Bydureon

1 fiolka zawiera 2 mg eksenatydu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Bydureon 4 x 1 jednodawk. zestaw (1 fiolka + 1 strzyk.), proszek i rozp. do sporz. zaw. o przedł. uwalnianiu do wstrz. 569,73zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwcukrzycowy - agonista receptora glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1). Wykazuje on szereg właściwości przeciwhiperglikemicznych GLP-1. Sekwencja aminokwasów w łańcuchu eksenatydu częściowo pokrywa się z sekwencją ludzkiego GLP-1. Wykazano w warunkach in vitro, że eksenatyd wiąże się z receptorem ludzkiego GLP-1 i aktywuje go. Eksenatyd zwiększa wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki w sposób zależny od stężenia glukozy. Kiedy stężenie glukozy zmniejsza się, wydzielanie insuliny jest hamowane. Eksenatyd hamuje wydzielanie glukagonu, które w cukrzycy typu 2 jest zwiększone w sposób nieprawidłowy. Niższe stężenie glukagonu powoduje zmniejszenie uwalniania glukozy przez wątrobę. Eksenatyd nie zaburza jednak prawidłowej odpowiedzi glukagonu i innych hormonów na hipoglikemię. Eksenatyd hamuje opróżnianie żołądka i w ten sposób wpływa na zmniejszenie szybkości, z jaką glukoza pochodząca z pokarmu przenika do krwiobiegu. Stosowanie eksenatydu powodowało ograniczenie przyjmowania pokarmów w następstwie zmniejszenia apetytu i nasilenia uczucia sytości. Eksenatyd poprawia kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 poprzez stałe obniżanie stężenia cukru po jedzeniu i na czczo. Preparat ma profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny dostosowany do podawania raz w tygodniu. Podczas podawania preparatu w dawce 2 mg raz na tydzień, średnie stężenie eksenatydu przekroczyło minimalne efektywne stężenie (ok. 50 pg/ml) po 2 tyg., a średnie stężenie eksenatydu w osoczu zwiększało się stopniowo przez ponad 6-7 tyg. W rezultacie, stężenie eksenatydu ok. 300 pg/ml utrzymywało się, co wskazywało na osiągnięcie stanu stacjonarnego. Stężenie eksenatydu w stanie stacjonarnym utrzymywało się podczas tygodniowej przerwy pomiędzy podaniem dawek, z minimalnym odchyleniem od średniego stężenia terapeutycznego. Eksenatyd wydalany jest głównie w wyniku filtracji kłębkowej, a następnie rozkładu proteolitycznego. Ok. 10 tyg. po zaprzestaniu stosowania preparatu, średnie stężenie eksenatydu w osoczu spada poniżej minimalnego wykrywalnego stężenia.

Dawkowanie

Podskórnie. Dorośli. Zalecana dawka to 2 mg eksenatydu raz na tydzień. U pacjentów, którzy stosowali eksenatyd 2 razy na dobę (Byetta) po zmianie terapii na Bydureon może wystąpić tymczasowe zwiększenie stężenia glukozy we krwi, które zazwyczaj mija w ciągu pierwszych 2 tyg. po rozpoczęciu terapii. W przypadku dodania preparatu do aktualnie stosowanego leczenia metforminą i (lub) tiazolidynodionami, można kontynuować podawanie metforminy i (lub) tiazolidynodionu w dotychczasowych dawkach. W przypadku dodania preparatu do aktualnie stosowanego leczenia pochodną sulfonylomocznika, należy rozważyć zmniejszenie dawki pochodnej sulfonylomocznika, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Preparat należy podawać raz w tygodniu, tego samego dnia każdego tygodnia. Dzień podania można w razie konieczności zmienić, pod warunkiem, że następna dawka zostanie podana przynajmniej 1 dobę (24 h) później. Preparat można podawać o każdej porze dnia, niezależnie od posiłków. Jeżeli pominięto dawkę, należy ją podać tak szybko jak jest to możliwe. Przy kolejnym podaniu leku pacjenci mogą powrócić do wcześniej wybranego dnia wstrzykiwania leku. Jednak tylko jedno wstrzyknięcie powinno być podane w ciągu 24 h. Stosowanie preparatu nie wymaga dodatkowej samokontroli. Sprawdzanie stężenia glukozy we krwi może być konieczne w celu dostosowania dawki pochodnej sulfonylomocznika. W przypadku rozpoczęcia przyjmowania innych leków przeciwcukrzycowych po przerwaniu stosowania preparatu, należy wziąć pod uwagę przedłużone uwalnianie preparatu. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na wiek. U pacjentów w podeszłym wieku należy wziąć pod uwagę wydolność nerek pacjenta. Doświadczenie kliniczne u pacjentów w wieku >75 lat jest bardzo ograniczone. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (CCr.: 50-80 ml/min) oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Doświadczenie kliniczne u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr.: 30-50 ml/min) jest bardzo ograniczone, dlatego nie zaleca się stosowania eksenatydu o przedłużonym uwalnianiu w tej grupie pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania eksenatydu o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Dawkę należy podać we wstrzyknięciu podskórnym w brzuch, udo lub tylną część ramienia, natychmiast po uzyskaniu zawiesiny proszku w rozpuszczalniku. Lek jest przeznaczony do samodzielnego stosowania przez pacjenta. Każdy zestaw jest przeznaczony do jednorazowego użytku przez jedną osobę. Zaleca się przeprowadzenie szkolenia dla osób nieposiadających wykształcenia medycznego, którzy będą podawać lek.

Wskazania

Leczenie cukrzycy typu 2 w skojarzeniu z: metforminą; pochodnymi sulfonylomocznika; tiazolidynodionami; metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika lub metforminą i tiazolidynodionami u dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli glikemii w przypadku stosowania maksymalnych tolerowanych dawek doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Nie należy stosować preparatu u pacjentów z cukrzycą typu 1, ani w leczeniu kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 1,5 kg w ciągu tygodnia. Utrata masy ciała w tym tempie może mieć szkodliwe skutki. Po przerwaniu leczenia, działanie preparatu może się utrzymywać, ponieważ stężenie eksenatydu w osoczu zmniejsza się przez 10 tyg. Dobierając rodzaj i dawkę innych leków należy brać pod uwagę, że do czasu spadku stężenia eksenatydu, jego działanie i reakcje niepożądane mogą przynajmniej częściowo się utrzymywać. Niniejszy preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, tzn. jest zasadniczo bezsodowy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: hipoglikemia (leczenie skojarzone z pochodnymi sulfonylomocznika), nudności, biegunka. Często: zmniejszenie apetytu, ból i zawroty głowy, wymioty, niestrawność, ból brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy, rozdęcie brzucha, zaparcia, wzdęcie z oddawaniem wiatrów, świąd i pokrzywka, świąd w miejscu wstrzyknięcia, uczucie przemęczenia, rumień w miejscu, wstrzyknięcia, osłabienie. Niezbyt często: odwodnienie, zaburzenia smaku, senność, niedrożność jelit, odbijanie się ze zwracaniem treści żołądkowej lub gazu, nadmierne pocenie się, łysienie, zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek, pogorszenie przewlekłej niewydolności nerek, niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, wysypka w miejscu wstrzyknięcia. Rzadko: reakcja anafilaktyczna, uczucie rozstrzęsienia. Częstość nieznana: ostre zapalenie trzustki, wysypka plamkowa lub grudkowata, obrzęk angioneurotyczny, ropnie i zapalenie tkanki łącznej podskórnej w miejscu wstrzyknięcia, zwiększenie współczynnika INR.

Ciąża i laktacja

Nie należy stosować preparatu podczas ciąży, w tym okresie zaleca się stosowanie insuliny. Ze względu na długi okres usuwania leku z organizmu, kobiety w wieku rozrodczym, muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia preparatem; stosowanie preparatu należy przerwać co najmniej 3 mies. przed planowana ciążą. Nie wiadomo, czy eksenatyd przenika do mleka kobiecego - preparatu nie należy stosować podczas karmienia piersią.

Uwagi

Eksenatyd o przedłużonym uwalnianiu ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. W przypadku jednoczesnego stosowania preparatu i pochodnych sulfonylomocznika należy poinformować pacjentów, żeby zachowali ostrożność w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Wpływ preparatu na spowolnienie opróżniania żołądka jest znikomy - nie jest konieczne dostosowanie dawki lekówh wrażliwych na opóźnione opróżnianie żołądka. Przy jednoczesnym stosowaniu preparatu z pochodną sulfonylomocznika może być konieczne dostosowanie dawki pochodnej sulfonylomocznika z powodu zwiększonego ryzyka hipoglikemii. Poniższe badania interakcji zostały przeprowadzone z zastosowaniem 10 μg eksenatydu o natychmiastowym uwalnianiu, a nie z użyciem eksenatydu o przedłużonym uwalnianiu. W przypadku podania eksenatydu 2 razy na dobę jednocześnie z lowastatyną w dawce jednorazowej (40 mg) AUC oraz Cmax lowastatyny zmniejszyły się odpowiednio o ok. 40% i 28%, natomiast Tmax był krótszy o ok. 4 h w porównaniu z wartościami uzyskanymi po podaniu samej lowastatyny. Jednoczesne stosowanie eksenatydu 2 razy na dobę i inhibitorów reduktazy HMG CoA nie powodowało wyraźnej zmiany profilu lipidów. Chociaż nie jest wymagane dostosowywanie ustalonej wcześniej dawki, należy odpowiednio kontrolować profil lipidów. W przypadku podania warfaryny 35 min po podaniu eksenatydu 2 razy na dobę obserwowano wydłużenie Tmax o ok. 2 h. Nie stwierdzono istotnego klinicznie wpływu na Cmax czy AUC. Podczas jednoczesnego stosowania warfaryny i eksenatydu 2 razy na dobę zgłaszano przypadki zwiększenia INR. Należy kontrolować INR podczas rozpoczynania leczenia preparatem u pacjentów przyjmujących warfarynę i (lub) pochodne kumarolu. W badaniach interakcji eksenatydu stosowanego 2 razy na dobę i digoksyny oraz lizynoprylu nie występował istotny klinicznie wpływ na Cmax lub AUC. Obserwowano natomiast wydłużenie Tmax o ok. 2 h. Przyjęcie złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych (30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu) 1 h przed podaniem eksenatydu stosowanego 2 razy na dobę nie powodowało zmian w wartościach AUC, Cmax lub Cmin etynyloestradiolu oraz lewonorgestrelu. Przyjęcie środków antykoncepcyjnych 35 min po podaniu eksenatydu nie wpływało na AUC, ale powodowało zmniejszenie wartości Cmax etynyloestradiolu o 45% i Cmax lewonorgestrelu o 27-41%, oraz wydłużenie Tmax o 2-4 h w wyniku hamowania opróżniania żołądka. Zmniejszenie Cmax ma ograniczone znaczenie kliniczne. Nie jest konieczna zmiana dawkowania środków antykoncepcyjnych. Badania dotyczące interakcji lekowych przeprowadzono jedynie u osób dorosłych.

Preparat zawiera substancję Exenatide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 dawka zawiera 5 µg lub 10 µg syntetycznego eksenatydu odpowiednio w 20 µl lub 40 µl roztworu. Preparat zawiera metakrezol.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.