Bondronat

1 fiolka 6 ml zawiera 6 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli jednosodowej. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu na dawkę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Bondronat 1 fiolka, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Lek z grupy bisfosfonianów wykazujący duże powinowactwo do składników mineralnych kości. Hamuje aktywność osteoklastów, zmniejszając resorpcję kości oraz powikłania kostne w chorobie nowotworowej. U chorych z hiperkalcemią spowodowaną chorobą nowotworową wykazano, że hamujące działanie kwasu ibandronowego na osteolizę spowodowaną chorobą nowotworową, a szczególnie na wywołana przez nowotwór hiperkacemię, charakteryzuje się zmniejszeniem stężenia wapnia w surowicy oraz wydalania wapnia w moczu. U pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do kości wykazano zależny od dawki, hamujący wpływ na osteolizę kości, wyrażony przez markery resorpcji kości i zależny od dawki wpływ na występowanie zdarzeń kostnych. Po początkowej ekspozycji ogólnoustrojowej kwas ibandronowy jest szybko wiązany przez kości lub wydzielany do moczu. W stężeniach terapeutycznych stopień wiązania z białkami osocza wynosi 87%. T0,5 wynosi 10-60 h.

Dawkowanie

Preparat powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w leczeniu raka. Dożylnie. Zapobieganie zdarzeniom kostnym u chorych na raka piersi z przerzutami do kości: zalecana dawka wynosi 6 mg co 3-4 tyg., we wlewie trwającym nie mniej niż 15 min. Zawartość fiolki(ek) należy dodać wyłącznie do 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu lub do 100 ml 5% roztworu glukozy. Hiperkalcemia spowodowana chorobą nowotworową: przed rozpoczęciem leczenia pacjent powinien zostać odpowiednio nawodniony 0,9% roztworem chlorku sodu. U pacjentów z osteolitycznymi przerzutami do kości konieczne jest zazwyczaj stosowanie mniejszych dawek niż u chorych z humoralną postacią hiperkalcemii. U większości pacjentów z nasiloną hiperkalcemią (stężenie wapnia w surowicy skorygowane o stężenie albumin ≥ 3 mmol/l lub ≥12 mg/dl) wystarczającą dawką pojedynczą jest dawka 4 mg. U pacjentów z umiarkowaną hiperkalcemią (skorygowane o stężenie wapnia w surowicy Zawartość fiolek należy dodać do 500 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 500 ml 5% roztworu glukozy i podawać we wlewie trwającym 2 h.

Wskazania

Zapobieganie zdarzeniom kostnym (złamania patologiczne, powikłania kostne wymagające napromieniania lub leczenia chirurgicznego) u chorych na raka piersi z przerzutami do kości. Leczenie hiperkalcemii spowodowanej chorobą nowotworową z przerzutami lub bez.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na kwas ibandronowy lub jakikolwiek inny składnik preparatu. Należy zachować ostrożność w przypadku chorych ze stwierdzoną nadwrażliwością na inne bisfosfoniany. Hipokalcemia.

Środki ostrożności

Bezpieczeństwo i skuteczność preparatu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat nie zostały ustalone. Przed rozpoczęciem leczenia u chorych, u których występują równocześnie czynniki ryzyka (np. nowotwór, chemioterapia, radioterapia, kortykosteroidy, zła higiena jamy ustnej), należy rozważyć wykonanie badania stomatologicznego oraz zastosowanie właściwej profilaktyki stomatologicznej, ze względu na ryzyko martwicy kości żuchwy. W tej grupie chorych, jeżeli to możliwe, należy unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych w trakcie leczenia. U chorych, u których dojdzie do martwicy żuchwy w trakcie leczenia bisfosfonianami, chirurgiczne zabiegi stomatologiczne mogą nasilić to powikłanie. W przypadku chorych wymagających zabiegów dentystycznych, brak jest danych sugerujących, czy zakończenie leczenia bisfosfonianami zmniejsza ryzyko wystąpienia martwicy żuchwy. Postępowanie z każdym pacjentem powinno się opierać na klinicznej ocenie przeprowadzonej przez lekarza prowadzącego, z uwzględnieniem indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Zgłaszano przypadki nietypowych złamań podkrętarzowych i trzonu kości udowej u osób stosujących bisfosfoniany, głównie u pacjentów długotrwale leczonych z powodu osteoporozy. Do tego typu złamań dochodzi po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból uda lub ból w pachwinie. W badaniach obrazowych często na kilka tygodni lub miesięcy przed całkowitym złamaniem kości udowej widoczne są cechy złamań z przeciążenia. Złamania często występują obustronnie, dlatego u pacjentów leczonych bisfosfonianami, u których stwierdzono złamanie trzonu kości udowej, należy zbadać kość udową w drugiej kończynie. Zgłaszano również słabe gojenie się tych złamań. Na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów, u których podejrzewa się nietypowe złamanie kości udowej, należy rozważyć odstawienie bisfosfonianów do czasu przeprowadzenia oceny. Ze względu na brak danych klinicznych nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Należy unikać nadmiernego nawadniania pacjentów z ryzykiem wystąpienia niewydolności serca.

Niepożądane działanie

Bardzo często: gorączka. Często: hipokalcemia, ból kości, zakażenia, zaburzenia przytarczyc, ból i (lub) zawroty głowy, zaburzenia smaku, zaćma, blok odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego, zapalenie gardła, biegunka, dyspepsja, wymioty, bóle żołądkowo-jelitowe, choroby zębów, zaburzenia skóry, wybroczyny, ból mięśni i (lub) stawów, zaburzenia stawów, zapalenia kostno-stawowe, osłabienie, objawy grypopodobne, obrzęki obwodowe, pragnienie, zwiększona aktywność γ-glutamylotranspeptydazy, zwiększone stężenie kreatyniny. Niezbyt często: dreszcze, zapalenie pęcherza, zapalenie pochwy, zakażenie drożdżakowe jamy ustnej, łagodny nowotwór skóry, niedokrwistość, nieprawidłowy skład krwi, hipofosfatemia, zaburzenia snu, lęk, chwiejność uczuciowa, zaburzenia naczyń mózgowych, uszkodzenie korzenia nerwowego, niepamięć, migrena, nauralgia, wzmożone napięcie mięśni, przeczulica, parestezja okołoustna, omamy węchowe, głuchota, niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia sercowo-naczyniowe, kołatanie serca, obrzęk płuc, świst oddechowy, zapalenie żołądka i jelit, owrzodzenie jamy ustnej, dysfagia, zapalenie czerwieni warg, kamica żółciowa, wysypka, łysienie, zatrzymanie moczu, torbiel nerkowa, ból w miednicy, obniżona temperatura ciała, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zmniejszenie masy ciała, uraz, ból w miejscu podania. Rzadko: zapalenie oka, nietypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej (działanie niepożądane bifosfonianów). Bardzo rzadko: nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli. Donoszono o przypadkach martwicy żuchwy, w większości u pacjentów z rakiem. Jej występowanie jest na ogół związane z ekstrakcją zęba i (lub) z miejscowym zakażeniem (włącznie z zapaleniem szpiku kostnego). Czynnikami ryzyka są także: zdiagnozowany rak, stosowanie chemioterapii, radioterapii, kortykosteroidów oraz nieprawidłowa higiena jamy ustnej.

Ciąża i laktacja

Ze względu na brak odpowiednich danych dotyczących stosowania preparatu, nie należy stosować w ciąży i okresie karmienia piersią (w badaniach na zwierzętach wykazano toksyczny wpływ na reprodukcję i obecność niskich stężeń kwasu ibandronowego w mleku samic).

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia preparatem należy podjąć skuteczne leczenie hipokalcemii oraz innych zaburzeń metabolizmu kostnego i mineralnego. U wszystkich pacjentów ważne jest przyjmowanie odpowiednich ilości wapnia i witaminy D. W przypadku niedoborów w diecie, zaleca się stosowanie suplementów wapnia i (lub) witaminy D. U pacjentów z niewydolnością nerek leczonych preparatem zaleca się monitorowanie czynności nerek, stężenia wapnia, fosforanów i magnezu w surowicy krwi. Preparat zawiera

Interakcje

W połączeniu z aminoglikozydami może wystąpić przedłużona hipokalcemia oraz hipomagnezemia - zaleca się zachowanie ostrożności podczas równoczesnego stosowania tych leków. Nie stwierdzono interakcji z melfalanem/prednizolonem u chorych na szpiczaka mnogiego, z tamoksyfenem lub z HTZ, lekami przeciwnowotworowymi, antybiotykami, lekami przeciwbólowymi i diuretykami.

Preparat zawiera substancję Ibandronic acid.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej (oraz 294,69 mg laktozy).

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego (oraz 88,60 mg laktozy).

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego (w postaci sodu ibandronianu jednowodnego). Lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci sodu ibandronianu jednowodnego. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli jednosodowej. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej.

1 ampułka 3 ml zawiera 3 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej.

1 fiolka 6 ml zawiera 6 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli jednosodowej. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu na dawkę.

1 ampułko-strzykawka zawiera w 3 ml roztworu 3 mg kwasu ibandronowego w postaci jednowodnej soli sodowej.

1 fiolka z 2 ml (6 ml) koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 2 mg (6 mg) kwasu ibandronowego (w postaci jednowodnej soli sodowej).

Najczęściej wyszukiwane

1 g żelu zawiera 25 mg ketoprofenu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 75 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera alkohol benzylowy, glikol propylenowy, sód (poniżej 23 mg jonów sodu w 1 amp.).

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. dojelitowa zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku sodowego; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. lub 1 saszetka granulatu zawiera 25 mg deksketoprofenu w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem; granulat zawiera sacharozę.

1 fiolka zawiera 100 j. toksyny botulinowej typu A.

1 fiolka zawiera 125 jednostek toksyny botulinowej typu A. 0,05 ml rekonstytuowanego roztworu zawiera 10 jednostek Speywood (1 jednostka Speywood jest określona jako mediana dawki śmiertelnej podanej dootrzewnowo myszy - LD50).

1 plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego.

1 g kremu zawiera 50 mg ibuprofenu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Choroba Perthesa (Legga-Calvego-Perthesa) Choroba Perthesa (Legga-Calvego-Perthesa)

Choroba Perthesa, a właściwie choroba Legga-Calvego-Perthesa (łac. coxa plana), jest jedną wielu przyczyn bólu biodra i zaburzeń chodzenia u dzieci. Jeśli objawy, ...

więcej

Złamanie kości udowej - przyczyny, objawy i leczenie Złamanie kości udowej - przyczyny, objawy i leczenie

Złamanie kości udowej to głównie problem osób starszych. Na złamanie kości udowej najczęściej narażone są kobiety po 60. roku życia. U nich ...

więcej

SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie

Skolioza - potocznie mylnie określana jako boczne skrzywienie kręgosłupa - to najczęściej występująca wada postawy u dzieci. Do jej powstania przyczyniają się ...

więcej

Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie

Guzki Schmorla to zmiany pojawiające się w obrębie kręgosłupa. Guzki Schmorla spotykane są u stosunkowo wielu ludzi (najczęściej u dorosłych), a mimo ...

więcej

KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia

Kifoza pogłębiona (inaczej plecy okrągłe) to choroba kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku tyłowi w odcinku piersiowym i krzyżowym. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.