Busilvex

1 ml koncentratu zawiera 6 mg busulfanu; lek zawiera dimetyloacetamid (DMA).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Busilvex 8 fiolek 10 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Busulfan jest silnym lekiem cytotoksycznym oraz dwufunkcyjnym czynnikiem alkilującym. W środowisku wodnym uwalnianie grup metanosulfonianowych prowadzi do powstania jonów karbonionowych (karbokationów), które mogą powodować alkilację DNA. Uważa się, że na tym polega istotny mechanizm biologiczny efektu cytotoksycznego tego leku. Biodostępność busulfanu podanego w postaci wlewu dożylnego jest natychmiastowa i całkowita. Odwracalne wiązanie leku z białkami osocza wynosi ok. 7%, natomiast wiązanie nieodwracalne, głównie z albuminami ok. 32%. Busulfan jest metabolizowany głównie na drodze sprzęgania z glutationem (proces samoistny lub katalizowany przez S-transferazę glutationową). Produkt sprzęgania z glutationem jest następnie dalej metabolizowany w wątrobie na drodze utleniania. Żaden z metabolitów nie wpływa znamiennie na skuteczność lub toksyczność leku. Ok. 30% podanej dawki jest wydalane z moczem po 48 h, w tym 1% w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem jest śladowe. T0,5 w fazie końcowej wynosi 2,8-3,9 h u dorosłych i 2,26-2,52 h u dzieci i młodzieży.

Dawkowanie

Dożylnie. Podawanie leku powinno się odbywać pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego. Lek jest podawany przed przeprowadzeniem zabiegu przeszczepienia komórek macierzystych układu krwiotwórczego (HPCT). Busulfan w skojarzeniu z cyklofosfamidem lub melfalanem. Dorośli: busulfan w dawce 0,8 mg/kg mc. w 2-godzinnym wlewie co 6 h przez 4 kolejne dni (łącznie 16 dawek), a następnie cyklofosfamid w dawce 60 mg/kg mc./dobę przez 2 dni z zalecaną przerwą pomiędzy podaniem cyklofosfamidu a 16-tą dawką busulfanu wynoszącą przynajmniej 24 h. Dzieci i młodzież (od urodzenia do 17 lat): busulfan w dawce 1 mg/kg mc. (rzeczywista mc. 23-34 kg) lub 0,8 mg/kg mc. (rzeczywista mc. >34 kg) w 2-godzinnym wlewie co 6 h przez 4 kolejne dni (łącznie16 dawek), a następnie cyklofosfamid w 4 cyklach w dawce 50 mg/kg mc. (BuCy4) lub melfalan w pojedynczej dawce 140 mg/m2 (BuMel), którego nie należy podawać przed upływem przynajmniej 24 h od podania 16-tej dawki busulfanu. Busulfan w skojarzeniu z fludarabiną (FB). Dorośli: fludarabina raz na dobę w godzinnym wlewie w dawce 30 mg/m2 pc. przez 5 kolejnych dni lub w dawce 40 mg/m2 pc. przez 4 kolejne dni, a następnie busulfan raz na dobę w dawce 3,2 mg/kg mc. w 3-godzinnym wlewie bezpośrednio po podaniu fludarabiny, w trakcie 2 lub 3 kolejnych dni. Dzieci i młodzież: bezpieczeństwo i skuteczność stosowania FB u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie stwierdzono konieczności korekty dawkowania. U pacjentów z niewydolnością nerek nie zaleca się modyfikacji dawkowania. U pacjentów otyłych należy rozważyć dawkowanie w oparciu o skorygowany wskaźnik należnej masy ciała (AIBW), tj.: AIBW = wskaźnik należnej masy ciała (IBW) + 0,25 x (rzeczywista masa ciała – IBW); IBW dla mężczyzn (kg) = 50 + 0,91 x (wzrost w cm – 152); IBW dla kobiet (kg) = 45 + 0,91 x (wzrost w cm – 152). Lek nie jest zalecany do stosowania u otyłych dzieci i młodzieży o wskaźniku masy ciała: Masa (kg)/(m2 pc.) > 30kg/m2 pc. Szczególnie u chorych z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność. Sposób podania. Koncentrat przed podaniem należy rozcieńczyć używając 0,9% r-r NaCl do wstrzykiwań lub 5% r-r glukozy do wstrzykiwań. Końcowe stężenie busulfanu powinno wynosić ok. 0,5 mg/ml. Lek należy podawać we wlewie dożylnym przez cewnik umieszczony w żyle centralnej. Nie należy podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus), ani we wstrzyknięciu do żył obwodowych. Każdy chory powinien otrzymać premedykację lekiem przeciwdrgawkowym (12 h przed i do 24 h po ostatniej dawce busulfanu); wszyscy dorośli pacjenci oraz dzieci i młodzież objęci badaniem otrzymywali fenytoinę lub benzodiazepiny, jako leczenie zapobiegające występowaniu drgawek. Przed pierwszą dawką busulfanu należy podać leki przeciwwymiotne i kontynuować to leczenie wg stałego schematu zgodnego z lokalnymi wytycznymi przez cały okres terapii.

Wskazania

Lek przed podaniem cyklofosfamidu (BuCy2) jest wskazany do leczenia kondycjonującego (reżim ablacyjny) przed klasycznym przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego (HPCT) u dorosłych pacjentów, jeśli to skojarzenie uzna się za najlepszą dostępną opcję terapeutyczną. Lek po podaniu fludarabiny (FB) jest wskazany do leczenia kondycjonującego (reżim ablacyjny) przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego (HPCT) u dorosłych pacjentów kwalifikujących się do schematu kondycjonującego o zmniejszonej intensywności (RIC). Lek z następową terapią cyklofosfamidem (BuCy4) lub melfalanem (BuMel) jest przeznaczony do leczenia utrwalającego przed tradycyjnym przeszczepieniem komórek macierzystych szpiku (HPCT) u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na busulfan lub pozostałe składniki preparatu. Ciąża.

Środki ostrożności

Podczas leczenia i do momentu wyzdrowienia należy często wykonywać pełną morfologię z rozmazem krwinek białych i liczbą płytek krwi, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiej granulocytopenii, trombocytopenii czy niedokrwistości. Profilaktyczne lub empiryczne stosowanie leków przeciwzakaźnych (przeciwbakteryjnych, przeciwgrzybiczych, przeciwwirusowych) należy rozważyć w zapobieganiu i leczeniu zakażeń w okresie neutropenii. W zależności od wskazań lekarskich, można stosować preparaty płytek krwi i krwinek czerwonych oraz czynniki wzrostu, takie jak czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF). U dzieci o masie ciała <9 kg monitorowanie terapeutycznego stężenia leku może być uzasadnione w indywidualnych przypadkach, szczególnie u bardzo małych dzieci i noworodków. Ze względu na niewielkie doświadczenie kliniczne w stosowaniu busulfanu w kondycjonowaniu przed przeszczepieniem komórek szpiku kostnego u dzieci z anemią Fanconiego (komórki anemii Fanconiego wykazują nadwrażliwość na preparaty powodujące połączenia krzyżowe), lek powinien być stosowany z ostrożnością u tego typu pacjentów. Należy zachować ostrożność podając lek pacjentom z istniejącymi zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie w przypadkach ciężkiej niewydolności wątroby. Należy regularnie oznaczać aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej i stężenia bilirubiny w okresie 28 dni po przeszczepieniu. Choroba żylno-okluzyjna wątroby jest głównym powikłaniem, jakie może wystąpić podczas leczenia - pacjenci wcześniej poddani radioterapii, przynajmniej 3 lub więcej cyklom chemioterapii lub zabiegowi przeszczepienia komórek macierzystych stanowią grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia tego działania niepożądanego. Ostrożność należy zachować, jeżeli przed (do 72 h) lub w czasie leczenia busulfanem podawano paracetamol, ze względu na możliwe spowolnienie metabolizmu busulfanu. Należy regularnie monitorować czynność serca i nerek podczas leczenia busulfanem. Należy zwrócić uwagę na wszelkie objawy ze strony układu oddechowego u pacjentów poddanych wcześniej radioterapii śródpiersia lub płuca (busulfan może powodować działania toksyczne w stosunku do układu oddechowego, które mogą sumować się z działaniami innych środków cytotoksycznych). Należy zachować ostrożność u pacjentów z drgawkami w wywiadzie. Podczas leczenia należy zastosować odpowiednią profilaktykę przeciwdrgawkową u wszystkich pacjentów. Pacjentów należy informować o zwiększonym ryzyku wystąpienia wtórnej choroby nowotworowej (busulfan ma działanie białaczkogenne).

Niepożądane działanie

Busulfan w skojarzeniu z cyklofosfamidem lub melfalanem. Bardzo często: zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, neutropenia, trombocytopenia, gorączka neutropeniczna, niedokrwistość, pancytopenia, reakcja alergiczna, brak łaknienia, hiperglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipofosfatemia, lęk, depresja, bezsenność, ból głowy, zawroty głowy, tachykardia,  nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, zakrzepica, rozszerzenie naczyń, duszność, krwawienie z nosa, kaszel, czkawka, zapalenie jamy ustnej, biegunka, ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, wodobrzusze, zaparcie, dyskomfort w okolicy odbytu, hepatomegalia, żółtaczka, wysypka, świąd, łysienie, bóle mięśni, ból pleców, bóle stawowe, dyzuria, oliguria, osłabienie, dreszcze, gorączka, ból w klatce piersiowej, obrzęk, obrzęk uogólniony, ból, ból lub zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie błon śluzowych, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności GGT, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej, zwiększenie masy ciała, nieprawidłowe odgłosy oddechowe, zwiększenie stężenia kreatyniny. Często: hiponatremia, splątanie, zaburzenia rytmu, migotanie przedsionków, kardiomegalia, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia, hiperwentylacja, niewydolność oddechowa, krwotoki pęcherzykowe, astma, niedodma, wysięk opłucnowy, krwawe wymioty, niedrożność, zapalenie przełyku, choroba żylno-okluzyjna wątroby (częściej u dzieci i młodzieży), łuszczenie skóry, rumień, zaburzenia pigmentacji, krwiomocz, umiarkowana niewydolność nerek, zwiększenie stężenia mocznika, obniżenie frakcji wyrzutowej. Niezbyt często: majaczenie, nerwowość, omamy, pobudzenie, drgawki, encefalopatia, krwotok mózgowy, skurcze dodatkowe komorowe, bradykardia, zakrzepica tętnicy udowej, zespół nieszczelności naczyń włosowatych, hipoksja, krwotok z przewodu pokarmowego. Częstość nieznana: raportowano po wprowadzeniu do obrotu busulfanu dożylnego - hipogonadyzm, choroba śródmiąższowa płuc; raportowano po wprowadzeniu do obrotu busulfanu stosowanego doustnie) - zaćma, ścieńczenie rogówki, zaburzenia soczewek, przedwczesna menopauza, niewydolność jajników. Busulfan w skojarzeniu z fludarabiną. Bardzo często: zakażenie wirusowe, reaktywacja zakażenia CMV, reaktywacja zakażenia EBV, zakażenie bakteryjne, hipoalbuminemia, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, hiperglikemia, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, choroba żylno-okluzyjna wątroby, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego (w tym krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego na podłożu zakażenia wirusowego), zapalenie błon śluzowych, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności fosfataz zasadowych. Często: inwazyjne zakażenie grzybicze, zakażenie płuc, ból głowy, zaburzenia układu nerwowego, nadciśnienie tętnicze, krwotok płucny, wysypka, choroba nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny. Częstość nieznana (raportowano po wprowadzeniu do obrotu): ropień mózgu, zapalenie tkanki podskórnej, posocznica, gorączka neutropeniczna, jadłowstręt, pobudzenie, stan splątania, omamy, krwotok mózgowy, encefalopatia, migotanie przedsionków, niewydolność oddechowa, krwotok z przewodu pokarmowego, żółtaczka, choroby wątroby, skąpomocz, osłabienie, obrzęk, ból, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie aktywności GGT, zwiększenie masy ciała.

Ciąża i laktacja

HPCT jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, dlatego stosowanie busulfanu jest przeciwwskazane w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (obumieranie zarodków i płodów oraz ich wady rozwojowe). Zarówno busulfan, jak również DMA mogą  upośledzać płodność. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia oraz do 6 mies. po jego zakończeniu. Leczonym mężczyznom zaleca się zastosowanie środków uniemożliwiających zapłodnienie w czasie leczenia oraz przez 6 mies. po jego zakończeniu, a także rozważyć możliwość kriokonserwacji nasienia przed rozpoczęciem leczenia na wypadek wystąpienia nieodwracalnej bezpłodności. Karmienie piersią należy przerwać podczas leczenia busulfanem.

Uwagi

Lek przechowywać w temp. 2-8st.C.

Interakcje

Podawanie itrakonazolu pacjentom otrzymującym duże dawki busulfanu może powodować zmniejszenie klirensu busulfanu - należy obserwować chorych pod kątem wystąpienia u nich objawów toksyczności busulfanu podczas stosowania itrakonazolu w profilaktyce przeciwgrzybiczej, razem z busulfanem podawanym dożylnie. Ketobemidon może powodować zwiększenie stężenia busulfanu we krwi - zachować szczególną ostrożność w przypadku takiej terapii skojarzonej. W przypadku zastosowania leczenia schematem BuCy2 u dorosłych donoszono, że odstęp pomiędzy ostatnią doustną dawką busulfanu, a pierwszą dawką cyklofosfamidu może wpływać na występowanie objawów toksyczności; obserwowano zmniejszoną częstość występowania choroby żylno-okluzyjnej wątroby (HVOD) i innych reakcji toksycznych związanych z tym schematem leczenia u pacjentów, u których odstęp pomiędzy ostatnią doustną dawką busulfanu, a pierwszą dawką cyklofosfamidu był dłuższy niż 24 h. Nie istnieje wspólny szlak metaboliczny busulfanu i fludarabiny; nie opisywano interakcji lekowych między dożylnym busulfanem a fludarabiną u dorosłych leczonych wg schematu z FB. U dzieci i młodzieży stosując schemat leczenia BuMel stwierdzono, że podawanie melfalanu przed upływem 24 h od ostatniej doustnej dawki busulfanu może wpływać na wystąpienie toksyczności. Paracetamol powoduje zmniejszenie stężenia glutationu we krwi i tkankach, może więc także powodować zmniejszenie klirensu busulfanu, jeśli zastosowany jest w leczeniu skojarzonym. Równoczesne podawanie fenytoiny i dużych dawek busulfanu doustnie powodowało zwiększenie klirensu busulfanu w wyniku indukcji S-transferazy glutationowej; tej interakcji nie stwierdzono w przypadku stosowania benzodiazepin, tj. diazepamu, klonazepamu i lorazepamu, w zapobieganiu drgawkom w leczeniu skojarzonym z busulfanem w dużych dawkach. W badaniu klinicznym oceniającym wpływ profilaktycznego leczenia przeciwdrgawkowego na farmakokinetykę busulfanu podawanego dożylnie nie wykazano różnic w jego klirensie między zastosowaniem fenytoiny i klonazepamu, dlatego bez względu na rodzaj zastosowanego profilaktycznego leczenia przeciwdrgawkowego otrzymano podobne stężenia busulfanu we krwi. W badaniach klinicznych z zastosowaniem busulfanu dożylnie wszystkim pacjentom podawano fenytoinę lub benzodiazepiny w celu zapobiegania drgawkom. Nie obserwowano interakcji w przypadku stosowania busulfanu w skojarzeniu z flukonazolem oraz lekami przeciwwymiotnymi 5-HT3 (np. ondansetron i granisetron).

Preparat zawiera substancję Busulfan.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml koncentratu zawiera 6 mg busulfanu; lek zawiera dimetyloacetamid (DMA).

1 tabl. zawiera 2 mg busulfanu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera: 0,215 ml alkoholowo - wodnego wyciągu (1:11) odpowiadającego: 10 mg korzenia dzikiego indygo, 7,5 mg korzenia jeżówki purpurowej oraz 2 mg ziela żywotnika zachodniego. Preparat zawiera laktozę i sacharozę.

1 fiolka zawiera 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 kaps. zawiera 150 mg cerytynibu.

1 ml zawiesiny zawiera 40 mg octanu megestrolu w postaci zmikronizowanej. Preparat zawiera sacharozę.

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 6 mg paklitakselu; lek zawiera etanol (391 mg/ml) oraz polioksylenowany olej rycynowy, tj. rycynooleinian makrogologlicerolu (527 mg/ml).

1 fiolka proszku zawiera 38,5 µg blinatumomabu. Po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań końcowe stężenie blinatumomabu wynosi 12,5 µg/ml.

1 ml zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny. Lek zawiera sód (3,54 mg/ml).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie

Chłoniaki to nowotwory złośliwe wywodzące się z białych krwinek. Objawy chłoniaków bywają niespecyficzne: mogą nimi być np. uczucie zmęczenia, nocne poty czy ...

więcej

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) to rzadki rodzaj białaczki, który występuje u niemowląt i małych dzieci, z reguły u tych poniżej 2. roku ...

więcej

Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie

Ostra białaczka szpikowa (AML - acute myeloid leukemia) to nowotwór układu krwiotwórczego, który w większości przypadków dotyka dorosłych. Ryzyko jej rozwoju zwiększa ...

więcej

Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie

Białaczka u niemowląt to rzadko występująca, ale bardzo złośliwa choroba nowotworowa układu krwiotwórczego. Białaczka niemowlęca cechuje się znacznym zaawansowaniem choroby już w ...

więcej

Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie

Białaczka włochatokomórkowa (hairy cell leukemia - HCL) to rzadka odmiana przewlekłej białaczki limfocytowej. Nie ma leku powodującego wyleczenie z białaczki włochatokomórkowej, ale ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.