Bioxetin

1 tabl. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Bioxetin 30 szt., tabl. 19,88zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdepresyjny - selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny. Fluoksetyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym: α1-, α2- i β-adrenergicznych, serotoninowych, dopaminergicznych, histaminowych H1, muskarynowych i receptorów GABA-ergicznych. Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 6-8 h od podania. Pokarm nie wpływa na biodostępność. Lek wiąże się z białkami osocza w 95%. Stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym osiągane są po kilku tyg. stosowania. Lek metabolizowany jest w wątrobie przez demetylację do głównego, aktywnego metabolitu - norfluoksetyny. Ulega efektowi pierwszego przejścia. Metabolizowany jest w znacznym stopniu przez CYP2D6. T0,5 fluoksetyny w fazie eliminacji wynosi 4-6 dni; zaś T0,5 norfluoksetyny wynosi 4-16 dni. Lek jest wydalany głównie z moczem (ok. 60%).

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Epizody dużej depresji: zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. Dawkowanie należy ponownie ocenić i dostosować po 3-4 tyg. od rozpoczęcia terapii, a także później jeśli zaistnieje konieczność. U pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na leczenie dawkę można stopniowo zwiększać, maksymalnie do 60 mg na dobę. Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki. Okres leczenia powinien wynosić co najmniej 6 miesięcy. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne: zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. Jeżeli po 2 tyg. terapii nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi dawkę można stopniowo zwiększać, maksymalnie do 60 mg na dobę. Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki. Uzasadnione jest stosowanie leku przez okres dłuższy niż 10 tyg.; okresowo należy oceniać konieczność dalszego leczenia. Nie wykazano długotrwałej skuteczności leczenia (powyżej 24 tyg.). Jeżeli w ciągu 10 tyg. leczenia nie nastąpi poprawa, należy rozważyć odstawienie leku. Bulimia: zalecana dawka wynosi 60 mg na dobę. Nie wykazano długotrwałej skuteczności leczenia (powyżej 3 mies.).Maksymalna dawka dobowa wynosi 80 mg. U pacjentów w podeszłym wieku dawka dobowa nie powinna być większa niż 40 mg; dawka maksymalna - 60 mg na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub u pacjentów przyjmujących leki mogące wchodzić w interakcje z fluoksetyną należy rozważyć zmniejszenie dawki lub zwiększenie odstępów między dawkami.

Wskazania

Epizody dużej depresji. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Bulimia (jako uzupełnienie psychoterapii).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na fluoksetynę lub pozostałe składniki preparatu. Jednoczesne stosowanie fluoksetyny i nieselektywnych inhibitorów MAO jest przeciwwskazane; leczenie fluoksetyną można rozpocząć co najmniej 2 tyg. po zakończeniu stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO; rozpoczęcie leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO może nastąpić co najmniej 5 tyg. po odstawieniu fluoksetyny (jeżeli fluoksetyna jest stosowania w dużych dawkach, należy rozważyć zachowanie dłuższej przerwy). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania fluoksetyny i odwracalnych inhibitorów MAO (np. moklobemidu); leczenie fluoksetyną można rozpocząć następnego dnia po odstawieniu odwracalnych inhibitorów MAO.

Środki ostrożności

Lek stosować ostrożnie u pacjentów z drgawkami w wywiadzie; leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia drgawek lub zwiększenia częstości ich występowania. Unikać stosowania fluoksetyny u pacjentów z niestabilnymi napadami padaczkowymi lub padaczką, pacjenci z kontrolowaną padaczką powinni być dokładnie obserwowani. Ostrożność zachować u pacjentów z manią lub hipomanią w wywiadzie - w przypadku wystąpienia fazy maniakalnej lek odstawić. Należy zachować ostrożność u pacjentów z poważnymi zaburzeniami czynności wątroby (zaleca się zmniejszenie dawek), u pacjentów z ostrymi chorobami serca oraz u osób w podeszłym wieku. Leki z grupy SSRI mogą zaburzać kontrolę glikemii - u pacjentów z cukrzycą może być konieczne dostosowanie dawki insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych. U pacjentów z objawami akatyzji zwiększenie dawki może być szkodliwe. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leków z grupy SSRI w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, lekami zaburzającymi czynność płytek (np.: atypowe leki neuroleptyczne takie jak klozapina, pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ) lub z innymi lekami zwiększającymi ryzyko krwawień oraz u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia w wywiadzie. Z powodu ryzyka wystąpienia przedłużających się drgawek, należy zachować ostrożność stosując terapię elektrowstrząsami u pacjentów przyjmujących fluoksetynę. Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego lub złośliwego zespołu neuroleptycznego należy zachować ostrożność podczas leczenia fluoksetyną, szczególnie w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi i (lub) neuroleptykami; w przypadku wystąpienia objawów rozpoczynającego się nadmiernego pobudzenia serotoninergicznego lek odstawić. Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie monitorować pacjentów do uzyskania wyraźnej remisji objawów depresji oraz w początkowych etapach procesu zdrowienia (zwiększone ryzyko samobójstwa). Należy uważnie monitorować pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi, pacjentów z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, pacjentów, którzy przed rozpoczęciem terapii wykazywali znaczne skłonności samobójcze oraz pacjentów poniżej 25 lat. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat zachowania samobójcze oraz wrogość (agresja, zachowania buntownicze, przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż w grupie otrzymującej placebo. Jeśli w oparciu o potrzebę kliniczną podjęta zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem objawów samobójczych. Dostępne dane dotyczące długotrwałego wpływu na bezpieczeństwo stosowania fluoksetyny u dzieci i młodzieży, w tym wzrost, dojrzewanie oraz rozwój poznawczy, emocjonalny i rozwój zachowania, są ograniczone. W trakcie i po zakończeniu leczenia należy monitorować rozwój dziecka w zakresie wzrostu i dojrzewania płciowego. Zaleca się również monitorowanie dzieci w kierunku manii lub hipomanii.

Niepożądane działanie

Układ pokarmowy: biegunka, nudności, wymioty, niestrawność, zaburzenia połykania, zmiana smaku, suchość błony śluzowej jamy ustnej; rzadko - nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby; bardzo rzadko - idiosynkratyczne zapalenie wątroby. Układ nerwowy: ból i zawroty głowy, zaburzenia snu (bezsenność, koszmary senne), anoreksja, uczucie zmęczenia (senność, ospałość), euforia, przemijające zaburzenia ruchowe (skurcze mięśniowe, ataksja, drżenie, skurcze kloniczne mięśni), drgawki; rzadko - niepokój psychoruchowy lub akatyzja, omamy, reakcje maniakalne, splątanie, pobudzenie, lęk, nerwowość, zaburzenia koncentracji i procesu myślenia (np. depersonalizacja), napady paniki; bardzo rzadko – zespół serotoninowy; zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych. Układ oddechowy: zapalenie gardła, duszność; rzadko - zaburzenia w obrębie tkanki płucnej (w tym stan zapalny o różnym obrazie histopatologicznym i (lub) włóknienie płuc). Układ moczowo-płciowy: zatrzymanie moczu, częste oddawanie moczu. Układ rozrodczy: zaburzenia funkcji seksualnych (opóźnienie lub brak ejakulacji, brak orgazmu), priapizm, mlekotok. Objawy ogólne: reakcje nadwrażliwości (np. świąd, wysypka, pokrzywka, reakcje anafilaktoidalne, zapalenie naczyń, reakcja przypominająca chorobę posurowiczą, obrzęk naczynioruchowy), dreszcze, zespół serotoninowy, nadwrażliwość na światło, bardzo rzadko - martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Ponadto mogą wystąpić: łysienie, ziewanie, zaburzenia widzenia, nadmierne pocenie się, rozszerzenie naczyń, bóle stawów, bóle mięśni, niedociśnienie ortostatyczne, wybroczyny; rzadko: krwawienia (z narządów rodnych, z przewodu pokarmowego, w obrębie skóry i błon śluzowych) oraz hiponatremia (niekiedy spowodowana przez nieprawidłowe wydzielanie ADH, w większości u pacjentów w podeszłym wieku, leczonych równocześnie lekami moczopędnymi lub odwodnionych). Wyniki badań epidemiologicznych przeprowadzonych głównie wśród pacjentów w wieku 50 lat i więcej wskazują na zwiększone ryzyko złamań kości. U dzieci częściej obserwowano występowanie zachowań samobójczych (próby i myśli samobójcze) oraz wrogości. Często zgłaszano występowanie stanów maniakalnych i hipomaniakalnych, obserwowano również mniejszy przyrost wzrostu i masy ciała oraz zmniejszenie aktywności fosfatazy zasadowej; w praktyce klinicznej zaobserwowano pojedyncze przypadki zdarzeń niepożądanych wskazujących na potencjalne opóźnienie dojrzewania płciowego lub zaburzenia funkcji seksualnych. Odstawienie fluoksetyny często prowadzi do wystąpienia objawów odstawiennych: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (bezsenność, intensywne sny), osłabienie (astenia), pobudzenie, lęk, nudności, wymioty, drżenie, ból głowy.

Ciąża i laktacja

Lek można stosować w okresie ciąży z zachowaniem ostrożności. Szczególnie ostrożnie stosować w ostatnim trymestrze ciąży lub tuż przed porodem, ponieważ u noworodków mogą wystąpić objawy wskazujące na działanie serotoninergiczne lub zespół odstawienny (drażliwość, drżenie, hipotonia, nieustanny płacz, problemy ze ssaniem lub ze snem). Fluoksetyna i jej metabolit są wydzielane do mleka - jeżeli leczenie fluoksetyną jest konieczne należy rozważyć przerwanie karmienia piersią. Jeżeli karmienie jest kontynuowane należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę fluoksetyny.

Uwagi

Należy unikać nagłego odstawiania leku. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu. Fluoksetyna może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu - należy unikać tych czynności do momentu upewnienia się, że sprawność psychoruchowa nie jest zaburzona.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie fluoksetyny i nieselektywnych inhibitorów MAO jest przeciwwskazane; leczenie fluoksetyną można rozpocząć co najmniej 2 tyg. po zakończeniu stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO; rozpoczęcie leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO może nastąpić co najmniej 5 tyg. po odstawieniu fluoksetyny (jeżeli fluoksetyna jest stosowania w dużych dawkach, należy rozważyć zachowanie dłuższej przerwy). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania fluoksetyny i odwracalnych inhibitorów MAO (np. moklobemidu); leczenie fluoksetyną można rozpocząć następnego dnia po odstawieniu odwracalnych inhibitorów MAO. Przy jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny z fenytoiną obserwowano zmiany stężeń leku we krwi. Jednoczesne podanie leków serotoninergicznych (np. tramadolu, tryptanów) może spowodować zwiększenie ryzyka wystąpienia zespołu serotoninowego. Jednoczesne stosowanie z tryptanami wiąże się z dodatkowym ryzykiem wystąpienia skurczu naczyń wieńcowych serca oraz nadciśnienia. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z litem lub tryptofanem (ryzyko zespołu serotoninowego). Fluoksetyna jest metabolizowana przez CYP2D6; leki metabolizowane głównie przez ten izoenzym o małym indeksie terapeutycznym (np. flekainid, enkainid, karbamazepina i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) stosowane podczas leczenia fluoksetyną lub gdy fluoksetynę odstawiono w okresie nie dłuższym, niż 5 tyg. powinny być podawane w najmniejszych zalecanych dawkach. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leków z grupy SSRI w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, lekami zaburzającymi czynność płytek (np.: atypowe leki neuroleptyczne takie jak klozapina, pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ) lub z innymi lekami zwiększającymi ryzyko krwawień; u pacjentów stosujących warfarynę z fluoksetyną należy monitorować wskaźniki krzepnięcia, zwłaszcza na początku i końcu terapii. Należy zachować ostrożność stosując terapię elektrowstrząsami u pacjentów przyjmujących fluoksetynę. Jednoczesne stosowanie preparatów zawierających ziele dziurawca może powodować zwiększone występowanie działań niepożądanych.

Preparat zawiera substancję Fluoxetine.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę i żółcień chinolinową.

1 tabl. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Tabl. 10 mg zawierają sacharozę i glicerynę.

1 tabl. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 kaps. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku; lek zawiera laktozę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Lek zawiera laktozę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.