Binabic

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 150 mg bikalutamidu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Binabic 28 szt., tabl. powl. 150,99zł 2017-10-31

Działanie

Niesteroidowy antyandrogen pozbawiony innej aktywności endokrynnej. Wiąże się receptorem androgenowym, nie powodując ekspresji genu, co powoduje zahamowanie stymulacji androgenowej. Wynikiem tego hamowania jest zmniejszenie guza gruczołu krokowego. Bikalutamid jest racematem, którego działanie antyandrogenne jest niemal wyłącznie związane z R-enancjomerem. Po podaniu doustnym bikalutamid dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na biodostępność leku). S-enancjomer jest szybko eliminowany, w porównaniu z R-enancjomerem, którego T0,5 wynosi ok. 1 tydz. Po codziennym podawaniu bikalutamidu stężenie R-enancjomeru kumuluje się w osoczu do wartości około 10-krotnie większych wyniku jego długiego T0,5. Bikalutamid silnie wiąże się z białkami (racemat 96%, R-enancjomer >99%) i jest w dużym stopniu metabolizowany (na drodze utleniania i przemiany do glukuronidów): metabolity bikalutamidu są wydalane przez nerki i z żółcią w prawie równych proporcjach.

Dawkowanie

Doustnie. Tabl. 50 mg. Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w podeszłym wieku: 1 tabl. (50 mg) na dobę. Leczenie bikalutamidem należy rozpocząć co najmniej 3 dni przed rozpoczęciem terapii z zastosowaniem analogu LHRH lub równocześnie z kastracją chirurgiczną. Tabl. 150 mg. Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w podeszłym wieku: 1 tabl. (150 mg) na dobę. Leczenie preparatem należy prowadzić bez przerwy przez co najmniej 2 lata lub do progresji choroby. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby zmiana dawkowania nie jest konieczna. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby bikalutamid może się kumulować. Tabl. należy połykać w całości popijając wodą.

Wskazania

Tabl. 50 mg: leczenie zaawansowanego raka gruczołu krokowego w połączeniu z analogami LHRH lub kastracją chirurgiczną. Tabl. 150 mg: leczenie miejscowo zaawansowanego raka gruczołu krokowego w monoterapii lub jako leczenie uzupełniające po całkowitym usunięciu gruczołu krokowego lub po radioterapii u pacjentów z dużym ryzykiem progresji choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na bikalutamid lub pozostałe składniki preparatu. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u kobiet, dzieci i młodzieży. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatu z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością wątroby. Należy rozważyć okresowe wykonywanie prób wątrobowych. Oczekuje się, że większość zmian pojawi się w pierwszych 6 mies. podawania leku. W przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń czynności wątroby należy przerwać podawanie bikalutamidu. U pacjentów, u których stwierdzono w badaniu przedmiotowym progresję choroby wraz z podniesionymi wartościami PSA, należy rozważyć przerwanie leczenia bikalutamidem. U mężczyzn stosujących analogi LHRH obserwowano zmniejszenie tolerancji glukozy, co może powodować cukrzycę lub utratę kontroli glikemicznej u pacjentów ze stwierdzoną wcześniej cukrzycą. Należy rozważyć kontrolę stężenia glukozy we krwi u pacjentów stosujących bikalutamid w połączeniu z analogami LHRH. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Tabl. powl. 50 mg. Bardzo często: anemia, zawroty głowy, uderzenia gorąca, ból brzucha, zaparcia, nudności, krwiomocz, ginekomastia i bolesność piersi (mogą być zmniejszone przez jednoczesną kastrację), astenia, obrzęki. Często: zmniejszony apetyt, zmniejszone libido, depresja, senność, zawał mięśnia sercowego (zgłaszano przypadki śmiertelne), niewydolność serca, niestrawność, wzdęcia, działanie toksyczne na wątrobę, żółtaczka, hipertransaminazemia, łysienie, nadmierne owłosienie lub ponowny porost włosów, wysypka, suchość skóry, świąd, zaburzenia erekcji, ból w klatce piersiowej, zwiększenie masy ciała. Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, śródmiąższowe zapalenie płuc (donoszono o przypadkach zgonów). Rzadko: niewydolność wątroby (donoszono o przypadkach zgonów). Tabl. powl. 150 mg. Bardzo często: wysypka, ginekomastia i bolesność piersi, astenia. Często: anemia, zmniejszony apetyt, zmniejszone libido, depresja, zawroty głowy, senność, uderzenia gorąca, ból brzucha, zaparcia, nudności, niestrawność, wzdęcia, działanie toksyczne na wątrobę, żółtaczka, hipertransaminazemia, łysienie, nadmierne owłosienie lub ponowny porost włosów, suchość skóry, świąd, krwiomocz, zaburzenia erekcji, ból w klatce piersiowej, obrzęki, zwiększenie masy ciała. Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, śródmiąższowe zapalenie płuc (donoszono o przypadkach zgonów). Rzadko: niewydolność wątroby (donoszono o przypadkach zgonów).

Ciąża i laktacja

Stosowanie bikalutamidu u kobiet jest przeciwwskazane.

Uwagi

W przypadku wystąpienia senności należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Nie wykazano interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych między bikalutamidem a analogami LHRH. Badania in vitro wykazały, że R-enancjomer bikalutamidu hamuje działanie CYP 3A4 oraz w mniejszym stopniu działanie CYP2C9, 2C19 i 2D6. Chociaż badania kliniczne z fenazonem, jako markerem aktywności układu enzymatycznego cytochromu P-450 nie wykazały, że bikalutamid oddziaływał z fenazonem, to jednak badania z midazolamem pokazują, że po jednoczesnym przyjmowaniu bikalutamidu i midazolamu przez 28 dni średnia AUC eliminacji midazolamu zwiększyła się maksymalnie o 80%. Może to mieć znaczenie szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. W związku z tym, jednoczesne stosowanie terfenadyny, astemizolu, cyzaprydu i bikalutamidu jest przeciwwskazane. Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz cyklosporyny lub leków blokujących kanał wapniowy. Może być wskazane zmniejszenie dawki wyżej wymienionych leków, szczególnie, jeśli istnieje możliwość nasilenia działań niepożądanych. Stosując cyklosporynę, zaleca się monitorowanie jej stężenia we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta podczas rozpoczynania i po zakończeniu leczenia bikalutamidem. W przypadku jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz innych leków hamujących procesy utleniania, np. cymetydyny lub ketokonazolu, należy zachować ostrożność ze względu na teoretyczną możliwość zwiększenia stężenia bikalutamidu i zwiększenia częstości działań niepożądanych. Bikalutamid może wypierać warfarynę, pochodną kumaryny, z jej połączeń z białkami osocza. U pacjentów stosujących jednocześnie bikalutamid i pochodne kumaryny zaleca się ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego.

Preparat zawiera substancję Bicalutamide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 50 mg bikalutamidu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg bikalutamidu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 150 mg bikalutamidu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg bikalutamidu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg bikalutamidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg bikalutamidu (oraz 56 mg laktozy).

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.