapalenie wątroby, martwica wątroby, niewydolność wątroby, wysypka pęcherzowa, wyprysk, rumień, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, złuszczające zapalenie skóry, łysienie, reakcje nadwrażliwości na światło, plamica, choroba Schönleina i Henocha, świąd, ostra niewydolność nerek, krwiomocz, białkomocz, zespół nerczycowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, martwica brodawek nerkowych. Przyjmowanie diklofenaku, szczególnie w dużych dawkach może wiązać się z niewielkim ryzykiem zwiększenia zatorów tętnic (zawał serca lub udar).

Ciąża i laktacja

Preparat nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, chyba że korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu. Stosowanie w III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane, ze względu na możliwość zahamowania kurczliwości macicy i (lub) przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu. Diklofenak przenika w niewielkich ilościach do mleka kobiecego, dlatego nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. Stosowanie diklofenaku może niekorzystnie wpływać na płodność u kobiet i nie jest ono zalecane u pacjentek, które planują ciążę. U kobiet, które mają trudności z zajściem w ciążę lub są w trakcie diagnozowania niepłodności należy rozważyć odstawienie diklofenaku.

Uwagi

Podczas długotrwałego leczenia należy kontrolować czynność wątroby i nerek oraz morfologię krwi. Pacjenci, u których podczas stosowania preparatu występują zaburzenia widzenia, zawroty głowy, senność lub inne zaburzenia o.u.n. nie powinni prowadzić pojazdów lub obsługiwać maszyn.

Interakcje

Diklofenak może zwiększać stężenie litu, digoksyny, fenytoiny we krwi - zaleca się monitorowanie stężeń tych leków, jeśli są podawane jednocześnie z diklofenakiem. Może zwiększać stężenie metotreksatu we krwi - należy zachować ostrożność podczas stosowania diklofenaku w czasie krótszym niż 24 h przed lub po leczeniu metotreksatem. Może nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny - u pacjentów leczonych cyklopsoryną dawkę diklofenaku należy zmniejszyć. Może osłabiać działanie leków hipotensyjnych (np. moczopędnych, ß-adrenolityków, inhibitorów ACE); ponadto zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności podczas terapii skojarzonej, zwłaszcza z lekami moczopędnymi i inhibitorami ACE - pacjentów należy odpowiednio nawadniać i okresowo kontrolować czynność nerek po rozpoczęciu leczenia oraz podczas leczenia skojarzonego, należy także regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze; podczas jednoczesnego stosowania leków oszczędzających potas należy regularnie kontrolować stężenie potasu we krwi. Stosowany z innymi NLPZ lub kortykosteroidami zwiększa ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy; z lekami przeciwzakrzepowymi i antyagregacyjnymi, z selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny zwiększa ryzyko krwawień (w tym z przewodu pokarmowego); z chinolonami może wywołać drgawki. Nie wpływa na działanie leków przeciwcukrzycowych, choć obserwowano pojedyncze przypadki zarówno działania hipoglikemizującego jak i hiperglikemizującego, które spowodowały konieczność zmiany dawkowania leków przeciwcukrzycowych - podczas terapii skojarzonej należy często kontrolować glikemię. Silne inhibitory CYP2C9 (np. sulfinpirazon, worykonazol) mogą hamować metabolizm diklofenaku, zwiększając jego stężenie we krwi.

Preparat zawiera substancję Diclofenac potassium.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 50 mg diklofenaku potasowego; preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 12,5 mg lub 25 mg diklofenaku potasowego; tabl. 12,5 mg zawierają laktozę, tabl. 25 mg zawierają sacharozę. 1 kaps. zawiera 12,5 mg lub 25 mg diklofenaku potasowego; kaps. zawierają sorbitol.

1 tabl. powl. zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku potasowego. Tabl. 50 mg zawiera czerwień koszenilową (E124).

Najczęściej wyszukiwane

1 g żelu zawiera 25 mg ketoprofenu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 75 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera alkohol benzylowy, glikol propylenowy, sód (poniżej 23 mg jonów sodu w 1 amp.).

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. dojelitowa zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku sodowego; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. lub 1 saszetka granulatu zawiera 25 mg deksketoprofenu w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem; granulat zawiera sacharozę.

1 fiolka zawiera 100 j. toksyny botulinowej typu A.

1 fiolka zawiera 125 jednostek toksyny botulinowej typu A. 0,05 ml rekonstytuowanego roztworu zawiera 10 jednostek Speywood (1 jednostka Speywood jest określona jako mediana dawki śmiertelnej podanej dootrzewnowo myszy - LD50).

1 plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego.

1 g kremu zawiera 50 mg ibuprofenu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Choroba Perthesa (Legga-Calvego-Perthesa) Choroba Perthesa (Legga-Calvego-Perthesa)

Choroba Perthesa, a właściwie choroba Legga-Calvego-Perthesa (łac. coxa plana), jest jedną wielu przyczyn bólu biodra i zaburzeń chodzenia u dzieci. Jeśli objawy, ...

więcej

Złamanie kości udowej - przyczyny, objawy i leczenie Złamanie kości udowej - przyczyny, objawy i leczenie

Złamanie kości udowej to głównie problem osób starszych. Na złamanie kości udowej najczęściej narażone są kobiety po 60. roku życia. U nich ...

więcej

SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie

Skolioza - potocznie mylnie określana jako boczne skrzywienie kręgosłupa - to najczęściej występująca wada postawy u dzieci. Do jej powstania przyczyniają się ...

więcej

Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie

Guzki Schmorla to zmiany pojawiające się w obrębie kręgosłupa. Guzki Schmorla spotykane są u stosunkowo wielu ludzi (najczęściej u dorosłych), a mimo ...

więcej

KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia

Kifoza pogłębiona (inaczej plecy okrągłe) to choroba kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku tyłowi w odcinku piersiowym i krzyżowym. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.