Beto 200 ZK

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg, 142,5 mg lub 190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg, 50 mg, 100 mg, 150 mg lub 200 mg winianu metoprololu). Tabletki zawierają sacharozę, glukozę i laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Beto 200 ZK 28 szt., tabl. o przedł. uwalnianiu 41,32zł 2017-10-31

Działanie

Selektywny lek ß1-adrenolityczny. Wykazuje nieznaczne działanie stabilizujące błony komórkowe i nie ma właściwości agonistycznych. Metoprolol zmniejsza lub hamuje pobudzające działanie katecholamin na serce. Zmniejsza wywoływaną przez nagły wyrzut katecholamin tachykardię, zwiększoną pojemność minutową i kurczliwość serca oraz obniża ciśnienie tętnicze krwi. Stężenie we krwi i skuteczność bursztynianu metoprololu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu są bardziej wyrównane w ciągu całej doby niż w przypadku tradycyjnych tabletek. W razie konieczności pacjentom z objawami obturacyjnej choroby płuc metoprolol można podawać w połączeniu z lekami ß2-adrenomimetycznymi. Po podaniu doustnym metoprolol wchłania się całkowicie. Z uwagi na znaczny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę biodostępność pojedynczej dawki doustnej wynosi około 50%. Wiąże się z białkami osocza w 5-10%. Metoprolol jest metabolizowany przez utlenianie w wątrobie (głównie przez enzym CYP2D6). Ponad 95% dawki jest wydalane w moczu, ok. 5% dawki jest w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi średnio 3,5 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze: u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym nadciśnieniem - 47,5 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 50 mg winianu metoprololu) raz na dobę; w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 95-190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 100-200 mg winianu metoprololu) na dobę lub dołączyć inny lek hipotensyjny do schematu leczenia. Dławica piersiowa: 95-190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 100-200 mg winianu metoprololu) raz na dobę; w razie konieczności do schematu leczenia można dołączyć inne leki stosowane w leczeniu choroby wieńcowej. Zaburzenia rytmu serca: 95-190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 100-200 mg winianu metoprololu) raz na dobę. Leczenie profilaktyczne po zawale mięśnia sercowego: 190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 200 mg winianu metoprololu) raz na dobę. Kołatanie serca spowodowane czynnościowymi zaburzeniami serca: 95 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 100 mg winianu metoprololu) raz na dobę; w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 200 mg winianu metoprololu. Zapobieganie migrenie: 95-190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 100-200 mg winianu metoprololu) raz na dobę. Stabilna objawowa niewydolność serca: u pacjentów ze stabilną objawową niewydolnością serca leczoną innymi lekami, dawkę bursztynianu metoprololu ustala się indywidualnie. Zalecana dawka początkowa u pacjentów z niewydolnością serca w klasie III-IV wg NYHA wynosi 11,88 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 12,5 mg winianu metoprololu) raz na dobę w pierwszym tygodniu leczenia. Dawkę można zwiększyć do 23,75 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg winianu metoprololu) raz na dobę w 2. tygodniu. Zalecana dawka początkowa u pacjentów z niewydolnością serca klasy II wg NYHA wynosi 23,75 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg winianu metoprololu) raz na dobę w ciągu pierwszych 2 tyg. leczenia. Po tym okresie zaleca się podwojenie dawki. Dawkę zwiększa się co drugi tydzień do 190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 200 mg winianu metoprololu) raz na dobę lub do największej dawki tolerowanej przez pacjenta. W długotrwałej terapii dawkę docelową należy ustalić na poziomie 190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 200 mg winianu metoprololu) raz na dobę lub na poziomie maksymalnej dawki tolerowanej przez pacjenta. Zaleca się, aby lekarz prowadzący posiadał doświadczenie w leczeniu stabilnej objawowej niewydolności serca. Po każdorazowym zwiększeniu dawki należy starannie ocenić stan pacjenta. W przypadku obniżenia ciśnienia tętniczego może być konieczne zmniejszenie dawki innego leku stosowanego jednocześnie. Obniżenie ciśnienia tętniczego nie musi być przeszkodą w długotrwałym stosowaniu metoprololu, należy jednak zmniejszyć dawkę do czasu ustabilizowania się stanu pacjenta. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, np. pacjentów z zespoleniem żyły wrotnej z żyłą główną dolną, należy rozważyć zmniejszenie dawki. Nie ma potrzeby zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów >80 lat dawkę leku należy zwiększać ze szczególną ostrożnością. Młodzież i dzieci ≥6 lat. Zalecana początkowa dawka u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wynosi 0,48 mg/kg mc. raz na dobę. Docelowa dawka wyrażona w miligramach powinna odpowiadać w przybliżeniu najbliższej dawce obliczonej w mg/kg mc. U pacjentów, u których nie uzyskuje się odpowiedzi na 0,48 mg/kg mc., dawkę można zwiększyć do 0,95 mg/kg mc., ale nie więcej niż 47,5 mg bursztynianu metoprololu. U pacjentów, u których nie uzyskuje się odpowiedzi na 0,95 mg/kg mc., dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki dobowej bursztynianu metoprololu, wynoszącej 1,9 mg/kg mc. U dzieci i młodzieży nie oceniano stosowania dawek większych bursztynianu metoprololu niż 190 mg raz na dobę. Tabletki należy przyjmować raz na dobę, najlepiej podczas śniadania. Tabletek nie należy żuć lub kruszyć, popijać wodą (co najmniej połową szklanki). Tabletki można podzielić na równe dawki.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze. Dławica piersiowa. Zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza częstoskurcz nadkomorowy. Zapobieganie zgonowi z przyczyn sercowych i ponownemu zawałowi mięśnia sercowego po przebytej ostrej fazie zawału serca. Kołatanie serca spowodowane czynnościowymi zaburzeniami serca. Zapobieganie migrenie. Stabilna objawowa niewydolność serca (klasa II-IV wg NYHA, frakcja wyrzutowa lewej komory <40%), w skojarzeniu z innymi metodami leczenia niewydolności serca. Dzieci 6-18 lat: nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na metoprolol, jego pochodne, inne leki ß-adrenolityczne lub pozostałe składniki preparatu. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst.. Nieleczona niewydolność serca (obrzęk płuc, zastój krwi lub niedociśnienie) i stałe lub okresowe stosowanie leków zwiększających kurczliwość mięśnia sercowego (agoniści receptorów ß-adrenergicznych). Objawowa i klinicznie istotna bradykardia zatokowa (czynność serca 24 s, ciśnieniem skurczowym <100 mmHg i (lub ciężka) niewydolność serca. Ponadto metoprololu nie wolno stosować u pacjentów z niewydolnością serca i powtarzającym się ciśnieniem skurczowym <100 mmHg (wskazane jest badanie przed rozpoczęciem leczenia). Przeciwwskazane jest (z wyjątkiem oddziału intensywnej opieki medycznej) jednoczesne podawanie dożylne antagonistów wapnia typu werapamilu lub diltiazemu lub innych leków o działaniu przeciwarytmicznym (jak dyzopiramid).

Środki ostrożności

Nie należy stosować u pacjentów z nieleczoną zastoinową niewydolnością serca. Należy najpierw uzyskać stabilizację stanu klinicznego.  Ostrożnie stosować wyłącznie u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym Ist.. U pacjentów z nasilającą się bradykardią (częstość akcji serca poniżej 50-55 uderzeń/min) dawkę metoprololu należy stopniowo zmniejszać lub stopniowo przerwać leczenie. Jeśli u pacjenta z zawałem mięśnia sercowego wystąpi znaczące niedociśnienie tętnicze, należy przerwać stosowanie metoprololu i uważnie zbadać status hemodynamiczny pacjenta i rozległość niedokrwienia mięśnia sercowego. Może być konieczne intensywne monitorowanie stanu hemodynamicznego i odpowiednie leczenie. Ostrożnie stosować u osób z: zaburzeniami czynności wątroby, dławicą Prinzmetala, cukrzycą (metoprolol może maskować objawy tachykardii towarzyszącej hipoglikemii), zaburzeniami krążenia obwodowego (np. z chorobą lub zespołem Reynauda, chromaniem przestankowym), nadczynnością tarczycy (β-adrenolityki maskują niektóre objawy kliniczne nadczynności tarczycy; w przypadku pacjentów, u których stwierdzono nadczynność tarczycy lub podejrzewa się jej rozwój, należy ściśle kontrolować czynność tarczycy i serca). Pacjentów należy uważnie obserwować, czy nie występują u nich działania niepożądane związane z okiem, w razie ich wystąpienia należy rozważyć odstawienie preparatu. Doustny metoprolol można stosować ostrożnie pacjentów z chorobami spastycznymi oskrzeli o nasileniu małym lub umiarkowanym, którzy nie reagują na inne odpowiednie leczenie lub go nie tolerują. Ponieważ wybiórczość wobec receptorów ß1-adrenergicznych nie jest całkowita, należy stosować ß2-adrenomimetyk jednocześnie z metoprololem w najmniejszej możliwej dawce. Pacjentom, u których stwierdzono lub podejrzewa się guz chromochłonny, metoprolol należy zawsze podawać w skojarzeniu z lekiem α-adrenolitycznym i wyłącznie po rozpoczęciu stosowania α-adrenolityku. Przed dużym zabiegiem chirurgicznym nie należy rutynowo przerywać przewlekłego leczenia ß -adrenolitykiem - należy zastosować lek znieczulający o możliwie najmniejszym działaniu kardiodepresyjnym. Jeśli przerwanie leczenia metoprololem przed operacją uznane zostanie za konieczne, lek należy odstawiać stopniowo w taki sposób, aby zakończyć jego stosowanie około 48 h przed znieczuleniem ogólnym. Jeśli to możliwe, należy unikać stosowania metoprololu u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem anafilaksji. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku. Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci <6 lat, dlatego nie zaleca się stosowania w tej grupie wiekowej. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nietolerancją fruktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zmęczenie; znaczne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi i niedociśnienie ortostatyczne, bardzo rzadko z omdleniem. Często: ból i zawroty głowy; bradykardia, zaburzenia równowagi (bardzo rzadko połączone z omdleniem), kołatanie serca; zimne dłonie i stopy; duszność wysiłkowa; nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, zaparcie. Niezbyt często: zwiększenie masy ciała; depresja, senność, bezsenność, koszmary senne; parestezje; niewydolność serca, blok przedsionkowo-komorowy Ist., ból w klatce piersiowej; skurcz oskrzeli; wysypka (pokrzywka łuszczycopodobna i dystroficzne zmiany skórne), zwiększona potliwość; kurcze mięśni; obrzęk. Rzadko: zaostrzenie utajonej cukrzycy; nerwowość, napięcie, zmniejszony poziom świadomości; osłabione widzenie, suchość lub podrażnienie oczu, zapalenie spojówek; czynnościowe objawy zaburzeń pracy serca, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia przewodzenia w sercu; nasilenie chromania przestankowego lub objawu Reynauda; zapalenie błony śluzowej nosa; suchość błony śluzowej jamy ustnej; nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby; wypadanie włosów; impotencja i zaburzenia libido, plastyczne stwardnienie prącia (choroba Peyroniego). Bardzo rzadko: małopłytkowość, leukopenia; zaburzenia pamięci, splątanie, omamy, zmiany osobowości (np. zmiany nastroju); szumy uszne, zaburzenia słuchu; martwica u pacjentów z ciężkimi chorobami naczyń obwodowych występującymi przed leczeniem, zaburzenia smaku, zwłóknienie zaotrzewnowe (nie ustalono ostatecznie związku przyczynowego ze stosowaniem metoprololu); zapalenie wątroby; reakcje nadwrażliwości na światło, zaostrzenie łuszczycy, wystąpienie łuszczycy, łuszczycopodobne zmiany skórne; bóle stawów, zapalenie stawów, osłabienie mięśni. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano z częstością nieznaną: splątanie, zwiększenie stężenia triglicerydów i zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL we krwi. Podczas stosowania metoprololu nie obserwowano pełnego zespołu oczno-śluzówkowo-skórnego, występowały jednak niektóre objawy tego zespołu (suchość oczu albo sama, albo sporadycznie z wysypką skórną).

Ciąża i laktacja

Lek można podawać w ciąży jedynie w razie bezwzględnej konieczności. Leki ß-adrenolityczne zmniejszają perfuzję łożyska i mogą powodować śmierć płodu oraz przedwczesny poród. Obserwowano opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego płodu po długotrwałym stosowaniu metoprololu u kobiet w ciąży z łagodnym i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym. Leki ß-adrenolityczne mogą przedłużać poród oraz wywoływać bradykardię u płodu i noworodka. Istnieją także doniesienia o występowaniu hipoglikemii, niedociśnienia, zwiększonej bilirubinemii oraz zmniejszonej odpowiedzi na niedotlenienie tkanek u noworodka. Jeśli metoprolol stosowany jest w czasie ciąży, należy podawać możliwie najmniejszą dawkę i rozważyć przerwanie leczenia na 48-72 h przed spodziewanym terminem porodu. Jeśli nie jest to możliwe, noworodka należy obserwować przez 48-72 h po urodzeniu, czy nie występują u niego objawy podmiotowe i przedmiotowe zablokowania receptorów ß-adrenergicznych (np. powikłań sercowych i płucnych). Stężenie metoprololu w mleku jest około trzykrotnie większe niż w osoczu. Wprawdzie po podaniu leku w dawkach terapeutycznych ryzyko działań niepożądanych u oseska jest niewielkie (z wyjątkiem osób o powolnym metabolizmie), niemowlę karmione piersią należy uważnie obserwować, czy nie występują u niego objawy zablokowania receptorów ß-adrenergicznych.

Uwagi

Leku nie należy odstawiać nagle. Nagłe odstawianie leków ß-adrenolitycznych może spowodować zaostrzenie objawów niewydolności serca, zwiększenie ryzyka zawału mięśnia sercowego i nagłego zgonu - lek należy odstawiać stopniowo przez co najmniej 2 tyg., zmniejszając dawkę o połowę aż do uzyskania najmniejszej dawki odpowiadającej połowie tabletki zawierającej 23,75 mg (= 11,875 mg bursztynianu metoprololu, co odpowiada 12,5 mg winianu metoprololu); tę dawkę końcową należy stosować przez co najmniej 4 dni przed całkowitym zakończeniem terapii (w przypadku wystąpienia objawów, dawkę należy zmniejszać jeszcze wolniej). Podczas stosowania preparatu mogą wystąpić zawroty głowy, zmęczenie i zaburzenia widzenia, dlatego pacjent powinien ocenić, jaka jest jego reakcja na lek zanim zacznie prowadzić samochód lub obsługiwać urządzenia mechaniczne w ruchu. Objawy te mogą nasilać się przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu lub po zmianie leku.

Interakcje

Antagoniści wapnia typu werapamilu lub diltiazemu mogą nasilać hamujące działanie ß-adrenolityków na ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, kurczliwość serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Pacjentom otrzymującym metoprolol nie należy podawać dożylnie antagonisty wapnia typu werapamilu (fenyloalkiloamin) ze względu na ryzyko zatrzymania akcji serca. Pacjentów otrzymujących doustnie antagonistę wapnia typu werapamilu w skojarzeniu z metoprololem należy ściśle monitorować. Działanie metoprololu oraz innych leków przeciwnadciśnieniowych na ciśnienie tętnicze jest zazwyczaj addytywne. Należy uważnie monitorować stan pacjentów otrzymujących jednocześnie leki zmniejszające stężenie katecholamin, inne ß-adrenolityki (w tym również tymolol w kroplach do oczu) lub inhibitory monoaminooksydazy (IMAO). Ponadto w czasie do 14 dni od odstawienia jednocześnie stosowanego nieodwracalnego inhibitora MAO istnieje teoretyczna możliwość wystąpienia znaczącego nadciśnienia tętniczego. Leki ß-adrenolityczne mogą nasilać ujemne działanie inotropowe leków przeciwarytmicznych i ich wpływ na czas przewodzenia przedsionkowego. W szczególności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowo-przedsionkowego jednoczesne stosowanie amiodaronu może addytywnie wpływać na czynność elektryczną serca, wywołując między innymi bradykardię, zahamowanie zatokowe i blok przedsionkowo-komorowy. Leki przeciwarytmiczne, takie jak chinidyna, tokainid, prokainamid, ajmalina, amiodaron, flekainid, propafenon i dyzopiramid, mogą nasilać działanie metoprololu na częstość akcji serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Może to spowodować ciężkie hemodynamiczne działania niepożądane u pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory. Takiego leczenia skojarzonego należy również unikać w zespole chorej zatoki i nieprawidłowym przewodzeniu przedsionkowo-komorowym. Nitrogliceryna może nasilić hipotensyjne działanie metoprololu. Niektóre wziewne leki stosowane do znieczulenia ogólnego mogą nasilać kardiodepresyjne działanie ß-adrenolityków. Silne inhibitory aktywności CYP2D6 mogą zwiększyć stężenie metoprololu w osoczu. Znaczne zahamowanie aktywności CYP2D6 mogłoby spowodować zmianę fenotypu pacjenta na słabego metabolizera, dlatego należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP2D6 i metoprololu. Są to: leki przeciwdepresyjne (takie jak fluwoksamina, fluoksetyna, sertralina, paroksetyna, bupropion, klomipramina, dezypramina), leki przeciwpsychotyczne (takie jak flufenazyna, haloperydol, tiorydazyna, chloropromazyna, trifluopromazyna i chloroprotyksen), leki przeciwarytmiczne (takie jak chinidyna lub propafenon), leki przeciwretrowirusowe (np. rytonawir), leki przeciwhistaminowe (takie jak difenhydramina), leki przeciwmalaryczne (takie jak hydroksychlorochina lub chinidyna) i leki przeciwgrzybiczne (np. terbinafina). Opisywano również działanie hamujące aktywność enzymu CYP2D6 w przypadku amiodaronu i chinidyny. Hydralazyna może hamować metabolizm pierwszego przejścia metoprololu, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia. Ostre niedociśnienie ortostatyczne, które może wystąpić po podaniu pierwszej dawki prazosyny lub doksazosyny, może być silniejsze u pacjentów przyjmujących lek ß-adrenolityczny. Jednoczesne stosowanie glikozydów naparstnicy może spowodować nadmierną bradykardię i (lub) wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Zaleca się kontrolowanie częstości akcji serca i odstępu PR. Adrenalina lub inne leki sympatykomimetyczne (np. zawarte w lekach przeciwkaszlowych lub kroplach do nosa i oczu) stosowane jednocześnie z ß-adrenolitykami mogą powodować zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi. Jest to mniej prawdopodobne podczas stosowania leczniczych dawek wybiórczych leków ß1-adrenolitycznych niż niewybiórczych ß-adrenolityków. Jednoczesne stosowanie NLPZ (w tym inhibitorów COX-2) i ß-adrenolityków może zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie metoprololu. Leki indukujące aktywność enzymów wątrobowych mogą wpływać na stężenie metoprololu w osoczu, np. ryfampicyna zmniejsza stężenie metoprololu w osoczu. Leki ß-adrenolityczne mogą zwiększać przeciwnadciśnieniowe działanie leków α-adrenolitycznych (takich jak guanetydyna, betanidyna, rezerpina, α-metylodopa lub klonidyna). Również przeciwnie, leki ß-adrenolityczne mogą nasilać nadciśnienie tętnicze jako odpowiedź na odstawienie klonidyny u pacjentów otrzymujących jednocześnie klonidynę i ß-adrenolityk. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia klonidyną stosowaną jednocześnie z metoprololem, metoprolol należy odstawić na kilka dni wcześniej przed odstawieniem klonidyny. Metoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków hipoglikemizujących. Pacjentów z cukrzycą otrzymujących metoprolol należy monitorować, aby upewnić się, że utrzymana jest u nich kontrola glikemii. Metoprolol może zmniejszyć wydalanie lidokainy, powodując nasilenie jej działania oraz nasilić zwężające naczynia krwionośne działanie alkaloidów sporyszu. Stosowanie leku ß-adrenolitycznego należy zasadniczo wstrzymać przed wykonaniem testu z dipirydamolem, a po jego podaniu uważnie monitorować częstość akcji serca. Jednoczesne spożywanie alkoholu i przyjmowanie metoprololu może powodować, że stężenie alkoholu we krwi osiąga większą wartość i może wolniej się zmniejszać.

Preparat zawiera substancję Metoprolol succinate.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianiu metoprololu).

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianiu metoprololu, co odpowiada 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianu metoprololu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg lub 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu, co odpowiada 25 mg, 50 mg i 100 mg winianu metoprololu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera: 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu co odpowiada odpowiednio: 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianu metoprololu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg lub 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu, co odpowiada 25 mg, 50 mg i 100 mg winianu metoprololu. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg, 142,5 mg lub 190 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg, 50 mg, 100 mg, 150 mg lub 200 mg winianu metoprololu). Tabletki zawierają sacharozę, glukozę i laktozę.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg lub 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu, co odpowiada odpowiednio: 25 mg, 50 mg i 100 mg winianu metoprololu. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu (co odpowiada 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianiu metoprololu).

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera: 23,75 mg, 47,5 mg lub 95 mg bursztynianu metoprololu co odpowiada odpowiednio: 25 mg, 50 mg lub 100 mg winianu metoprololu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy osocze? Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy ...

Osocze to płynna, niekomórkowa część krwi, która stanowi w przybliżeniu ok. 55% jej całkowitej objętości. Zawieszone w osoczu składniki komórkowe tworzą pozostałe ...

więcej

Kiła sercowo-naczyniowa Kiła sercowo-naczyniowa

Kiła sercowo-naczyniowa to kiła późna, którą można stwierdzić dopiero po 10-30 latach od zakażenia. Zwykle rozpoznaje się ją u osób około 50. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.